ΑΡΚΕΤΑ ΤΟΥΣ ΑΚΟΥΣΑΜΕ,
ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΝΑ ΜΙΛΗΣΕΙ Ο ΛΑΟΣ!

Η ΕΠΙΘΕΣΗ που ασκεί την περίοδο αυτή η κυβέρνηση στους εργαζομένους και την νεολαία, μία επίθεση που χρωματίζεται από το χρέος των δυνάμεων της κυβέρνησης και των πολιτικών της συμμάχων να επιβάλουν την αντιλαϊκή πολιτική τους προκειμένου να υπάρξει μια (βραχυπρόθεσμη) διέξοδος από το τέλμα στο οποίο έχει φθάσει το παρόν πολιτικό και οικονομικό σύστημα που γεννά και αναπαράγει την φτώχια και την καταπίεση, σε συνδυασμό με την οξυμμένη αντίδραση του λαϊκού παράγοντα, δημιουργεί ένα πεδίο ραγδαίων και αλλεπάλληλων πολιτικών εξελίξεων εντός της ελληνικής κοινωνίας.
Το φαινόμενο αυτό δεν εντοπίζεται, βέβαια, μόνο στην Ελλάδα –κάνοντας στο σημείο αυτό μια μικρή παρένθεση, καθώς τα γεγονότα τρέχουν ακόμη στον απόηχο των απεργιών και των διαδηλώσεων χιλιάδων εργαζόμενων και φοιτητών στην Χιλή, των διαδηλώσεων του βρετανικού λαού, του λαού της Ιταλίας, εν όψει της πρόσφατης εισόδου της στο ΔΝΤ, αλλά και της πρώτης, μετά από χρόνια, Γενικής Απεργίας στο Oakland των ΗΠΑ στο πλαίσιο μιας ριζικότερης αμφισβήτησης μίας συστημικής πολιτικής που έχει δείξει τα όριά της.


48ωρη Απεργία – Μισό εκατομμύριο στους δρόμους
Στα καθ’ ημάς, ξεκινώντας από την μεγαλειώδη 48ωρη απεργία στις 19 και 20 Οκτωβρίου, που έρχεται να διαδεχθεί το εκρηκτικό προηγούμενο των κινητοποιήσεων του περασμένου Ιουνίου-Ιουλίου και του φοιτητικού κινήματος του Σεπτεμβρίου, ήταν εντυπωσιακή η προσέλευση και η συμμετοχή τόσο των εργαζόμενων όσο και της νεολαίας στην μαζικότερη ίσως πορεία από την μεταπολίτευση, προκειμένου να εναντιωθούν στην ψήφιση του πολυνομοσχεδίου και γενικότερα στην πολιτική της λιτότητας, της ανεργίας και της ανασφάλειας. Τόσο η μαζική προσέλευση κόσμου όσο και οι εκατοντάδες καταλήψεις εργασιακών χώρων και διοικητικών κτιρίων διαμόρφωναν ένα πλαίσιο εισροής του λαϊκού παράγοντα στο πολιτικό σκηνικό με προοπτικές ρήξης με την κυβερνητική πολιτική και ανατροπής της. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το σωματείο της ΠΟΕ-ΟΤΑ με τις μαχητικές απεργίες στα απορριμματοφόρα το προηγούμενο διάστημα καθώς και η δυναμική στάση του σωματείου των ταξιτζήδων που κατάφεραν σε μεγάλο βαθμό να παραλύσουν την κρατική μηχανή. Παρ’ όλα αυτά, το «πολιτικό θάρρος» της κυβέρνησης, όπως ονομάζεται τώρα η καταστολή των λαϊκών αιτημάτων, οδήγησε, μετά από ένα όργιο αστυνομικής βίας, στην ψήφιση, τελικά, του πολυνομοσχεδίου.

Η στάση του ΠΑΜΕ να μείνει για τόση πολλή ώρα στο Σύνταγμα μαζί με τον υπόλοιπο κόσμο, δεδομένου του ξεκάθαρου υποχωρητισμού του στις προηγούμενες 48ωρες απεργίες και στην οριοθέτησή του από τις συγκρουσιακές διαθέσεις του κόσμου,  αποτιμάται, σε ένα πρώτο βαθμό, ως μια θετική μετατόπιση του ΚΚΕ, που οφείλεται μάλλον στις πιέσεις που ασκούνται από τον κόσμο της εργασίας και την νεολαία εν όψει μιας τόσο κρίσιμης πολιτικής συγκυρίας.
Ωστόσο, η περικύκλωση της Βουλής με όρους περιφρούρησης της πορείας του από οποιοδήποτε άλλο μπλοκ διαδηλωτών, με όρους απαγόρευσης της πρόσβασης των διαδηλωτών προς το κτίριο του Κοινοβουλίου, αποτελεί  ξεκάθαρα τόσο μια πολιτική επιλογή περιχαράκωσης αλλά και, γενικότερα, μια λανθασμένη πολιτική επιλογή εκτόνωσης και συγκρότησης υγειονομικών ζωνών που παραγνώριζε τις διαθέσεις των υπόλοιπων διαδηλωτών, που, στην τελική, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, λειτούργησε αναχωματικά όσον αφορά την παρεμπόδιση της ψήφισης του πολυνομοσχεδίου.
Τίποτα παρ’ όλα αυτά δεν μπορεί να δικαιολογήσει την επίθεση με πέτρες και μολότοφ από μέρος διαδηλωτών απέναντι στο μπλοκ του ΠΑΜΕ, απέναντι σε μπλοκ απεργών και νεολαίων αγωνιστών. Αυτές οι ομάδες, αν δεν είναι παρακρατικές, αντικειμενικά δρουν προβοκατόρικα απέναντι στο λαϊκό κίνημα. Το τσάκισμα της τρομοκρατίας των εμφανών ή αφανών κέντρων της κρατικής καταστολής επαφίεται στην μαζικότητα και την ρηξιακή κατεύθυνση του λαϊκού κινήματος.
Ο νεκρός διαδηλωτής του ΠΑΜΕ, ο οποίος, όπως αποδείχθηκε, πέθανε κατόπιν ανακοπής, λόγω εισπνοής δακρυγόνων, είναι ένα θύμα της κρατικής καταστολής, θύμα της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ που έβαψε τα χέρια της με αίμα στην προσπάθειά της να «βάλει σε τάξη» τον τόπο και προστίθεται στη λίστα όλων εκείνων των αγωνιστών –θυμάτων του κράτους και του παρακράτους – που προσμένουν τους μελλοντικούς αγώνες μας ζητώντας δικαίωση.

Αυταρχικοποίηση – η Χούντα δεν τελείωσε το ‘73
Με αφορμή αυτό, πρέπει να σημειώσουμε, επίσης, την γενικότερη αυταρχικοποίηση που παρατηρείται από την πλευρά του κράτους τα τελευταία χρόνια τόσο σε ιδεολογικό όσο και σε υλικό, κατασταλτικό επίπεδο. Η αυταρχικοποίηση αυτή, ως η μία πλευρά του νομίσματος του νεοφιλελευθερισμού, είναι αυτή που επιτάσσει την στρατιωτικοποίηση των κατασταλτικών δυνάμεων ( με αποτέλεσμα την βιαιότατη καταστολή των απεργιών και των καταλήψεων, την συχνότατη ρίψη δακρυγόνων και τον θάνατο του διαδηλωτή του ΠΑΜΕ), την απαγόρευση των πολιτικών συζητήσεων στα σχολεία (εγκύκλιος υπουργείου), τις πειθαρχικές διώξεις των «ανήσυχων» φοιτητών, το κλείσιμο των σταθμών του μετρό που εξυπηρετούν τους διαδηλωτές, την πρόσφατη αναδιαμόρφωση όλων των Γενικών Επιτελείων των Ενόπλων Δυνάμεων από θετικά προσκείμενους στην κυβέρνηση αξιωματικούς· αλλά και σε ιδεολογικό επίπεδο: την αναπαραγωγή, με άμεσο ή έμμεσο τρόπο, της κυβερνητικής πολιτικής από όλα σχεδόν τα ΜΜΕ, τον χαρακτηρισμό του αγωνιζόμενου λαού ως «μειοψηφία» , απέναντι σε μια σκαιώδη, απροσδιόριστη, νομοταγή και σύμφωνη με τα μέτρα λαϊκή πλειοψηφία (χουντικής εμπνεύσεως προπαγάνδα), την προώθηση της εθνικής ενότητας στην προσπάθεια απόσπασης συναίνεσης του πληττόμενου κόσμου της εργασίας και της νεολαίας.

