κείμενο σχετικά με την καταδίκη του Τάσου Θεοφίλου

in dubio pro re publica*

"εν αμφιβολία υπέρ του κράτους" ή αλλιώς το χρονικό της καταδίκης του Τ. Θεοφίλου

 

*για όποιον δεν την παλεύει και πολύ με τα ποινικά...in dubio pro reo: αρχή με βάση την οποία η αμφιβολία είναι υπέρ του κατηγορούμενου

 

 



 

Λίγο πολύ όλοι έχουμε ακούσει την υπόθεση του αναρχικού Τάσου Θεοφίλου, ο οποίος καταδικάστηκε σε 25 χρόνια κάθειρξης για απλή συνέργεια σε ανθρωποκτονία και για κλοπή με καλυμμένα χαρακτηριστικά. Να δούμε κάποιες αντιφάσεις που αποκρύφτηκαν από τα κυρίαρχα ΜΜΕ. Αρχικά, υπήρχαν 19 (!) μάρτυρες, κάποιοι εκ των οποίων αυτόπτες και μέλη της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας, κανείς όμως δεν τον αναγνώρισε και μάλλον κατέληξαν στο ότι δεν ήταν σίγουροι αν ήταν αυτός. Το πιο εξόφθαλμο ήταν το γεγονός ότι η καταδίκη του βασίστηκε σε ένα ανώνυμο τηλεφώνημα, το οποίο ανέφερε ότι κάποιος Τάσος συμμετείχε στη ληστεία στην Πάρο. Η αντιτρομοκρατική δήλωσε ότι δεν διαθέτει σύστημα αναγνώρισης κλήσεων και έτσι δεν μπορούσε να γνωρίζει ποιος έκανε το τηλεφώνημα. Η παραπάνω δήλωση φαίνεται, επίσης, αντιφατική όταν στις παραγράφους 1,2 του άρθρου 253Α του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας αναφέρεται ότι σε περιπτώσεις τρομοκρατικής δράσης επιτρέπεται η άρση απορρήτου, η κατ’ οίκον παρακολούθηση και η καταγραφή συνομιλιών, πράγματα που προφανώς υλοποιεί με τα μέσα που διαθέτει η αντιτρομοκρατική υπηρεσία. Μοναδικό αποδεικτικό στοιχείο σε βάρος του Θεοφίλου αποτελεί ένα καπέλο στο οποίο βρέθηκε το DNA του, όμως τόσο το γεγονός ότι αυτό το καπέλο δεν υπήρχε στην επί τόπου φωτογράφηση του εγκλήματος, όσο και οι ισχυρισμοί των επιστημόνων ότι μάλλον δεν είναι επαρκές για την απόδειξη της ενοχής του, δεν φαίνεται να πτόησαν τον δικαστή, ο οποίος είχε αντίθετη άποψη εξαρχής. Τέλος, η σύλληψή του ήταν τραγελαφική, καθώς μετά από παρακολούθησή του από την αντιτρομοκρατική υπηρεσία συνελήφθη στο μετρό Κεραμεικός, επειδή φόραγε την εξαιρετικά ασυνήθιστη τσάντα με τη στάμπα «Πάρος».



Αυτή η αυταρχική, χωρίς αποδεικτικά στοιχεία, απόφαση του δικαστηρίου συνδέεται με έναν ευρύτερο αυταρχισμό που είναι διάχυτος σε όλη την κοινωνία. Όλοι μας έχουμε δει την βίαιη καταστολή των πορειών μεταξύ των οποίων και των φοιτητικών, ενώ πρόσφατα αποκορύφωμα αποτέλεσε η βίαιη και απρόκλητη διάλυση της αντιφασιστικής πορείας στο Μοναστηράκι, όταν την ίδια ώρα η δράση των Χρυσαυγιτών παραμένει ανεμπόδιστη (χαρακτηριστικό παράδειγμα η απαρακώλυτη επίθεση στον αυτοδιαχειριζόμενο χώρο Ρεσάλτο στο Κερατσίνι). Ο αυταρχισμός αυτός παίρνει και ιδεολογική μορφή με την καταδίκη της βίας από όπου και αν προέρχεται και με τη σαθρή θεωρία των δύο άκρων. Από αυτό το ευρύτερο πλαίσιο δεν θα μπορούσε να ξεφύγει και το σύστημα απονομής της δικαιοσύνης. Σε αυτήν την κατεύθυνση κινούνται οι τελευταίες τροπολογίες στον Κώδικα Ποινικής Δικονομίας, σχετικά με το πώς δηλαδή γίνεται η ποινική διαδικασία όπως προβλέπεται από το άρθρο 12 του νόμου 4236/14, ο οποίος τροποποιεί το άρθρο 101 ΚΠΔ και πιο συγκεκριμένα τις παραγράφους 3,4,5, αποτελώντας ευθυγράμμιση του ελληνικού δικαίου προς το ευρωπαϊκό δίκαιο.



Πιο συγκεκριμένα, με βάση το νέο νόμο προβλέπεται ότι ένας κατηγορούμενος δεν μπορεί να έχει πρόσβαση στη δικογραφία, κάτι που είναι βασική αρχή της ποινικής δικονομίας, εφόσον υπάρχει υποψία ότι από κάτι τέτοιο παραβιάζεται το δημόσιο συμφέρον και η εθνική ασφάλεια. Αυτές οι δύο έννοιες είναι που χρησιμοποιούνται κατά κόρον από την κυβέρνηση και αποτελούν τον πυρήνα της κυρίαρχης πολιτικής. Δημόσιο συμφέρον είναι η φτώχια μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας, η άγρια καταστολή όποιου αγωνίζεται και η απαγόρευση πορειών, η κρίση παράνομων και καταχρηστικών όλων των απεργιών και η εισβολή σε αυτοδιαχειριζόμενους χώρους και καταλήψεις. Μάλλον, η δικαιοσύνη δεν είναι και τόσο ανεξάρτητη, ούτε ουδέτερη από πολιτικό χρωματισμό, αλλά είναι ο πυρήνας της επιβολής της κρατικής ισχύος. Εν τέλει ίσως να μην απέχουμε και τόσο πολύ από καταστάσεις αντίστοιχες της αμερικανικής κοινωνίας του 1920 όπου καταδικάστηκαν σε θάνατο δύο αναρχικοί (Σάκο και Βαντσέτι) όχι επειδή ήταν ένοχοι ως αυτουργοί κάποιος αξιόποινης πράξης αλλά επειδή θεωρήθηκαν «ηθικοί αυτουργοί ως εχθροί των υπαρχόντων θεσμών».



Βλέποντας τα παραπάνω καταλαβαίνουμε ότι η εν αμφιβολία καταδίκη του Τάσου Θεοφίλου αλλά και το γεγονός ότι δεν του αναγνωρίστηκε ούτε καν το ελαφρυντικό του πρότερου έντιμου βίου είναι μια σαφέστατα πολιτική απόφαση. Είναι μάλλον εκείνος ο πρότερος βίος του (δήλωση του ίδιου ότι είναι αναρχικός και στενός φίλος με τον Κώστα Σακκά) και όχι τα «αδιάσειστα» αποδεικτικά στοιχεία, που τον καταδίκασαν σε 25 χρόνια κάθειρξης. Πρόκειται για μία δίκη πολιτικών φρονημάτων, μία ακόμα προσπάθεια φίμωσης όποιου σηκώνει κεφάλι και προσπαθεί να αντισταθεί στον αυταρχισμό της κυρίαρχης πολιτικής ή ακόμα απλώς σκέφτεται να το κάνει.



Από τον Σάκο και τον Βαντσέτι μέχρι τον Σακκά και τον Θεοφίλου οι αντιφρονούντες αντιμετωπίζουν μεν τον πέλεκυ του νόμου, δείχνουν δε και πόσο «ανεξάρτητη» είναι η δικαιοσύνη και πως το δίκαιο εν τέλει δεν είναι αυτό που ορίζουν οι νόμοι, αλλά όσοι αγωνίζονται.

κείμενο σχετικά με τις συνελεύσεις ετών

Λίγα λόγια για τη συνέλευση του πρώτου έτους


Η επόμενη μέρα των διαθεσιμοτήτων των διοικητικών υπαλλήλων βρίσκει το πανεπιστήμιο σε μία φάση μετάβασης από το δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα του και από τα δημοκρατικά κεκτημένα των φοιτητών σε ένα κολλεγιοποιημένο εκπαιδευτήριο. Οι περικοπές στη σίτιση, τα συγγράμματα, η πλήρης αποδιάρθρωση των διοικητικών υπηρεσιών είναι μόνο μία εικόνα από το όραμα του υπουργείου για το νέο πανεπιστήμιο. Η διάσπαση των πτυχίων, οι διαγραφές και τα λοιπά πειθαρχικά μέτρα που θα φέρουν οι πρότυποι εσωτερικοί κανονισμοί θα διαμορφώσουν ένα ασφυκτικό παρόν εντατικοποίησης και ένα μέλλον εργασιακής επισφάλειας. Ο αστάθμητος παράγοντας σ' αυτή την εξίσωση του υπουργείου είμαστε εμείς οι ίδιοι. Γιατί δεν είμαστε απλοί θεατές της μετάβασης αυτής αλλά αυτοί που την υφίστανται. Και σε εμάς πέφτει το βάρος να διαλέξουμε την υποταγή και άρα τον εξοντωτικό ανταγωνισμό με τον διπλανό μας ή τη συλλογική δράση. Η πρώτη επιλογή είναι στην ουσία μια σιωπηρή συναίνεση, η δεύτερη επιλογή δύσκολη μεν αλλά η μόνη που έχει μία προοπτική νικηφόρας διεξόδου από το αδιέξοδο που πάνε να μας εγκλωβίσουν. Καλούμαστε, λοιπόν, να επανενεργοποιήσουμε τις συλλογικές μας δράσεις και όλοι μαζί να δώσουμε την απάντηση.

Η συνέλευση του πρώτου έτους μπορεί να μην προωθεί μία κατεύθυνση πλήρους εξατομίκευσης και ξεκάθαρης προβολής της ατομικής επίλυσης συλλογικών προβλημάτων αλλά παρόλα αυτά αποτελεί μια σχετική υποχώρηση από το συλλογικό (όλοι οι φοιτητές της σχολής) προς το πιο εξατομικευμένο (οι φοιτητές ενός έτους). Είναι μία αποσπασματική και αντικειμενικά συρρικνωμένη έκφραση του φοιτητικού συλλόγου, του οποίου μέλη είναι όλοι οι φοιτητές ανεξαρτήτως σε ποιό έτος βρίσκονται. Η συρρίκνωση αυτή δεν είναι μόνο αριθμητική (αφού προφανώς στη συνέλευση ενός έτους δεν εκφράζονται όλοι οι φοιτητές) αλλά και πολιτική, αφού λείπει η ανάδραση μεταξύ των φοιτητών και η κρίσιμης σημασίας μεταφορά εμπειρίας ανάμεσα στα έτη. Η έλλειψη ενός διευρυμένου πολιτικού διαλόγου ανάμεσα σε φοιτητές διαφορετικών ετών θα οδηγήσει αντικειμενικά σε μία αποπτωχευμένη κουβέντα εντός της συνέλευσης έτους, εφόσον θα θιγούν μόνο τα ζητήματα που οι πρωτοετείς γνωρίζουν, αφήνοντας άλλα που σύντομα θα τα βρουν μπροστά τους στο περιθώριο της συζήτησης.

