ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ Ρ.Α.Πα.Ν.-Σ.Α.Φ.Ν. ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΑΠΕΡΓΩΝ ΠΕΙΝΑΣ ΣΤΟ ΠΑΛΙΟ ΚΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΝΟΜΙΚΗΣ

Τη Δευτέρα 24/1 μεταναστευτική κίνηση εγκαταστάθηκε στο παλιό κτήριο της Νομικής Σχολής Αθηνών, στη Σόλωνος, επιδιώκοντας να κεντρικοποιήσει τις διεκδικήσεις των μεταναστών για ανανέωση της άδειας παραμονής στη χώρα και νομιμοποίησή τους. Πρόκειται για έναν αγώνα που δίνεται εδώ και δύο χρόνια ήδη στην Κρήτη και αντιμετωπίζει την πλήρη αδιαφορία από τις αρμόδιες αρχές. Από σήμερα Τρίτη 25/1 ξεκίνησαν απεργία πείνας διεκδικώντας το δικαίωμα στην επιβίωση και την αξιοπρέπεια. Ήδη από τη Δευτέρα οι πολιτικές παρατάξεις που πρόσκεινται στο ΠΑΣΟΚ και στη ΝΔ (ΠΑΣΠ, ΔΑΠ) προκατέλαβαν το πολιτικό κλίμα δηλώνοντας την επερχόμενη διακοπή της εκπαιδευτικής λειτουργίας και τη διεξαγωγή λοκ-άουτ στο κτήριο του Ν.Ο.Π.Ε. πριν ακόμη αυτό ανακοινωθεί από την Κοσμητεία της σχολής, ενώ διέδιδαν μια εντελώς ανυπόστατη εικόνα της σχολής «ότι είναι εκτός ελέγχου», «ότι έχουν γίνει καταστροφές», ότι «έχουν καταληφθεί αίθουσες που διεξάγονται μαθήματα». Τη Δευτέρα διεξήχθησαν στο φοιτητικό Σύλλογο δύο Διοικητικά Συμβούλια. Το πρώτο Δ.Σ. κατέληξε σε ένα ομόφωνο κείμενο που συνυπεγράφη από όλες τις παρούσες πολιτικές δυνάμεις (το ΜΑΣ απουσίαζε από τη συνεδρίαση), δηλαδή ΔΑΠ, ΠΑΣΠ, ΑΡ.ΕΝ., Ρ.Α.Πα.Ν.-Σ.Α.Φ.Ν., και το οποίο δήλωνε την αλληλέγγυα στάση του φοιτητικού Συλλόγου στον αγώνα τον μεταναστών, αναγνώριζε ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος (υγειονομικός ή ζήτημα κτηριακό) που να παρεμποδίζει την εκπαιδευτική λειτουργία και κατήγγειλε τις διαδόσεις για λοκ άουτ ως χτύπημα στο άσυλο και το φοιτητικό σύλλογο, αναγνώριζε ότι η παραχώρηση του παλιού κτηρίου στη μεταναστευτική κίνηση αποτελεί απόφαση του φοιτητικού συλλόγου. Μετά κάποια ώρα, χωρίς τη μεσολάβηση οποιουδήποτε γεγονότος η παράταξη της ΔΑΠ συγκαλεί νέο ΔΣ που να πραγματεύεται το ίδιο ζήτημα και το οποίο δεν κατέληξε σε πολιτική τοποθέτηση. Στη συνέχεια οι ΔΑΠ, ΠΑΣΠ συνυπέγραψαν εκτός της διαδικασίας της πολιτικής συζήτησης, κρυφά, ένα εντελώς διαφορετικό πολιτικό κείμενο από το προηγούμενο που είχαν συνυπογράψει που απαιτούσε την εκδίωξη των μεταναστών. Στο μεταξύ γιατροί που συνεργάζονται με το πανεπιστήμιο Αθηνών εξέτασαν τους μετανάστες στο χώρο που βρίσκονταν και κατέληξαν σε γνωμάτευση ότι δεν τίθεται ζήτημα κινδύνου μετάδοσης νοσημάτων.

Μετά τη διεξαγωγή των διοικητικών συμβουλίων ανακοινώθηκε επίσημα από την κοσμητεία της σχολής Ν.Ο.Π.Ε. ότι από 25/1 έως και τις 28/1 διενεργείται λοκ-άουτ ενώ ο Κοσμήτορας δηλώνει έκτοτε ότι θα διακυβεύσει ακόμη και τις εξεταστικές περιόδους των σχολών. Απ΄τη Δευτέρα ανοίγει σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο το ζήτημα της εγκατάστασης μεταναστών στη Νομική σχολή όπου κυριαρχούν τερατώδη ψέμματα σε σχέση και με την κατάσταση που επικρατεί στα τηλεπαράθυρα αλλά και σε επίπεδο κοινοβουλίου, μια πολιτική συζήτηση που αναπαράγει ακραάια ρατσιστική ιδεολογία αλλά και ευθέως στοχοποιεί στο Άσυλο και το ίδιο το φοιτητικό κίνημα. Ακόμη προκλητικότερες είναι και οι δηλώσεις της Υπουργού Παιδείας αλλά και των εκάστοτε πολιτικών συνεπικουρητών της (Καρατζαφέρης, Ντόρα Μπακογιάννη) ότι απαιτούν άμεσα να δοθεί άδεια άρσης Ασύλου και την εισβολή της Αστυνομίας στο χώρο του πανεπιστημίου για την εκκένωση του κτηρίου. Από την αλληλουχία των πραγματικών περιστατικών γεννώνται μια σειρά πολύ σοβαρά ερωτήματα που αναδεικνύουν ότι τελικά στις πλάτες του φοιτητικού κινήματος και του πανεπιστημιακού ασύλου αλλά και του αγώνα 300 ανθρώπων παίζονται πολιτικά παιχνίδια και υποκρύπτονται στοχεύσεις:

Α)τα επιχειρήματα που προβάλλει η Πρυτανεία και οι αντιδραστικές δυνάμεις στο φοιτητικό σύλλογο περί παρακώλυσης της εκπαιδευτικής διαδικασίας στις σχολές του Ν.Ο.Π.Ε καταρρίπτονται από τη γνωμάτευση των γιατρών του πανεπιστημίου που αποκλείουν την ύπαρξη υγειονομικού κινδύνου, από το ίδιο το γεγονός ότι τα δύο κτήρια δεν επικοινωνούν μεταξύ τους όπως και το ότι το παλιό κτήριο της Σόλωνος δεν χρησιμοποιείται για ακαδημαϊκή χρήση τα τελευταία 5 χρόνια αλλά και από το γεγονός ότι τη Δευτέρα, παρά την παρουσία των μεταναστών στο διπλανό κτήριο, τα μαθήματα και των τριών σχολών διεξήχθησαν κανονικά. Επομένως ποιοι υγειονομικοί λόγοι και ποιες έκρυθμες συνθήκες είναι αυτές που επέβαλαν στην κοσμητεία μια τόσο ακραία κατασταλτική πολιτική ξεκάθαρα κίνηση;

Β) πως είναι δυνατός ένας τόσο απόλυτος συντονισμός κινήσεων των θεσμικών οργάνων του πανεπιστημίου με τις πολιτικές παρατάξεις ΔΑΠ, ΠΑΣΠ; Στην πραγματικότητα η Κοσμητεία, αλλά και οι δημόσιες δηλώσεις του Πρύτανη και των Προέδρων των Τμημάτων υιοθετούν αυτούσια την προηγούμενη πολιτική τοποθέτηση των πολιτικών δυνάμεων του ΠΑΣΟΚ, και της ΝΔ στη νεολαία και οδηγείται σε απόλυτο συντονισμό με αυτές στον εκβιασμό του φοιτητικού σώματος διαδίδοντας πάλι από κοινού την απώλεια των εξεταστικών περιόδων.

