ΠΡΥΤΑΝΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΤΟ ΕΚΠΑ: ΨΗΦΙΣΕ ΚΑΙ ΕΣΥ ΤΟΝ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΠΡΥΤΑΝΗ ΣΟΥ, ΜΠΟΡΕΙΣ!!!

Αν δεν έγινε ήδη εμφανές από τον τίτλο, το συγκεκριμένο κείμενο ασχολείται με τη σχετική με τις πρυτανικές και προεδρικές εκλογές, ρύθμιση του νέου νόμου πλαίσιο. Σε αυτή προβλέπεται, λοιπόν, ότι ο πρύτανης, ο πρόεδρος και μια σειρά «αξιωματούχων», που συγκροτούν την «ηγεσία» των ιδρυμάτων της εγχώριας τριτοβάθμιας εκπαίδευσης θα εκλέγονται με καθολική ψηφοφορία από το φοιτητικό σώμα. Η ρύθμιση αυτή όταν είχε παρουσιαστεί από το υπουργείο είχε αποθεωθεί από κάθε είδους «σοφούς» τις ελληνικής κοινωνίας και της ακαδημαϊκής κοινότητας, ως η επιτομή της δημοκρατίας, ως η λύση των προβλημάτων διαπλοκής καθηγητών με τις καθεστωτικές παρατάξεις ΔΑΠ-ΠΑΣΠ , ως η μόνη δυνατή λύση για την εκλογή του καλύτερου και αξιότερου πρύτανη – μόνο το παλαιστινιακό δεν μας είπαν ότι θα λύσει!!!
Η πραγματικότητα όμως όπως την αναγνώρισε και την αναγνωρίζει το φοιτητικό κίνημα μέσα στην ανάλυση και την αιτηματολογία, στα πλαίσια των αποφάσεών του είναι πώς ο νόμος πλαίσιο αποτελεί ένα και ενιαίο νομοθέτημα που διατρέχεται από μία και ορισμένη λογική και στοχοθεσία. Αυτό άλλωστε ισχύει και για την ίδια την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση που αποτελεί μια συνέχεια από τη μεταπολίτευση και μετά και σήμερα εκφράζεται από την απόπειρα της κυβέρνησης να εφαρμόσει στην πράξη το νέο νόμο από την αναγνώριση των Κέντρων Ελευθέρων Σπουδών σε μια νύχτα, από τα σχέδια για διαλυτοποίηση των επαγγελματικών δικαιωμάτων των φοιτητών με τα σχέδια για το Εθνικό Πλαίσιο Προσόντων.

Επομένως δεν μπορεί να αποτελεί ρύθμιση δημοκρατική και προοδευτική η εκλογή των πρυτάνεων με καθολική ψηφοφορία όταν αποτελεί εξέλιξη του θεσμού της φοιτητικής συνδιοίκησης που:
• Φέρει ιστορικά μερίδιο ευθύνης για τη διαπλοκή καθεστωτικών παρατάξεών, την ενίσχυση τους και την ακίνδυνη διαχείριση και ενσωμάτωση των αγώνων του φοιτητικού κινήματος (βλ παράρτημα)
• Δεν δίνει καμία λύση στο ζήτημα της συναλλαγής όπως ευαγγελίζονται οι εμπνευστές και οι υποστηρικτές, αλλά αντίθετα με την απεμπλοκή του οργανωμένου συνδικαλισμού από την εκλογική διαδικασία τις αποπολιτικοποιεί και αφήνει το έδαφος στις «έμπειρες» σε αυτά, ΔΑΠ και ΠΑΣΠ να συνεχίσουν τις πελατειακές σχέσεις με δημοκρατικό και καθολικό προκάλυμμα.

τη στιγμή που αποτελεί μέρος ενός συνολικότερου νομοθετήματος που:
• έχει ουσιαστικά απονομιμοποιηθεί στο εσωτερικό του πανεπιστημίου αλλά και στα μάτια ολόκληρης της κοινωνίας από τους συλλογικούς και μαζικούς μας αγώνες τα προηγούμενα έτη με αποκορύφωμα τις εκατοντάδες καταλήψεις και τις πορείες με χιλιάδες κόσμου κατά τα έτη 2006 και 2007.
• περιέχει βαθιά αντιδημοκρατικές ρυθμίσεις οι οποίες περιστέλλουν το άσυλο των κοινωνικών αγώνων σε ακαδημαϊκό, θέτουν αναχώματα στη λειτουργία των φοιτητικών συλλόγων και στη δυνατότητά τους να προβαίνουν σε ριζοσπαστικές και δυναμικές μορφές πάλης, όπως είναι οι καταλήψεις (απώλειες εξαμήνων αν δε συμπληρωθούν 13 βδομάδες μαθημάτων ανά εξάμηνο).
• επιχειρεί να δυσχεράνει την καθημερινότητα του φοιτητή εντείνοντας τους ρυθμούς σπουδών (2ν όριο σπουδών και διαγραφές φοιτητών, αλυσίδες μαθημάτων κλπ) και δυσχεραίνοντας τους όρους εξέτασης ( εξεταστική περίοδος τριών εβδομάδων) και να πειθαρχήσει το φοιτητικό σώμα μέσα από τη σύνταξη εσωτερικού κανονισμού που προβλέπει ποινές έως και οριστικής αποβολής από το πανεπιστήμιο.
• στην προσπάθεια εξορθολογισμού των δαπανών περιορίζει τις φοιτητικές παροχές ή αδιαφορεί για αυτές βάζοντας επιπλέον σκοπέλους για την καθημερινότητα του φοιτητή.

και μιας ενιαίας κίνησης του κράτους στην εκπαίδευση που αποσκοπεί:

• στη διάλυση της εργασιακής προοπτικής της νεολαίας και στο χτύπημα των επαγγελματικών δικαιωμάτων των φοιτητών μέσα από σπασίματα προγραμμάτων σπουδών, εισαγωγή ειδικεύσεων στα πτυχία , μέσα από την αναγνώριση των ΚΕΣ, και την κατάρτιση του Εθνικού πλαισίου προσόντων κλπ.
• στη διαμόρφωση ενός νέου μοντέλου εργαζομένου που θα είναι υπάκουος και πειθήνιος και ευέλικτος και επανακαταρτίσημος στις βουλές και τις απαιτήσεις του εργοδότη του.