Από την άλλη μία διευρυμένη και παγιωμένη πρακτική διαχωρισμού των φοιτητών σε συνελεύσεις ετών σίγουρα θα αποδυνάμωνε τη συλλογική πάλη, αφού πιθανώς να γεννούσε αντιφατικές αποφάσεις προκαλώντας χαοτικές διαφοροποιήσεις μεταξύ των ετών. Στο βαθμό που τα συμφέροντα μας είναι ενιαία πρέπει να αποτυπώνονται με ενιαίο τρόπο. Όλοι μας από το πρώτο μέχρι το τέταρτο έτος χάσαμε το εξάμηνο, πληρώνουμε για τα βιβλία, προσπαθούμε να μπούμε στο “γκρουπ” των δικαιούμενων σίτισης, όλοι μας απειλούμαστε με διαγραφές. Γι’ αυτό ακριβώς το λόγο δεν διαφαίνεται να διαμορφώνεται μία ιδιαίτερη πολιτική ατζέντα για το πρώτο έτος. Ακόμη όμως κι αν ένα πρόβλημα εμφανίζεται αυτοτελώς σε ένα έτος (πχ στο πρώτο έτος δεν έχουν δοθεί κωδικοί για το mystudies και τον Εύδοξο) θα πρέπει όλοι μαζικά και ενιαία να διεκδικήσουμε την αντιμετώπισή του, όχι απλά λειτουργώντας σε ένα πλαίσιο αλληλεγγύης, αλλά αντιλαμβανόμενοι ότι τα επιμέρους προβλήματα είναι όψεις της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης. Σε αντίστοιχη κατάσταση με τους πρωτοετείς συναδέλφους μας που δεν έχουν ηλεκτρονικούς κωδικούς βρίσκονται οι τεταρτοετείς που δεν μπορούν να πάρουν αναλυτικές βαθμολογίες. Ο κοινός παρονομαστής είναι η απόλυση του διοικητικού προσωπικού και η αναδιάρθρωση του πανεπιστημίου πίσω από αυτή. Τα ζητήματα είναι, λοιπόν, στη βάση τους κοινά κι αν η διαπραγμάτευση τους μεταφερθεί στο κάθε έτος χωριστά κινδυνεύουμε να μπούμε σε συντεχνιακές λογικές. Αν σπάσουμε τους δεσμούς μεταξύ των φοιτητών και διεκδικούμε αυτοτελώς τα συγγράμματα του έτους μας, τους κωδικούς του έτους μας κ.ο.κ. πλησιάζουμε μία αντίληψη “ο σωζων εαυτώ σωθήτω”. Και η αντίληψη αυτή του συντεχνιασμού όχι μόνο αποπολιτικοποιεί την κουβέντα, αφού τα αιτήματα υπό αυτό το πρίσμα προβάλλονται αυτοτελώς χωρίς πολιτικό περιεχόμενο και υπόβαθρο, αλλά μετατρέπει μία συλλογική προσπάθεια σε μία “μαζική ατομικότητα”. Γιατί πράγματι η επικράτηση μίας συντεχνιακής λογικής θα κάνει τη συνέλευση έτους απλά μια συνισταμένη ατομικοτήτων απέναντι στο συλλογικό όργανο των γενικών συνελεύσεων. Ο σύλλογος με αυτή την έννοια θα διασπαστεί σε τέσσερις “ατομικότητες”.

Είναι, λοιπόν, διακύβευμα να μην επιτρέψουμε να κατακερματιστεί ο σύλλογος σε τέσσερις ομαδοποιήσεις, αλλά όλοι μαζί να αναζωπυρώσουμε τη γενική συνέλευση, να την τροφοδοτήσουμε με τα πολιτικά μας αιτήματα και τις τοποθετήσεις μας και να την μαζικοποιήσουμε. Αναγνωρίζουμε πράγματι ότι η συνέλευση του πρώτου έτους ενεργοποιείται σαν μία συλλογική προσπάθεια, σαν ένα εγχείρημα αυτοργάνωσης ενός κόσμου που επιθυμεί να τροφοδοτήσει τις συλλογικές διαδικασίες, ωστόσο θεωρούμε ότι μέσω αυτής της συγκεκριμένης δομής δεν μπορεί να επιτευχθεί κάτι τέτοιο αλλά ίσα ίσα θα καταλήξει σε ακριβώς αντίστροφα αποτελέσματα. Αυτό δεν σημαίνει ότι άλλες μορφές αυτοργάνωσης του κόσμου της σχολής που επιθυμεί να συμβάλει στις συλλογικές διαδικασίες δεν είναι προφανώς θεμιτές, όπως πχ η συγγραφή κειμένων από ανένταχτο κόσμο που θα καλούν στις Γενικές Συνελεύσεις.

 Η λήψη αποφάσεων και η ανάληψης δράσης από ένα μόνο έτος διακινδυνεύει την ενιαία στάση μας, είναι αναποτελεσματική (αφού διαφορετικές πιέσεις μπορούμε να παράγουμε όλοι μαζί) και εν τέλει αποδυναμώνει τη γενική συνέλευση. Απέναντι στο αυταρχικοποιημένο κολλέγιο που ετοιμάζονται να κάνουν το πανεπιστήμιο να αντισταθούμε συλλογικά, να ξεπεράσουμε το “εγώ” χάριν του “εμείς”, να μην κλειστούμε ο καθένας στο αμφιθέατρο του έτους του, αλλά να ενώσουμε τις φωνές μας σε ένα μαζικό αμφιθέατρο κάνοντας τις παρακαταθήκες αλληλεγγύης και ενιαίας δράσης όπλα μας στο σήμερα.

κείμενο για την ανακοίνωση του τμήματος στις 4/2 και πρόταση της ΡΑΠαΝ-ΣΑΦΝ για τις εξεταστικές

CLOSE ENOUGH

[ένα κείμενο για όσα πετύχαμε με τις συλλογικές μας κινητοποιήσεις και για όσα μένει ακόμα να επιτευχθούν]

 

Πολλά κείμενα έχουν γραφτεί για το «χαμένο» χειμερινό εξάμηνο, πολλές απόψεις έχουν ακουστεί, πολλές κινητοποιήσεις έχουν γίνει το τελευταίο διάστημα… και δεν είναι τυχαίο. Η απώλεια του χειμερινού εξαμήνου αποκλειστικά για τη Νομική είχε πολύ συγκεκριμένες αιτίες και πολύ συγκεκριμένα αποτελέσματα, τόσο καταστροφικά για το φοιτητικό σύλλογο, ώστε αυτός να διεκδικήσει από την αναίρεση της απόφασης μέχρι τροποποιητικούς όρους, οι οποίοι θα καθιστούσαν πιο ανθρώπινους τους ρυθμούς σπουδών και θα εξασφάλιζαν ότι στην ουσία «δεν θα χαθεί κανένα εξάμηνο». Μετά την απόφαση της Γενικής Συνέλευσης Τμήματος, που πραγματοποιήθηκε στις 4/2, μπορούμε να πούμε ότι σε μεγάλο βαθμό η συλλογική διεκδίκηση καλύτερων όρων φοίτησης επέφερε αποτελέσματα, και γι αυτό αξίζει να αναλυθεί τόσο ως προς τα θετικά της σημεία, όσο και ως προς τα αρνητικά –που προφανώς δεν λείπουν.



Το πρώτο σημείο στο οποίο στεκόμαστε είναι ότι για άλλη μια φορά η Συνέλευση Τμήματος πραγματοποιήθηκε χωρίς την παρουσία και, πολύ περισσότερο, χωρίς την ενημέρωση των φοιτητών. Παρά την αντίδραση του φοιτητικού συλλόγου στον αποκλεισμό του από τις διαδικασίες λήψης αποφάσεων, ο πρόεδρος της Νομικής, Φορτσάκης, η αντιπρόεδρος, Καλλινίκου, και οι καθηγητές που συμμετέχουν στη Συνέλευση Τμήματος, τον αγνόησαν για ακόμη μια φορά και μας ενημέρωσαν εκ των υστέρων τόσο για τη διεξαγωγή της Συνέλευσης όσο και για τις αποφάσεις της περί του εξαμήνου. Και μπορεί να αποτιμούμε θετικά το ότι, μετά από πολλές πιέσεις εκ μέρους των φοιτητών, το Τμήμα συνεδρίασε ξανά, αλλά δεν μπορούμε να ξεχάσουμε την Καλλινίκου, στην παράσταση διαμαρτυρίας της προηγούμενης εβδομάδας, να επιμένει ότι δεν μπορεί να γίνει συνέλευση, λόγω ελλείψεων στο διοικητικό προσωπικό, κοροϊδεύοντας ουσιαστικά όλους τους φοιτητές που βρίσκονταν εκεί, εφόσον η ημερομηνία της συνέλευσης είχε προφανώς μέχρι τότε οριστεί.



Επιπλέον, η απόφαση του Τμήματος είναι εξαιρετικά αντιφατική και αναιρεί όλη τη στάση που είχαν κρατήσει τα θεσμικά όργανα και το καθηγητικό σώμα ένα προηγούμενο διάστημα, σχετικά με τους λόγους για τους οποίους χάθηκε το εξάμηνο. Συγκεκριμένα, ένα από τα επιχειρήματα που «φορέθηκαν πολύ» το τελευταίο διάστημα, και ήταν και από τα αγαπημένα του «νομιμόφρονα» προέδρου μας, ήταν ότι δεν μπορεί να γίνει κανονικά το εξάμηνο, γιατί ο ν. Διαμαντοπούλου- Αρβανιτόπουλου ορίζει 13 εβδομάδες διδασκαλίας για κάθε εξεταζόμενο μάθημα. Μάλιστα, η εφαρμογή του νόμου αυτού ήταν τόσο σημαντική για το καθηγητικό σώμα, που το έκανε να προσπεράσει εντελώς το γεγονός ότι ο συγκεκριμένος νόμος έχει αποδοκιμαστεί από όλους τους φοιτητικούς συλλόγους πανελλαδικά (βλ. φοιτητικό κίνημα του 2011) και έχει μείνει σε πολύ μεγάλο μέρος του ανεφάρμοστος, καθώς και το ότι ο ίδιος ο φοιτητικός σύλλογος, μετά από συνεδρίασή του, είχε προτείνει την διεξαγωγή και των δύο εξαμήνων με 10 εβδομάδες παραδόσεων στο καθένα. Παρόλα αυτά, με τη νέα απόφαση που πάρθηκε για το εξάμηνο, το Τμήμα αυτοαναιρείται, εφόσον τα δύο μαθήματα του χειμερινού εξαμήνου που θα εξεταστούν τον Απρίλιο έχουν διδαχτεί σε όλα τα έτη, πλην του πρώτου, 10 εβδομάδες. Γίνεται, λοιπόν, για άλλη μια φορά ξεκάθαρος ο ρεβανσιστικός χαρακτήρας της απόφασης για απώλεια του εξαμήνου, εφόσον και το ίδιο το Τμήμα δεν θεωρεί ως απαραίτητη προϋπόθεση για την εξέταση των μαθημάτων τη διδασκαλία τους σε διάστημα «τουλάχιστον» δεκατριών εβδομάδων, γι αυτό και δεν τις εφαρμόζει.