Γ)πως μπορεί να ερμηνευτεί αυτή η ακραία αντιφατική στάση των ΔΑΠ, ΠΑΣΠ στις διαδικασίες των Διοικητικών Συμβουλίων παρά ως πολιτική επιλογή που συκοφαντεί των αγώνα των μεταναστών με άλλους στόχους; Η αντίφαση αυτή στην ουσία διαπερνάται από την κοινή πολιτική λογική του να προκληθεί λοκ-άουτ και να επισείεται ο κίνδυνος χασίματος των εξεταστικών με στόχο τον εκβιασμό καταστάσεων και κυρίως την καλλιέργεια συντηρητικών αντανακλαστικών στο φοιτητικό σώμα. Μέσα από την κατασταλτική επιλογή του λοκ-άουτ (που αποτελεί αυτοτελώς πλήγμα στο άσυλο) επιδιώκουν να δημιουργήσουν την εντύπωση ότι στο άσυλο της νομικής υπάρχει έκρυθμη κατάσταση που απειλεί τους φοιτητές της σχολής, ότι διακυβεύεται η εξεταστική και τα εξάμηνα των φοιτητών. Τελικά, στοχοποιούν το άσυλο και τη λειτουργία του ως χώρου κοινωνικών αντιστάσεων και αγώνων. Θέλουν να επιρρίψουν την ευθύνη για μια επιλογή απόλυτα δική τους στις πλάτες των απεργών πείνας και του φοιτητικού κινήματος. Κατά τη γνώμη μας αυτή η συντονισμένη και λυσσαλέα επίθεση στο πανεπιστημιακό Άσυλο και η συζήτηση για την άρση του δεν γίνεται άσχετα με τηις ευρύτερες πολιτικές εξελίξεις στην εκπαίδευση αλλά κι στην ελληνική κοινωνία συνολικά. Βρισκόμαστε μπροστά στη μεγαλύτερη επίθεση στο πανεπιστήμιο και τις κατακτήσεις του από την επικίνδυνη ψήφιση του νομοσχεδίου Διαμαντοπούλου, ενός πλαισίου προτάσεων που εισάγει ασφυκτικούς όρους σπουδών και διαλύει τις ακαδημαικές ελευθερίες, διαλύει τα πτυχία και τα επαγγελματικά δικαιώματα της νεολαίας καθώς και τη δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση. Οι φοιτητικοί σύλλογοι και συνολικά η εκπαίδευση έχουν ήδη με τον αγώνα τους δεδηλωμένες τις προθέσεις απέναντι σε ένα νόμο που διαλύει το δημόσιο και δωρεάν πανεπιστήμιο και είναι έτοιμοι να απαντήσουν με άμεσες δυναμικές κινητοποιήσεις σε ενδεχόμενη κατάθεση του νόμου. Επομένως η κατασυκοφάντηση του πανεπιστημιακού Ασύλου και η συζήτηση για την άρση του καθώς και η συντηρητικοποίηση των πολιτικών συσχετισμών στους φοιτητικούς συλλόγους με τις φημολογίες για απώλεια εξεταστικών και εξαμήνων έχουν ξεκάθαρο στόχο να πετύχουν ένα εκ των προτέρων χτύπημα στο φοιτητικό κίνημα. Συκοφαντούν τη νεολαία, το φοιτητικό κίνημα και συνδικαλισμό και επιχειρούν με προσχήματα και ψέμματα να δημιουργήσουν όρους για την κατάργηση του λαϊκού κεκτημένου του Ασύλου. Επιπλέον, έχουν στόχο την πρόκληση διαδικασιών κοινωνικού αυτοματισμού και να οξύνουν αντιδραστικά αντανακλαστικά στη νεολαία και την κοινωνία, σε μια περίοδο επιπλέον που η ρατσιστική ιδεολογία προωθείται από τα νέα σχέδια της κυβέρνησης για φράχτη στον Έβρο και στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών.

Δ)Υπό αυτά τα δεδομένα, ακόμη μεγαλύτερη σημασία έχει η εμπλοκή μιας σειράς πολιτικών κομμάτων και κυβερνητικών φορέων σε αυτή τη συζήτηση, με τις ακοδεξιές αντιλήψεις των βουλευτών του ΛΑΟΣ να πρωτοστατούν στην κουβέντα, αλλά ακόμη και την ίδια την εμπλοκή της αστυνομίας. Είναι σαφές, ότι ένα ζήτημα που αποδεδειγμένα σε τίποτε δεν επηρεάζει την καθημερινότητα των ίδιων των φοιτητών στη σχολή τους μετατράπηκε από κόμματα και καλοθελητές σε πολιτικό διακύβευμα κεντρικοπολιτικής σημασίας για την ¨αναγκαιότητα επιτέλους εφαρμογής του νόμου Γιαννάκου για το Άσυλο, ή ακόμη και την πλήρη κατάργησή του”. Πρέπει να γίνει σαφές ότι οι μόνοι υπεύθυνοι για την περιφρούρηση του πανεπιστημιακού ασύλου, αλλά και για τους ίδιους τους όρους σπουδών στο πανεπιστήμιο είναι αποκλειστικά οι φοιτητικοί σύλλογοι, οι οποίοι ποτέ και δε ζήτησαν τη ¨συνδρομή” καλοθελητών Βουλευτών, πολύ περισσότερο της ΕΛ.ΑΣ. Στη διαχείριση των ζητημάτων των σχολών μας. Αντίθετα όλη αυτή η πολιτική συζήτηση είναι εμφανώς υποκινούμενη, συκοφαντεί το άσυλο, το φοιτητικό μας σύλλογο, τους μετανάστες που αγωνίζονται, το δημόσιο πανεπιστήμιο.

Από αυτά, εμείς, διεξάγουμε συγκεκριμένα πολιτικά συμπεράσματα:

Είναι τεράστια η ευθύνη των πρυτανικών αρχών, της Κοσμητείας, των διοικήσεων των Τμημάτων! Η υιοθέτηση αυτούσιας της πολιτικής προπαγάνδας των ΔΑΠ, ΠΑΣΠ και των κομμάτων τους δημόσια, η επιλογή του λοκ-άουτ, η ανενδοίαστη επικοινωνία με την αστυνομία και τον Υπουργό Προστασίας του Πολίτη (!) είναι πρωτοφανείς επιλογές που πολύ περισσότερο αντιστοιχούν σε πολιτικές απόψεις που πάνε χρόνια πίσω από τις δημοκρατικές και κοινωνικές κατακτήσεις του το πανεπιστήμιο, παρά σε έναν υποτιθέμενο “΄θεσμικό” ρόλο. Επιπλέον, η μαζική εκβίαση χιλιάδων φοιτητών και η διασπορά τρομοκρατίας με ψευδή αποτύπωση της πραγματικότητας είναι καταδικαστέα (κανείς δεν μπορεί να πιστέψει πως ο Πρόεδρος της Νομικής σχολής δε γνωρίζει ότι τα δύο κτήρια δεν επικοινωνούν, παρόλ΄ αυτά ο κ. Φορτσάκης επιμένει δημόσια να επικαλείται την “παρακώληση του εκπαιδευτικού έργου από τους καταληψίες”). Δεν είναι ανεκτός ο εκβιασμός και στην ουσία η διαχείριση του προγράμματος σπουδών και των εξεταστικών των φοιτητών μόνο και μόνο για την επιβολή της πολιτικής αντίληψης του κάθε προέδρου, κοσμήτορα ή πρύτανη. Εν τέλει, κανείς από τους φορείς αυτών των θέσεων, μιλώντας στο όνομα των φοιτητών, δεν φρόντισε να ενημερωθεί, πολύ περισσότερο να λάβει υπόψιν, για τις αποφάσεις του φοιτητικού συλλόγου αλλά και για την πάγια στάση έμπρακτης στήριξης, με αγώνες και κινητοποιήσεις, στις διεκδικήσεις μεταναστών και προσφύγων. Ακόμη περρισσότερο είναι κόκκινο πανί η στάση ανοχής ή και συχνά ενεργού συμμετοχής των πρυτανικών και προεδρικών αρχών του ιδρύματος σε όλη αυτή τη συζήτηση περί άρσης ασύλου και εισβολής της αστυνομίας και απαιτούμε άμεση και ξεκαθαρη τοποθέτηση της συγκλήτου και του τμήματος Νομικής που θα κλείνει κάθε τέτοια συζήτηση και θα υπερασπίζεται το λαικό άσυλο ως κεκτημένο αγώνων της εκπαιδευτικής κοινότητας. Απαιτούμε άρση του λοκ-άουτ άμεσα και επαναλειτουργία των σχολών του ΝΟΠΕ, αφού ήδη παρακωλύεται η λειτουργία των φοιτητικών συλλόγων σε μια περίοδο γενικών συνελεύσεων και κινητοποιήσεων ενάντια στα σχέδια Διαμαντοπούλου. Άλλωστε, θα έπρεπε οποιοσδήποτε παίρνει τέτοιας έμπνευσης επιλογές αλλά από την άλλη επικαλείται την “εύρυθμη και ομαλή λειτουργία του πανεπιστημίου”, ότι το μόνο που δημιουργεί προκλητικές και έκρυθμες καταστάσεις είναι η εμπλοκή των ΜΑΤ, της κυβέρνησης και των φασιστών του ΛΑΟΣ στα ζητήματα του πανεπιστημίου και στο θέμα του ασύλου, που θεσπίστηκε ακριβώς για να προστατεύει το φοιτητικό και λαικό κίνημα απέναντι σε τέτοιου είδους μηχανισμούς.