Και ο κλήρος πέφτει στους πρυτάνεις…
Αφού οι φοιτητές, με μαζικούς, συλλογικούς και νικηφόρους αγώνες εναντιώνονται όλα αυτά τα χρόνια στις απόπειρες εφαρμογής της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης, πετυχαίνοντας νίκες, όπως τη μη αναθεώρηση του Αρθρου16 του συντάγματος ή και την αδυναμία κεντρικής εφαρμογής των διατάξεων του νόμου πλαίσιο, αυτήν την περίοδο επιχειρείται η τμηματική , περιφερειακή εφαρμογή των αντιδραστικών νομοθετημάτων. Αυτή είναι μια διαδικασία που περνάει μέσα από τις επιμέρους συγκλήτους και τις συνελεύσεις τμημάτων, επομένως και οι πρυτάνεις και τα μέλη ΔΕΠ έχουν μια πολύ συγκεκριμένη ευθύνη για την εφαρμογή ρυθμίσεων που πλήττουν την καθημερινότητά μας και υποθηκεύουν το μέλλον μας : ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΠΕΡΝΑΕΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥΣ!! Για παράδειγμα και στη δική μας σχολή πραξικοπηματικά και ανατρέποντας προηγούμενες αποφάσεις των συλλογικών οργάνων εισήγαγε τη ρύθμιση για τη βιβλιοκάρτα που χαώνει την ύλη και μειώνει τον αριθμό δωρεάν συγγραμμάτων που δικαιούται ο κάθε φοιτητής, ενώ γνωστές είναι οι απόπειρες άρσης του ασύλου κατά τον φετινό δεκέμβρη και τελικά η με πρωτοβουλία των πρυτανικών αρχών επανειλημμένη άρση του ασύλου σε ΕΚΠΑ, ΕΜΠ και ΑΠΘ, ενός θεσμού που συμβολίζει και κατοχυρώνει τη δυνατότητα των κινημάτων να δομούνται ανεξάρτητα. ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΑΛΛΩΣΤΕ ΝΑ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ- ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΜΕΤΡΑΕΙ ΤΑ ΑΣΤΡΑ, Κου ΦΟΡΤΣΑΚΗ, ΓΙΑ ΣΟΡΒΟΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΝΟΜΙΚΗΣ , ΜΕ ΤΙΣ ΟΠΟΙΕΣ Ο ΦΟΙΤΗΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΒΡΕΘΗΚΕ ΕΠΑΝΕΙΛΛΗΜΕΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΟΣ.

Χαίρε παντοδύναμε πρύτανη,
Οι φοιτητές σε χαιρετούν…
Τελικά όπως αναδείχτηκε, η ρύθμιση αυτή ούτε δημοκρατία, ούτε διαφάνεια φέρνει στο εσωτερικό του πανεπιστημίου. Τελικά πού αποσκοπεί; Αν και ο υπότιτλος φαντάζει κάπως υπερβολικός, τελικά απαντά με τον καλύτερο δυνατό τρόπο στο ερώτημα. Αυτό καθώς η συνέχεια της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης απαιτεί μια κεντρική εξουσία μέσα στα πανεπιστήμια που να είναι τόσο, ισχυρή θεσμικά, όσο ταυτόχρονα και να έχει νομιμοποίηση στα μάτια της λεγόμενης ακαδημαϊκής κοινότητας, ώστε να περνά τα νέα μέτρα παρακάμπτοντας τις φοιτητικές αντιδράσεις ή ποινικοποιώντας τις. Το πρώτο σκέλος της μεγέθυνσης των αρμοδιοτήτων των πρυτάνεων-προέδρων επιτυγχάνεται μέσα από το νόμο πλαίσιο: ο πρύτανης και το συμβούλιο του καταλύουν το άσυλο, ο πρόεδρος κάθε σχολής συγκροτεί πειθαρχικά, η σύνοδος των πρυτάνεων αποτελεί τον πιο αξιόπιστο συνομιλητή της κυβέρνησης μέσα στα πανεπιστήμια. Αν αυτή η τοποθέτηση παρέμενε μόνο πολιτική εκτίμηση για το μεγαλύτερο μέρος των αρμοδιοτήτων της διοίκησης, μέσα στο κατακαλόκαιρο του 2009, το καλοκαιρινό συμπλήρωμα του νόμου πλαίσιο ήρθε να δώσει όλες τις εξουσίες στα πρυτανικά σχήματα και τα ολιγομελή όργανα των ιδρυμάτων. Υπό αυτήν την έννοια, το μέτρο της «καθολικής ψηφοφορίας» εξυπηρετεί το δεύτερο σκέλος: την καθολική νομιμοποίηση από όλους τους φοιτητές των υπερεξουσιών που έχει πλέον ο πρύτανης ή ο πρόεδρος σε ένα ίδρυμα. Ήδη τα περισσότερα πανεπιστήμια της χώρας διοικούνται αποκλειστικά από συνήθως αντιδραστικές τριανδρίες περιορίζοντας τις συγκλήτους στο ελάχιστο, παρακάμπτοντας τη δυνατότητα παρέμβασης και μαζικών παραστάσεων των ίδιων των φοιτητών σε όλα τα ζητήματα που τελικά το δικό μας φοιτητικό παρόν και εργασιακό μέλλον αφορούν. Ένας πρύτανης που στηρίζεται από «όλους τους φοιτητές» (όσους θα κινητοποιούσαν ΔΑΠ και ΠΑΣΠ δηλαδή) μπορεί πολύ πιο εύκολα να παρακάμψει τις αποφάσεις των φοιτητικών συλλόγων από κάποιον που έχει στηριχθεί από κάποιες «απαξιωμένες» καθεστωτικές παρατάξεις(όπως γίνεται σήμερα)...