Πολύ περισσότερο, μεγάλη απορία μας προκαλεί το γεγονός ότι μ’ έναν μαγικό τρόπο το χειμερινό εξάμηνο, το οποίο χάθηκε γιατί «δεν μπορούσε να διεξαχθεί κανονικά», δεν θεωρείται χαμένο για το τέταρτο έτος, το οποίο δίνει κανονικά και τα 8 υποχρεωτικά μαθήματα που προβλέπονται. Με άλλα λόγια, το Τμήμα έχει πάρει μια απόφαση πρωτοφανή, σύμφωνα με την οποία τα τρία πρώτα έτη χάνουν το χειμερινό εξάμηνο, αλλά το τέταρτο όχι! Ο διαχωρισμός αυτός, πέρα από το ότι δείχνει πως αυτό που έλειπε για την κανονική διεξαγωγή και των δύο εξαμήνων δεν ήταν ο χρόνος, αλλά η πρόθεση των θεσμικών οργάνων και του καθηγητικού σώματος, σημαίνει για εμάς ακόμη ένα πολύ σημαντικό πράγμα: την αλλαγή του προγράμματος σπουδών –και εξηγούμαστε. Ήδη από την πρώτη μέρα της ανακοίνωσης για απώλεια του εξαμήνου, είχε επίσης ανακοινωθεί ότι τα δύο μαθήματα που δεν διδάσκονται στο πρώτο έτος (ιστορία και εισαγωγή στην επιστήμη του δικαίου) θα συμπτυχθούν από την επόμενη χρονιά με άλλα ή θα γίνουν προαιρετικά, υπό τη μορφή σεμιναρίων. Ακόμη, το συλλογικό εργατικό, για το τέταρτο έτος, από του χρόνου θα αντικατασταθεί από το ναυτικό δίκαιο, ενώ, σύμφωνα με την έκθεση αξιολόγησης της Νομικής, υπάρχει κατεύθυνση η φιλοσοφία του δικαίου να γίνει μάθημα επιλογής. Βλέπουμε, λοιπόν, ότι καθόλου τυχαία δεν ήταν η επιλογή του ποια μαθήματα θα δοθούν και ποια όχι, καθώς με την απόφαση για απώλεια του εξαμήνου (ή μάλλον του μισού εξαμήνου, καθώς 2 από τα 4 μαθήματα δίνονται κανονικά) το Τμήμα «ξεφορτώθηκε» τα μαθήματα που δεν θέλει να διδάσκονται στο πρώτο έτος (και που κατά πάσα πιθανότητα δεν θα διδάσκονται ούτε του χρόνου), ενώ η δυνατότητα του τέταρτου έτους να εξεταστεί τελικά στο συλλογικό εργατικό νομιμοποιεί την αντικατάστασή του με το ναυτικό, εφόσον το πρόγραμμα σπουδών του φετινού τέταρτου έτους το προβλέπει αναγκαστικά και, αν δεν το εξέταζαν, θα έπρεπε να διδαχτεί και του χρόνου (πράγμα που τώρα δεν θα γίνει, αφού τη θέση του παίρνει το ναυτικό) και πετάει, κατ’ αντιστοιχία με την ιστορία και την εισαγωγή στην επιστήμη του δικαίου, τη φιλοσοφία του δικαίου έξω από το πρόγραμμα σπουδών. Και μπορεί τα τρία από τα τέσσερα αυτά μαθήματα να είναι όντως ότι πιο άχρηστο υπάρχει αυτή τη στιγμή στο πρόγραμμα σπουδών της Νομικής, αλλά το γεγονός ότι το Τμήμα μπορεί τόσο εύκολα να εισάγει και να αφαιρεί μαθήματα, χρησιμοποιώντας μάλιστα ακόμη και την απώλεια του εξαμήνου για να το πετύχει, καθόλου δεν μας εφησυχάζει, εφόσον μας θυμίζει πάρα πολύ την αλλαγή του προγράμματος σπουδών που απαιτούν οι Πρότυποι Εσωτερικοί Κανονισμοί.




Απέναντι σε όλα τα παραπάνω, δεν μπορούμε να μην αναγνωρίσουμε τα θετικά αποτελέσματα που έφεραν οι επανειλημμένες κινητοποιήσεις από πλευράς συλλόγου σε σχέση με το εξάμηνο και οι πιέσεις που αυτές άσκησαν σε θεσμικά όργανα και σε καθηγητές. Είμαστε σίγουροι ότι η εμβόλιμη εξεταστική τον Απρίλιο και η διπλή εξεταστική το καλοκαίρι δεν μας χαρίστηκαν και σίγουρα δεν μας δόθηκαν γιατί τα θεσμικά όργανα μας σέβονται και μας φροντίζουν. Αντιθέτως, ήταν αίτημα του φοιτητικού συλλόγου, το οποίο διεκδικήθηκε μέσα από συνελεύσεις, αποφάσεις διοικητικών συμβουλίων και μαζικές παραστάσεις διαμαρτυρίας, και όχι μέσω αιτημάτων στη Γραμματεία, όπως ευαγγελίζεται και «βλογάει τα γένια της» η ΔΑΠ. Παρόλα αυτά, και αν θέλουμε να μην πάμε βήμα πίσω από το αρχικό αίτημα του συλλόγου μας, και συγκεκριμένα από το να μη χαθεί εξάμηνο, έχουμε ακόμη ορισμένες προτάσεις.

 ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΗΣ ΡΑΠαΝ-ΣΑΦΝ:

Πιο αναλυτικά, τα μαθήματα του εαρινού εξαμήνου, των οποίων οι παραδόσεις έχουν ήδη ξεκινήσει, θα έχουν διδαχτεί με το υπάρχον πρόγραμμα για 17 εβδομάδες μέχρι την καλοκαιρινή εξεταστική. Απέναντι σε αυτό, μπορούμε να διεκδικήσουμε να ολοκληρωθεί η παράδοσή τους σε 10 εβδομάδες (εφόσον και το Τμήμα φαίνεται να τις θεωρεί αρκετές με την απόφαση που έβγαλε) και τις υπόλοιπες 7 να διδάσκονται αποκλειστικά τα υπολειπόμενα 2 μαθήματα του χειμερινού εξαμήνου για κάθε έτος, ώστε να υπάρχει και περισσότερος χρόνος μέσα στην εβδομάδα για να ολοκληρωθεί η ύλη τους. Έτσι, στη διπλή εξεταστική του καλοκαιριού θα μπορούν να εξεταστούν 8 βασικά μαθήματα από κάθε έτος και ουσιαστικά όντως δεν θα έχει χαθεί κανένα εξάμηνο. 



Ωστόσο, αυτή είναι μια μάχη που έχουμε ακόμη να δώσουμε και μόνο συλλογικά, όπως δηλαδή προχωρήσαμε μέχρι τώρα, μπορούμε να την κερδίσουμε. Με νέες Γενικές Συνελεύσεις και πιο μαζικές παραστάσεις διαμαρτυρίας μπορούμε να εξασφαλίσουμε ότι στην τελική για θέματα που μας αφορούν και μας επηρεάζουν τόσο άμεσα μόνο εμείς μπορούμε να αποφασίζουμε. Είναι στο χέρι μας να δείξουμε στον Φορτσάκη, και στον κάθε Φορτσάκη, ότι έχουμε διάθεση και επιμονή ώστε να διεκδικήσουμε αυτά που μας ανήκουν. Και ότι δεν θα σταματήσουμε, μέχρι να τα κερδίσουμε!

Χιουμοριστική αφίσα επ' αφορμή της εκδρομούλας που κανονίζει η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ Νομικής στον Παντελίδη και την Πάολα την Παρασκευή 21/2

Κείμενο καταγγελίας στη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ [3/2/14]



ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΣΤΗ
ΔΑΠ-ΝΔΦΚ

«είσαι φασίστας»

ή αλλιώς, πως απαντάει η νεολαία Σαμαρά (ΟΝΝΕΔ, ΔΑΠ) σε πολιτικές καταγγελίες για δολοφονικές επιλογές και δη­λώσεις του κομματικού της φορέα (ΝΔ)

 

Μετά τα γεγονότα στο Φαρμακονήσι, την υπεράσπιση των συνόρων μας από το «αξιότιμο» λιμενικό σώμα με αποτέλεσμα τον πνιγμό 12 μεταναστών, 9 παιδιών και 3 γυναικών, αποκαλύφθηκε πιο πολύ από ποτέ ότι η πολιτική της λιτότητας, της ΕΕ, του ρατσισμού και των «επαναπροωθήσεων», είναι μια πολιτική που ματώνει τους εργαζομένους, ντόπιους και ξένους, είτε καταδικάζοντάς τους στην ανεργία και την εξαθλίωση είτε πετώντας στους στα νερά του Αιγαίου όπως έχει συμβεί σύμφωνα με έρευνες και σε άλλες 160 περιπτώσεις τα τελευταία χρόνια.

Η λυσσαλέα προσπάθεια υπέρβασης της κρίσης προς όφελος των εχόντων αφήνει μόνο ένα δρόμο για πολιτικές δυνάμεις όπως η ΝΔ. Τον αυταρχισμό, την ακροδεξιά ρητορεία, τις ακροδεξιές πολιτικές επιλογές, την αμείλικτη καταστολή όποιου αγωνίζεται.

Αυτό φάνηκε και λίγες μέρες μετά, όταν συναγωνιστές φοιτητές της Αριστερής Ενότητας σε κινητοποίησή τους στο γραφείο του υπουργού Ναυτιλίας, Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη, δέχθηκαν επίθεση από διμοιρίες της ομάδας ΔΕΛΤΑ την ώρα που κρατούσαν ένα πανό φωνάζοντας συνθήματα. Τον ξυλοδαρμό ακολούθησαν δεκάδες προσαγωγές καθώς και η σύλληψη ενός συναδέρφου, μέλους της ΑΡΕΝ στο ΕΜΠ.