Παρελάσεις 28^ης Οκτωβρίου – «ΟΧΙ» άλλη κοινωνική αδικία
Οι παρελάσεις για τον εορτασμό της 28^ης Οκτωβρίου στην Αθήνα, την Θεσσαλονίκη, την Πάτρα αλλά και στα περισσότερα μέρη της Ελλάδας αποτέλεσαν πραγματικά ένα μάθημα για την κυβέρνηση ότι η οργή του λαού και η ανυπακοή του στην κυβερνητική πολιτική δεν πρόκειται να κοπάσουν ακόμη και τις μέρες που η προσπάθεια έξαρσης του εθνικού φρονήματος επιδιώκει να θέση σε δεύτερη μοίρα τα υπαρκτά προβλήματα του λαού, τις κοινωνικές αντιθέσεις και την κοινωνική αδικία που υπάρχει. 
Εκατοντάδες διαδηλωτές παρευρέθηκαν είτε μπλοκάροντας την παρέλαση είτε απαιτώντας οργισμένα την αποχώρηση των επισήμων, των κυβερνητικών εκπροσώπων δηλαδή που όλο αυτό το διάστημα έριχναν στις πλάτες του λαού το ένα βάρος μετά το άλλο, του στερούσαν το ένα δικαίωμα μετά το άλλο. Οι χυδαίες επιθέσεις κατά των διαδηλωτών, κατά των εργαζομένων που χάνουν την δουλειά τους και τους μισθούς τους, των εκπαιδευτικών και της μπάντας του Δήμου που φόρεσε μαύρα περιβραχιόνια, των μαθητών που έστρεψαν το πρόσωπό τους αντίθετα από την Υπουργό Άννα Διαμαντοπούλου, την εμπνεύστρια του νόμου-έκτρωμα για την τριτοβάθμια εκπαίδευση, δείχνουν ότι η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου είναι μια κυβέρνηση που φοβάται το λαό, μια κυβέρνηση απομονωμένη.
Καμία εντύπωση δεν κάνει η στήριξη που πήρε από ΝΔ και από τα απολειφάδια της Χούντας και της μαύρης δεξιάς, του ΛΑ.Ο.Σ. που έφθασαν  στο  σημείο  να  υμνούν  τον    Ι. Μεταξά και να ζητούν την παραίτηση του Υπουργού «Προστασίας» του Πολίτη Χρ. Παπουτσή επειδή δεν άνοιξε τα κεφάλια των διαδηλωτών.
Για εμάς, όπως είπε και ο Μ. Γλέζος (ο οποίος μαζί με τον Α. Σάντα κατέβασε την σημαία του φασισμού από την Ακρόπολη το 1941), «αυτό είναι το πραγματικό νόημα της 28^ης Οκτωβρίου». Η αντίδραση αυτή του λαού έδειξε πως δεν θα υπάρξει καμία ανοχή σε αυτήν την πολιτική, κανένα διάλειμμα στον αγώνα του. Με αυτόν τον τρόπο τιμούμε την επέτειο της αντιφασιστικής νίκης των λαών, της νίκης του λαού μας απέναντι στην χιτλερική κατοχή και τους εγχώριους υποστηρικτές της, την κυβέρνηση δοσίλογων του Τσολάκογλου.


Κούρεμα του χρέους – Κούρεμα «με την ψιλή» των δικαιωμάτων μας
Στις 26 Οκτωβρίου, ο πρωθυπουργός προέβη σε συμφωνία με τους Ευρωπαίους εταίρους για την σύναψη της επόμενης δανειακής σύμβασης, ένα νέο επαχθές Μνημόνιο για τον ελληνικό λαό, ίσως το πιο δυσμενές από αυτά που έχουν περάσει μέχρι τώρα. Μιλώντας για αυτό το λεγόμενο κούρεμα του χρέους, την διαπραγματευτική αυτή δήθεν «νίκη» της Ελλάδας, η κυβέρνηση προσπαθεί να πείσει τους πάντες ότι στο χώρο της ευρωζώνης υπάρχουν αυτοί οι «καλοί Σαμαρίτες» που «χαρίζουν» στον ελληνικό λαό λεφτά, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να τον σώσουν.
Το κλίμα θριάμβου που προσπαθεί η κυβέρνηση να καλλιεργήσει έχει ως μόνο στόχο να παραπλανήσει τον λαό ότι τάχα βρέθηκαν λεφτά από το πουθενά, και μάλιστα ότι αυτά τα λεφτά θα πάνε σε αυτόν και όχι στις τράπεζες και στις μεγάλες επιχειρήσεις, ενώ, παράλληλα, αποσιωπάται πλήρως το ζήτημα των νέων αντιλαϊκών μέτρων που απαιτεί η συμφωνία της 26 Οκτωβρίου.
Η ελεγχόμενη χρεοκοπία στην οποία με αυτόν τον τρόπο εισέρχεται η Ελλάδα δεν θα σταθεί ικανή να αποτρέψει το εξαιρετικά πιθανό γεγονός της ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας, η οποία δεν είναι ένα λογιστικό γεγονός αλλά εξαρτάται από το βάθεμα της οικονομικής κρίσης.


Δημοψήφισμα – Πολιτικός Ελιγμός υπό το πρόσχημα της αμεσοδημοκρατικής ευαισθησίας
Η έλλειψη της απαιτούμενης πολιτικής συναίνεσης για την επικύρωση της σύμβασης με νόμο οδήγησε τον πρωθυπουργό σε έναν πολιτικό ελιγμό· δημοψήφισμα για να αποφασίσει ο λαός και ύστερα απόσυρσή του. Πάνω σε αυτό επισημαίνουμε τα εξής:
1)η κίνηση αυτή είχε σίγουρα ως στόχο να λειτουργήσει ως βαλβίδα αποσυμπίεσης της λαϊκής οργής και αγανάκτησης και ως μέσο για την ενσωμάτωση μέρους του αγανακτισμένου λαού με λιγότερο ριζοσπαστικά αιτήματα (κατάργηση βουλευτικής ασυλίας, δημοψήφισμα, καθορισμός ΑΟΖ) αλλά και πολιτικών δυνάμεων (ΣΥ.ΡΙΖ.Α).
2)Ένας άλλος στόχος ήταν να τεθεί το ερώτημα ευθέως στο λαό με όρους τρομοκρατίας (Γ. Παπανδρέου: «αν όλα πάνε καλά, η εκταμίευση της 6^ης δόσης θα είναι λίγες μέρες πριν από το διάστημα για την πληρωμή των μισθών και των συντάξεων») μέσω της διάχυσης από τα ΜΜΕ της ιδέας ότι τα μέτρα λιτότητας και η παραμονή στην ευρωζώνη είναι μονόδρομος, προκειμένου να διασφαλιστεί η κοινωνική συναίνεση στην κυβερνητική πολιτική.
Σημαντική είναι στο σημείο αυτό η άρνηση αριστερών δυνάμεων του κοινοβουλίου (ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ) να σηκώσουν το γάντι, καλώντας τον λαό να συμμετάσχει στο δημοψήφισμα ψηφίζοντας όχι στην σύμβαση. Η στάση τους δείχνει την απροθυμία τους για συνολικότερη ρήξη και αποδέσμευση από την ΕΕ.
3)Ο πιο σημαντικός στόχος της κυβέρνησης ήταν βέβαια να εκβιάσει την πολιτική συναίνεση για την ψήφιση της δανειακής σύμβασης από τα υπόλοιπα κόμματα του συνασπισμού εξουσίας (ΝΔ, ΛΑΟΣ, ΔΗΣΥ), πράγμα που όπως φαίνεται πέτυχε με την μετατόπιση της ΝΔ, η οποία τελικά δηλώνει ότι θα ψηφίσει την δανειακή σύμβαση όπως προέκυψε από την συμφωνία της 26^ης Οκτωβρίου.