3ος Χρόνος προσπάθειας εφαρμογής των πρυτανικών-προεδρικών εκλογών στα ΑΕΙ-ΤΕΙ

Η εμπειρία…
Αυτή ακριβώς η μεγάλη σημασία των προεδρικών-πρυτανικών εκλογών για το προχώρημα της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης φαίνεται και από την πρεμούρα για την εφαρμογή του νέου μέτρου που έπιασε το υπουργείο, τους καθηγητές, τα ΜΜΕ και τις καθεστωτικές παρατάξεις τα προηγούμενα χρόνια.
Έτσι είδαμε:
• τη ΔΑΠ στο ΠΑΠΕΙ με την ανοχή-στήριξη της συγκλήτου να επιστρατεύει μπράβους και παρακρατικούς με παραλάιζερ. (βλ φωτ)
• Την πρυτανεία στο ΑΠΘ να περικυ-κλώνει τη σχολή με μπάτσους, παραβιά-ζοντας το άσυλο!!!
• Στο πολυτεχνείο Κρήτης ο διαβόητος πρύτανης Γρυσπολλάκης δεν δίστασε να φέρει «φουσκωτούς φίλους του» (βλ. φωτ.) και να απειλεί τους φοιτητές με επ’ αόριστον κλείσιμο και απώλειες εξαμήνων, όπως έχει κάνει στο παρελθόν.
• Στη νομική πέρυσι η μόνη παράταξη με πρεμούρα να νομιμοποιήσει την διοίκηση και τη διαδικασία ήταν η ΑΡΕΝ, χρησιμοποιώντας επιχειρήματα που δεν έδειχναν να αντιλαμβάνονται την κομβικότητα της ρύθμισης για την προώθηση της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης, αλλά και έχοντας μηδενική δυνατότητα πολιτικής εκτίμησης, όπως έδειξε το καλοκαιρινό συμπλήρωμα του νόμου πλαίσιο.
• Στις σχολές της Αθήνας η ΠΑΣΠ ανέλαβε εργολαβία την προώθηση των υποψήφιων πρυτάνεων, κάνοντας ντιμπέιτ κενολογίας, νομιμοποιώντας εν τέλει μια διαδικασία που θα παρακάμπτει τους φοιτητικούς συλλόγους.

Παρόλα αυτά οι φοιτητές συλλογικά κατόρθωσαν να απονομιμοποιήσουν τις εκλογές στις περισσότερες σχολές σε όλη την Ελλάδα.

Η στάση των παρατάξεων της επίσημης αριστεράς…
Ωστόσο σε μια τόσο κρίσιμη μάχη για το φοιτητικό κίνημα οι υπόλοιπες αριστερές δυνάμεις πάλι έδειξαν τις χρόνιες ανεπάρκειες τους.

Η ΑΡΕΝ την περσινή χρονιά προσπαθούσε να μας πείσει ότι η νέα ρύθμιση για τις πρυτανικές – προεδρικές εκλογές ήταν πάγια θέση των φοιτητών, ερχόμενη έτσι σε αντίθεση με μια ολόκληρη επιχειρηματολογία που το φοιτητικό κίνημα έχει αναπτύξει. Ενώ είναι σαφώς επηρεασμένη από τις αντιφάσεις του κεντρικού πολιτικού της φορέα, του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ και των εσωτερικών του αντιπαραθέσεων.. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της ΑΡΕΝ ΠΑΝΤΕΙΟΥ το 2008 που αν και στήριξε ενεργητικά τις κινητοποιήσεις απέναντι στις πρυτανικές με το νέο νόμο, την επομένη υποχρεώθηκε σε «δημόσια απολογία» από το κόμμα στ οποίο αναφέρεται..
Η ΠΚΣ- ΜΑΣ- ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ γενικά στήριξε παλαιότερα (αν και με όχι ιδιαίτερη ζέση ) τα πολιτικά πλαίσια για αποχή στις πρυτανικές। Ωστόσο η αδυναμία να αντιληφθεί την κεντρικότητα της μάχης αυτής για το κίνημα, σε συνδυασμό με την ηττοπάθεια που καλλιεργεί την οδήγησαν σε μια συνεχή καταγγελιολογία που πατούσε στη λογική «αφού θα χάσει το κίνημα ας φωνάξω τουλάχιστον». Μάλιστα οι συνάδελφοι της ΠΚΣ-Επιτροπή Αγώνα έφτασαν στο σημείο να καταγγέλλουν τις κινητοποιήσεις φοιτητικών συλλόγων και να κρατούν ίσες αποστάσεις από τους μπράβους, που κατά καιρούς πρυτάνεις και καθεστωτικές παρατάξεις έχουν καλέσει (βλέπε 2008 στο ΠΑΠΕΙ και στην Πολυτεχνική Κρήτης), όσο και από τους κινητοποιούμενους φοιτητές. Φέτος και ενώ στην Αθήνα οι δυνάμεις της ΚΝΕ έχουν βγάλει ανακοίνωση απέναντι στις πρυτανικές εκλογές που καλεί σε αποχή ακριβώς στη λογική της μη νομιμοποίησης αντιδραστικών διοικήσεων, στη Θεσσαλονίκη, στο ΑΠΘ, συμμετέχοντας τελικά στη διαδικασία νομιμοποίησε μια διαδικασία εκλογής με το νέο νόμο, αλλά και το πρυτανικό σχήμα που τελικά εξελέγη.

Οι πρυτανικές εκλογές στο ΕΚΠΑ...
Δευτέρα 7, και Τρίτη 8 Ιουνίου έχουν οριστεί οι πρυτανικές εκλογές στη σχολή μας. Εμείς ως Ραπαν Σαφν δεν μπορεί παρά να έχουμε μια στάση εναντίωσης στις εκλογές με το νέο νομο, που νομιμοποιούν διοικήσεις με υπερεξουσίες, παρακάμπτωντας τους φοιτητικούς συλλόγους, μια στάση που να στέλνει μυνήματα στο υπουργείο και όσους αναλαμβάνουν εργολαβικά εντός και εκτός σχολών την υποβάθμιση του μέλλοντός μας।

-ΟΧΙ ΣΤΗ ΔΙΕΞΑΓΩΓΗ ΠΡΥΤΑΝΙΚΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΟΝ ΝΕΟ ΝΟΜΟ.
-ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΣΤΙΓΜΗ ΚΑΙ ΑΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΘΕΙ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΠΡΟΕΔΡΙΚΕΣ Ή ΠΡΥΤΑΝΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΙΣ ΑΠΟΝΟΜΙΜΟΠΟΙΟΥΜΕ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΗ ΦΟΙΤΗΤΙΚΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΜΕ ΑΠΟΧΗ.
-ΠΕΡΙΦΡΟΥΡΟΥΜΕ ΤΙΣ ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΤΙΘΕΣΗ ΣΤΟ ΝΕΟ ΝΟΜΟ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΛΑΒΕΙ Ο ΣΥΛΛΟΓΟΣ.
-ΔΕΝ ΔΙΝΟΥΜΕ ΚΑΜΙΑ ΛΕΥΚΗ ΕΠΙΤΑΓΗ ΣΕ ΥΠΕΡΠΡΥΤΑΝΕΙΣ- ΥΠΕΡΠΡΟΕΔΡΟΥΣ ΠΟΥ ΔΥΣΧΕΡΑΙΝΟΥΝ ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΚΑΙ ΥΠΟΘΗΚΕΥΟΥΝ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΜΑΣ!