Η υπόθεση όμως είχε συνέχεια και στα πανεπιστήμια. Η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ σε κείμενο για την καταγγελία του γεγονότος που κατέβηκε στους Μηχανολόγους ΕΜΠ αρνήθηκε να υπογράψει ενώ κατέβασε το κείμενο καταγγελίας από τους χώρους της τραυματίζοντας μια συναγωνίστρια φοιτήτρια.

Με συνέπεια στη στάση της, η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ στο Διοικητικό Συμβούλιο που συγκλήθηκε στη σχολή μας την Δευτέρα 3 του μήνα αρνήθηκε να υπογράψει επειδή το κείμενο καταγγελίας καταδίκαζε την πολιτική του κομματικού της φορέα και της μέχρι τώρα στάσης της σε μια πλειάδα σχολών. Επιπρόσθετα σε αυτό, αποκάλεσε ένα μέλος του Συλλόγου και συνδικαλιστή των ΕΑΑΚ «φασίστα», όταν ο ίδιος αρνήθηκε η καταδίκη στην παράταξη της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ να βγει από το κείμενο καταγγελίας. Στα πλαίσια αυτά, τα μέλη του Φοιτητικού Συλλόγου και, συγκεκριμένα, συνδικαλιστές της ΡΑΠαΝ-ΣΑΦΝ και των ΕΑΑΚ, πήραν την πολιτική επιλογή να τους απωθήσουν από το χώρο του ασύλου τόσο για την προάσπιση της συνδικαλιστικής τους δράσης όσο και για την υπεράσπιση του ίδιου του πανεπιστημιακού ασύλου ως χώρου μέσα στον οποίο δεν χωράνε οι ακροδεξιές απόψεις και τοποθετήσεις, καθώς και οι εκφραστές τους.

Είμαστε φυσικά έτοιμοι να αντιπαρατεθούμε με την θεωρία των δύο άκρων και οποιοδήποτε άλλο τέχνασμα σκαρφιστούν οι νεολαίοι του Σαμαρά για να παρουσιαστούν ως θύματα κάποιου αδυσώπητου θύτη. Η θεωρία αυτή άλλωστε δεν αποσκοπεί σε τίποτα άλλο πέρα από την ταύτιση της ακροδεξιάς ρητορείας και πρακτικής με αυτή των κοινωνικών αγώνων και της αριστεράς για να στοχοποιούνται και περιθωριοποιούνται οι δεύτεροι.

Και τώρα, οι ίδιοι οι θύτες παρουσιάζονται σαν θύματα  καταγγέλλοντας την «βία» και τους «τραμπουκισμούς», ξεχνώντας, όμως, να πουν ότι είναι η πρώτη κομματική νεολαία που δολοφόνησε αριστερό αγωνιστή, τον Νίκο Τεμπονέρα. Είναι οι ίδιοι που «φλερτάρουν» με τα στοχάδια και την ακροδεξιά ρητορεία, που υποστηρίζουν μια σειρά από χουντικής έμπνευσης μέτρα της πολιτικής του Σαμαρά. Είναι η νεολαία των «Κενταύρων» και των «Rangers» και απόγονοι του Βορίδη, του «ακροδεξιού ακτιβιστή» που στο Φοιτητικό Σύλλογο Νομικής είχε πολύ συγκεκριμένο τέλος. Και τώρα είναι αυτοί που ζητούν «διαπιστευτήρια δημοκρατικότητας» από τις υπόλοιπες δυνάμεις και που ζητούν να εγγυηθούν πως αυτές οι πρακτικές και αυτός ο λόγος δεν έχουν θέση μέσα στο πανεπιστήμιο. Αυτοί, όμως, είναι που υποστηρίζουν το αιματοκύλισμα του ελληνικού λαού, που με τη στάση τους αποδέχονται και νομιμοποιούν τόσο τα χημικά και την καταστολή στις διαδηλώσεις, όσο και τις προσαγωγές και τις συλλήψεις συναγωνιστών συμφοιτητών μας. Κι αν θέλουν να το παίζουν εγγυητές της δημοκρατίας ας πάνε να ζητήσουν διαπιστευτήρια πρώτα από τα στελέχη της ΝΔ, το Φaήλο Κρανιδιώτη και τη Χριστίνα Σιδέρη, ας καταδικάσουν τις πρακτικές του Δένδια και μετά να μιλήσουν για τους εργαζόμενους, τη νεολαία και την αριστερά.

Για μας ως Ρ.Α.Πα.Ν.-Σ.Α.Φ.Ν. και ως ΕΑΑΚ αυτές οι πολιτικές πρακτικές δε χωράνε μέσα στο πανεπιστήμιο και είμαστε αυτοί που θα πρωτοστατούμε στην απώθησή τους κάθε φορά που η έκφρασή τους στοχοποιεί τα αριστερά σχήματα και θέτει σε κίνδυνο τους αγωνιστές του κινήματος!

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗ ΝΕΟΛΑΙΑ!

 

ΡΑΠαΝ – ΣΑΦΝ [εαακ]

1979-2014

 

 

Κείμενο του συλληφθέντος στην απαγορευμένη διαδήλωση στις 8 Γενάρη, Παύλου Αντωνόπουλου, καθηγητή Βιολογίας, συνδικαλιστή, μέλους των Παρεμβάσεων Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης

Στις 8 του Γενάρη η Κυβέρνηση με συνέλαβε γιατί παρανόμησα. Με κατηγορεί ότι παρανόμησα γιατί θέλησα να διαδηλώσω την αντίθεση μου προς την Ευρωπαϊκή Ένωση, τους μηχανισμούς της και την πολιτική της. Κάτι που για τον Πρωθυπουργό μας αποτελεί ενέργεια στα όρια της τρομοκρατίας. Με συνέλαβε γιατί θέλησα να εκφράσω τη διαμαρτυρία μου στον Τύπο για την απόφαση της να καταπατήσει το Σύνταγμα και να μου αφαιρέσει τη δυνατότητα να συνέρχομαι και να διαδηλώνω ειρηνικά την αντίθεση μου στην πολιτική της. Με συνέλαβε πριν καν προλάβω να παρανομήσω. Προέβλεψε ότι θα παρανομήσω. Αν και πήρε όλα τα μέτρα να μη μπορέσω να παρανομήσω. Κινητοποίησε όλο τον κατασταλτικό μηχανισμό της και απέκλεισε τη δυνατότητα να πλησιάσει κανείς στον τόπο της παρανομίας. Εμένα με συνέλαβε προληπτικά. Για να μη παρανομήσω. Γιατί δεν σκέφτηκε να βγάλει κι απαγορευτικό για τις συνεντεύξεις Τύπου.

Με συνέλαβε γιατί, όπως με κατηγορεί, αντιστάθηκα στις αρχές! Η μοναδική επαφή μου με τις αρχές ήταν το χέρι του γνωστού διοικητή των ΜΑΤ, Δαρείου, που με συνέλαβε και με παρέδωσε να μου φορέσουν χειροπέδες. Μπορεί να μη προλάβαμε να ολοκληρώσουμε τη συνέντευξη Τύπου, αλλά προλάβαμε να τραβήξουμε Video που δείχνει όλη τη διαδρομή μας και τα γεγονότα. Ήμουν απαράδεκτα ήρεμος παρά το ότι τα ΜΑΤ με πήγαιναν καροτσάκι. Εκτός κι αν θεωρείται αντίσταση κατά των αρχών το ότι κράτησα την ισορροπία μου και δεν ξάπλωσα στον δρόμο.

Καταλαβαίνω την Κυβέρνηση. Καταλαβαίνω τις δυσκολίες της. Καταλαβαίνω και τις υποχρεώσεις της. Υλοποιεί μια πολιτική που τσακίζει την τεράστια πλειοψηφία του Ελληνικού λαού, το σύνολο των εργαζομένων. Με τα εκατομμύρια τους ανέργους. Με τις χιλιάδες λιμοκτονούντων. Καταργεί όλες τις κρατικές δομές που έχουν κοινωνικό χαρακτήρα. Την Υγεία, την Παιδεία, την ασφάλιση, τις δημόσιες λαϊκές συγκοινωνίες. Φτωχοποιεί το λαό. Μεγιστοποιεί την εκμετάλλευση των εργαζομένων, οδηγεί στην αυτοκτονία τα πιο ευάλωτα άτομα που δεν έχουν βιώσει την συλλογική αντίσταση και πάλη. Μαζί με τους συνεργάτες τους στην Ευρωπαϊκή Ένωση οι κυβερνώντες συνδιαμορφώνουν αυτή την πολιτική. Έχουν πλέον εξαντλήσει τα περιθώρια να αποκτήσουν οπαδούς σε αυτή την πορεία τους. Το μόνο που τους μένει είναι η καταστολή. Η απροκάλυπτη, στυγνή καταστολή, που φτάνει και κάποιες φορές στα όρια της εκτροπής.

Γιατί συνέλαβαν εμένα; Γιατί με στοχοποίησαν; Πιστεύω ότι υπάρχουν δυο βασικοί λόγοι. Ο πρώτος είναι η στοχοποίηση μου από τον ακροδεξιό χώρο μέσα από μια μακρόχρονη αντιπαράθεση με στελέχη αυτού του χώρου. Η στοχοποίηση μου έδεσε μέσα από τη συνεργασία Κυβέρνησης – Κράτους και ακροδεξιάς που το τελευταίο διάστημα μορφοποιείται όλο και περισσότερο. Ο διοικητής των ΜΑΤ που με συνέλαβε, μου είπε: “εσύ, συλλαμβάνεσαι”. Ο δεύτερος λόγος είναι ότι είμαι συνδικαλιστής στην Εκτελεστική Επιτροπή της ΑΔΕΔΥ. Το είπα στον Δαρείο όταν με συνελάμβανε. “Το ξέρω” μου απάντησε. Τα Συνδικάτα, ακόμη κι αυτά που για χρόνια τα έλεγχαν, πλέον τους είναι βαρίδια. Ραγδαία αλλάζουν οι συσχετισμοί. Φοβούνται ότι πολύ γρήγορα θα χάσουν τον έλεγχο. Και οι εργατικές συλλογικότητες είναι ο βασικός εχθρός τους. Όταν μάλιστα αυτές διαμορφώνονται σε ταξική βάση. Θέλουν να φοβίσουν, να τρομοκρατήσουν. Γι’ αυτό χτύπησαν και τον Αντιπρόεδρο της ΑΔΕΔΥ, τον Γρηγόρη Καλομοίρη. Θέλουν να στείλουν σαφές μήνυμα. ΕΧΟΥΜΕ ΠΟΛΕΜΟ! Ταξικό πόλεμο!