Στόχος των ΔΑΠ, ΠΑΣΠ και των κομμάτων τους είναι να στρώσουν το έδαφος για τις μεταρρυθμίσεις Διαμαντοπούλου. Μπροστά στο νομοσχέδιο έκτρωμα που διαλύει το παρόν και το μέλλον της νεολαίας, όπως διαλύουν τα δικαιώματα όλης της εργαζόμενης κοινωνίας ΠΑΣΟΚ-ΕΕ-ΔΝΤ, οι υποστηρικτές του έχουν βρεί τη μαζική και νικηφόρα απάντηση των φοιτητικών καταλήψεων, των δυναμικών διαδηλώσεων και αγώνων μας. Αδυνατώντας να νομιμοποιήσουν την πολιτική τους, προσπαθούν συντεταγμένα να συκοφαντήσουν το φοιτητικό κίνημα, το ρόλο του πανεπιστημίου ως χώρου πολιτικής ζύμωσης και ανάπτυξης αγώνων, το δημόσιο και δωρεάν πανεπιστήμιο, το άσυλο. Άραγε τι διαφορά ουσιαστικά υπάρχει στη δική τους προπαγάνδα με την εκάστοτε επίθεση Υπουργών αλλά και ακροδεξιών φωνών στο πανεπιστήμιο ως άντρου τρομοκρατών και εγκληματιών; δεν είναι μακρυά οι στιγμές που ενώ απροκάλυπτα τα ΜΑΤ στις διαδηλώσεις του προηγούμενου μήνα χτύπησαν βίαια φοιτητές του Συλλόγου Φοιτητών Νομικής στέλνοντας δεκάδες συναδέλφους μας στο νοσοκομέιο με κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις και εγκαύματα, ΔΑΠ ΠΑΣΠ και οι πολιτικοί τους βραχίονες αναπαρήγαγαν τις ίδιες τερατολογίες για “έκτροπα” στις καταλήψεις και βανδαλισμούς στη σχολή. Το χτύπημα του ασύλου και η τρομοκράτηση των φοιτητών θα στρώσει το έδαφος στην πολιτική Διαμαντοπούλου και θα διαλύσει τα δικαιώματα των φοιτητών και το εργασιακό μας μέλλον. γι΄αυτό και θα βρεθούμε απέναντί τους με τους μαζικούς αγώνες της νεολαίας για δικαιώματα.

Σε σχέση με το Άσυλο έιναι σαφές ότι επιχειρείται όχι μόνο η συκοφάντησή του αλλά και ο περιορισμός της πολιτικής του ουσίας. Το πανεπιστημιακό άσυλο, δεν αφορά μόνο μια στείρα εκπαιδευτική διαδικασία, αλλά κυρίαρχα διαφυλάσσει τους αγώνες των φοιτητών και της κοινωνίας από την παρέμβαση κατασταλτικών μηχανισμών. Είναι ο ζωτικός χώρος του λαικού κινήματος γι΄αυτό και από τη θέσπισή του δεκαετίες τώρα έχει στεγάζει τις νίκες των λαικών αγώνων, από το εκπαιδευτικό κίνημα μέχρι και τον αντιδικτατορικό αγώνα. Ο περιορισμός του ασύλου στη ακαδημαική και μόνο λειτουργία αλλά και συζητήσεις για “χαρτογράφηση” του ασύλου βάλλουν τελικά κατά της δυνατότητας ανάπτυξης διεκδικήσεων. Το άσυλο σαφώς και δεν ανήκει μόνο στους φοιτητές αλλά πάντοτε ήταν αποτυπωμένο στη συνείδηση του λαού ως κεκτημένο λαικό και κοινωνικό που στεγάζει τις δίκαιες διεκδικήσεις εργαζόμενων και νεολαίας. γι΄αυτό και οποιαδήποτε συζήτηση περί “ανεπιθύμητων κατατρεγμένων” στο χώρο του ασύλου είναι χρόνια πίσω ακόμη και από δύσκολες εποχές, όπως για παραδειγμα το συντονισμό του αγώνα φοιτητών-εργαζόμενων τον καιρό της χούντας. Το άσυλο της Νομικής έχει στεγάσει το δίκιο πολλών πληττόμενων στρωμάτων και ας μην ξεχνάμε τον αγώνα που και εμείς οι φοιτητές δώσαμε στο πλευρό των καθαριστριών ενάντια στις απολύσεις και τη μείωση μισθών. Είναι μια πολύτιμη κατάκτηση αιματηρών αγώνων την οποία και θα υπερασπιστούμε.

Επιπλέον, ανατριχιαστική είναι η ευκολία με την οποία αναπαράγονται ακραία ρατσιστικές τοποθετήσεις στο δημοκρατικό χώρο του πανεπιστημίου. Οι αντιλήψεις περί υγειονομικών ζωνών είναι μακρυα από τις κατακτήσεις του εκπαιδευτικού κινήματος, βαθια αντιδραστικές ενώ η διαχείριση του πολιτικού λόγου τις τελευταίες ημέρες από τις καθεστωτικές πολιτικές δυνάμεις λίγο απέχει από τα φασιστικά ιδεολογήματα για “άπλυτους ξένους”, θυμίζοντάς μας ακροδεξιά παραλληρήματα. Στην εποχή των ολοένα και συχνότερων παρακρατικών και φασιστικών επιθέσεων τίποτε δεν είναι τυχαίο. Είναι μια περίοδος που η κυβέρνηση, με τις ευλογίες της ΕΕ στήνει φράγματα στον Έβρο και σχεδιάζει στρατόπεδα συγκέντρωσης “ανεπιθύμητων”. Μια περίοδος που η αντιμεταναστευτική πολιτική οξύνεται για να δημιουργεί φανταστικούς εχθρούς και να διασπά τον εργαζόμενο κόσμο από τα κοινά του συμφέροντα. Μια περίοδος που οι εκκλήσεις για “εθνική συστράτευση” αποκρύβουν μια πολιτική που βαθαίνει την εκμετάλλευση του κόσμου της εργασίας και της νεολαίας υπό την επιτήριση ΔΝΤ-ΕΕ. Μας προκαλεί έκπληξη που κομμάτι των καθηγητών προωθούν μια τόσο ρατσιστική συζήτηση τόσο πρόδηλα. Ιδίως σε μια σχολή που ο σύλλογός μας έχει δώσει μάχη και έχει κερδίσει να μην αναπαράγονται ρατσιστικές συμπεριφορές στο χώρο του πανεπιστημίου, όταν ο καθηγητής Ρούσος εκδιώχθηκε μαζικά από τη διδασκαλία λόγω της δυσμενούς αντιμετώπισης των αλλοδαπών συμφοιτητών μας.

Είναι σαφές ότι όλες οι πολιτικές δυνάμεις πρέπει να έχουν ξεκάθαρη θέση. Η εγκατάσταση των μεταναστών στους χώρους της σχολής είναι μια κίνηση που επιδιώκει να δώσει έκφραση σε ανθρώπους που τα τελευταία χρόνια ήταν “αόρατοι” και αντιμετωπίζουν ζήτημα πια επιβίωσης. Ακόμη περισσότερο η επιλογή του μέσου πάλης της εξαντλητικής απεργίας πείνας δέιχνει ότι δεν πρόκειται για έναν ακόνη “ακτιβισμό” αλλά για μια υπόθεση όλων μας. Επομένως το πρόβλημα θα έπρεπε να αναζητηθεί αλλού. Το πρόβλημα βρίσκεται στην αντιμεταναστευτική, κατασταλτική πολιτική των κυβερνήσεων που οδηγούν μαζικά μετανάστες στην εργασιακή εξαθλίωση για να είναι ακόμη πιο εκμεταλλεύσιμοι. Το πρόβλημα βρίσκεται στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους της Δύσης και στις δικτατορίες που οδηγούν μαζικά ανθρώπους και οικογένειες στη μετανάστευση. Το πρόβλημα είναι στις ανύπαρκτες στην ουσία διαδικασίες νομιμοποίησης μεταναστών που εργάζονται και ζουν σε αυτή τη χώρα ή διαδικασίες χορήγησης πολιτικού ασύλου, πολιτική που έχει πρόσφατα καταδικαστεί ακόμη και από τα κοινοτικά όργανα(!).

Η στάση από την άλλη της ΚΝΕ, ΜΑΣ μόνο καταδικαστέα μπορεί να είναι. Δεν μπορεί καμία δύναμη της αριστεράς και του κινήματος σε μια περίοδο τόσο κρίσιμη για το κίνημα και το άσυλο να απέχει από την πάλη στο σύλλογο, να σιωπά για τα τεκταινόμενα, να μη δίνει καμία μάχη απέναντι στους μηχανισμούς της αντίδρασης. Η σιωπή και η αδιαφορία, η περιχαράκωση και η αυτοαναφορά αφήνει έδαφος για να χτυπηθούν οι αγώνες της νεολαίας και του λαού.

Κατά την άποψή μας, η πολιτικές κινήσεις ακόμη και αριστερών δυνάμεων που στο σύλλογο ανέλαβαν μια τόσο βαρύνουσα πολιτική πρωτοβουλία όπως η μεταφορά 300 απεργών πείνας στο κτήριο της Νομικής, σίγουρα ενείχαν προβληματικά χαρακτηριστικά. Όταν μια δύναμη αναλαμβάνει την πολιτική ευθύνη μιας επιλογής πρέπει κατ΄ αρχάς να προσπαθεί να δημιουργούνται όροι κοινωνικοπολιτικής στήριξης, ιδιαίτερα όταν μιλάμε για την εγκατάσταση των απεργών σε μια σχολή με αντιδραστικό μπλοκ στο εσωτερικό των καθηγητών. Προϋπόθεση είναι πάντα η πολιτική πάλη, ζύμωση και ενεργοποίηση στους φοιτητές και στο σύλλογο όπως και η άσκηση πιέσεων με μαζικό και δυναμικό τρόπο στο καθηγητικό σώμα. Το να ξεκινά ένας αγώνας σε ένα έδαφος πολιτικά απροετοίμαστο και εν πολλοίς εχθρικό είναι πολιτικά ανεύθυνη εκτίμηση και υποτιμά το σύνολο εκείνων των μηχανισμών του κράτους αλλά και των συντηρητικών δυνάμεων που ενεργοποιήθηκαν απέναντι στην πάλη των μεταναστών. Πολύ περισσότερο, όταν παίρνεις μια πρωτοβουλία οφείλεις να την περιφρουρείς. Αναγκαίος όρος για την ανάπτυξη οποιουδήποτε αγώνα στις σχολές είναι η ύπαρξη και διασφάλιση του ασύλου και πρέπει να γίνει αντιληπτό πως δεν μπορεί να υποτιμάται η τωρινή επίθεση στο άσυλο. Δεν μπορεί οι πολιτικές επιλογές να έχουν πρόσκαιρα και τυχοδιωκτικά χαρακτηρισικά , χωρίς να εκτιμάς ή περισσότερο να προσπαθείς να οικοδομήσεις ευμενείς όρους διεξαγωγής ενός αγώνα. Απαιτείται η συστράτευση όλων των δυνάμεων αλλά κυρίαρχα του φοιτητικού συλλόγου πρώτα απ΄όλα για την περιφρούρησή του και τη διαφύλαξη αυτού του κεκτημένου.