Ρ.Α.Πα.Ν.-Σ.Α.Φ.Ν. (εαακ)

Φοιτητικές Εκλογές 2010

Στις φοιτητικές εκλογές στηρίζουμε-ψηφίζουμε Ρ.Α.Πα.Ν -Σ.Α.Φ.Ν. -Ε.Α.Α.Κ.

Γενική Συνέλευση Συλλόγου Φοιτητών Νομικής: Τετάρτη 10/3, 13:00, Aμφιθέατρο 1

Η Ρ.Α.Πα.Ν.-Σ.Α.Φ.Ν. καλεί όλους τους φοιτητές Νομικής να δώσουν δυναμικό παρόν στην αυριανή γενική συνέλευση συλλόγου φοιτητών Νομικής που θα διεξαχθεί στις 13:00, στο αμφιθέατρο 1.
Καλούμαστε όλοι να πάρουμε θέση απέναντι στα νέα αντιλαϊκά οικονομικά μέτρα της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και να διασφαλίσουμε το πανεπιστημιακό άσυλο το οποίο συστηματικά παραβιάζεται από τους "προστάτες του πολίτη" με τη συναίνεση των καθεστωτικών δυνάμεων των σχολών.
Μετά τη μαζική πανεργατική απεργία της προηγούμενης Παρασκευής και την έντονη κρατική καταστολή που δέχτηκε, φοιτητές και εργαζόμενοι, συνεχίζουμε τον αγώνα για την απόσυρση όλων των αντιλαϊκών μέτρων της κυβέρνησης που έχουν ως στόχο να πληρώσει την κρίση ο λαός, μια κρίση που δημιούγησε το ίδιο το πολιτικό σύστημα.
Ήδη για την Πέμπτη 11/3 έχει προκηρυχθεί πανελλαδική πανεργατική απεργία στην οποία πρέπει να συμμετέχει μαζικά και ο δικός μας φοιτητικός σύλλογος.
Καταγγέλουμε το συνεχές σαμποτάζ των συλλογικών διαδικασιών του φοιτητικού συλλόγου από τις καθεστωτικές δυνάμεις της ΔΑΠ και της ΠΑΣΠ που για ακόμη μία φορά επιλέγουν το δρόμο της ιδιώτευσης και του ωχαδερφισμού.

ΣΕ ΟΣΑ ΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝ ΓΙΑ ΕΜΑΣ ΧΩΡΙΣ ΕΜΑΣ ΘΑ ΜΑΣ ΒΡΟΥΝΕ ΜΠΡΟΣΤΑ ΤΟΥΣ

ΌΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΥΡΙΑΝΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΝΟΜΙΚΗΣ

Ρ.Α.Πα.Ν.-Σ.Α.Φ.Ν.

Γυναικείο ζήτημα: ολοένα και πιο επίκαιρο

Η παγκόσμια ημέρα της γυναίκας, όπως και όλες οι παγκόσμιες ημέρες, δε σηματοδοτείται με την έννοια που συνήθως και αβασάνιστα τους αποδίδεται: «Το γυναικείο ζήτημα πρέπει να βρίσκεται στο προσκήνιο κάθε μέρα» ή ακόμα χειρότερα «Στις 8 Μαρτίου γιορτάζει η Γυναίκα, ας δώσουμε σε κάθε μία από ένα τριαντάφυλλο». Αντίθετα από τις απόψεις αυτές, η μέρα αυτή είναι μια καλή ευκαιρία να αναδειχθούν οι μάχες και οι αγώνες των γυναικών για ισότιμη μεταχείριση, καθώς και να τονιστεί η έμφυλη ανισότητα που επικρατεί ακόμα και σήμερα.

Μια ιστορική αναδρομή…

Η παγκόσμια ημέρα της γυναίκας καθιερώθηκε στη μνήμη μιας καταστροφικής φωτιάς στο εργοστάσιο Triangle Shirtwaist στη Νέα Υόρκη, που αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα εργατικά ατυχήματα της παγκόσμιας ιστορίας. Η φωτιά αυτή προκάλεσε το θάνατο 146 εργατών, ως επί το πλείστον γυναικών. Το πιο τραγικό στο ατύχημα αυτό είναι το γεγονός πως τα περισσότερα θύματα της φωτιάς δεν μπόρεσαν να ξεφύγουν διότι οι διευθυντές του εργοστασίου κλείδωναν καθημερινά τις πόρτες, για να εμποδίσουν τις εργάτριες να βγουν έξω και να καπνίσουν την ώρα της βάρδιάς τους. Για να γλιτώσουν από τη φωτιά, εργάτριες πήδηξαν από τον ένατο και το δέκατο όροφο, ενώ άλλες κάηκαν ζωντανές, κλειδωμένες και εγκλωβισμένες στο εργοστάσιο.

…και πίσω στο σήμερα!

Ίσως μερικοί θεωρήσουν πως τα αιτήματα του γυναικείου κινήματος που οδήγησαν στην καθιέρωση της παγκόσμιας ημέρας της γυναίκας, αιτήματα για ισοτιμία στο χώρο εργασίας, για κοινωνική ισότητα, για εξάλειψη του σεξισμού, είναι πια παρωχημένα. Τα στοιχεία όμως αποδεικνύουν το αντίθετο:

Οι γυναίκες πραγματοποιούν τα 75% της παγκόσμιας εργασίας. Κι όμως λαμβάνουν μόνο το 25%των μισθών. Στην Ε.Ε. ο μισθός των γυναικών είναι κατά μέσο όρο 20-30% χαμηλότερος από το μισθό των αντρών ενώ ειδικά στις χώρες της Νότιας Ευρώπης (συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας) η διαφορά αυτή φτάνει στο 40-50%. Στην Ε.Ε μόνο το 51% των γυναικών έχει εργασία έναντι του 71% των αντρών την ώρα που το ποσοστό ανεργίας των γυναικών σε χώρες όπως η Ιταλία, η Ισπανία και η Πορτογαλία φτάνει μέχρι και 90% παραπάνω από αυτό των ανδρών. Συγκεκριμένα στην Ελλάδα το 70% των ανέργων μακράς διαρκείας είναι γυναίκες και ακόμα και οι γυναίκες με επιστημονική μόρφωση πλήττονται από την ανεργία σε ποσοστό 76% περισσότερο από τους άντρες. Αν δούμε την ανεργία στην Ελλάδα συνολικά, αποδεικνύεται ότι μια γυναίκα σε εργάσιμη ηλικία έχει διπλάσιες πιθανότητες από έναν άντρα να μείνει άνεργη, καθώς τη στιγμή που 64% των ανδρών είναι οικονομικά ενεργοί το αντίστοιχο ποσοστό για τις γυναίκες είναι μόνο το 35,5%. Τέλος, 85% των θέσεων μερικής απασχόλησης, με περιορισμένη ασφάλεια και μειωμένες επαγγελματικές προοπτικές στην Ε.Ε. καταλαμβάνεται από γυναίκες και από το σύνολο των εργαζόμενων γυναικών της Ε.Ε. το 35% απασχολείται μερικώς έναντι ενός ποσοστού 6% των εργαζόμενων ανδρών.