Οι ταξικές δυνάμεις, αυτός ο κόσμος που αντιλαμβάνεται τον χαρακτήρα και το βάθος της επίθεσης, πρέπει να συσπειρωθεί, να συντονίσει τη δράση του. Σεβόμενοι τις διαφορές μας. Τώρα, αναδεικνύονται σε πρωτεύοντα τα ζητήματα Δημοκρατίας. Πρέπει να υπερασπιστούμε το δικαίωμα στη συγκέντρωση, στη διαδήλωση. Το δικαίωμα στην αντιπαράθεση. Πρέπει να υπερασπιστούμε τα συνδικάτα μας, να τα ενισχύσουμε, να τα αλλάξουμε. Είναι τα όπλα μας. Και να κάνουμε πράξη το “όλοι για έναν, ένας για όλους”. Κανείς μόνος του στην επίθεση που δεχόμαστε. Δεν συνθηκολογούμε. Δεν υποτασσόμαστε. Αντιστεκόμαστε, περνάμε στην επίθεση. Θα νικήσουμε.

Οργανωμένος λαός, λαός νικητής.

Αντωνόπουλος Παύλος
Καθηγητής Βιολογίας
Μέλος των Παρεμβάσεων Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης

 

κείμενο για το άνοιγμα της σχολής (ή τη λήξη των κινητοποιήσεων)

Επιτέλους ανοίξαμε!

 

Στον απόηχο των πανηγυρισμών ΔΑΠ-Φορτσάκη-ΜΜΕ για το άνοιγμα της σχολής και την αποκατάσταση της ομαλότητας κόντρα στις “μειοψηφίες” ανακύπτει ένα ερώτημα: και τώρα τι; νομική όπως παλιά; Πέρα απ' το ότι το άνοιγμα των σχολών από τη ΔΑΠ είναι το τελευταίο χαρτί της κυβέρνησης ενάντια στους διοικητικούς υπαλλήλους το πανεπιστήμιο στο οποίο καλούμαστε να κάνουμε μάθημα είναι ένα πανεπιστήμιο-φάντασμα.

 

498 υπάλληλοι βρίσκονται εκτός, ενώ οι φύλακες, που ως κλάδος έχουν καταργηθεί δουλεύουν αμισθί με την ελπίδα της επαναπρόσληψης. Οι γραμματείες υποστελεχώνονται (στη νομική μένουν 4 υπάλληλοι για 4000 φοιτητές!),ενώ οι βιβλιοθήκες , η φοιτητική μέριμνα και συνολικά οι διοικητικές υπηρεσίες αποδιαρθρώνονται. Στο φόντο αυτού του διαλυμένου πανεπιστημίου, στο φόντο του τσακίσματος 498 ανθρώπων, στο φόντο επικείμενων εισαγγελικών διώξεων σε βάρος απεργών στήνεται το πανηγυράκι της ΔΑΠ και το όραμα του σύγχρονου. Το πανεπιστήμιο, λοιπόν, παύει να είναι όπως το ξέραμε και οι μαζικές απολύσεις είναι το πρώτο βήμα στην υλοποίηση του πανεπιστημίου “σκάσε-διάβαζε-πλήρωνε”.

 

Οι πρότυποι εσωτερικοί κανονισμοί, προβλέπουν τη διάσπαση των πτυχίων μας σε bachelor και master (3+1) χρόνια και συνεπώς τον κατακερματισμό των επαγγελματικών μας δικαιωμάτων, ανάλογα με την κατεύθυνση (master) που θα επιλέξουμε στο 4ο έτος. Από την άλλη οι διαγραφές στα 6 χρόνια, οι αλυσίδες μαθημάτων, οι επιτροπές κοψίματος απ' τις οποίες περνάς αν κοπείς 3 φορές σ' ένα μάθημα, τα πειθαρχικά συμβούλια απ' τα οποία περνάς αν δεν είσαι “φρόνιμο παιδί” σκιαγραφούν ένα ασφυκτικό πλαίσιο φοίτησης και ένα πανεπιστήμιο-εργαστήρι παραγωγής πειθήνιων εργαζομένων, χωρίς καμία αναπαράσταση συλλογικής νίκης, χωρίς καν επαγγελματικά δικαιώματα. Το  πανεπιστήμιο αυτό μάλιστα είναι πολύ λιγότερο δωρεάν, καθώς οι πρότυποι εσωτερικοί κανονισμοί προβλέπουν την κατάργηση του συγγράμματος ως κάτι “παρωχημένο” και  “οπισθοδρομικό”, ενώ το κόστος του διοικητικού έργου που θα αναλάβουν ιδιώτες (πχ φύλαξη) θα μετακυλιστεί στους φοιτητές.

 

Η ριζική μετάλλαξη του πανεπιστημίου σ' ένα αυταρχικό εκπαιδευτήριο στοχεύει στη δημιουργία του νέου μοντέλου εργαζομένου, ενός εργαζόμενου πλήρως εξειδικευμένου λόγω του σπασμένου πτυχίου που θα αναγκαστεί να μπει σ' έναν κύκλο επανειδίκευσης και διαρκούς κυνηγιού προσόντων μήπως και επιβιώσει στην αγορά εργασίας. Ενός εργαζομένου που έχοντας μπει σ' ένα πανεπιστήμιο με πλήρως εντατικοποιημένους όρους φοίτησης και συνεπώς πλήρως αποστειρωμένο από τον πολιτικό διάλογο και τη συλλογική δράση θα εγκλωβίζεται διαρκώς σε μια ατομικίστικη αντίληψη, η οποία σε κανένα πρόβλημα δεν μπορεί να είναι η απάντηση.

 

Το νέο αυτό πανεπιστήμιο μας καλεί να βρούμε την ατομική μας προοπτική σε ένα περιβάλλον κοινωνικής καταστροφής, μας καλεί να είμαστε ανταγωνιστικοί, προσηλωμένοι στην ατομική μας επιβίωση και τελικά να περάσουμε με 10 το μάθημα του κοινωνικού κανιβαλισμού. Στο μάθημα αυτό να κοπούμε ξανά και ξανά. Κόντρα στην τρομοκρατία και τον εκφοβισμό να διεκδικήσουμε πανεπιστήμιο με δημόσιο-δωρεάν και δημοκρατικό χαρακτήρα, να αποδείξουμε στον Σαμαρά και τα παραπαίδια του τους ΔΑΠίτες ότι το πανεπιστήμιο δεν είναι αυτό που οραματίζονται αλλά μια παραφωνία στα σχέδιά τους, μια κοιτίδα αμφισβήτησης και ξεσηκωμού.

3+1 σημεία για τη ΓΣ (9/12)

1) Τα όρια της ανεξαρτησίας: Μια, δυο, τρεις, καταντάει γραφικό. Οκ δεν είστε γραμμένοι στη ΔΑΠ αλλά δεν χρειάζεται να σκίζετε και τα ρούχα σας ότι δεν έχετε καμία απολύτως σχέση και να την καταγγέλλεται από πάνω μέχρι κάτω. Αφού αν βρεθείτε στον ίδιο χώρο δεν μπορείτε να αντισταθείτε στην έλξη που ασκεί ο ένας στον άλλο. Το πλαίσιο ΔΑΠ / Ανεξάρτητοι είναι αναπόφευκτο. Τουλάχιστον την επόμενη φορά πείτε ότι είστε μια κίνηση φοιτητών που κανένα πρόβλημα δεν έχει με τη ΔΑΠ και αυτά που λέει και απλά δραστηριοποιείται στη βάση της απραξίας της υπεύθυνης δύναμης. Είναι πιο τίμιο και γλιτώνετε και λίγη (ελάχιστη) αξιοπρέπεια. Τρανή απόδειξη ότι κανείς δεν είναι "εκτός πολιτικής", ότι το απολίτικο είναι βαθιά πολιτικό και εν τέλει βαθιά αντιδραστικό και συντηρητικό είναι η πολιτική αυτή σύμπνοια των δύο πλαισίων που τα οδηγεί σε κρίσιμες στιγμές ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΑ σε μια ενωμένη πορεία. Καμία έκπληξη, λοιπόν. Μόνο επιβεβαίωση.

Πολιτικά: η ίδια απολιτίκ, κανιβαλίστικη στάση και "ναιμεναλλαδισμός" (του τύπου "ναι μεν έχουν χίλια δίκια οι απεργοί αλλά...")

2) ΔΑΠ-ΝΔΦΚ (και α και ου): Μουδιασμένη η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ μέσα στο αμφ. Δρακοπουλου όπου έμπαινε για πρώτη φορά μετά από 14 εβδομάδες κινητοποιήσεων των εργαζομένων και διεξαγωγής Γενικών Συνελεύσεων. Ήθελε να αλλάξουμε αίθουσα (όντως το κλίμα ήταν ασφυκτικό και η αίθουσα μικρή) αδυνατώντας να καταλάβει ότι το κτήριο δεν είναι τσιφλίκι της και ότι βρίσκεται σε ένα χώρο ο οποίος αποτελεί κέντρο αγώνα της απεργίας και είναι υπό την ευθύνη και την εποπτεία των απεργών, οι οποίοι δεν μπορούσαν να μας παραχωρήσουν μεγαλύτερη αίθουσα. Πέραν αυτού μια έλλειψη συντονισμού υπήρχε και στο κλείσιμο των πορτών κατά την τελευταία τοποθέτηση, όπου αλλού οι πόρτες κλείνανε αλλού πάλι γινόταν προσπάθεια να μείνουν ανοιχτές με αποκορύφωμα και την εμφάνιση ΟΝΝΕΔιτών από το Πάντειο να πουλάνε μπραβιλίκι στις πάνω πόρτες του αμφιθεάτρου, πράγμα που μπορούν να επιβεβαιώσουν μια σειρά από μέλη του ΦΣ Νομικής που ήταν μπροστά στο περιστατικό.

Πολιτικά: ένα βήμα μπροστά από τον ακατέργαστο κανιβαλισμό του ανεξάρτητου πλαισίου. Μιλάμε για ένα ραφιναρισμένο συντηρητικό πλαίσιο το οποίο παίρνει συγκεκριμένη θέση για την απεργία (αδιάλλακτοι οι απεργοί του ΕΚΠΑ, καταστροφική η απεργία για το πανεπιστήμιο) και έχει συγκεκριμένη πρόταση (?) αφενός για τους απεργούς (δεχθείτε τις προτάσεις συμβιβασμού που έχουν γίνει από τον Αρβανιτόπουλο χωρίς αναστολή της ΚΥΑ) και αφετέρου για τους φοιτητές (γυρίστε στα αμφιθέατρα άνευ όρων, ακόμα και άμα δεν θα έχεις εξυπηρέτηση στη γραμματεία, τη βιβλιοθήκη, δεν θα έχεις συγγράμματα, δεν θα παίρνεις ενιαίο πτυχίο).