Παρολ΄αυτά τίποτα δεν αναιρεί το γεγονός ότι είμαστε μπροστά σε μια προσχηματική συζήτηση από πλευράς κυβέρνησης, καθεστωτικών δυνάμεων και μερίδας των καθηγητών, που στήνει ευρύτερα πολιτικά παιχνίδια στις πλάτες του συλλόγου και του φοιτητικού κινήματος. Αυτή η πρωτοφανής συκοφάντηση του ασύλου, αλλά και η ένταση της ρατσιστικής πολιτικής θα μας βρουν απέναντί τους. Η συνενοχή πρυτανικών αρχών και των ΔΑΠ-ΠΑΣΠ στο να προετοιμαστεί το έδαφος για να περάσουν τα σχέδια Διαμαντοπούλου πρέπει να απαντηθεί από τους φοιτητές μαζικά και δυναμικά. Εμείς, ως Ρ.Α.Πα.Ν.-Σ.Α.Φ.Ν. καλούμε το φοιτητικό σύλλογο σε αγώνα για να σπάσει το λοκ-αουτ, σε αγώνα για την περιφρούρηση του Ασύλου, ενάντια στις επιλογές που με ψεύτικα διλήμματα εκβιάζουν τους φοιτητές, καλλιεργούν το ρατσισμό κια δίνουν χείρα βοηθείας στη διάλυση του μέλλοντός μας.

ΚΑΝΕΝΑΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ ΤΩΝ ΦΟΙΤΗΤΩΝ

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΣΥΛΟ

ΑΜΕΣΗ ΑΡΣΗ ΤΟΥ ΛΟΚ ΑΟΥΤ

ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΡΥΤΑΝΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΤΟ ΕΚΠΑ...

Τη Δευτέρα 7/6 και την Τρίτη 8/6 ήταν προγραμματισμένη η διεξαγωγή των πρυτανικών εκλογών στο καποδιστριακό πανεπιστήμιο με βάση το νέο νόμο। Μιλάμε για την πρώτη εφαρμογή, με κεντρικό τρόπο, στο εσωτερικό του ιδρύματος της διάταξης – εκλογές με καθολική ψηφοφορία- ενός νόμου που το φοιτητικό και το λαϊκό κίνημα είχε και συνεχίζει να καταδικάζει। Αποτέλεσμα άλλωστε των μεγαλειωδών φοιτητικών κινητοποιήσεων το 2006 και το 2007 είναι το γεγονός ότι μέχρι και σήμερα σημαντικές πτυχές του νομοθετήματος αυτού που υποβαθμίζει το παρόν και υποθυκεύει το μέλλον μας, παραμένουν ανεφάρμοστες. Ως Ραπαν-Σαφν αποφασίσαμε, κινούμενοι στη βάση των αποφάσεων εναντίωσης στο νόμο, να στείλουμε μυνήματα με έναν υλικό και συμβολικό τρόπο, στο υπουργείο που συνεχίζει να αποφασίζει για εμάς χωρίς εμάς και στην επερχόμενη διοίκηση του πανεπιστημίου που θεσμικά θα αναλάβει να μας πλασσάρει τα νομοθετήματα της Διαμαντοπούλου.

Χωρίς να έχει περάσει ούτε ένας μήνας από της φοιτητικές εκλογές, που μαζί με τη ΔΑΠ τις μετατρέψανε σε αρένα, η ΠΑΣΠ-νομικής στην ανακοίνωσή της με χυδαία ψέμματα και κροκοδίλεια δάκρυα διαστρεβλώνει για άλλη μια φορά την πραγματικότητα. Στην ανακοίνωσή της για της πρυτανικές εκλογές κάνει λόγο για φοιτητές που παρεμποδίστηκαν να ψηφίσουν από τα ΕΑΑΚ για βία κτλ.Για την αποκατάσταση: κανένας απλός φοιτητής δεν εμποδίστηκε με βία να ψηφίσει γιατί πέρα από καμια δεκαριά στελέχη των ΔΑΠ και ΠΑΣΠ κανείς δεν προσήλθε να ψηφίσει.

Λίγα πράγματα γενικά για τις εκλογές των πρυτανικών αρχών με καθολική ψηφοφορία...

Η ρύθμιση αυτή ούτε δημοκρατία, ούτε διαφάνεια φέρνει στο εσωτερικό του πανεπιστημίου.Αυτό καθώς η συνέχεια της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης απαιτεί μια κεντρική εξουσία μέσα στα πανεπιστήμια που να είναι τόσο, ισχυρή θεσμικά, όσο ταυτόχρονα και να έχει νομιμοποίηση στα μάτια της λεγόμενης ακαδημαϊκής κοινότητας, ώστε να περνά τα νέα μέτρα παρακάμπτοντας τις φοιτητικές αντιδράσεις ή ποινικοποιώντας τις. Το πρώτο σκέλος της μεγέθυνσης των αρμοδιοτήτων των πρυτάνεων-προέδρων επιτυγχάνεται μέσα από το νόμο πλαίσιο: ο πρύτανης και το συμβούλιο του καταλύουν το άσυλο, ο πρόεδρος κάθε σχολής συγκροτεί πειθαρχικά, η σύνοδος των πρυτάνεων αποτελεί τον πιο αξιόπιστο συνομιλητή της κυβέρνησης μέσα στα πανεπιστήμια. Αν αυτή η τοποθέτηση παρέμενε μόνο πολιτική εκτίμηση για το μεγαλύτερο μέρος των αρμοδιοτήτων της διοίκησης, μέσα στο κατακαλόκαιρο του 2009, το καλοκαιρινό συμπλήρωμα του νόμου πλαίσιο ήρθε να δώσει όλες τις εξουσίες στα πρυτανικά σχήματα και τα ολιγομελή όργανα των ιδρυμάτων.
Υπό αυτήν την έννοια, το μέτρο της «καθολικής ψηφοφορίας» εξυπηρετεί το δεύτερο σκέλος: την καθολική νομιμοποίηση από όλους τους φοιτητές των υπερεξουσιών που έχει πλέον ο πρύτανης ή ο πρόεδρος σε ένα ίδρυμα. Ήδη τα περισσότερα πανεπιστήμια της χώρας διοικούνται αποκλειστικά από συνήθως αντιδραστικές τριανδρίες περιορίζοντας τις συγκλήτους στο ελάχιστο, παρακάμπτοντας τη δυνατότητα παρέμβασης και μαζικών παραστάσεων των ίδιων των φοιτητών σε όλα τα ζητήματα που τελικά το δικό μας φοιτητικό παρόν και εργασιακό μέλλον αφορούν. Ένας πρύτανης που στηρίζεται από «όλους τους φοιτητές» ( δηλαδή στην πράξη όσους θα κινητοποιούσαν ΔΑΠ και ΠΑΣΠ) μπορεί πολύ πιο εύκολα να παρακάμψει τις αποφάσεις των φοιτητικών συλλόγων από κάποιον που έχει στηριχθεί από κάποιες «απαξιωμένες» καθεστωτικές παρατάξεις(όπως γίνεται σήμερα)...
Νοθείες- Μπράβοι- εκβιασμοί είναι η διαφάνεια και η δημοκρατικότητά τους...
Άλλωστε ακόμα και αν είχε κανείς αυταπάτες σε σχέση με την ανάλυση που προηγήθηκε για τη συγκεκριμένη ρύθμιση η ίδια η πραγματικότητα της προσπάθειας διεξαγωγής πρυτανικών εκλογών με τονέο νόμο στο ΕΚΠΑ την επιβεβαιώνει.
• Χαμηλότατη προσέλευση των φοιτητών και μόνο μετά από κινητοποίηση των παρατάξεων.
• Οι μηχανισμοί των καθεστωτικών παρατάξεων ΔΑΠ-ΠΑΣΠ σε πλήρη ανάπτυξη αναλαμβάνοντας εργολαβικά την προώθηση συγκεκριμένων υποψηφίων. Η ΠΑΣΠ με ντιμπέιτ κενολογίας και ακατάσχετη λασπολογία και η ΔΑΠ με μπράβους νυχτερινών μαγαζιών. (Με τί ανταλλάγματα άραγε μπράβοι και στελέχη της ΔΑΠ προπυλάκισαν και τραμπούκισαν καθηγητές μέλη των εφορευτικών επιτροπών;;;)
• Καταγγελίες πριν από μια εβδομάδα για νόθευση των εκλογικών καταλόγων από υποψηφίους και αναβολή της διαδικασίας από τις 25/5 την 7η και την 8η Ιουνίου।
• Προπυλακισμός της εφορευτικής επιτροπής και του πρύτανη από μέλη της ΔΑΠ.