Στάση Πολιτικών Δυνάμεων
Ενδιαφέρον έχει να παρατηρήσουμε την στάση συγκεκριμένων πολιτικών δυνάμεων από την στιγμή που η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ έμεινε με 152 βουλευτές και σοβαρούς κλυδωνισμούς στο εσωτερικό της εν όψει της ψήφου εμπιστοσύνης, μέχρι τελικά την εξασφάλιση της τελευταίας την Παρασκευή.
- Η ΝΔ πρότεινε παραίτηση της κυβέρνησης και σχηματισμό προσωρινής μεταβατικής κυβέρνησης χωρίς πολιτικά πρόσωπα με μόνο στόχο την ψήφιση της δανειακής σύμβασης και την εκταμίευση της 6^ης δόσης. Πετώντας, λοιπόν, τις αντιμνημονιακές μάσκες και παύοντας τις λαϊκίστικες φανφάρες, η ΝΔ δηλώνει ανοιχτά την στήριξη της και την σύμπλευσή της με τα αντιλαϊκά μέτρα χάριν ενός ανώτερου σκοπού, της επιβίωσης του ίδιου του συστήματος, της διαιώνισης της κοινωνικής αδικίας, της εξαθλίωσης και της ανασφάλειας.
- το ΚΚΕ λέγοντας όχι στο δημοψήφισμα, πρότεινε άμεσα εκλογές, προκειμένου να αποδυναμωθούν τα κόμματα εξουσίας, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, καλώντας τους εργαζομένους να ισχυροποιήσουν το ΚΚΕ ώστε αυτό με την σειρά του να ισχυροποιήσει το λαϊκό κίνημα. Χωρίς να μην είναι αναμενόμενη, η στάση του ΚΚΕ εμμένει σε μία χιλιαστική επίκληση στη λαϊκή εξουσία, λαϊκή οικονομία στην οποία εγκλωβίζεται η φρασεολογία του για έξοδο από την ΕΕ και διακρίνεται από μία αδυναμία πραγματικής ρήξης και υλοποίησης του πολιτικού του λόγου. Δεδομένου, λοιπόν, ότι οι εκλογές δεν φέρνουν την άνοιξη και ότι «αν άλλαζαν τον κόσμο θα ήταν παράνομες» (Engels), αίσθηση κάνουν οι δηλώσεις της Λιάνας Κανέλλη σε βρετανική εκπομπή: “the solution in a democracy is only elections” (η λύση σε μια δημοκρατία είναι μόνο οι εκλογές).
Αναδεικνύεται, λοιπόν, για άλλη μια φορά, η αυτόκεντρη λογική του ΚΚΕ, η αντίληψη του για την συσσώρευση όρων και η θέση του ότι τα κινήματα δεν μπορούν να πετύχουν νίκες εντός του καπιταλισμού και ότι ο λαός δεν είναι έτοιμος να βγει στο προσκήνιο και να πετύχει νίκες. Θέση που οδηγεί σε μια ρητορεία περί εκλογών και ανόδου ποσοστών του ίδιου λέγοντας ότι αυτή είναι η λύση στην κρίση που περνάει η ελληνική κοινωνία.
- ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α – σε δύσκολη θέση, έχοντας προτείνει την περασμένη περίοδο δημοψήφισμα – κατηγορώντας την νεοφιλελεύθερη πολιτική για την ενδεχόμενη έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη, διακηρύττει σε πρώτη φάση ότι η μόνη εθνική σωτηρία είναι η προσφυγή του λαού στο δημοψήφισμα. Παραβλέπει, πρώτον, ότι η νεοφιλελεύθερη πολιτική ασκείται με τις ευλογίες, αν όχι τις πιέσεις της ευρωζώνης και, δεύτερον, ότι ένα ενδεχόμενο όχι στο δημοψήφισμα θα διακύβευε την ίδια την θέση της Ελλάδας μέσα σε αυτήν, κάνοντας την θέση του δύσκολη ως υποστηρικτή της Ε.Ε. Σε δεύτερη φάση προτείνει εκλογές, καλώντας, παράλληλα, όλες τις δυνάμεις που αντιτίθενται στα μέτρα σε συσπείρωση, προκειμένου να προκύψει μία νέα κοινοβουλευτική πλειοψηφία που θα εκφράζει την πραγματική σύνθεση του λαού και θα χαράσσει μία εναλλακτική πολιτική, έναν άλλο δρόμο ανάπτυξης.
Ο διαχειριστικός και εκλογίστικος αυτός αριστερός κυβερνητισμός του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. καλλιεργεί με ακόμα πιο παραπλανητικούς όρους στο λαό ότι η λύση βρίσκεται στα πολύ στενά όρια που παραθέτει το υπάρχον σύστημα, ότι δεν βρίσκεται στην ριζική ανατροπή του, αλλά σε μία αγαθών προαιρέσεων προσπάθεια «εξανθρωπισμού» του, σε μια «αριστερή» κυβέρνηση που θα διαμορφώσει εκείνους τους όρους ώστε οι τραπεζίτες να δανείζουν άτοκα, οι διευθυντές επιχειρήσεων να δίνουν δώρο  «Καθαρής Δευτέρας» και όλα αυτά μέσα στην ΕΕ(το σφαγείο των μισθών και των συντάξεων), με όλες τις επιταγές της και με μια καλύτερη διαπραγμάτευση του χρέους. Το χρέος όμως, φαίνεται να παραβλέπει ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. δεν είναι ένα γεγονός λογιστικό, αποκλειστικά οικονομικό, αλλά ένα πολιτικό γεγονός, αποτέλεσμα πολιτικών αποφάσεων.

Κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας – τα βρίσκουν δεν τα βρίσκουν στο κτίριο της Βουλής
                                                            η μόνη αντιπολίτευση είμαστε εμείς…
Τι σημαίνει κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας;
Εθνική Σωτηρία ονομάζεται η από δω και πέρα αντιλαϊκή πολιτική που θα ασκηθεί, τα περαιτέρω μέτρα που θα παρθούν εις βάρος των εργαζομένων και της νεολαίας και Κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας είναι αυτή που θα έχει αυτήν την συναίνεση, την κοινοβουλευτική πλειοψηφία ώστε να αντέχει τους κραδασμούς που θα προκαλεί η λαϊκή οργή και αγανάκτηση και να την τσακίζει (σε πολιτικό, ιδεολογικό και κατασταλτικό επίπεδο).
Μια πολιτική σε βάρος των Ελλήνων εργαζομένων και νεολαίων και υπέρ των Ελλήνων και ξένων τραπεζιτών και επιχειρηματιών αφετηριακά δεν μπορεί να είναι Εθνικής Σωτηρίας, επειδή γίνεται φανερό πως αφετηριακά δεν υπάρχει αυτή η κοινότητα συμφερόντων, το λεγόμενο εθνικό συμφέρον,  σε έναν κοινωνικό σχηματισμό εχόντων και μη.
Η δημιουργία τέτοιων κυβερνήσεων, κυβερνήσεων δηλαδή διασφάλισης της συστημικής σταθερότητας, διασφάλισης της ομαλότητας, αυταρχικού θωρακισμού απέναντι στην λαϊκή οργή αποτελεί έκφραση της ευελιξίας που διαθέτουν η ίδια η κυβέρνηση και οι πολιτικοί της σύμμαχοι να συσπειρώνονται σε περιόδους που διακυβεύονται οι ρίζες του πολιτικού και οικονομικού συστήματος.
Με αυτό το σκεπτικό, γίνεται κατανοητό το γιατί έχαιρε τόσο ευρείας συναίνεσης (250+ βουλευτές) στην ψήφιση του το νομοσχέδιο (τότε!) της Διαμαντοπούλου για την τριτοβάθμια εκπαίδευση, το οποίο επιδιώκει να δημιουργήσει μία τελείως διαφορετική πραγματικότητα στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, αυταρχικοποιώντας την λειτουργία του πανεπιστημίου, εντατικοποιώντας τους ρυθμούς σπουδών και διαλύοντας την δημόσια δωρεάν εκπαίδευση. Είναι, δηλαδή, τόσο απαραίτητη αυτή η αναδιάρθρωση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης προκειμένου να διαμορφώσει εκείνο το ευέλικτο, υποταγμένο και συνεχώς επανακαταρτιζόμενο εργατικό δυναμικό που θα προσαρμόζεται πλήρως στον εργασιακό μεσαίωνα των Μνημονίων, ώστε πέφτουν οι μάσκες των ψευτο-αντιπαραθέσεων μεταξύ των κομμάτων του συνασπισμού εξουσίας.  

Η απάντησή μας – Αντίσταση εργαζόμενων, ανέργων, νεολαίων, φοιτητών απέναντι στην
                                   πολιτική της εκμετάλλευσης                                                              

Η πολιτική αυτή ούτε έχει μείνει ούτε θα μείνει χωρίς απάντηση από τον λαό. Η πληθώρα των πανεργατικών απεργιών, των κινητοποιήσεων εργαζομένων και νεολαίας, τα κινήματα των πλατειών, τα κινήματα πολιτικής ανυπακοής (βλ. ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ) και οι καταλήψεις έχουν δείξει ήδη τον δρόμο.