3) Ο φοιτητικός σύλλογος μέσα από μια ανοιχτή, δημοκρατική διαδικασία και παρά τις όποιες (δικαιολογημένες ή μη) εντάσεις πήρε αγωνιστική απόφαση με πολύ μεγάλη συμμετοχή κόσμου της σχολής. Εμείς περιμένουμε αυτή η απόφαση, στη βάση του ότι είναι αποτέλεσμα της πιο μαζικής διαδικασίας για φέτος που έχει διεξάγει ο σύλλογος, να γίνει σεβαστή από το σύνολο των φοιτητών της σχολής και των πολιτικών δυνάμεων. Στη βάση αυτής της απόφασης συνεχίζουμε τον αγώνα μας με κατάληψη, οργανώνουμε τις δράσεις της κατάληψης όλοι μαζί και περιφρουρούμε την απόφαση αυτή (όπως έγινε και το πρωι της Δευτέρας 9/12 από μέλη της Συντονιστικής Επιτροπής Κατάληψης).

4) "Και α και ου και ψέμα από παντού": η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ γράφει τις πιο μαύρες σελίδες στην ιστορία του φοιτητικού συλλόγου Νομικής την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές. Λίγη ώρα μετά το τέλος της συνέλευσης και αφού η καταμέτρηση είχε προχωρήσει με ελάχιστες εντάσεις και το αποτέλεσμα είχε ανακοινωθεί μπροστά σε όλους τους φοιτητές χωρίς καμία ένσταση, ανήρτησε ανακοίνωση στη σελίδα της στο διαδίκτυο όπου ανακοινώνει τον θρίαμβο του πλαισίου της (μόνο ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, χωρίς ανεξάρτητους) νοθεύοντας το αποτέλεσμα εκ των υστέρων πράγμα που αποτελεί ίσως παγκόσμια πρωτοτυπία στην ιστορία του φοιτητικού συνδικαλισμού. Αποκρύπτοντας κάθε αναφορά σε οποιοδήποτε αποτέλεσμα ανακοινώνει απλώς ότι το πλαίσιό της νίκησε λες και καθόμασταν 6 ώρες στη Γενική Συνέλευση του συλλόγου μας προκειμένου θέλουμε ή δεν θέλουμε να αποδεχθούμε την επικράτησή της. Μάλλον κάποιος δεν έχει μάθει να χάνει, ή μάλλον οι άνωθεν εντολές από τα κομματικά γραφεία της ΟΝΝΕΔ και της ΝΔ προκειμένου να ανοίξουν οι σχολές είναι τόσο επιτακτικές που δικαιολογούν κάθε μέσο στην υλοποίησή τους.
΄Εμείς δεν θα ασχοληθούμε και πολύ με τους κομπλεξισμούς της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ. Απαντάμε με το Δελτίο Τύπου της Συντονιστικής Επιτροπής Κατάληψης Νομικής που βάζει τα πράγματα στην θέση τους (μπορεί να βρεθεί ήδη εδώ: http://left.gr/news/katalipsi-os-tis-1612-apofasisan-oi-foitites-tis-nomikis-athinon ) και την απόφαση του συλλόγου μας η οποία ψηφίσθηκε από την πλειοψηφία των φοιτητών της σχολής. Κατά τα άλλα θα την αφήσουμε βορά στα τρολλο-site και στον κόσμο των σχολών που μέρα με τη μέρα καταλαβαίνει όλο και περισσότερο ποιος είναι ο σκοτεινός της ρόλος.

Αποτελέσματα Γενικής Συνέλευσης Φοιτητικού Συλλόγου Νομικής

Πλαίσιο Συντονιστικής Επιτροπής Κατάληψης: 195

Πλαίσιο ΔΑΠ/ Ανεξάρτητοι: 172

Πλαίσιο Επιτροπής Αγώνα Νομικής (ΜΑΣ): 42

Λευκά: 7

Σύνολο ψηφισάντων: 416 (>140)

Απόφαση Φοιτητικού Συλλόγου Νομικής:

1) Κατάληψη από τη Δευτέρα 9/12 μέχρι και την Δευτέρα 16/12

2) Συμμετοχή στην απεργιακή περιφρούρηση και στις κινητοποιήσεις στο πλάι των απεργών του ΕΚΠΑ

3) Συμμετοχή / παρέμβαση στη συνέλευση των διοικητικών υπαλλήλων την Τετάρτη 11/12 και ώρα 10.00 στην πρυτανεία

4) Συμμετοχή στις κινητοποιήσεις των φοιτητικών συλλόγων και των διοικητικών υπαλλήλων

5) Μπλοκάρισμα των Πρότυπων Εσωτερικών Κανονισμών όποτε και αν αυτοί πάνε να ψηφισθούν εν κρυπτώ από Γενική Συνέλευση Τμήματος ή Σύγκλητο - Συνολικό ανάχωμα του φοιτητικού κινήματος στη διαδικασία ψήφισής τους

6) Συμμετοχή στις κινητοποιήσεις του συλλόγου φοιτητών εστιών του Πανεπιστημίου Αθηνών την Τετάρτη 11/12, 10.00 στο Πολυτεχνείο για ζητήματα στέγασης

7) Αναβολή της εξεταστικής κατά τη διάρκεια των κινητοποιήσεων - Να δοθούν όλα τα μαθήματα κανονικά και με ανθρώπινους ρυθμούς μετά το πέρας αυτών

8)Σύγκλιση της Συντονιστικής Επιτροπής Κατάληψης την Τρίτη 10/12, στη 13.00, στο κτήριο της πρυτανείας για τον καθορισμό των δράσεων και την επανοικειοποίηση του χώρου της σχολής

9) Περιφρουρούμε τις αποφάσεις του Συλλόγου - Νέα Γενική Συνέλευση την Δευτέρα 16/12

Κείμενο του σχήματος για τη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ και τις ανακοινώσεις για άνοιγμα της Νομικής

Οι αστερίσκοι κάνουν τη διαφορά…

Βρισκόμαστε στη 14^η εβδομάδα κινητοποιήσεων των διοικητικών υπαλλήλων. Σε μία από τις πιο κρίσιμες συνελεύσεις των απεργών , παρατηρείται μια συντονισμένη κίνηση από την πλευρά του Φορτσάκη, της κοσμητείας και του Υπουργού. Με ανακοίνωσή του ο πρόεδρος στο site της σχολής παραγνωρίζοντας τις αποφάσεις των διοικητικών και του φοιτητικού συλλόγου μας για κατάληψη μέχρι και τη Δευτέρα, αναγγέλλει ότι η σχολή ανοίγει για τη διεξαγωγή μαθημάτων.

 Όλως τυχαίως η κίνηση αυτή από πλευράς Φορτσάκη – κοσμητείας – Υπουργού έρχεται να συμπέσει με την είσοδο, ύστερα από 13 εβδομάδες, της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ στη ΓΣ του συλλόγου. Στα μάτια μας αυτό το φαντάζει άκρως προκλητικό αν λάβουμε υπ’ όψιν μας το γεγονός ότι αυτές τις 14 εβδομάδες για την υλοποίηση των αποφάσεων του φοιτητικού συλλόγου, είτε ήταν η κατάληψη του κτηρίου είτε ήταν μια απλή εκδήλωση οι πόρτες της σχολής ήταν πάντα κλειστές. Ξαφνικά, όμως, και ενώ υπάρχει αντίθετη απόφαση τόσο των φοιτητών όσο και των εργαζομένων, ο κοσμήτορας μαζί με τον πρόεδρο του τμήματος αποφάσισαν να ανοίξει η σχολή σε αγαστή συνεργασία από ό,τι φαίνεται και με τη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ.    Η συνεννόηση αυτή είναι αποκαλυπτική για τις σχέσεις ΔΑΠ με τα όργανα διοίκησης και με το Υπουργείο γενικότερα, ενώ και ένα προηγούμενο διάστημα με τη στήριξή της στην διαδικτυακή κίνηση "ανοιχτές σχολές" (όπου υπέγραφε όποιος ήθελε αρκεί να είχε ένα email) έκανε τις προσπάθειές της για να σπάσει την απεργία. Την κίνηση αυτή μάλιστα στην πρόσφατη ανακοίνωσή της  η νεολαία της ΝΔ (κομματικού φορέα της ΔΑΠ), η ΟΝΝΕΔ,  έσπευσε να την χαρακτηρίσει ως κάτι παραπάνω από μαζική, προσπαθώντας να μας πείσει ότι χιλιάδες φοιτητές αγανακτούν για την μη ομαλή λειτουργία του ΕΚΠΑ (σε πλήρη σύμπνοια με τη ρητορεία της κυβέρνησης) ενώ οι φωτογραφίες από την σχεδόν άδεια πλατεία Κοραή ακόμα παλεύουν να γεμίσουν με τη βοήθεια του photoshop.

Η ρητορεία του Αρβανιτόπουλου φαίνεται να βρίσκει αρκετές ακόμα ομοιότητες με αυτή της υπεύθυνης δύναμης της ΔΑΠ στα εξής σημεία. Αρχικά, η κατάσταση των κλειστών ιδρυμάτων και καταλήψεων  σύμφωνα με την ΔΑΠ είναι αυτή που έρχεται να υποβαθμίσει το ίδρυμα και όχι οι απολύσεις και οι διαθεσιμότητες. Σε αυτό το σημείο μάλιστα έρχεται να διαφοροποιηθεί σε σχέση με το πρόσφατο παρελθόν όταν έλεγε ότι δεν κρίνει αν πράττουν καλά ή κακά οι απεργοί, αλλά ότι θέλει απλά να ανοίξουν οι σχολές για να γίνουν μαθήματα, ενώ τώρα παίρνει ανοιχτά θέση κατά της απεργίας των εργαζομένων του ΕΚΠΑ, κατηγορώντας για αδιαλλαξία (!) τους ίδιους τους απεργούς. Προκλητική φαντάζει τέλος η τοποθέτηση, η οποία περιγράφει ένα Πανεπιστήμιο ανοιχτό, ουσιαστικά (τι σημαίνει άραγε αυτό;) αξιολογημένο και ευρωπαϊκό, ενώ μπαίνει στην κουβέντα και το ζήτημα του εξαμήνου. Εν όψει και των Πρότυπων Εσωτερικών Κανονισμών που έρχονται φαίνεται  ότι η συγκεκριμένη πολιτική δύναμη συντάσσεται πλήρως με τις βλέψεις του Υπουργείου και της Κυβέρνησης για ένα λιγότερο δημόσιο, δωρεάν, δημοκρατικό πανεπιστήμιο, ενώ υποκινεί και την παραφιλολογία για το εξάμηνο, το οποίο ως απειλή και ως όπλο της κυβέρνησης εν τέλει μεγαλώνει, μικραίνει και αξιοποιείται κατά το δοκούν προκειμένου να κάνει όλους εμάς να «καθόμαστε στα αυγά μας».