Ως ΡΑΠαΝ-ΣΑΦΝ επιλέξαμε να είμαστε συνεπείς στις αγωνιστικές αποφάσεις του φοιτητικού συλλόγου που δεν είναι αποσπασματικές, αλλά διακρίνονται από μία συνέχεια και μια συγκεκριμένη λογική συνολικής εναντίωσης σε αντιδραστικά νομοθετήματα που υποθηκεύουν το μέλλον μας...
Σε ένα σκηνικό οικονομικής κρίσης, λιτότητας, διευρυνόμενης ανεργίας, που οι επιθέσεις στην εκπαίδευση αναμένονται προ των πυλών και όλες οι λαϊκές διεκδικήσεις πνίγονται στην καταστολή, όχι μόνο οι πρυτάνεις είναι αδύνατο θεσμικά να αντισταθούν στην εφαρμογή όλων των ψηφισμένων νόμων, αλλα και η πλειοψηφία αυτών και των μεγαλοκαθηγητών έχουν διαλέξει ρόλο: χειροκροτητές του υπουργείου, αυτοί που εν μέσω κρίσης και αντιλαϊκής επίθεσης συμπαρίστανται στο υπουργείο και όχι στους αγωνιζόμενους φοιτητές και εργαζομένους , αυτοί που τα τελευταία χρόνια έχουν αναλάβει εργολαβικά την προώθηση αντιδραστικών νομοθετημάτων στο εσωτερικό των σχολών.

Απέναντι σε όλα αυτά καλούμε όλους τους φοιτητές να απέχουν από την διαδικασία ανάδειξης πρυτανικού σχήματος!!!

Δε θα δώσουμε ψευδεπίγραφα δημοκρατική νομιμοποίηση σε υπερπρυτάνεις που θα αποφασίζουν για εμάς χωρίς εμάς. Ένας είναι ο παραδεδεγμένος και αποτελεσματικός “καθολικός” δρόμος συμμετοχής στη διαμόρφωση του παρόντος και του μέλλοντός μας: μέσα από τις γενικές συνελεύσεις του συλλόγου , οι ενίσχυση των οποίων στα πλαίσια της κρίσης θα επιτρέψει να ανατρέψουμε την επίθεση σε εκπαίδευση και εργασία.

Ρ.Α.Πα.Ν.-Σ.Α.Φ.Ν.

[εαακ]

Μια ιστορική αναδρομή....

Μια ιστορική αναδρομή στο θεσμό της φοιτητικής συνδιοίκησης και συνδιαχείρισης στο ελληνικό πανεπιστήμιο:

Οι δυναμικές κινητοποιήσεις του φοιτητικού κινήματος του 1979 απέναντι στο νόμο πλαίσιο 815 οδήγησαν στη μη εφαρμογή του στο εσωτερικό των πανεπιστημίων και τελικά στην κατάργησή του. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με την ανοχή-στήριξη εντός του φοιτητικού κινήματος των ΠΑΣΠ- Πανσπουδαστικής, ψή-φισε έναν νέο νόμο που προέβλεπε για πρώτη φορά τη συμμετοχή των φοιτητών μέσα από τις παρατάξεις στα όργανα διοίκησης του πανεπιστημίου και στην εκλογή προέδρων πρυτάνεων. Αυτή η κίνηση αν και νομιμοποίησε θεσμικά την παρέμβαση των φοιτ. Συλλόγων στα όργανα του πανεπιστημίου, απόσκοπούσε κυρίαρχα στην ενσωμάτωση των φοιτητικών κινητοποιήσεων και στο χτύπημα του ριζοσπαστικού συνδικαλισμού. Αφού με το να βάζει τις παρατάξεις συμμέτοχες στις αποφάσεις των ιδρυμάτων έδωσε την ευκαιρία στις καθεστωτικές δυνάμεις ΔΑΠ-ΠΑΣΠ να εντείνουν τη διαπλοκή και τη συναλλαγή τους με καθηγητές και γραμματεία.Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι μετά την εφαρμογή του νόμου αυτού και σε συνδυασμό με άλλους παράγοντες αυξήθηκε προοδευτικά η επιρροή των ΔΑΠ-ΠΑΣΠ , όπως αυτή εκφράζεται στα αποτελέσματα των φοιτητικών εκλογών. Ο νέος νόμος πλαίσιο μετεξελίσει τη συνδιοίκηση εγκαλώντας ατομικά τον κάθε φοιτητή καθιερώνοντας καθολική ψηφοφορία και ενδυναμώνει τις εξουσίες του εκάστοτε πρύτανη.

ΠΡΥΤΑΝΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΤΟ ΕΚΠΑ: ΨΗΦΙΣΕ ΚΑΙ ΕΣΥ ΤΟΝ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΠΡΥΤΑΝΗ ΣΟΥ, ΜΠΟΡΕΙΣ!!!

Αν δεν έγινε ήδη εμφανές από τον τίτλο, το συγκεκριμένο κείμενο ασχολείται με τη σχετική με τις πρυτανικές και προεδρικές εκλογές, ρύθμιση του νέου νόμου πλαίσιο. Σε αυτή προβλέπεται, λοιπόν, ότι ο πρύτανης, ο πρόεδρος και μια σειρά «αξιωματούχων», που συγκροτούν την «ηγεσία» των ιδρυμάτων της εγχώριας τριτοβάθμιας εκπαίδευσης θα εκλέγονται με καθολική ψηφοφορία από το φοιτητικό σώμα. Η ρύθμιση αυτή όταν είχε παρουσιαστεί από το υπουργείο είχε αποθεωθεί από κάθε είδους «σοφούς» τις ελληνικής κοινωνίας και της ακαδημαϊκής κοινότητας, ως η επιτομή της δημοκρατίας, ως η λύση των προβλημάτων διαπλοκής καθηγητών με τις καθεστωτικές παρατάξεις ΔΑΠ-ΠΑΣΠ , ως η μόνη δυνατή λύση για την εκλογή του καλύτερου και αξιότερου πρύτανη – μόνο το παλαιστινιακό δεν μας είπαν ότι θα λύσει!!!
Η πραγματικότητα όμως όπως την αναγνώρισε και την αναγνωρίζει το φοιτητικό κίνημα μέσα στην ανάλυση και την αιτηματολογία, στα πλαίσια των αποφάσεών του είναι πώς ο νόμος πλαίσιο αποτελεί ένα και ενιαίο νομοθέτημα που διατρέχεται από μία και ορισμένη λογική και στοχοθεσία. Αυτό άλλωστε ισχύει και για την ίδια την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση που αποτελεί μια συνέχεια από τη μεταπολίτευση και μετά και σήμερα εκφράζεται από την απόπειρα της κυβέρνησης να εφαρμόσει στην πράξη το νέο νόμο από την αναγνώριση των Κέντρων Ελευθέρων Σπουδών σε μια νύχτα, από τα σχέδια για διαλυτοποίηση των επαγγελματικών δικαιωμάτων των φοιτητών με τα σχέδια για το Εθνικό Πλαίσιο Προσόντων.

Επομένως δεν μπορεί να αποτελεί ρύθμιση δημοκρατική και προοδευτική η εκλογή των πρυτάνεων με καθολική ψηφοφορία όταν αποτελεί εξέλιξη του θεσμού της φοιτητικής συνδιοίκησης που:
• Φέρει ιστορικά μερίδιο ευθύνης για τη διαπλοκή καθεστωτικών παρατάξεών, την ενίσχυση τους και την ακίνδυνη διαχείριση και ενσωμάτωση των αγώνων του φοιτητικού κινήματος (βλ παράρτημα)
• Δεν δίνει καμία λύση στο ζήτημα της συναλλαγής όπως ευαγγελίζονται οι εμπνευστές και οι υποστηρικτές, αλλά αντίθετα με την απεμπλοκή του οργανωμένου συνδικαλισμού από την εκλογική διαδικασία τις αποπολιτικοποιεί και αφήνει το έδαφος στις «έμπειρες» σε αυτά, ΔΑΠ και ΠΑΣΠ να συνεχίσουν τις πελατειακές σχέσεις με δημοκρατικό και καθολικό προκάλυμμα.