Ειδικότερα στην Ελλάδα, τα τελευταία χρόνια λαμβάνει τόπο μια κατάφωρη επίθεση στα εργασιακά δικαιώματα των γυναικών. Στις 7 Μαρτίου 2008 η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας ψήφισε νόμο για το ασφαλιστικό που προβλέπει σταδιακή εξίσωση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης γυναικών και ανδρών. Ο νόμος αυτός χτυπά τις γυναίκες εργαζόμενες, που καλούνται να είναι ταυτόχρονα μητέρες και νοικοκυρές, και άρα θα έπρεπε να δικαιούνται τη δυνατότητα συνταξιοδότησης σε μικρότερη ηλικία. Η πολιτική αυτή συνεχίζεται και από τη νέα κυβέρνηση με πρόσχημα το ξεπέρασμα της κρίσης.

Επιπλέον, οι δυσμενείς εργασιακές σχέσεις, ιδιαίτερα σε επαγγέλματα που παραδοσιακά θεωρούνται «γυναικεία», εκδηλώθηκαν με τον πλέον βίαιο τρόπο στο πρόσωπο της Κωνσταντίνας Κούνεβα. Η Κούνεβα, συνδικαλίστρια μετανάστρια από τη Βουλγαρία, «προκαλούσε» με την πολιτική της δράση και με τον αγώνα της για σταθερή εργασία, για ασφάλιση και άρση της εργασιακής εκμετάλλευσης, και, ως αποτέλεσμα, δέχτηκε τις παραμονές των Χριστουγέννων του 2008 επίθεση με βιτριόλι στο πρόσωπο. Η βίαιη και μειωτική πράξη αυτή, που συνδέεται άμεσα με το γεγονός ότι η Κούνεβα ήταν μετανάστρια, συνδικαλίστρια και γυναίκα, καθιστά φανερή τη δυσχερή θέση της γυναίκας στην ελληνική κοινωνία. Αν και φαίνεται πως οι αγώνες του φεμινιστικού και του ευρύτερου λαϊκού κινήματος έχουν αμβλύνει τη γυναικεία καταπίεση, αυτή όχι μόνο δεν έχει εξαλειφθεί αλλά επιτείνει την εργασιακή εκμετάλλευση και γενικότερα την κοινωνική ανισότητα.

Περί λουλουδιών ο λόγος…

Μετά από όλα αυτά, φαντάζει περιφρονητικό προς τη γυναίκα τη μέρα της 8^ης Μάρτη να της προσφέρονται λουλούδια, χωρίς καμία αναφορά στα αιτήματα και τους αγώνες του γυναικείου κινήματος. Ωστόσο, αυτή είναι μία συνήθης πρακτική της ΔΑΠ, η οποία ψηφοθηρικά προσπαθεί να προσεγγίσει τις γυναίκες της σχολής προσφέροντάς τους τριαντάφυλλα. Είναι τουλάχιστον γραφική μια τέτοια κίνηση, πόσω μάλλον από μια παράταξη που, όταν ήταν κυβερνητική, πέρασε ένα ασφαλιστικό νομοσχέδιο με τους πιο σκληρούς όρους απέναντι στις γυναίκες, που ανέχτηκε μια επίθεση βίαιη και σεξιστική (σημείωση: η υπόθεση Κούνεβα μπήκε στο αρχείο). Η ΔΑΠ για άλλη μία φορά με τη στάση της αυτή φανερώνει το πραγματικό της πρόσωπο ως καθεστωτική παράταξη μέσα στις σχολές που ως μοναδικό στόχο έχει τη συγκέντρωση ψήφων και τον αποπροσανατολισμό των φοιτητών, ιδιαίτερα σε μια περίοδο κρίσης, στην οποία τα μέτρα που λαμβάνονται χτυπούν κατάφωρα τα εργασιακά δικαιώματα όλων των εργαζομένων και συνολικά τις κατακτήσεις του λαϊκού κινήματος.

Παρά ωστόσο τις παρωχημένες αυτές πρακτικές και αντιλήψεις των καθεστωτικών παρατάξεων (δείγμα άλλωστε του … ιπποτισμού και της βαθειάς γνώσης του savoir vivre), το γυναικείο κίνημα, με τους μαζικούς και συλλογικούς του αγώνες ανά τους αιώνες, παραμένει επίκαιρο και θα συνεχίσει να μάχεται:

· Για ισοτιμία στην εργασία, ίσους μισθούς, ισότιμη ασφάλιση

· Για κοινωνική ισότητα, εξάλειψη του σεξισμού και της εκμετάλλευσης της γυναίκας

· Στα πλαίσια του ευρύτερου λαϊκού κινήματος, για κατοχύρωση εργασιακών δικαιωμάτων και ασφάλισης, για υψηλότερο βιοτικό επίπεδο αλλά και, εν μέσω κρίσης και κυβερνητικής επίθεσης, για καλύτερες θέσεις μάχης για την απαλοιφή κάθε καταπίεσης και εκμετάλλευσης…

Ρ.Α.Πα.Ν. – Σ.Α.Φ.Ν.

Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Ελλάδα… …οικονομική κρίση και δημοσιονομική αστάθεια!

Και άλλες φορές έχουμε κληθεί να παρακολουθήσουμε τις εξελίξεις στην παγκόσμια οικονομική κρίση και της επιπτώσεις της στην ελληνική κοινωνία, ωστόσο αυτή η περίοδος επιβάλλει περισσότερο από ποτέ απόπειρες ανάλυσης πέρα και έξω από τις κυρίαρχες στα μίντια. Αυτό συμβαίνει καθώς , ήδη μια σειρά «ειδικών» και φωστήρων, σπεύδοντας στο πλευρό της κυβέρνησης, έχουν βαλθεί να μας πείσουν με κάθε τρόπο, ότι ο μόνος δρόμος για να διέλθει η χώρα τον οικονομικό σκόπελο περνά μέσα από μειώσεις στους μισθούς και τις συντάξεις, αύξηση της φορολογίας και γενικότερα προώθηση των αντιδραστικών και αντιλαϊκών μεταρρυθμίσεων σε όλους τους τομείς.