Επειδή τα πολλά λόγια είναι φτώχεια και επειδή οι τοποθετήσεις αρχίζουν και γίνονται ιδιαίτερα ευκρινείς στο βαθμό που και ο αγώνας των απεργών κορυφώνεται , η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ μάλλον πρέπει να μας εξηγήσει πιο συγκεκριμένα τι ακριβώς υποστηρίζει και με ποιου το μέρος είναι. Και να είναι σίγουρη πως είμαστε οι πρώτοι που δεν τους αρέσει να μιλάνε "με αστερίσκους και υποσημειώσεις". Άλλωστε, όλοι εμείς που παλεύουμε μέσα από τις Γενικές μας Συνελεύσεις για την υπεράσπιση των φοιτητικών κεκτημένων δεν βάλαμε ποτέ κανέναν αστερίσκο και καμία υποσημείωση ούτε στα ενιαία πτυχία, ούτε στους ανθρώπινους ρυθμούς σπουδών, ούτε στα δωρεάν συγγράμματα, σίτιση και στέγαση ούτε στο άσυλο. Άλλοι είναι αυτοί οι καλοθελητές που είναι έτοιμοι να τα πουλήσουν κοψοχρονιά στις κυβερνήσεις των κομμάτων τους.

Έτσι, λοιπόν, όσοι βλέπουν το «εγώ» μέσα από το «εμείς», όσοι βλέπουν τη λύση μέσα στη συλλογικότητα και την αλληλεγγύη, όσοι ζητούν μια ζωή με αξιοπρέπεια έχουν το δικαίωμα να παλέψουν. Αυτό το δικαίωμα δεν θα τους το στερήσει κανένα μπλε παραπαίδι και κανένας κανίβαλος *

* ούτε σε αυτό βάζουμε αστερίσκους και υποσημειώσεις.

Αποτελέσματα & Απόφαση Γενικής Συνέλευσης Φοιτητικού Συλλόγου Νομικής 2/12

Πλαίσιο Συντονιστικής Επιτροπής Κατάληψης: 166
[ραπαν-σαφν, αρεν, αντινομια, αγωνιστικές κινήσεις]

Πλαίσιο Ανοιχτή σχολή: 76

ΜΑΣ: 31...

Λευκά: 7

Σύνολο ψηφισάντων: 280 (>140)

Απόφαση Φοιτητικού Συλλόγου Νομικής:

1) Κατάληψη από την Δευτέρα 2/12 έως την Δευτέρα 9/12
2) Συμμετοχή στην απεργιακή περιφρούρηση και στις κινητοποιήσεις στο πλάι των απεργών του ΕΚΠΑ
3) Συμμετοχή / παρέμβαση στη συνέλευση των διοικητικών υπαλλήλων όποτε και αν αυτή πραγματοποιηθεί
4) Συμμετοχή του ΦΣ στη πορεία φοιτητικών συλλόγων και διοικητικών υπαλλήλων όποτε και αν προκηρυχθεί μέσα στην εβδομάδα
5) Συμμετοχή στις κινητοποιήσεις για την επέτειο της δολοφονίας του Αλ. Γρηγορόπουλου την Παρασκευή 6/12
6) Αναβολή της εξεταστικής κατά τη διάρκεια των κινητοποιήσεων - Να δοθούν όλα τα μαθήματα κανονικά και με ανθρώπινους ρυθμούς μετά το πέρας αυτών
7) Περιφρουρούμε τις αποφάσεις του Συλλόγου - Νέα Γενική Συνέλευση την Δευτέρα 9/12

ΑΤΟΜΙΚΕΣ ΛΥΣΕΙΣ ΣΕ ΣΥΛΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ;

«Δίκιο έχουν οι διοικητικοί, αλλά 13 εβδομάδες δεν είναι πολλές;» είναι ένα σχόλιο που ακούγεται συχνότατα το τελευταίο διάστημα. Οκ, αλλά με όσα ετοιμάζει το Υπουργείο Παιδείας για το χώρο της εκπαίδευσης, 13 εβδομάδες θα έπρεπε να είναι μόνο η αρχή. Για να εξηγούμαστε, στη σχολή μας μένουνε, μετά τις απολύσεις και τις διαθεσιμότητες, 4 μόνο διοικητικοί υπάλληλοι από τους 17, για την εξυπηρέτηση του συνόλου των φοιτητών (περίπου 4000), πράγμα που θα οδηγήσει σε τεράστια δυσλειτουργία του ιδρύματος. Ακόμη περισσότερο, η πλήρης αδυναμία λειτουργίας ορισμένων γραμματειών (βλ. οικονομικό, με 0 πλέον διοικητικούς υπαλλήλους) θα οδηγήσει, σε ένα πρώτο στάδιο, σε διοικητικές συγχωνεύσεις, και αργότερα σε συγχωνεύσεις γνωστικών αντικειμένων, όπως έχει ήδη εξαγγελθεί από το σχέδιο «Αθηνά». Συγκεκριμένα για τη νομική, το ότι γίνεται αυτόνομη σχολή (βλ. σχέδιο «Αθηνά») ανοίγει το δρόμο για την εισαγωγή κατευθύνσεων στο πτυχίο. Με άλλα λόγια, αντί για πτυχίο νομικού, πλέον θα παίρνουμε πτυχίο αστικολόγου, ποινικολόγου, εμπορικολόγου και πάει λέγοντας – πράγμα που δεν βγάζουμε από το μυαλό μας, αφού ήδη από πέρσι έχει περάσει το νομοθέτημα που επιτρέπει στον εκάστοτε υπουργό παιδείας να αλλάζει το πρόγραμμα σπουδών οποιασδήποτε σχολής εν μία νυκτί. Όλα αυτά θα προδιαγράφουν ένα εργασιακό μέλλον όπου ο απόφοιτος θα είναι καταδικασμένος σε ένα φαύλο κύκλο ειδίκευσης-αποειδίκευσης-επανειδίκευσης, ανάλογα με τις ανάγκες της αγοράς εργασίας, ενός εργαζομένου «μίας χρήσης», χωρίς κατοχυρωμένα επαγγελματικά δικαιώματα.

 

Απέναντι σε αυτό το μέλλον που μας προετοιμάζουν, εμείς θέλουμε τις σχολές κατειλημμένες, ως αντίδραση σε όσα αποφασίζονται για εμάς χωρίς την έγκρισή μας, ως μέσο πίεσης απέναντι στο Υπουργείο, που με αδιαλλαξία προχωρά σε εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις, οι οποίες δημιουργούν ένα πανεπιστήμιο που δεν χωράει κανέναν από εμάς. Κάποιοι συμφοιτητές μας, αντίθετα, πιέζουν για «ανοιχτές σχολές», προβάλλοντας συγκεκριμένα επιχειρήματα:

 

1) «Το πανεπιστήμιο είναι πεδίο ακαδημαϊκής δραστηριότητας κι όχι εργαλείο για πολιτικά παιχνίδια». Εμείς πιστεύουμε ότι η ακαδημαϊκή δραστηριότητα που μας επιφυλάσσεται είναι μέρος ενός ακόμη μεγαλύτερου πολιτικού παιχνιδιού. Συγκεκριμένα, η κυβέρνηση, με την πολιτική που εφαρμόζει, εντείνει το ρόλο του πανεπιστημίου ως μηχανισμού διάπλασης πειθήνιων, ευέλικτων και φθηνών εργαζομένων. Τη διαμόρφωση φοιτητών που εποφθαλμιούν τη θέση του τάδε μεγαλοδικηγόρου, ακόμη κι αν χρειαστεί στην πορεία να πατήσουν επί πτωμάτων –δηλαδή των ίδιων των συμφοιτητών τους. Φοιτητών που ξεχνούν ότι η διαρκής επιδίωξη της προσωπικής ανέλιξης και καριέρας βοηθά εν πολλοίς το κράτος σε μία από τις βασικές του στοχεύσεις, να μη διεκδικούμε δηλαδή (τώρα ως φοιτητές και μελλοντικά ως εργαζόμενοι) τις ελευθερίες και τα δικαιώματά μας!

 

2) Ύπουλες λέξεις: κινητικότητα, εξορθολογισμός, εξυγίανση, διαθεσιμότητα.

Τι κρύβεται πίσω από αυτά, αλήθεια; Εδώ μιλάμε για μια συγκεκριμένη λέξη που ντύνεται με όμορφο τρόπο, τις «απολύσεις», στις οποίες έχει δεσμευτεί η κυβέρνηση να προχωρήσει, ακολουθώντας τις επιταγές μνημονίων, ΕΕ και ΔΝΤ. Στο ΕΚΠΑ, εν προκειμένω, 498 διοικητικοί υπάλληλοι εντάσσονται σε διαθεσιμότητα (75% καταβολή μισθού), την οποία ακολουθεί είτε η κινητικότητα (τοποθέτηση σε άλλη θέση) είτε η απόλυση, και αυτό παρουσιάζεται επικοινωνιακά ως «εξορθολογισμός» και «εξυγίανση» της δημόσιας εκπαίδευσης, προκειμένου η κοινωνία να στραφεί αυτόματα ενάντια στον αγώνα των διοικητικών. Είναι χαρακτηριστική η ασάφεια με την οποία εκφράζεται ο Αρβανιτόπουλος, ο οποίος τον τελευταίο καιρό παρουσιάζει «νέες», «αναβαθμισμένες» προτάσεις για το πανεπιστήμιο, χωρίς να αναφέρει κάτι συγκεκριμένο και, πρωτίστως, χωρίς να είναι διατεθειμένος να ικανοποιήσει το βασικό αίτημα των απεργών, την απόσυρση δηλαδή της ΚΥΑ (κοινή υπουργική απόφαση που εισάγει τις διαθεσιμότητες στα πανεπιστήμια).

 

3) «Ναι, αλλά χρειάζεται μία αξιολόγηση δομών και προσώπων για να υπάρξει επιτέλους αξιοκρατία». Η περιλάλητη αξιολόγηση αποτελεί, όχι μόνο όχημα για περαιτέρω απολύσεις, αλλά και μοχλό για την εμπέδωση της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης. Κι αυτό πολύ απλά, γιατί η αξιολόγηση θα ελέγχει το κατά πόσο κάθε ίδρυμα έχει εφαρμόσει τις εκπαιδευτικές αναδιαρθρώσεις (ν. Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου, σχέδιο «Αθηνά» κι όσα πρόκειται να ‘ρθουν). Για τα ιδρύματα, δε, που δε συμμορφώνονται με τις επιταγές του Υπουργείου, η «τιμωρία» είναι μία: υποχρηματοδότηση.