τη στιγμή που αποτελεί μέρος ενός συνολικότερου νομοθετήματος που:
• έχει ουσιαστικά απονομιμοποιηθεί στο εσωτερικό του πανεπιστημίου αλλά και στα μάτια ολόκληρης της κοινωνίας από τους συλλογικούς και μαζικούς μας αγώνες τα προηγούμενα έτη με αποκορύφωμα τις εκατοντάδες καταλήψεις και τις πορείες με χιλιάδες κόσμου κατά τα έτη 2006 και 2007.
• περιέχει βαθιά αντιδημοκρατικές ρυθμίσεις οι οποίες περιστέλλουν το άσυλο των κοινωνικών αγώνων σε ακαδημαϊκό, θέτουν αναχώματα στη λειτουργία των φοιτητικών συλλόγων και στη δυνατότητά τους να προβαίνουν σε ριζοσπαστικές και δυναμικές μορφές πάλης, όπως είναι οι καταλήψεις (απώλειες εξαμήνων αν δε συμπληρωθούν 13 βδομάδες μαθημάτων ανά εξάμηνο).
• επιχειρεί να δυσχεράνει την καθημερινότητα του φοιτητή εντείνοντας τους ρυθμούς σπουδών (2ν όριο σπουδών και διαγραφές φοιτητών, αλυσίδες μαθημάτων κλπ) και δυσχεραίνοντας τους όρους εξέτασης ( εξεταστική περίοδος τριών εβδομάδων) και να πειθαρχήσει το φοιτητικό σώμα μέσα από τη σύνταξη εσωτερικού κανονισμού που προβλέπει ποινές έως και οριστικής αποβολής από το πανεπιστήμιο.
• στην προσπάθεια εξορθολογισμού των δαπανών περιορίζει τις φοιτητικές παροχές ή αδιαφορεί για αυτές βάζοντας επιπλέον σκοπέλους για την καθημερινότητα του φοιτητή.

και μιας ενιαίας κίνησης του κράτους στην εκπαίδευση που αποσκοπεί:

• στη διάλυση της εργασιακής προοπτικής της νεολαίας και στο χτύπημα των επαγγελματικών δικαιωμάτων των φοιτητών μέσα από σπασίματα προγραμμάτων σπουδών, εισαγωγή ειδικεύσεων στα πτυχία , μέσα από την αναγνώριση των ΚΕΣ, και την κατάρτιση του Εθνικού πλαισίου προσόντων κλπ.
• στη διαμόρφωση ενός νέου μοντέλου εργαζομένου που θα είναι υπάκουος και πειθήνιος και ευέλικτος και επανακαταρτίσημος στις βουλές και τις απαιτήσεις του εργοδότη του.

Και ο κλήρος πέφτει στους πρυτάνεις…
Αφού οι φοιτητές, με μαζικούς, συλλογικούς και νικηφόρους αγώνες εναντιώνονται όλα αυτά τα χρόνια στις απόπειρες εφαρμογής της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης, πετυχαίνοντας νίκες, όπως τη μη αναθεώρηση του Αρθρου16 του συντάγματος ή και την αδυναμία κεντρικής εφαρμογής των διατάξεων του νόμου πλαίσιο, αυτήν την περίοδο επιχειρείται η τμηματική , περιφερειακή εφαρμογή των αντιδραστικών νομοθετημάτων. Αυτή είναι μια διαδικασία που περνάει μέσα από τις επιμέρους συγκλήτους και τις συνελεύσεις τμημάτων, επομένως και οι πρυτάνεις και τα μέλη ΔΕΠ έχουν μια πολύ συγκεκριμένη ευθύνη για την εφαρμογή ρυθμίσεων που πλήττουν την καθημερινότητά μας και υποθηκεύουν το μέλλον μας : ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΠΕΡΝΑΕΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥΣ!! Για παράδειγμα και στη δική μας σχολή πραξικοπηματικά και ανατρέποντας προηγούμενες αποφάσεις των συλλογικών οργάνων εισήγαγε τη ρύθμιση για τη βιβλιοκάρτα που χαώνει την ύλη και μειώνει τον αριθμό δωρεάν συγγραμμάτων που δικαιούται ο κάθε φοιτητής, ενώ γνωστές είναι οι απόπειρες άρσης του ασύλου κατά τον φετινό δεκέμβρη και τελικά η με πρωτοβουλία των πρυτανικών αρχών επανειλημμένη άρση του ασύλου σε ΕΚΠΑ, ΕΜΠ και ΑΠΘ, ενός θεσμού που συμβολίζει και κατοχυρώνει τη δυνατότητα των κινημάτων να δομούνται ανεξάρτητα. ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΑΛΛΩΣΤΕ ΝΑ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ- ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΜΕΤΡΑΕΙ ΤΑ ΑΣΤΡΑ, Κου ΦΟΡΤΣΑΚΗ, ΓΙΑ ΣΟΡΒΟΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΝΟΜΙΚΗΣ , ΜΕ ΤΙΣ ΟΠΟΙΕΣ Ο ΦΟΙΤΗΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΒΡΕΘΗΚΕ ΕΠΑΝΕΙΛΛΗΜΕΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΟΣ.

Χαίρε παντοδύναμε πρύτανη,
Οι φοιτητές σε χαιρετούν…
Τελικά όπως αναδείχτηκε, η ρύθμιση αυτή ούτε δημοκρατία, ούτε διαφάνεια φέρνει στο εσωτερικό του πανεπιστημίου. Τελικά πού αποσκοπεί; Αν και ο υπότιτλος φαντάζει κάπως υπερβολικός, τελικά απαντά με τον καλύτερο δυνατό τρόπο στο ερώτημα. Αυτό καθώς η συνέχεια της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης απαιτεί μια κεντρική εξουσία μέσα στα πανεπιστήμια που να είναι τόσο, ισχυρή θεσμικά, όσο ταυτόχρονα και να έχει νομιμοποίηση στα μάτια της λεγόμενης ακαδημαϊκής κοινότητας, ώστε να περνά τα νέα μέτρα παρακάμπτοντας τις φοιτητικές αντιδράσεις ή ποινικοποιώντας τις. Το πρώτο σκέλος της μεγέθυνσης των αρμοδιοτήτων των πρυτάνεων-προέδρων επιτυγχάνεται μέσα από το νόμο πλαίσιο: ο πρύτανης και το συμβούλιο του καταλύουν το άσυλο, ο πρόεδρος κάθε σχολής συγκροτεί πειθαρχικά, η σύνοδος των πρυτάνεων αποτελεί τον πιο αξιόπιστο συνομιλητή της κυβέρνησης μέσα στα πανεπιστήμια. Αν αυτή η τοποθέτηση παρέμενε μόνο πολιτική εκτίμηση για το μεγαλύτερο μέρος των αρμοδιοτήτων της διοίκησης, μέσα στο κατακαλόκαιρο του 2009, το καλοκαιρινό συμπλήρωμα του νόμου πλαίσιο ήρθε να δώσει όλες τις εξουσίες στα πρυτανικά σχήματα και τα ολιγομελή όργανα των ιδρυμάτων. Υπό αυτήν την έννοια, το μέτρο της «καθολικής ψηφοφορίας» εξυπηρετεί το δεύτερο σκέλος: την καθολική νομιμοποίηση από όλους τους φοιτητές των υπερεξουσιών που έχει πλέον ο πρύτανης ή ο πρόεδρος σε ένα ίδρυμα. Ήδη τα περισσότερα πανεπιστήμια της χώρας διοικούνται αποκλειστικά από συνήθως αντιδραστικές τριανδρίες περιορίζοντας τις συγκλήτους στο ελάχιστο, παρακάμπτοντας τη δυνατότητα παρέμβασης και μαζικών παραστάσεων των ίδιων των φοιτητών σε όλα τα ζητήματα που τελικά το δικό μας φοιτητικό παρόν και εργασιακό μέλλον αφορούν. Ένας πρύτανης που στηρίζεται από «όλους τους φοιτητές» (όσους θα κινητοποιούσαν ΔΑΠ και ΠΑΣΠ δηλαδή) μπορεί πολύ πιο εύκολα να παρακάμψει τις αποφάσεις των φοιτητικών συλλόγων από κάποιον που έχει στηριχθεί από κάποιες «απαξιωμένες» καθεστωτικές παρατάξεις(όπως γίνεται σήμερα)...

3ος Χρόνος προσπάθειας εφαρμογής των πρυτανικών-προεδρικών εκλογών στα ΑΕΙ-ΤΕΙ

Η εμπειρία…
Αυτή ακριβώς η μεγάλη σημασία των προεδρικών-πρυτανικών εκλογών για το προχώρημα της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης φαίνεται και από την πρεμούρα για την εφαρμογή του νέου μέτρου που έπιασε το υπουργείο, τους καθηγητές, τα ΜΜΕ και τις καθεστωτικές παρατάξεις τα προηγούμενα χρόνια.
Έτσι είδαμε:
• τη ΔΑΠ στο ΠΑΠΕΙ με την ανοχή-στήριξη της συγκλήτου να επιστρατεύει μπράβους και παρακρατικούς με παραλάιζερ. (βλ φωτ)
• Την πρυτανεία στο ΑΠΘ να περικυ-κλώνει τη σχολή με μπάτσους, παραβιά-ζοντας το άσυλο!!!
• Στο πολυτεχνείο Κρήτης ο διαβόητος πρύτανης Γρυσπολλάκης δεν δίστασε να φέρει «φουσκωτούς φίλους του» (βλ. φωτ.) και να απειλεί τους φοιτητές με επ’ αόριστον κλείσιμο και απώλειες εξαμήνων, όπως έχει κάνει στο παρελθόν.
• Στη νομική πέρυσι η μόνη παράταξη με πρεμούρα να νομιμοποιήσει την διοίκηση και τη διαδικασία ήταν η ΑΡΕΝ, χρησιμοποιώντας επιχειρήματα που δεν έδειχναν να αντιλαμβάνονται την κομβικότητα της ρύθμισης για την προώθηση της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης, αλλά και έχοντας μηδενική δυνατότητα πολιτικής εκτίμησης, όπως έδειξε το καλοκαιρινό συμπλήρωμα του νόμου πλαίσιο.
• Στις σχολές της Αθήνας η ΠΑΣΠ ανέλαβε εργολαβία την προώθηση των υποψήφιων πρυτάνεων, κάνοντας ντιμπέιτ κενολογίας, νομιμοποιώντας εν τέλει μια διαδικασία που θα παρακάμπτει τους φοιτητικούς συλλόγους.