Νεοφιλελεύθερη επέλαση και μνήμες Μητσοτάκη…

Η νέα διακυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, έχοντας εξασφαλίσει τη στήριξη ΝΔ-ΛΑΟΣ στα βασικά νομοθετήματα, διατηρώντας παραδοσιακά σχέσεις με τη γραφειοκρατική ηγεσία των ΓΣΕΕ- ΑΔΕΔΥ, προχωρεί στις απαιτούμενες αναδιαρθρώσεις με το ιδεολόγημα της εθνικής συναίνεσης για το ξεπέρασμα της κρίσης.

Η μητέρα όλων των μαχών (vol4):

Οι αντιασφαλιστικοί νόμοι Σιούφα-Ρέππα-Πετραλιά βρίσκουν τη συνέχειά τους στην πολιτική Λοβέρδου, με κύριο όμως στόχο τους δημοσίους υπαλλήλους. Με την κατάργηση πολλών κατηγοριών βαρέων- ανθυγειινών, την εξίσωση προς τα πάνω ορίων ηλικίας αντρών-γυναικών με την περαιτέρω μείωση των συντάξεων, στο όνομα του εξορθολογισμού των αποθεματικών, προωθείται η κατάργηση του δημόσιου-κοινωνικού συστήματος ασφάλισης και η μετατροπή του σε ατομικό- κεφαλαιοποιητικό.

Η πολιτική του φορτώματος των βαρών της κρίσης στα λαϊκά στρώματα βρήκε όνομα…

Και ενώ ο Γιωργάκης έγινε Γιώργος στο διάστημα μιας προεκλογικής περιόδου, πατώντας στην αδυναμία της ΝΔ να εξασφαλίσει τις κατάλληλες συμμαχίες για την προώθηση των απαιτούμενων μεταρρυθμίσεων και υποσχόμενος ψίχουλα μέσα σε αοριστολογίες για «διαφάνεια», «αξιοκρατία», «πράσινη ανάπτυξη» το όραμα του απέκτησε όνομα : Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης.

Με το ιδεολόγημα της «καμένης γης» - αυτό που όλοι παραλαμβάνουν μετεκλογικά- προβαίνει σε μια φοροεπιδρομή αυξάνοντας τόσο τους άμεσους, όσο και τους έμμεσους φόρους. Μετατοπίζεται ο λεγόμενος δημόσιος διάλογος όχι στο αν θα περικοπούν μισθοί, συντάξεις (σημ: προεκλογικά μιλούσαν για αυξήσεις), αλλά σε ποιο βαθμό αυτό θα γίνει και φτάνουμε στο σημείο να περικόπτονται κατακτήσεις του κόσμου της εργασίας όπως ο 13^ος και ο 14^ος μισθός. Ακόμα την ίδια ώρα που επιχειρήσεις κλείνουν η ανεργία καλπάζει και οι ελαστικές σχέσεις εργασίας διαδίδονται πολλές φορές και με κρατική βούλα (βλέπε stage και ΣΔΙΤ). Και όλα αυτά πλαισιώνονται, είτε ως τα απαραίτητα για την ΕΕ μέτρα (με προσωρινό χαρακτήρα) για να μειωθεί το έλλειμμα στο έδαφος της κρίσης, είτε ακόμα ως συνέπειες επιθέσεων που δέχεται η χώρα από οικονομικά και πολιτικά κέντρα που δήθεν επιβουλεύονται την «εθνική κυριαρχία».

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ: ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Αν μπορεί κανείς να βγάλει μερικά συμπεράσματα για τον πραγματικό χαρακτήρα της παγκόσμιας οικονομικής αστάθειας θα διαπίστωνε ότι η ίδια η κρίση δεν οφείλεται σε αδυναμίες ενός είδους διαχείρισης, σε κερδοσκόπους ή σε golden boys. Αλλά αποτελεί αντίθετα ευκαιρία για ανανέωση του οικονομικού συστήματος. Οι αναδιατάξεις και οι ανταγωνισμοί ανάμεσα στα κράτη οξύνονται, αλλά κυρίαρχα αυτό συμβαίνει και στο εσωτερικό κάθε χώρας. Με αυτό το πρίσμα θα πρέπει να αναλύονται οι έντονες πιέσεις που δέχεται η κυβέρνηση από την ΕΕ και άλλα κράτη εντός αυτής. Δηλαδή ότι οι πιέσεις αυτές είναι περισσότερο χρήσιμες για εσωτερική κατανάλωση και αποδοχή των όποιων μέτρων με συναίνεση. Άλλωστε η πτώση των μισθών και η άρση των λαϊκών κατακτήσεων καθιστά την ευρωζώνη συνολικά ανταγωνιστικότερη.

Λένε ότι η κρίση βαθαίνει από το έλλειμμα στον προϋπολογισμό , κρύβουν όμως ότι αυτό τροφοδοτείται από τους εξοπλισμούς, τις επιχορηγήσεις σε επιχειρήσεις στο όνομα της κερδοφορίας, την κάλυψη των ελλειμμάτων των ασφαλιστικών ταμείων εξαιτίας της εισφοροδιαφυγής, την παρακολούθηση προηγούμενων δανείων… Και οι εργαζόμενοι καλούνται να υιοθετήσουν λογικές λιτότητας πληρώνοντας για άλλη μια φορά τα σπασμένα.

Λένε ότι ο δημόσιος τομέας είναι ούτως ή άλλως υπερτροφικός και οι εργαζόμενοι σε αυτόν «ρετιρέ», ενώ στην πραγματικότητα γίνεται προσπάθεια να καλλιεργηθεί ο ανταγωνισμός στο εσωτερικό της εργασίας και να υποχωρήσουν οι όποιες κατακτήσεις στο όνομα της επέκτασης της ελαστικής και κακοπληρωμένης εργασίας.