Στα πανεπιστήμια, όπου ο νόμος Διαμαντοπούλου πλήττει εμάς του φοιτητές πρέπει να δώσουμε ξεκάθαρη απάντηση στην κυβέρνηση ότι ο αγώνας μας δεν ήταν μέχρι την εξεταστική ούτε έγινε για πλάκα, αλλά πως θα συνεχίσουμε με μαζικές καταλήψεις, πορείες και άλλες κινηματικές δράσεις μέχρι την ανατροπή αυτού του νόμου που υποθηκεύει το παρόν και το μέλλον μας.

Να παλέψουμε για ένα μαζικό, ρηξιακό, συγκρουσιακό φοιτητικό κίνημα, το οποίο στην βάση των επίδικων που ορθώνονται μπροστά του, θα μάχεται μέχρι την ανατροπή του νόμου-πλαίσιο Διαμαντοπούλου, ικανό, παράλληλα, να πυροδοτήσει ευρύτερες κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις σε συμπόρευση με το λαϊκό κίνημα.

Ένα λαϊκό κίνημα σε αντικαπιταλιστική, μη συνδιαχειριστική, μη συναινετική κατεύθυνση και με ενεργό ρόλο μιας πολιτικής και κοινωνικής αριστεράς που θα βλέπει το αύριο για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση πατώντας στο σήμερα, προτάσσοντας σε σχολεία, σχολές, εργασία και γειτονιές την συλλογικότητα και την αυτοργάνωση.
Ένα λαϊκό κίνημα απεγκλωβισμένο από λογικές «μονόδρομου» που θα μάχεται: για την ανατροπή της κυβέρνησης και κάθε κυβέρνησης Μνημονίων, ΕΕ, ΔΝΤ, τραπεζιτών και επιχειρήσεων, για την διαγραφή του χρέους, ενός χρέους που δεν είναι του λαού, για την ρήξη και την αποδέσμευση από την ΕΕ και το ευρώ και για την εθνικοποίηση των τραπεζών κάτω από εργατικό έλεγχο.

                       

ΜΟΝΟ ΧΡΕΟΣ ΜΑΣ Η ΑΝΑΤΡΟΠΗ!
                                      Ρ.Α.Πα.Ν-Σ.Α.Φ.Ν.

ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ ή ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ ΜΕΣΟΠΡΟΘΕΣΜΟ ή ΤΑΝΚΣ

Μεσοπρόθεσμο ή τανκς! Σ΄ αυτό το δίλημμα που έθεσε πάντα πρωτοπόρος ο Πάγκαλος μπορεί να συμπυκνωθεί ολόκληρη η κυβερνητική προπαγάνδα προς τα έσω και τα έξω του ΠΑΣΟΚ ,προς τα έσω και τα έξω της Βουλής.

 Όσον αφορά στο μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής πρόκειται για μία κυβερνητική επιλογή, προωθημένη από το ΔΝΤ και την ΕΕ, η οποία αποτελεί βίαιη ισοπέδωση κεκτημένων και δικαιωμάτων για τα οποία το λαϊκό κίνημα πάλεψε και θα θεωρούσαμε ως πρότινος δεδομένα. Το μεσοπρόθεσμο έρχεται εν μία νυκτί με το πράσινο φως του ΠΑΣΟΚ να μειώσει περαιτέρω ή και να καταργήσει μισθούς και συντάξεις , να ιδιωτικοποιήσει ΔΕΚΟ παράγοντας κέρδος εις βάρος δημόσιων αγαθών, να ξεπουλήσει τη δημόσια περιουσία.

 Είναι μια πολιτική που έρχεται να συνδεθεί με τις κυβερνητικές επιλογές του τελευταίου χρόνου, να αναμετρηθεί σε βαρβαρότητα με αυτές, να διαλύσει το παρόν και το μέλλον των εργαζομένων και της νεολαίας ακόμη παραπάνω.

 Σύμμαχοι σε αυτή τη στρατηγική του ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ και το ΛΑΟΣ που αν και ψευδεπίγραφα αρνητές του μνημονίου 2 για να καρπωθούν υπέρ τους όσο το δυνατό τη ρευστότητα του πολιτικού σκηνικού, έχουν πολλάκις και ποικιλοτρόπως ως τώρα δώσει τα διαπιστευτήριά τους στο ΠΑΣΟΚ, για τη στήριξη αντιδραστικών νομοθετημάτων και την εξαθλίωση της κοινωνίας.  

 Απ' την άλλη πλευρά, το κίνημα του Συντάγματος. Ένα κίνημα που έδειξε και δείχνει πως ο λαός μπορεί να βγαίνει επιθετικά στο προσκήνιο, πως οι μάζες μπορούν να συγκρούονται με τις πολιτικές που τις πλήττουν, να αναζητούν άλλους τρόπους οργάνωσης της πάλης τους, τελικά να «δημιουργούν τον κόσμο»!

 Ένα πρωτόγνωρο κίνημα που ωστόσο υπέστη την ίδια και απαράλλακτη  καταστολή που πάνω από ένα χρόνο ασκεί αριστοτεχνικά η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, αυτή τη διττή καταστολή που στοχεύει στη φυσική και ιδεολογική εξόντωση της λαϊκής αντίδρασης.

 Τα παρακάτω ίσως να είναι αχρείαστα ή και υποτιμητικά για το βίωμα των αγωνιζόμενων στρωμάτων που βρέθηκαν χθες στο δρόμο, ωστόσο οφείλουν να αναφερθούν.

 Εχθές και προχθές μάζες λαού βρέθηκαν αντιμέτωπες με την βιαιότητα, την ακατάπαυστη ρίψη χημικών και δακρυγόνων, τον ξυλοδαρμό, την αστυνομοκρατία. Αποτέλεσμα ήταν η εκκένωση της πλατείας, η φίμωση της φωνής των μαζών που αντιδρούν, 43 προσαγωγές, 17 συλλήψεις, 99 τραυματίες σε κρατικά νοσοκομεία και εκατοντάδες άλλοι στα ιατρεία της πλατείας και του μετρό.

 Οι ίδιοι άνθρωποι που δέχονταν τη φυσική βία απλά γιατί διατράνωσαν τα δίκαια αιτήματά τους, στα δελτία των καναλιών και τις πρετεντερικές φανφάρες και την ιδεολογική καταστολή. Οι ρητορείες περί κουκουλοφόρων ξύπνησαν, όταν μόλις πριν μία βδομάδα τα κανάλια μίλαγαν για ένα κίνημα δίκαιης κοινωνικής αντίδρασης, και η προσπάθεια απονομιμοποίησης του κινήματος άγγιξε πάλι τη λάσπη και χυδαία , προβοκατόρικη κυβερνητική προπαγάνδα.

  Η 28^η και η 29^η Ιούνη έγιναν ένας ακόμα σταθμός στη βιαιότητα αυτής της κυβέρνησης. Άλλωστε ευτυχώς οι μνήμες της 5^ης Μάη 2010, του Δεκέμβρη 2010,  της 15^ης Μάη 2011, που οδήγησε τον αγωνιςτή Ι.Κ. σε ημιθανή κατάσταση στο νοσοκομείο, αλλά και της 15^ης Ιούνη είναι ακόμα νωπές.

  Μέσα σάυτή τη λαίλαπα χυδαίων μεταρρυθμίσεων και βίας ,η ΠΑΣΠ , κυβερνητική παράταξη μέσα στις σχολές , επιλέγει ρητορείες που την ταυτίζουν με το ΠΑΣΟΚ ρίχνοντας τις μάσκες της ανεξαρτησίας που επίμονα πάλευε έναν ολόκληρο χρόνο να πείσει πως την διακατέχει. Εξοργιστικά μάλιστα, σε κείμενο στην ιστοσελίδα της αναφέρει πως η ΠΑΣΠ πρέπει να αφουγκραστεί τις δύσκολες ώρες που περνά ο κομματικός της φορέας. Αυτοί που βλέπουν το ΠΑΣΟΚ  να περνά δύσκολα, κλείνοντας τα μάτια στο ξύλο και την επιθετική πολιτική που εξαπολύεται ενάντια σε ολόκληρη την κοινωνία, έχουν έναν μόνο ρόλο στο Πανεπιστήμιο, αυτόν του κυβερνητικού βραχίονα, του προωθητή των αναδιαρθρώσεων, εκείνου που υποθηκεύει το παρόν και το μέλλον μας.