Παρόλα αυτά οι φοιτητές συλλογικά κατόρθωσαν να απονομιμοποιήσουν τις εκλογές στις περισσότερες σχολές σε όλη την Ελλάδα.

Η στάση των παρατάξεων της επίσημης αριστεράς…
Ωστόσο σε μια τόσο κρίσιμη μάχη για το φοιτητικό κίνημα οι υπόλοιπες αριστερές δυνάμεις πάλι έδειξαν τις χρόνιες ανεπάρκειες τους.

Η ΑΡΕΝ την περσινή χρονιά προσπαθούσε να μας πείσει ότι η νέα ρύθμιση για τις πρυτανικές – προεδρικές εκλογές ήταν πάγια θέση των φοιτητών, ερχόμενη έτσι σε αντίθεση με μια ολόκληρη επιχειρηματολογία που το φοιτητικό κίνημα έχει αναπτύξει. Ενώ είναι σαφώς επηρεασμένη από τις αντιφάσεις του κεντρικού πολιτικού της φορέα, του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ και των εσωτερικών του αντιπαραθέσεων.. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της ΑΡΕΝ ΠΑΝΤΕΙΟΥ το 2008 που αν και στήριξε ενεργητικά τις κινητοποιήσεις απέναντι στις πρυτανικές με το νέο νόμο, την επομένη υποχρεώθηκε σε «δημόσια απολογία» από το κόμμα στ οποίο αναφέρεται..
Η ΠΚΣ- ΜΑΣ- ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ γενικά στήριξε παλαιότερα (αν και με όχι ιδιαίτερη ζέση ) τα πολιτικά πλαίσια για αποχή στις πρυτανικές। Ωστόσο η αδυναμία να αντιληφθεί την κεντρικότητα της μάχης αυτής για το κίνημα, σε συνδυασμό με την ηττοπάθεια που καλλιεργεί την οδήγησαν σε μια συνεχή καταγγελιολογία που πατούσε στη λογική «αφού θα χάσει το κίνημα ας φωνάξω τουλάχιστον». Μάλιστα οι συνάδελφοι της ΠΚΣ-Επιτροπή Αγώνα έφτασαν στο σημείο να καταγγέλλουν τις κινητοποιήσεις φοιτητικών συλλόγων και να κρατούν ίσες αποστάσεις από τους μπράβους, που κατά καιρούς πρυτάνεις και καθεστωτικές παρατάξεις έχουν καλέσει (βλέπε 2008 στο ΠΑΠΕΙ και στην Πολυτεχνική Κρήτης), όσο και από τους κινητοποιούμενους φοιτητές. Φέτος και ενώ στην Αθήνα οι δυνάμεις της ΚΝΕ έχουν βγάλει ανακοίνωση απέναντι στις πρυτανικές εκλογές που καλεί σε αποχή ακριβώς στη λογική της μη νομιμοποίησης αντιδραστικών διοικήσεων, στη Θεσσαλονίκη, στο ΑΠΘ, συμμετέχοντας τελικά στη διαδικασία νομιμοποίησε μια διαδικασία εκλογής με το νέο νόμο, αλλά και το πρυτανικό σχήμα που τελικά εξελέγη.

Οι πρυτανικές εκλογές στο ΕΚΠΑ...
Δευτέρα 7, και Τρίτη 8 Ιουνίου έχουν οριστεί οι πρυτανικές εκλογές στη σχολή μας. Εμείς ως Ραπαν Σαφν δεν μπορεί παρά να έχουμε μια στάση εναντίωσης στις εκλογές με το νέο νομο, που νομιμοποιούν διοικήσεις με υπερεξουσίες, παρακάμπτωντας τους φοιτητικούς συλλόγους, μια στάση που να στέλνει μυνήματα στο υπουργείο και όσους αναλαμβάνουν εργολαβικά εντός και εκτός σχολών την υποβάθμιση του μέλλοντός μας।

-ΟΧΙ ΣΤΗ ΔΙΕΞΑΓΩΓΗ ΠΡΥΤΑΝΙΚΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΟΝ ΝΕΟ ΝΟΜΟ.
-ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΣΤΙΓΜΗ ΚΑΙ ΑΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΘΕΙ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΠΡΟΕΔΡΙΚΕΣ Ή ΠΡΥΤΑΝΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΙΣ ΑΠΟΝΟΜΙΜΟΠΟΙΟΥΜΕ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΗ ΦΟΙΤΗΤΙΚΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΜΕ ΑΠΟΧΗ.
-ΠΕΡΙΦΡΟΥΡΟΥΜΕ ΤΙΣ ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΤΙΘΕΣΗ ΣΤΟ ΝΕΟ ΝΟΜΟ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΛΑΒΕΙ Ο ΣΥΛΛΟΓΟΣ.
-ΔΕΝ ΔΙΝΟΥΜΕ ΚΑΜΙΑ ΛΕΥΚΗ ΕΠΙΤΑΓΗ ΣΕ ΥΠΕΡΠΡΥΤΑΝΕΙΣ- ΥΠΕΡΠΡΟΕΔΡΟΥΣ ΠΟΥ ΔΥΣΧΕΡΑΙΝΟΥΝ ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΚΑΙ ΥΠΟΘΗΚΕΥΟΥΝ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΜΑΣ!

Ρ.Α.Πα.Ν.-Σ.Α.Φ.Ν. (εαακ)

Φοιτητικές Εκλογές 2010

Στις φοιτητικές εκλογές στηρίζουμε-ψηφίζουμε Ρ.Α.Πα.Ν -Σ.Α.Φ.Ν. -Ε.Α.Α.Κ.

Γενική Συνέλευση Συλλόγου Φοιτητών Νομικής: Τετάρτη 10/3, 13:00, Aμφιθέατρο 1

Η Ρ.Α.Πα.Ν.-Σ.Α.Φ.Ν. καλεί όλους τους φοιτητές Νομικής να δώσουν δυναμικό παρόν στην αυριανή γενική συνέλευση συλλόγου φοιτητών Νομικής που θα διεξαχθεί στις 13:00, στο αμφιθέατρο 1.
Καλούμαστε όλοι να πάρουμε θέση απέναντι στα νέα αντιλαϊκά οικονομικά μέτρα της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και να διασφαλίσουμε το πανεπιστημιακό άσυλο το οποίο συστηματικά παραβιάζεται από τους "προστάτες του πολίτη" με τη συναίνεση των καθεστωτικών δυνάμεων των σχολών.
Μετά τη μαζική πανεργατική απεργία της προηγούμενης Παρασκευής και την έντονη κρατική καταστολή που δέχτηκε, φοιτητές και εργαζόμενοι, συνεχίζουμε τον αγώνα για την απόσυρση όλων των αντιλαϊκών μέτρων της κυβέρνησης που έχουν ως στόχο να πληρώσει την κρίση ο λαός, μια κρίση που δημιούγησε το ίδιο το πολιτικό σύστημα.
Ήδη για την Πέμπτη 11/3 έχει προκηρυχθεί πανελλαδική πανεργατική απεργία στην οποία πρέπει να συμμετέχει μαζικά και ο δικός μας φοιτητικός σύλλογος.
Καταγγέλουμε το συνεχές σαμποτάζ των συλλογικών διαδικασιών του φοιτητικού συλλόγου από τις καθεστωτικές δυνάμεις της ΔΑΠ και της ΠΑΣΠ που για ακόμη μία φορά επιλέγουν το δρόμο της ιδιώτευσης και του ωχαδερφισμού.

ΣΕ ΟΣΑ ΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝ ΓΙΑ ΕΜΑΣ ΧΩΡΙΣ ΕΜΑΣ ΘΑ ΜΑΣ ΒΡΟΥΝΕ ΜΠΡΟΣΤΑ ΤΟΥΣ

ΌΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΥΡΙΑΝΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΝΟΜΙΚΗΣ

Ρ.Α.Πα.Ν.-Σ.Α.Φ.Ν.