Τέλος υποστηρίζεται ότι τα όποια μέτρα θα έχουν προσωρινό χαρακτήρα, ενώ στην πραγματικότητα αυτά έρχονται για να μείνουν και να ακυρώσουν κατακτήσεις δεκαετιών στην κατεύθυνση αναδιαμόρφωσης του μέσου εργαζομένου, ώστε να δουλεύει πιο εντατικοποιημένα, περισσότερο και για λιγότερα χρήματα. Αυτό είναι και το περιεχόμενο της «ανταγωνιστικότητας» και της «ανάπτυξης».

Η χρονική συγκυρία επομένως που διανύουμε χαρακτηρίζεται από την επίθεση της κυβέρνησης στα λαϊκά δικαιώματα και τις κατακτήσεις, αλλά επιπλέον είναι και η πιο πρόσφορη για να διεκδικήσει το κίνημα καλύτερες θέσεις μάχης.

Άλλωστε και η εξέγερση της νεολαίας, των μεταναστών και των νέων εργαζομένων με ελαστικές σχέσεις εργασίας τον περασμένο Δεκέμβρη έδειξε τις διαστάσεις σε μαζικότητα και συγκρουσιακή διάθεση που μπορούν να πάρουν οι εκάστοτε κοινωνικές διαδικασίες εν μέσω κρίσης και τη συμβολή τους στην ένταση της πολιτικής αστάθειας.

Για αυτό άλλωστε και παράλληλα με τα όποια σκληρά νομοθετήματα πηγαίνει και η αύξηση της καταστολής, στην κατεύθυνση να προλάβουν τις όποιες κινητοποιήσεις μας εν τη γενεση τους. Μαζικές προσαγωγές και συλλήψεις, αστυνομοκρατία στις γειτονιές και διάχυση ενός κλίματος φόβου, αποτελούν ένα παζλ σε αυτήν την κατεύθυνση με τελευταίο κομμάτι τις απόπειρες χτυπήματος , περιστολής ή άρσης του ασύλου με τη συνεργασία πρυτανικών αρχών και μηχανισμών καταστολής.

Και η νεολαία οφείλει να κινητοποιείται τις ημέρες κατά τις οποίες ορίζονται εργατικές κινητοποιήσεις, αφού οι τρέχουσες εξελίξεις μας βλάπτουν συνολικά ως μελλοντικά εργαζομένους. Η απεργία της 24/02 με τη μεγάλη συμμετοχή ανέδειξε σε ένα πρώτο επίπεδο τη συσσωρευμένη κοινωνική δυσαρέσκεια. Οι μεγαλειώδης και με παλμό πορεία κατά τη διάρκεια της οποίας το κίνημα ανέδειξε και τις ριζοσπαστικές πρακτικές του ήταν η αρχή.

ΝΕΟΛΑΙΑ ΚΑΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΣΠΑΜΕ ΤΗ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ.

ΑΝΑΤΡΕΠΟΥΜΕ ΤΟ ΣΥΜΦΩΝΟ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑΣ.

Ρ.Α.Πα.Ν.-Σ.Α.Φ.Ν.

ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2010

Άλλη μια εξεταστική περίοδος ξεκινά στη σχολή μας, για πολλούς από εμάς μάλιστα είναι η πρώτη.

Απέναντι :

• ΣΤΟΥΣ ΑΣΦΥΚΤΙΚΟΥΣ ΟΡΟΥΣ ΕΠΙΤΗΡΗΣΗΣ, ΠΟΥ ΜΑΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΥΝ ΟΛΟΥΣ ΣΑΝ ΥΠΟΠΤΟΥΣ ΑΝΤΙΓΡΑΦΗΣ,
• ΣΤΗ ΧΑΩΔΗ ΥΛΗ, ΠΟΥ ΕΠΙΒΑΡΥΝΕΤΑΙ ΑΚΟΜΗ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΗΣ ΛΙΣΤΑΣ ΣΥΓΓΡΑΜΜΑΤΩΝ,
• ΣΤΑ ΘΕΜΑΤΑ ΕΚΤΟΣ ΥΛΗΣ,
• ΣΤΟΥΣ ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ ΠΟΥ ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΦΟΡΙΚΗΣ ΕΞΕΤΑΣΗΣ ΜΑΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΥΝ ΥΠΕΡΟΠΤΙΚΑ Ή ΚΑΙ ΠΡΟΣΒΛΗΤΙΚΑ,
• ΣΤΑ ΜΑΖΙΚΑ ΚΟΨΙΜΑΤΑ.

Απαντάμε με το συλλογικό δρόμο και πετυχαίνουμε νίκες!!!

· ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΣΗ ΡΟΥΣΣΟΥ ΠΟΥ ΕΞΕΤΑΖΕ ΠΡΟΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΑ ΚΡΙΤΗΡΙΑ.

· ΕΞΕΤΑΣΗ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ ΜΕ ΣΥΝΤΑΓΜΑ.

· ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ ΤΗΣ ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ ΣΕ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ 4 ΒΔΟΜΑΔΕΣ, ΠΑΡΑ ΤΙΣ ΑΝΤΙΘΕΤΕΣ ΠΡΟΒΛΕΨΕΙΣ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΝΟΜΟΥ-ΠΛΑΙΣΙΟ.

Τους ανθρώπινους ρυθμούς σπουδών και εξέτασης οφείλουμε να τους υπερασπιζόμαστε δυναμικά γιατί στη θέση του σημερινού φοιτητή θα είναι ο αυριανός εργαζόμενος και στη θέση του καθηγητή που αυθαιρετεί ο εργοδότης που θα εκμεταλλεύεται….

ΔΕΝ ΨΑΡΩΝΟΥΜΕ!!!

Ρ.Α.Πα.Ν.-Σ.Α.Φ.Ν.

ΦΟΒΟΥ ΤΟΥΣ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟΥΣ ΚΑΙ… ΔΩΡΑ ΦΕΡΟΝΤΑΣ

Αν κάτι επικαθορίζει την περίοδο που διανύουμε τότε σίγουρα αυτό είναι η παγκόσμια οικονομική κρίση με τον τρόπο με τον οποίο εξειδικεύεται στην εγχώρια οικονομία, δηλαδή με τον κίνδυνο δημοσιονομικής επιτήρησης. Ενώ συμπληρώνονται οι 100 μέρες που ο ίδιος ο πρωθυπουργός ζήτησε για να κριθεί και ο πιο καλόπιστος ωστόσο θα μπορούσε ήδη να διαπιστώσει από τις πρώτες στιγμές της προεκλογικής εκστρατείας και της διακυβέρνησης Πασόκ ότι μόνη στρατηγική του ήταν και είναι η συνέχιση της ίδιας πολιτικής που δυσχεραίνει το παρόν και υποθηκεύει το μέλλον μας, πασπαλισμένης είτε με διάφορες αοριστολογίες, όπως πράσινη ανάπτυξη, είτε με εύηχα ιδεολογήματα , όπως εθνική συναίνεση, διαφάνεια, αξιοκρατία.