 Εμείς θεωρούμε πως τώρα παρά ποτέ ο αγώνας πρέπει να κλιμακωθεί. Το Σύνταγμα έδειξε πως δεν είμαστε η νεολαία της σιωπής και της υποταγής, ενώ παράλληλα έδωσε στο εργατικό κίνημα που ήρθε πριν από ένα χρόνο μετά από δεκαετίες νηνεμίας στο προσκήνιο νέα ώθηση. Το Σύνταγμα πρέπει να τροφοδοτηθεί από όλους μας και με τη σειρά του να τροφοδοτεί τους επί μέρους αγώνες στους εργασιακούς και κοινωνικούς χώρους, στις σχολές και τις γειτονιές. Ο Σ. Φ. Νομικής οφείλει, όπως εδώ και χρόνια πράττει, να συγκρούεται με εκείνους που πλήττουν την καθημερινότητα και το μέλλον του, με όπλο τις Γενικές Συνελεύσεις και τις αποφάσεις τους εδώ και χρόνια να βαδίζει στα βήματα του κινήματος.

ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΔΕΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΙΤΑΙ, ΔΕΝ ΚΑΤΑΣΤΕΛΛΕΤΑΙ!   

ΟΤΑΝ ΤΑ ΒΡΙΣΚΟΥΝ ΣΤΟ ΚΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ, Η ΜΟΝΗ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ!

Βρισκόμαστε στις αρχές μιας ακόμα εξεταστικής, η οποία όμως δεν είναι όπως οι άλλες. Η εξεταστική αυτή διαφέρει, όχι γιατί ξαφνικά η αχανής ύλη και τα ογκώδη συγγράμματα σταμάτησαν να δυσχεραίνουν τη φοιτητική μας καθημερινότητα, ούτε επειδή οι εξεταστές-κέρβεροι έπαψαν να μας θεωρούν όλους a priori ύποπτους αντιγραφής αλλάζοντας μας θέσεις και κάνοντας μας συνεχώς παρατηρήσεις. Πολύ περισσότερο καθώς αποτελεί μια περίοδο πλούσιων πολιτικών και κοινωνικών διεργασιών, ανακατατάξεων και ευρύτερων αναταραχών σε ολόκληρη την κοινωνία.

Το κεντρικό πολιτικό σκηνικό διαμορφώνεται κυρίως γύρω από τις κινητοποιήσεις στο Σύνταγμα. Ήδη από τις 25 Μαΐου στις πλατείες των μεγάλων πόλεων αλλά και στις γειτονιές και κυρίως στο Σύνταγμα πραγματοποιούνται  πρωτοφανούς μαζικότητας λαϊκές συγκεντρώσεις. Μέσα από διαδικασίες Λαϊκών Συνελεύσεων εκφράζεται η αποδοκιμασία και η λαϊκή οργή απέναντι στην πολιτική της κυβέρνησης, η οποία υπό τις κατευθύνσεις της Ε.Ε και του ΔΝΤ, με μια πληθώρα αντιλαϊκών μέτρων επιχειρεί την υπέρβαση της κρίσης στις πλάτες των εργαζόμενων στρωμάτων και της νεολαίας που δεν τη δημιούργησαν. Παρά τα αντιφατικά χαρακτηριστικά που εξαρχής παρουσίασε αυτή η κίνηση λόγω των ετερόκλητων στοιχείων που την αποτελούν, μέσα από Συνελεύσεις που πραγματοποιούνται καθημερινά, έγινε δυνατό μέσα από πλούσια πολιτική ζύμωση, να καθοριστεί το πολιτικό πλαίσιο και οι βασικοί πολιτικοί στόχοι αυτού του εγχειρήματος.

Ως πρώτος κόμβος αυτών των μαζικότατων συγκεντρώσεων τέθηκε η 15 Ιούνη, ημέρα κατά την οποία θα γίνονταν η κατάθεση του «Μεσοπρόθεσμου προγράμματος δημοσιονομικής σταθερότητας», το οποίο φέρνει περαιτέρω αντιλαϊκά μέτρα, όπως  ιδιωτικοποιήσεις των ΔΕΚΟ και ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας, μειώσεις μισθών και συντάξεων, παγίωση της ανασφάλιστης και ελαστικής εργασίας. Η κυβέρνηση με τους συνηθισμένους «ελιγμούς» της και παρά τις πιέσεις που οδήγησαν στη μετάθεση της ημέρας ψήφισης του Μεσοπρόθεσμου, το κατέθεσε εν κρυπτώ στις 8 Ιουνίου. ‘Όμως, η προγραμματισμένη συγκέντρωση από τη Λαϊκή Συνέλευση του Συντάγματος για τις 15, ημέρα πανεργατικής απεργίας πραγματοποιήθηκε, δίνοντας μια ηχηρή απάντηση στα αντιλαϊκά σχέδια ΠΑΣΟΚ-Ε.Ε-ΔΝΤ. Εργαζόμενοι και νεολαία μαζικά κατέβηκαν στους δρόμους, περικύκλωσαν τη Βουλή και συνέχιζαν να βρίσκονται εκεί και να αγωνίζονται για τα δικαιώματά τους καθ’ όλη τη διάρκεια της μέρας και παρά την απρόκλητη επίθεση των δυνάμεων καταστολής. Το όργιο καταστολής με την ακατάπαυστη ρίψη χημικών και δακρυγόνων, τις δεκάδες προσαγωγές και συλλήψεις και τους άγριους ξυλοδαρμούς των διαδηλωτών που οδήγησαν δεκάδες τραυματίες στα νοσοκομεία, δεν ανέκοψε την προσπάθεια των διαδηλωτών,  οι οποίοι έμεναν στο δρόμο μέχρι τέλους, για να ανακαταλάβουν την πλατεία Συντάγματος και να πραγματοποιήσουν Λαϊκή Συνέλευση.

Είναι η πρώτη φορά μετά από δεκαετίες που το λαϊκό κίνημα φέρνει στα πρόθυρα την πτώση μιας κυβέρνησης και επιτυγχάνει τέτοιους τριγμούς στο πολιτικό σκηνικό. Η απάντηση της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ απέναντι στο λαϊκό αγώνα και τη μεγαλειώδη διαδήλωση της Τετάρτης 15/6 ήταν ένας ξεκάθαρος εμπαιγμός. Αφού η προσπάθεια για σχηματισμό οικουμενικής κυβέρνησης δεν ευοδώθηκε, ο Παπανδρέου προχώρησε σε ανασχηματισμό της κυβέρνησής του ζητώντας ψήφο εμπιστοσύνης την Τρίτη,21/6. Η αλλαγή προσώπων σε θέσεις που ακολουθούν τις ίδιες αντιλαϊκές πολιτικές και εξυπηρετούν τα ίδια συμφέροντα είναι ξεκάθαρα μια κίνηση άγχους της κυβέρνησης που τρομοκρατείται από την είσοδο των λαϊκών μαζών στο προσκήνιο.

Όμως, το λαϊκό κίνημα δεν ενσωματώνεται και δεν καταστέλλεται.. Οι ελιγμοί του Παπανδρέου δεν ξεγελούν κανέναν πλέον και το όργιο καταστολής που εξαπολύθηκε από τις αστυνομικές δυνάμεις δεν τρομοκρατούν το λαό! Μαζικά και δυναμικά νεολαία και εργαζόμενοι θα βρισκόμαστε στο δρόμο την ημέρα ψήφου εμπιστοσύνης προς την κυβέρνηση(21/6) αποδεικνύοντας ότι αυτή η κυβέρνηση και η πολιτική της αποτελούν παρελθόν μπροστά στον αγώνα μας που κλιμακώνεται με καταλήψεις, απεργίες και διαδηλώσεις.

Σημαντικό κόμβο οφείλει να αποτελέσει και στις 23 και 24 Ιούνη η Σύνοδος της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το «Σύμφωνο για το Ευρώ» που παγιώνει επιπλέον αντεργατικά μέτρα για όλα τα κράτη της Ε.Ε. Αποκορύφωμα των κινητοποιήσεων πρέπει να είναι η μέρα ψήφισης του Μεσοπρόθεσμου, όποτε αυτή μεταφερθεί, ημέρα που εκατοντάδες χιλιάδες απεργοί, άνεργοι, φοιτητές, συνταξιούχοι και μετανάστες θα βρίσκονται στο δρόμο αποφασιστικά για να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους, το μέλλον τους, μια ζωή με αξιοπρέπεια!!!

Στους δρόμους και στις πλατείες τσακίζουμε τα σχέδιά τους!!

ΔΕ ΜΑΣ ΦΟΒΙΖΟΥΝ, ΜΑΣ ΕΞΟΡΓΙΖΟΥΝ!!!