 

4) «Μα θα χαθεί το εξάμηνο…»

Αυτό το χαμένο εξάμηνο (που μόνο από την προπαγάνδα των ΜΜΕ θεωρείται σίγουρα χαμένο) δεν πάει κόντρα στην έναρξη/συνέχιση των σπουδών μας, αλλά κόντρα σε ένα χαμένο πανεπιστήμιο. Σε ένα «νέο», κατά τα λεγόμενα της Κυβέρνησης, πανεπιστήμιο που θα μας στερήσει πολλά περισσότερα εξάμηνα, εφόσον θα λειτουργεί όπως περιγράψαμε παραπάνω (ήδη, παραδείγματος χάρη, στο Πανεπιστήμιο του Αιγαίου το εξάμηνο που διανύουμε χάθηκε εξαιτίας έλλειψης διδακτικού προσωπικού, παράδειγμα καθόλου τυχαίο, αφού έχει ανακοινωθεί ήδη ότι μετά τι διαθεσιμότητες των διοικητικών, θα ακολουθήσουν διαθεσιμότητες στα μέλη ΔΕΠ). Αξίζει, λοιπόν, να υπερασπιζόμαστε ένα εξάμηνο που, ακόμη κι αν «σωθεί», θα πραγματοποιηθεί με πλήρως εντατικοποιημένους ρυθμούς, προκειμένου να βγει η ύλη, αντί να παλεύουμε με κάθε μέσο για την υπεράσπιση του δημοσίου, δωρεάν πανεπιστημίου;

 

Πώς γίνεται, λοιπόν, ένα πρόβλημα που αφορά χιλιάδες φοιτητές να λυθεί από τον καθένα μας ξεχωριστά, ως «ατομικότητα»; Κανένας μόνος του δεν μπορεί να αντιπαλέψει ένα κολλεγιοποιημένο πανεπιστήμιο, κανένας μόνος του δεν μπορεί να αντιπαλέψει ένα πλήρως εντατικοποιημένο πρόγραμμα σπουδών, κανένας μόνος του δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα σε ένα εργασιακό μέλλον το οποίο θα περιγράφεται από το «ο θάνατός σου η ζωή μου». Τα δικαιώματά μας, που μέσα από αγώνες έχουν κατακτηθεί, δεν μπορούμε παρά μόνο με αγώνες να τα υπερασπιστούμε. Συλλογικούς αγώνες, συλλογικές διαδικασίες, συλλογικές διεκδικήσεις.

 

Ας καταλάβουμε ότι κανένα από αυτά δεν μας χαρίστηκε και ας πάρουμε θέση, σε μια τόσο κρίσιμη συγκυρία, για την επίθεση που δέχεται, όχι μόνο μια μερίδα εργαζομένων, αλλά συνολικά το πανεπιστήμιο. Γιατί στην συγκυρία που διανύουμε, «αυτός που σωπαίνει δίνει την εντύπωση ότι συναινεί, όταν μπορεί και οφείλει να μιλήσει».

Προχωράμε, λοιπόν, με καταλήψεις και μ’ απεργίες, για ένα παρόν και μέλλον με αξιοπρέπεια!

ΥΓ: «πρώτα ήρθαν για τους εκπαιδευτικούς, αλλά δε φώναξα γιατί δεν ήμουν εκπαιδευτικός.

Μετά ήρθαν για τους διοικητικούς, αλλά δε φώναξα γιατί δεν ήμουν διοικητικός.

Στο τέλος ήρθαν για τους φοιτητές, αλλά δεν είχε μείνει κανείς να φωνάξει για μένα»

Φωτογραφίες από την δράση της Συντονιστικής Επιτροπής Κατάληψης Νομικής στο δικηγορικό γραφείο του προέδρου της Νομικής, Θ. Φορτσάκη, στη Μητροπόλεως 29_11

Αφίσα για το ρεμπέτικο γλέντι οικονομικής ενίσχυσης των απεργών διοικητικών υπαλλήλων



Πρόγραμμα Κατάληψης 19-25/11

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΓΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ 19/11/13:

Ενιαίο Αγωνιστικό Πλαίσιο (ΡΑΠαΝ-ΣΑΦΝ, αντινομια, ΑΡΕΝ, αγωνιστικές κινήσεις): 147

Επιτροπή Αγώνα Νομικής (ΜΑΣ): 27

Λευκά: 21

Σύνολο ψηφισάντων: 195 (>140 [απαρτία])

ΑΠΟΦΑΣΗ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ:

1) Κατάληψη από την Τρίτη 19/11 μέχρι και την Δευτέρα 25/11
2) Συμμετοχή στην απεργιακή περιφρούρηση και στις κινητοποιήσεις στο πλάι των απεργών του ΕΚΠΑ
3) Συμμετοχή του ΦΣ στην πανεκπαιδευτική πορεία την Πέμπτη 21/11 με προσυγκέντρωση στα Προπύλαια στις 12.00
4) Αναβολή της εξεταστικής κατά τη διάρκεια των κινητοποιήσεων - Να δοθούν όλα τα μαθήματα κανονικά και με ανθρώπινους ρυθμούς μετά το πέρας αυτών
5) Καταγγελία του προέδρου της σχολής, Θ. Φορτσάκη, για τις δημόσιες δηλώσεις του στα ΜΜΕ
6) Σφράγιση βιβλιαρίων των φοιτητών που δικαιούνται ασφάλιση
7) Η απεργιακή επιτροπή σε συνεννόηση με τον ΦΣ να χορηγεί δικαιολογητικά στους φοιτητές από τις εστίες
8 ) Περιφρουρούμε τις αποφάσεις του Συλλόγου - Νέα Γενική Συνέλευση την Δευτέρα 25 /11

κείμενο - κάλεσμα στη ΓΣ του ΦΣ Νομικής για τη 40η επέτειο του Πολυτεχνείου

ΟΙ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ ΔΕΝ ΜΠΑΙΝΟΥΝ ΣΤΑ ΜΟΥΣΕΙΑ ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΜΑΣ ΤΑ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΑ

 

Την Κυριακή 17 Νοεμβρίου συμπληρώνονται 40 χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου και την βίαιη καταστολή της με την επέμβαση των τανκς της χούντας. Πολλοί θα πουν «εντάξει, όντως κάποιοι σκοτώθηκαν άλλα δεν είναι λίγο εκτός συγκυρίας αυτή η επέτειος; ή «δεν καταλήγει μία γιορτή των αριστερών;»

 

Σε μία κοινωνία, όπου η ανεργία φτάνει το 30% (και το 60% στους νέους), οι μισθοί πέφτουν, οι κοινωνικές παροχές (υγεία, εκπαίδευση) ισοπεδώνονται και οι φόροι αυξάνονται, σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα, όπου στο δευτεροβάθμιο επίπεδο χρειάζεται οι οικογένειες να «ματώσουν» οικονομικά για να ανταπεξέλθουν,  οι μαθητές γίνονται ανταγωνιστικοί από την πρώτη Λυκείου, ενώ και το πανεπιστήμιο  με τους διάφορους νόμους  τρέπεται σε λιγότερο δημόσιο-δημοκρατικό-δωρεάν και τέλος, σε μία χρονική συγκυρία κατά την οποία όποιος αντιστέκεται  τσακίζεται κατευθείαν στο όνομα μιας ομαλότητας,  ενώ  δίνεται χώρος δράσης και «επώασης»  στα φίδια του φασισμού η απάντηση στην τεθείσα ερώτηση είναι πολύ σαφής… Τα αιτήματα για ΨΩΜΙ- ΠΑΙΔΕΙΑ- ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ που τότε συσπείρωσαν φοιτητές, μαθητές και γενικά το λαό φαντάζουν σήμερα μάλλον πιο επίκαιρα και πιο ζωντανά από ποτέ!

 

Η 17η Νοεμβρίου 1973 δεν αποτελεί ένα «κόκκινο μνημείο» χωρίς ιστορική συνέχεια, αλλά ένα δείγμα του ότι ο λαός ακόμα και υπό τις χειρότερες βιοτικές συνθήκες, ακόμα και υπό τον έσχατο αυταρχισμό ενός στρατιωτικού καθεστώτος έχει τη δύναμη να αντιστέκεται, να ορθώνει το ανάστημά του , να παλεύει  με όποιο κόστος και εν τέλει να νικά .Όπως και τότε, έτσι και σήμερα ο λαός συνεχίζει να αντιστέκεται μέσα από μια σειρά αγώνων ενάντια σε αυτήν την κατάσταση που τον πλήττει, τον φιμώνει και τον καταδικάζει σε ένα παρόν και ένα μέλλον που δεν του αξίζει. Το πλήθος των πανεργατικών, πανεκπαιδευτικών, αντιφασιστικών διαδηλώσεων που έχουν λάβει χώρα τα τελευταία χρόνια είναι ενδεικτικό. Χαρακτηριστική ήταν η αντίδραση της κοινωνικής πλειοψηφίας στο κλείσιμο και στο « μαύρο» της ΕΡΤ. Τόσο με τη μαζική παρουσία στο χώρο του ραδιομεγάρου όλο το καλοκαίρι , αλλά και με την αντίδρασή της στην αυταρχική εισβολή των ΜΑΤ, όταν 1.750.000 παρακολούθησαν το δελτίο των απεργών.

 

Σε αυτήν την κατάσταση οι φοιτητές έχουν παίξει το δικό τους ρόλο από το 1973 μέχρι και σήμερα, αποτελώντας ένα αποσταθεροποιητικό παράγοντα, τον οποίον στάθμιζαν στα πλάνα τους οι κυβερνήσεις φοβούμενοι την αντίδρασή τους. Έχοντας ως «τροχιοδεικτική»  εκείνη την κατάληψη του Πολυτεχνείου, έκαναν τις δικές τους καταλήψεις, έδιναν το δικό τους χρώμα στην έννοια του ασύλου και έβαζαν αναχώματα στις βλέψεις των Υπουργείων για ένα άλλου είδους Πανεπιστήμιο.

 

Η φετινή επέτειος του Πολυτεχνείου ας γίνει η αρχή της αντίδρασης του λαού, ας γίνει εκείνη η εστία συνολικοποίησης όλων των κλάδων που βρίσκονται σε αγωνιστική τροχιά, αλλά και η αφορμή για να καταλάβει η νεολαία αυτού του τόπου το ιστορικό της ευθύνης, που έχει στις πλάτες της για να έχει ένα παρόν και μέλλον που της αναλογεί.

 

Βαδίζοντας στα χνάρια εκείνων των 300 που ξεκίνησαν από τη Νομική γράφοντας μια χρυσή σελίδα στην ιστορία των αγώνων της νεολαίας οφείλουμε ως φοιτητικός σύλλογος να αρθρώσουμε τη δική μας φωνή απέναντι σε όσα συμβαίνουν και σε όσους θέλουν να μας πείσουν ότι οι διοικητικοί μας εχθρεύονται και καταστρέφουν το πανεπιστήμιο. Είναι ευθύνη του καθενός από εμάς να κάνουμε μια συνέλευση μαζική, ζωντανή με πλούσιο διάλογο!

 

Όλοι την Τρίτη 12/11 στη Γενική Συνέλευση του Φ.Σ Νομικής στη 13.00!