Ένταση των αναδιαρθρώσεων σε όλα τα επίπεδα

Συγκεκριμένα «πράσινη ανάπτυξη»: Στην αρχή νομίσαμε πως έτσι κωδικοποιείτο το νέο κατασταλτικό δόγμα (πράσινη από τα ΜΑΤ) ΠΑΣΟΚ με την αστυνομοκρατία στο κέντρο της πόλης και τις εκατοντάδες συλλήψεις και προσαγωγές. Τώρα πλέον έγινε αντιληπτό ότι οικολογική πολιτική είναι να αυξάνεις κατακόρυφα τα τέλη κυκλοφορίας στα παλαιότερα και μεσαίου και μικρού κυβισμού αμάξια για να γεμίσουν τα κρατικά ταμεία!!!

Στο όνομα της αξιοκρατίας καταργήθηκαν τα stage από το δημόσιο τομέα και επεκτάθηκαν στον ιδιωτικό, ενώ στην πραγματικότητα το συγκεκριμένο μέτρο αποτελεί το εναρκτήριο λάκτισμα στην επίθεση στις κατακτήσεις του δημοσίου τομέα καθώς, όπως γίνεται και με τους ωρομίσθιους στην εκπαίδευση, καταργείται κάθε προσδοκία μονιμοποίησής τους.

3 χρονιά μετά, η μητέρα των μαχών Νο2: Η νέα κυβέρνηση όχι μόνο δεν προτίθεται να καταργήσει τους αντιασφαλιστικούς νόμους της προηγούμενης, αλλά αντίθετα οι εξαγγελλόμενες μεταρρυθμίσεις συνεχίζουν την υπονόμευση δημόσιας ασφάλειας και υγείας. Όχι μόνο εξισώνονται τα όρια συνταξιοδότησης των δύο φύλων αλλά και καταργείται ο χαρακτήρας της ασφάλισης ως κοινωνικής, με τη μετατροπή του συστήματος από αναδιανεμητικό(όπου η μια γενιά πληρώνει για την προηγούμενη), σε κεφαλαιοποιητικό (όπου τα χρήματα ατομικά κάθε ασφαλισμένου συγκροτούν κεφάλαιο που θα τζογάρεται είτε από τον ίδιο είτε από το ταμείο και θα δίνει αντίστοιχες αποδώσεις .

Στο όνομα της κρίσης και της επιτήρησης παγώνουν μισθοί, κόβονται επιδόματα , απολύονται εργαζόμενοι ενώ αυξάνονται αρκετά και οι έμμεσοι φόροι. Ακόμα και οι ιδιωτικοποιήσεις που στο όνομα της κρίσης περιορίζονται στην Ελλάδα διευρύνονται, θίγοντας το χαρακτήρα προϊόντων που μέχρι τώρα ήταν δημόσια, αλλά και κατακτήσεις χρόνων των εκεί εργαζομένων.

Ταυτόχρονα με όλες τις τομές στην εργασία επιχειρείται και μια διοικητική αναδιοργάνωση της χώρας. Με το νέο εκλογικό νόμο και το σχέδιο Καποδίστριας 2 από τη μια τίθενται όρια στην ισότιμη συμμετοχή της αριστεράς στο κοινοβούλιο και θωρακίζεται το πολιτικό σύστημα περισσότερο από πιθανούς τριγμούς, ενώ από την άλλη προετοιμάζεται το έδαφος για διαρθρωτικές αλλαγές στον ευρύτερο δημόσιο τομέα.

Η ψήφος των μεταναστών είναι σαφές ότι εμπεριέχει θετικά στοιχεία καθώς βγάζει από την ανασφάλεια μεγάλο μέρος του πληθυσμού, ωστόσο δεν παύει να είναι ένα μερικό μέτρο που μπορεί να αποτελέσει και εφαλτήριο αγριότερης επίθεσης στους μετανάστες που δεν υπάρχουν οι όροι για τη νομιμοποίησή τους.

Η κυβέρνηση επίσης έχοντας τη στήριξη των ΜΜΕ προσπαθεί να επιβάλει ένα κλίμα φόβου στα κατώτερα στρώματα, ώστε να κάνει τα όποια αντιλαϊκά μέτρα να φαίνονται το κατάλληλο φάρμακο για την οικονομική κρίση. Σε αυτήν τη λογική της «εθνικής συναίνεσης» αξιοποιούνται και οι συνδικαλιστικές ηγεσίες των εργαζομένων- ενδεικτικό είναι ότι για πρώτη φορά και ενώ διακυβεύεται από το μισθολογικό μέχρι το ασφαλιστικό μέλλον! του λαού οι ΓΣΕΕ- ΑΔΕΔΥ δεν προκήρυξαν έστω και την καθιερωμένη απεργία την ημέρα ψήφισης του προϋπολογισμού.

Αντίθετα η περίοδος της οικονομικής κρίσης θα πρέπει να γίνεται αντιληπτή ως περίοδος ακόμα μεγαλύτερων αγώνων για τους εργαζόμενους και τη νεολαία ειδάλλως θα διαμορφωθεί ένα συνολικά δυσκολότερο μέλλον για τις ελευθερίες και τη δυνατότητα να τις διευρύνουμε.

Το επόμενο διάστημα είναι απαραίτητο να σπάσει η συναίνεση στα νέα μέτρα. Οι πρώτες κινητοποιήσεις των εργαζομένων στα stage, και αυτών στα λιμάνια έδειξαν μια κοινωνική δυναμική. Το επόμενο διάστημα η επίθεση και τα μέτωπα της αλαζονικής κυβέρνησης θα αυξηθούν, ας είναι αντίστοιχες και οι απαντήσεις μας

Η νεολαία μπορεί να αποτελέσει τον παράγοντα αστάθειας στα σχέδιά τους, για να μην πληρώσουν την κρίση και την επιτήρηση τα λαϊκά στρώματα. Συνεχίζουμε με τους δυναμικούς και συλλογικούς μας αγώνες διεκδικώντας καλύτερη καθημερινότητα και καλύτερους όρους εργασίας.

Ρ.Α.Πα.Ν.-Σ.Α.Φ.Ν.