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ: ΟΤΑΝ ΟΙ ΜΥΘΟΙ ΚΑΤΑΡΡΕΟΥΝ…

Η περίοδος που διανύουμε χαρακτηρίζεται και διαπερνάται από την οικονομική κρίση και τις επιπτώσεις της. Στο όνομα της οικονομικής κρίσης, επιχειρούνται και πραγματοποιούνται από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με την στήριξη του ΛΑΟΣ και της ΝΔ και υπό τις επιταγές της Ε.Ε και τις κατευθύνσεις του ΔΝΤ,  οι μεγαλύτερες αναδιαρθρωτικές τομές στον ελληνικό κοινωνικό σχηματισμό, από την περίοδο της μεταπολίτευσης. Γι’ αυτό και καθίσταται απαραίτητη η επεξεργασία των ερωτημάτων που προκύπτουν από την πραγματικότητα της οικονομικής κρίσης και των επιπτώσεών της.

Ένα ζήτημα που προβάλλεται συχνά από τα ΜΜΕ, στα οποία η κυβέρνηση έχει βρει τον καλύτερο σύμμαχο ιδεολογικής καταστολής και τρομοκρατίας των λαϊκών αγώνων, είναι πως η οικονομική αυτή κρίση, είναι αποτέλεσμα κακοδιαχείρισης και διαφθοράς συγκεκριμένων κυβερνήσεων και πολιτικών επιλογών. Το «συμπέρασμα» αυτό σαφέστατα στόχο έχει την ενσωμάτωση και τον αποπροσανατολισμό της λαϊκής οργής, καθώς και την προλείανση του εδάφους για νέες αναδιαρθρωτικές αλλαγές, για περισσότερα δυσβάσταχτα μέτρα, γι’ αυτό που αποκαλούν «νοικοκύρεμα» του κράτους.

Η πραγματικότητα είναι, πως η κρίση αυτή είναι κρίση του ίδιου του συστήματος, των πολιτικών και οικονομικών αδυναμιών του. Δεν είναι καθόλου τυχαίο, που ακόμη και σε χώρες της ευρωζώνης που μέχρι τώρα θεωρούνταν «πρότυπα» ανάπτυξης και σωστής διαχείρισης, όπως η Ιρλανδία, εισχωρεί ο μηχανισμός «στήριξης» ΔΝΤ-ΕΕ, επιφέροντας δυσβάσταχτα οικονομικά μέτρα και αίροντας λαϊκές κατακτήσεις. Η κατάσταση αυτή πρέπει να μας ξεκαθαρίζει πως μια οικονομική κρίση, αποτελεί για το κεφάλαιο και τους υποστηρικτές των επιλογών του, ευκαιρία για αναδιαρθρώσεις και αναδιατάξεις στους εκάστοτε κοινωνικούς σχηματισμούς, μέσα από τις οποίες αλλαγές αυτές, το κεφάλαιο έχει την ευκαιρία αίροντας τις λαϊκές κατακτήσεις, να λάβει καλύτερη θέση μάχης στο πεδίο της ταξικής πάλης. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, το ελληνικό κεφάλαιο στηρίζει και ωφελείται ξεκάθαρα από τις τομές αυτές στα πλαίσια της Ε.Ε.

Μια ακόμη αυταπάτη που χρόνια τώρα είχε καλλιεργηθεί και τίθεται υπό αμφισβήτηση και αίρεση στα πλαίσια της οικονομικής κρίσης, είναι ο ρόλος της Ε.Ε, καθώς και τα συμφέροντα που το μόρφωμα αυτό εξυπηρετεί. Τα επιχειρήματα περί «Ευρώπης των λαών» που ακόμη και ένα κομμάτι της επίσημης αριστεράς υιοθετεί, (βλ. ΣΥΝ), φαίνεται να καταρρέουν. Η Ε.Ε, δημιουργήθηκε ακριβώς, όχι στην βάση ενοποίησης και συγκερασμού δικαιωμάτων και λαϊκών αιτημάτων στον ευρωπαϊκό χώρο, αλλά για την οικονομική ολοκλήρωση των συμφερόντων του κεφαλαίου, στα πλαίσια της Ευρώπης. Η ολοκλήρωση αυτή, ασκείται κυρίως στη βάση μιας νομισματικής πολιτικής μέσω του ευρώ, που χωρίς να λαμβάνει υπόψη τις οικονομικές και κοινωνικές ιδιαιτερότητες του κάθε σχηματισμού, εκβιαστικά επιβάλλει οικονομικές πολιτικές σε βάρος των εργαζομένων και των δικαιωμάτων τους. Γι’ αυτό και αποτελεί αυταπάτη, η επιδίωξη αλλαγής πολιτικής κατεύθυνσης ενός οργανισμού μέσα από την παρέμβαση σε αυτόν, όταν ο ίδιος ο στόχος από την ίδρυσή του, έρχεται αντιπαραθετικά με τα συμφέροντα και τις επιδιώξεις των εργαζομένων.

Στην πολιτική της Ε.Ε, προστίθεται και η «σωτήρια» επέμβαση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, που έρχεται να ισορροπήσει τις αντιφάσεις στο εσωτερικό της Ε.Ε, προωθώντας «αποτελεσματικότερα» και σταθεροποιώντας τις επιδιώξεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της ευρωζώνης. Καμία σημασία βέβαια δεν έχει η σύνθεση του μηχανισμού στήριξης, καθώς από όπου κι αν προέρχονται, οι αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις του κεφαλαίου στόχο έχουν να πλήξουν τα συμφέροντα και τις διεκδικήσεις του εργατικού κινήματος.

Ένα ακόμη επιχείρημα από την πλευρά της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ και απ’ τα «παπαγαλάκια» της τα ΜΜΕ, είναι πως το δημόσιο έλλειμμα οφείλεται στην άκρατη ανάπτυξη του «κοινωνικού κράτους», και πως γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο απαραίτητη είναι η επιβολή μιας «τάξης», μέσα από περικοπές των δημόσιων παροχών στην υγεία, την κοινωνική ασφάλιση, τις δημόσιες συγκοινωνίες, την εκπαίδευση και μια σειρά άλλων τομέων. Μια τέτοια «άποψη» ξεχνά φυσικά πως η αύξηση του ελλείμματος οφείλεται στην όλο και εντεινόμενη εκμετάλλευση των εργαζομένων, και στην κατασπατάληση του δημόσιου χρήματος που θυσιάζεται στο βωμό της άκρατης ανάπτυξης του κεφαλαίου, με παραδείγματα όπως οι ολυμπιακοί αγώνες, τα άτοκα δάνεια από τα δημόσια ταμεία σε μεγάλες επιχειρήσεις, οι στρατιωτικοί εξοπλισμοί.

Στα πλαίσια λοιπόν αυτά, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, εξαπολύει την μεγαλύτερη επίθεση στα εργασιακά κεκτημένα, που έχει ζήσει ο ελληνικός κοινωνικός σχηματισμός τις τελευταίες δεκαετίες. Αξιοποιώντας μια σειρά από ιδεολογήματα όπως «η εθνική ενότητα και συναίνεση», η «αξιοκρατία», η «πάταξη της διαφθοράς», η κυβέρνηση προχωρά στην άρση κατακτήσεων αιώνα, εγκαθιδρύοντας στην ουσία ένα καθεστώς εργασιακού μεσαίωνα.

Ένας από τους βασικούς στόχους της κυβερνητικής πολιτικής, είναι ο περαιτέρω κατακερματισμός των εργαζομένων και η επιβολή ξεκάθαρων φραγμών στη δυνατότητά τους να οργανώνονται και να παλεύουν συλλογικά, μέσω της κατάργησης των συλλογικών συμβάσεων εργασίας και την υπεροχή των κλαδικών έναντι αυτών, με αποτέλεσμα την άρση της κατοχύρωσης των εργαζομένων απέναντι στην αυθαιρεσία του κάθε εργοδότη. Είναι σαφές, πως όσο μικρότερη είναι η δυνατότητα συλλογικής διαπραγμάτευσης για τους εργαζομένους, τόσο δυσκολότερη γίνεται γι’ αυτούς η εξασφάλιση αυτονόητων μέχρι τώρα δικαιωμάτων, όπως η προστασία απέναντι στις απολύσεις, ή η κατοχύρωση αξιοπρεπούς αμοιβής. Με τον τρόπο αυτό, και σε συνδυασμό με άλλα μέτρα όπως η απελευθέρωση των απολύσεων και οι περικοπές των μισθών, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να κάνει καθεστώς την ελαστική και ανασφάλιστη εργασία, δημιουργώντας στρατιές νέων εργαζομένων που ζώντας στην ανασφάλεια θα είναι επιρρεπείς σε κάθε είδους εργοδοτική τρομοκρατία.