Γυναικείο ζήτημα: ολοένα και πιο επίκαιρο

Η παγκόσμια ημέρα της γυναίκας, όπως και όλες οι παγκόσμιες ημέρες, δε σηματοδοτείται με την έννοια που συνήθως και αβασάνιστα τους αποδίδεται: «Το γυναικείο ζήτημα πρέπει να βρίσκεται στο προσκήνιο κάθε μέρα» ή ακόμα χειρότερα «Στις 8 Μαρτίου γιορτάζει η Γυναίκα, ας δώσουμε σε κάθε μία από ένα τριαντάφυλλο». Αντίθετα από τις απόψεις αυτές, η μέρα αυτή είναι μια καλή ευκαιρία να αναδειχθούν οι μάχες και οι αγώνες των γυναικών για ισότιμη μεταχείριση, καθώς και να τονιστεί η έμφυλη ανισότητα που επικρατεί ακόμα και σήμερα.

Μια ιστορική αναδρομή…

Η παγκόσμια ημέρα της γυναίκας καθιερώθηκε στη μνήμη μιας καταστροφικής φωτιάς στο εργοστάσιο Triangle Shirtwaist στη Νέα Υόρκη, που αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα εργατικά ατυχήματα της παγκόσμιας ιστορίας. Η φωτιά αυτή προκάλεσε το θάνατο 146 εργατών, ως επί το πλείστον γυναικών. Το πιο τραγικό στο ατύχημα αυτό είναι το γεγονός πως τα περισσότερα θύματα της φωτιάς δεν μπόρεσαν να ξεφύγουν διότι οι διευθυντές του εργοστασίου κλείδωναν καθημερινά τις πόρτες, για να εμποδίσουν τις εργάτριες να βγουν έξω και να καπνίσουν την ώρα της βάρδιάς τους. Για να γλιτώσουν από τη φωτιά, εργάτριες πήδηξαν από τον ένατο και το δέκατο όροφο, ενώ άλλες κάηκαν ζωντανές, κλειδωμένες και εγκλωβισμένες στο εργοστάσιο.

…και πίσω στο σήμερα!

Ίσως μερικοί θεωρήσουν πως τα αιτήματα του γυναικείου κινήματος που οδήγησαν στην καθιέρωση της παγκόσμιας ημέρας της γυναίκας, αιτήματα για ισοτιμία στο χώρο εργασίας, για κοινωνική ισότητα, για εξάλειψη του σεξισμού, είναι πια παρωχημένα. Τα στοιχεία όμως αποδεικνύουν το αντίθετο:

Οι γυναίκες πραγματοποιούν τα 75% της παγκόσμιας εργασίας. Κι όμως λαμβάνουν μόνο το 25%των μισθών. Στην Ε.Ε. ο μισθός των γυναικών είναι κατά μέσο όρο 20-30% χαμηλότερος από το μισθό των αντρών ενώ ειδικά στις χώρες της Νότιας Ευρώπης (συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας) η διαφορά αυτή φτάνει στο 40-50%. Στην Ε.Ε μόνο το 51% των γυναικών έχει εργασία έναντι του 71% των αντρών την ώρα που το ποσοστό ανεργίας των γυναικών σε χώρες όπως η Ιταλία, η Ισπανία και η Πορτογαλία φτάνει μέχρι και 90% παραπάνω από αυτό των ανδρών. Συγκεκριμένα στην Ελλάδα το 70% των ανέργων μακράς διαρκείας είναι γυναίκες και ακόμα και οι γυναίκες με επιστημονική μόρφωση πλήττονται από την ανεργία σε ποσοστό 76% περισσότερο από τους άντρες. Αν δούμε την ανεργία στην Ελλάδα συνολικά, αποδεικνύεται ότι μια γυναίκα σε εργάσιμη ηλικία έχει διπλάσιες πιθανότητες από έναν άντρα να μείνει άνεργη, καθώς τη στιγμή που 64% των ανδρών είναι οικονομικά ενεργοί το αντίστοιχο ποσοστό για τις γυναίκες είναι μόνο το 35,5%. Τέλος, 85% των θέσεων μερικής απασχόλησης, με περιορισμένη ασφάλεια και μειωμένες επαγγελματικές προοπτικές στην Ε.Ε. καταλαμβάνεται από γυναίκες και από το σύνολο των εργαζόμενων γυναικών της Ε.Ε. το 35% απασχολείται μερικώς έναντι ενός ποσοστού 6% των εργαζόμενων ανδρών.

Ειδικότερα στην Ελλάδα, τα τελευταία χρόνια λαμβάνει τόπο μια κατάφωρη επίθεση στα εργασιακά δικαιώματα των γυναικών. Στις 7 Μαρτίου 2008 η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας ψήφισε νόμο για το ασφαλιστικό που προβλέπει σταδιακή εξίσωση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης γυναικών και ανδρών. Ο νόμος αυτός χτυπά τις γυναίκες εργαζόμενες, που καλούνται να είναι ταυτόχρονα μητέρες και νοικοκυρές, και άρα θα έπρεπε να δικαιούνται τη δυνατότητα συνταξιοδότησης σε μικρότερη ηλικία. Η πολιτική αυτή συνεχίζεται και από τη νέα κυβέρνηση με πρόσχημα το ξεπέρασμα της κρίσης.

Επιπλέον, οι δυσμενείς εργασιακές σχέσεις, ιδιαίτερα σε επαγγέλματα που παραδοσιακά θεωρούνται «γυναικεία», εκδηλώθηκαν με τον πλέον βίαιο τρόπο στο πρόσωπο της Κωνσταντίνας Κούνεβα. Η Κούνεβα, συνδικαλίστρια μετανάστρια από τη Βουλγαρία, «προκαλούσε» με την πολιτική της δράση και με τον αγώνα της για σταθερή εργασία, για ασφάλιση και άρση της εργασιακής εκμετάλλευσης, και, ως αποτέλεσμα, δέχτηκε τις παραμονές των Χριστουγέννων του 2008 επίθεση με βιτριόλι στο πρόσωπο. Η βίαιη και μειωτική πράξη αυτή, που συνδέεται άμεσα με το γεγονός ότι η Κούνεβα ήταν μετανάστρια, συνδικαλίστρια και γυναίκα, καθιστά φανερή τη δυσχερή θέση της γυναίκας στην ελληνική κοινωνία. Αν και φαίνεται πως οι αγώνες του φεμινιστικού και του ευρύτερου λαϊκού κινήματος έχουν αμβλύνει τη γυναικεία καταπίεση, αυτή όχι μόνο δεν έχει εξαλειφθεί αλλά επιτείνει την εργασιακή εκμετάλλευση και γενικότερα την κοινωνική ανισότητα.

Περί λουλουδιών ο λόγος…

Μετά από όλα αυτά, φαντάζει περιφρονητικό προς τη γυναίκα τη μέρα της 8^ης Μάρτη να της προσφέρονται λουλούδια, χωρίς καμία αναφορά στα αιτήματα και τους αγώνες του γυναικείου κινήματος. Ωστόσο, αυτή είναι μία συνήθης πρακτική της ΔΑΠ, η οποία ψηφοθηρικά προσπαθεί να προσεγγίσει τις γυναίκες της σχολής προσφέροντάς τους τριαντάφυλλα. Είναι τουλάχιστον γραφική μια τέτοια κίνηση, πόσω μάλλον από μια παράταξη που, όταν ήταν κυβερνητική, πέρασε ένα ασφαλιστικό νομοσχέδιο με τους πιο σκληρούς όρους απέναντι στις γυναίκες, που ανέχτηκε μια επίθεση βίαιη και σεξιστική (σημείωση: η υπόθεση Κούνεβα μπήκε στο αρχείο). Η ΔΑΠ για άλλη μία φορά με τη στάση της αυτή φανερώνει το πραγματικό της πρόσωπο ως καθεστωτική παράταξη μέσα στις σχολές που ως μοναδικό στόχο έχει τη συγκέντρωση ψήφων και τον αποπροσανατολισμό των φοιτητών, ιδιαίτερα σε μια περίοδο κρίσης, στην οποία τα μέτρα που λαμβάνονται χτυπούν κατάφωρα τα εργασιακά δικαιώματα όλων των εργαζομένων και συνολικά τις κατακτήσεις του λαϊκού κινήματος.

Παρά ωστόσο τις παρωχημένες αυτές πρακτικές και αντιλήψεις των καθεστωτικών παρατάξεων (δείγμα άλλωστε του … ιπποτισμού και της βαθειάς γνώσης του savoir vivre), το γυναικείο κίνημα, με τους μαζικούς και συλλογικούς του αγώνες ανά τους αιώνες, παραμένει επίκαιρο και θα συνεχίσει να μάχεται:

· Για ισοτιμία στην εργασία, ίσους μισθούς, ισότιμη ασφάλιση

· Για κοινωνική ισότητα, εξάλειψη του σεξισμού και της εκμετάλλευσης της γυναίκας

· Στα πλαίσια του ευρύτερου λαϊκού κινήματος, για κατοχύρωση εργασιακών δικαιωμάτων και ασφάλισης, για υψηλότερο βιοτικό επίπεδο αλλά και, εν μέσω κρίσης και κυβερνητικής επίθεσης, για καλύτερες θέσεις μάχης για την απαλοιφή κάθε καταπίεσης και εκμετάλλευσης…

Ρ.Α.Πα.Ν. – Σ.Α.Φ.Ν.