Επιπλέον, η κυβέρνηση προχωρά στην κατάργηση της κοινωνικής ασφάλισης, αναιρώντας τον χαρακτήρα της ως λαϊκής κατάκτησης, και υποχρεώνοντας τον κάθε εργαζόμενο σε ατομική διεκδίκηση του δικαιώματος αυτού, από τον εκάστοτε εργοδότη. Ανάλογα με τις εισφορές του κάθε εργαζόμενου, θα κρίνεται και η δυνατότητά του στο δικαίωμα της σύνταξης και της περίθαλψης. Το «ασφαληστρικό» νομοσχέδιο του ΠΑΣΟΚ συμπληρώνει ο αποχαρακτηρισμός μιας σειράς βαρειών και ανθυγειινών επαγγελμάτων, η εξίσωση των ορίων συνταξιοδότησης προς τα πάνω και οι περικοπές των συντάξεων.

Η ιδιωτικοποίηση των τομέων της υγείας, των συγκοινωνιών και των οργανισμών κοινής ωφέλειας, αποτελεί επίσης έναν ξεκάθαρο στόχο της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ. Παραδίδοντας κερδοφόρες κρατικές επιχειρήσεις και οργανισμούς στους ιδιώτες, η κυβέρνηση δυσχεραίνει ακόμη περισσότερο την ελεύθερη και δωρεάν πρόσβαση σ’ αυτές.

Τα παραπάνω μέτρα, αν συνδυαστούν και με τις υπόλοιπες αναδιαρθρωτικές τομές, όπως η περικοπή των μισθών, η κατακόρυφη αύξηση του ΦΠΑ, οι απολύσεις, το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, η επέκταση του καθεστώτος της ελαστικής και ανασφάλιστης εργασίας, συνθέτουν ένα ζοφερό πεδίο, μέσα στο οποίο η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ και τα συμφέροντα που εξυπηρετεί, επιδιώκει να φορτώσει στις πλάτες των εργαζομένων το βάρος μιας κρίσης που οι ίδιοι δεν δημιούργησαν.

Όλα τα παραπάνω, αφορούν και πρέπει να αποτελούν casus belli για το φοιτητικό κίνημα απέναντι στην κυβέρνηση και τους αρωγούς της. Τα μέτρα αυτά, θέτουν ξεκάθαρα στο στόχαστρο την κοινωνική ομάδα της νεολαίας, καθώς κυρίως πλήττουν τους νέους εργαζόμενους, τους εργαζόμενους του μνημονίου, επιβάλλοντάς τους ένα καθεστώς ελαστικής και ανασφάλιστης εργασίας, αναγκάζοντάς τους να επανειδικεύονται και να πειθαρχούν στις ορέξεις του οποιουδήποτε εργοδότη. Όλα αυτά γίνονται ακόμη πιο ξεκάθαρα με το «Σύμφωνο Πρώτης Απασχόλησης», που επιβάλλει κατώτατο μισθό 480 ευρώ, και δεν κατοχυρώνει στον νέο εργαζόμενο κανένα ασφαλιστικό δικαίωμα και καμιά προστασία απέναντι στο ενδεχόμενο απόλυσης, μετατρέποντάς τον στην ουσία σε «αναλώσιμο» για τις ανάγκες της κάθε επιχείρησης και του κάθε εργοδότη. Δεν πρέπει να αγνοούμε άλλωστε, πως και οι επιχειρούμενες αλλαγές στην εκπαίδευση μέσα από την αυταρχικοποίηση του πανεπιστημίου, στόχο έχουν την διαμόρφωση του μελλοντικού εντατικοποιημένου και πειθήνιου εργαζομένου του Μνημονίου.

Είναι επίσης βέβαιο, πως οι επιλογές αυτές της κυβέρνησης, παρά τα κροκοδείλια δάκρυα, προσπαθούν να θέσουν ένα τέλος στο ελληνικό «παράδοξο» των  λαϊκών κατακτήσεων και των κοινωνικών αγώνων με μέτρα που σε καμία περίπτωση δεν είναι προσωρινά, αλλά όπως φαίνεται και από τις συμφωνίες για τα «Μνημόνια 2 και 3», στόχο έχουν να υποθηκεύσουν το παρόν και το μέλλον μας.

Όπως αναφέρθηκε και πιο πάνω, η οικονομική κρίση αποτελεί για το κεφάλαιο ευκαιρία για βάθεμα των αναδιαρθρώσεων. Όμως, από την άλλη πλευρά, αποτελεί και για το εργατικό κίνημα ευκαιρία αγώνων και ανατροπής. Τα μέτρα που επιβάλλουν, σε καμία περίπτωση δεν αποτελούν μονόδρομο, και είναι μεγάλο στοίχημα για το λαϊκό κίνημα, να διεκδικήσει την έξοδο από την κρίση με όρους που θα ευνοούν το ίδιο και τους κοινωνικούς αγώνες. Απέναντι στις λογικές συνδιαχείρισης και ηττοπάθειας της καθεστωτικής αριστεράς, το λαϊκό κίνημα μπορεί να αποδείξει πως μαθαίνει και προχωρά κατακτώντας. Μια σειρά αιτημάτων όπως η έξοδος από την ευρωζώνη και η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα για την ευκολότερη διαχείριση των επιπτώσεων της κρίσης στα πλαίσια του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού, η εθνικοποίηση των μεγάλων παραγωγικών επιχειρήσεων και τραπεζών για τον έλεγχο της οικονομικής και νομισματικής πολιτικής, η διαγραφή του χρέους και η στάση πληρωμών για να μην πληρώσουν οι εργαζόμενοι μια κρίση που οι ίδιοι δεν δημιούργησαν, πρέπει να γίνουν σαν αιτήματα κτήμα των κινημάτων, δίνοντας προοπτική νίκης σε εργαζόμενους και νεολαία.

Το φοιτητικό κίνημα, πρέπει να σταθεί αλληλέγγυο δυναμικά στο πλάι των εργαζομένων, και απαντώντας την όλο και εντεινόμενη καταστολή που το κράτος επιστρατεύει και αναβαθμίζει για να καταστείλει τους λαϊκούς αγώνες, να διεκδικήσει την ανατροπή των μέτρων και του Μνημονίου! Κανείς δεν θα υποθηκεύσει το παρόν και το μέλλον μας! Με μαζικούς αγώνες θα συντρίψουμε τα σχέδιά τους, θα νικήσουμε!

ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ Η ΓΕΝΙΑ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ, ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΚΗΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΣΗΣ!

ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΝΕΟΛΑΙΑ ΘΑ ΣΥΝΤΡΙΨΟΥΜΕ ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΟΥΣ!

Ρ.Α.Πα.Ν.- Σ.Α.Φ.Ν.

ΟΛΟΙ ΟΙ ΦΟΙΤΗΤΕΣ ΤΟΥ ΝΟΠΕ ΑΥΡΙΟ ΣΤΗ ΝΟΜΙΚΗ ΣΧΟΛΗ

ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ  ΚΡΑΤΟΥΣ, ΚΑΘΕΣΤΩΤΙΚΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ (ΔΑΠ-ΠΑΣΠ) ΚΑΙ ΜΜΕ

Μετά από μαζική παράσταση διαμαρτηρίας διαδοχικά στον πρύτανη και τον κοσμήτορα, φοιτητών του ΝΟΠΕ, υπερασπιζόμενων την απόφαση του διοικητικού συμβουλίου της νομικής για καμιά ανοχή σε πιθανό εκδικητικό κλείσιμο της σχολής απέναντι στους μετανάστες, , την Τετάρτη 26/1 αποφασίστηκε άρση της προηγούμενης πραξικοματικής απόφασης για λοκ- αουτ της ακαδημαικής διαδικασίας. 

Αξίζει να σημειωθεί ότι η απόφαση αυτή ελήφθει με την παρουσία εκατοντάδων φοιτητών και αλληλλέγγυων που μεταφέροντας ψηφισματα  φοιτητικών συλλόγων για την υπεράσπιση του ασύλου και του δίκαιου αγώνα των μεταναστών αψήφισαν την τρομοκρατία και την παραπληροφόριση που η κυβέρνηση και τα παπαγαλάκια της από την πρώτη στιγμή εξαπέλλησαν εχοντας ως στόχους

α) τη σπίλωση του αγώνα των μεταναστών και την όξυνση των ακροδεξιών αντανακλαστικών εν μέσω κρίσης.

β) το χτύπημα στο θεσμό του λαϊκού ασύλου που διαχρονικά στεγάζει τους κοινωνι΄κούς αγώνες

γ) τη δημιουργία συντηριτικού υποστρώματος και την τοποθέτηση σε λειτουργία ενός συντονισμένου μηχανισμού  πολιτικών δυνάμεων (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ, ΝΤΟΡΑ), των εκφραστών τους μέσα στα πανεπιστήμια και των ΜΜΕ  με σκοπό την ευκολότερη προώθηση των αντιδραστικών μεταρρυθμίσεων στην εκπαίδευση και την εργασία.

Η παρέμβαση μας που από την πρώτη στιγμή έθεσε στο κέντρο από τη μια το ζήτημα του ασύλου και της υπεράσπισης του δημοσίου πανεπιστημίου και από την άλλη την υπερασπιση του δίκαιου αγώνα των μεταναστών κατάφερε να αναδείξει ότι δεν συνέτρεχε κανένας λόγος για την διακοπή μαθημάτων και εξεταστικής στο νέο κτήριο της νομικής αφού είναι ασύνδετο με το παλιό κτήριο, ενώ τα επιχειρήματα για υγειονομικό πρόβλημα ήταν από την αρχή αίωλα, αφού συγκρούονταν με τις ίδιες τις γνωμοδοτήσεις των γιατρών του πανεπιστημίου.

Η αρση του λοκ άουτ είναι μια πρώτη νίκη στην προσπάθεια διαφύλαξης του λαϊκού ασύλου, αλλά όχι η τελευταία. Σε αυτό το σημείο χρειάζεται να αγκαλιάσουμε το σύλλογο και τις διαδικασίες του, να περιφρουρήσουμε το άσυλο και να δώσουμε κάθε συμπαράσταση στον οργανωμένο αγώνα των μεταναστών και την απεργία πείνας.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ Ρ.Α.Πα.Ν.-Σ.Α.Φ.Ν. ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΑΠΕΡΓΩΝ ΠΕΙΝΑΣ ΣΤΟ ΠΑΛΙΟ ΚΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΝΟΜΙΚΗΣ

Τη Δευτέρα 24/1 μεταναστευτική κίνηση εγκαταστάθηκε στο παλιό κτήριο της Νομικής Σχολής Αθηνών, στη Σόλωνος, επιδιώκοντας να κεντρικοποιήσει τις διεκδικήσεις των μεταναστών για ανανέωση της άδειας παραμονής στη χώρα και νομιμοποίησή τους. Πρόκειται για έναν αγώνα που δίνεται εδώ και δύο χρόνια ήδη στην Κρήτη και αντιμετωπίζει την πλήρη αδιαφορία από τις αρμόδιες αρχές. Από σήμερα Τρίτη 25/1 ξεκίνησαν απεργία πείνας διεκδικώντας το δικαίωμα στην επιβίωση και την αξιοπρέπεια. Ήδη από τη Δευτέρα οι πολιτικές παρατάξεις που πρόσκεινται στο ΠΑΣΟΚ και στη ΝΔ (ΠΑΣΠ, ΔΑΠ) προκατέλαβαν το πολιτικό κλίμα δηλώνοντας την επερχόμενη διακοπή της εκπαιδευτικής λειτουργίας και τη διεξαγωγή λοκ-άουτ στο κτήριο του Ν.Ο.Π.Ε. πριν ακόμη αυτό ανακοινωθεί από την Κοσμητεία της σχολής, ενώ διέδιδαν μια εντελώς ανυπόστατη εικόνα της σχολής «ότι είναι εκτός ελέγχου», «ότι έχουν γίνει καταστροφές», ότι «έχουν καταληφθεί αίθουσες που διεξάγονται μαθήματα». Τη Δευτέρα διεξήχθησαν στο φοιτητικό Σύλλογο δύο Διοικητικά Συμβούλια. Το πρώτο Δ.Σ. κατέληξε σε ένα ομόφωνο κείμενο που συνυπεγράφη από όλες τις παρούσες πολιτικές δυνάμεις (το ΜΑΣ απουσίαζε από τη συνεδρίαση), δηλαδή ΔΑΠ, ΠΑΣΠ, ΑΡ.ΕΝ., Ρ.Α.Πα.Ν.-Σ.Α.Φ.Ν., και το οποίο δήλωνε την αλληλέγγυα στάση του φοιτητικού Συλλόγου στον αγώνα τον μεταναστών, αναγνώριζε ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος (υγειονομικός ή ζήτημα κτηριακό) που να παρεμποδίζει την εκπαιδευτική λειτουργία και κατήγγειλε τις διαδόσεις για λοκ άουτ ως χτύπημα στο άσυλο και το φοιτητικό σύλλογο, αναγνώριζε ότι η παραχώρηση του παλιού κτηρίου στη μεταναστευτική κίνηση αποτελεί απόφαση του φοιτητικού συλλόγου. Μετά κάποια ώρα, χωρίς τη μεσολάβηση οποιουδήποτε γεγονότος η παράταξη της ΔΑΠ συγκαλεί νέο ΔΣ που να πραγματεύεται το ίδιο ζήτημα και το οποίο δεν κατέληξε σε πολιτική τοποθέτηση. Στη συνέχεια οι ΔΑΠ, ΠΑΣΠ συνυπέγραψαν εκτός της διαδικασίας της πολιτικής συζήτησης, κρυφά, ένα εντελώς διαφορετικό πολιτικό κείμενο από το προηγούμενο που είχαν συνυπογράψει που απαιτούσε την εκδίωξη των μεταναστών. Στο μεταξύ γιατροί που συνεργάζονται με το πανεπιστήμιο Αθηνών εξέτασαν τους μετανάστες στο χώρο που βρίσκονταν και κατέληξαν σε γνωμάτευση ότι δεν τίθεται ζήτημα κινδύνου μετάδοσης νοσημάτων.

Μετά τη διεξαγωγή των διοικητικών συμβουλίων ανακοινώθηκε επίσημα από την κοσμητεία της σχολής Ν.Ο.Π.Ε. ότι από 25/1 έως και τις 28/1 διενεργείται λοκ-άουτ ενώ ο Κοσμήτορας δηλώνει έκτοτε ότι θα διακυβεύσει ακόμη και τις εξεταστικές περιόδους των σχολών. Απ΄τη Δευτέρα ανοίγει σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο το ζήτημα της εγκατάστασης μεταναστών στη Νομική σχολή όπου κυριαρχούν τερατώδη ψέμματα σε σχέση και με την κατάσταση που επικρατεί στα τηλεπαράθυρα αλλά και σε επίπεδο κοινοβουλίου, μια πολιτική συζήτηση που αναπαράγει ακραάια ρατσιστική ιδεολογία αλλά και ευθέως στοχοποιεί στο Άσυλο και το ίδιο το φοιτητικό κίνημα. Ακόμη προκλητικότερες είναι και οι δηλώσεις της Υπουργού Παιδείας αλλά και των εκάστοτε πολιτικών συνεπικουρητών της (Καρατζαφέρης, Ντόρα Μπακογιάννη) ότι απαιτούν άμεσα να δοθεί άδεια άρσης Ασύλου και την εισβολή της Αστυνομίας στο χώρο του πανεπιστημίου για την εκκένωση του κτηρίου. Από την αλληλουχία των πραγματικών περιστατικών γεννώνται μια σειρά πολύ σοβαρά ερωτήματα που αναδεικνύουν ότι τελικά στις πλάτες του φοιτητικού κινήματος και του πανεπιστημιακού ασύλου αλλά και του αγώνα 300 ανθρώπων παίζονται πολιτικά παιχνίδια και υποκρύπτονται στοχεύσεις:

Α)τα επιχειρήματα που προβάλλει η Πρυτανεία και οι αντιδραστικές δυνάμεις στο φοιτητικό σύλλογο περί παρακώλυσης της εκπαιδευτικής διαδικασίας στις σχολές του Ν.Ο.Π.Ε καταρρίπτονται από τη γνωμάτευση των γιατρών του πανεπιστημίου που αποκλείουν την ύπαρξη υγειονομικού κινδύνου, από το ίδιο το γεγονός ότι τα δύο κτήρια δεν επικοινωνούν μεταξύ τους όπως και το ότι το παλιό κτήριο της Σόλωνος δεν χρησιμοποιείται για ακαδημαϊκή χρήση τα τελευταία 5 χρόνια αλλά και από το γεγονός ότι τη Δευτέρα, παρά την παρουσία των μεταναστών στο διπλανό κτήριο, τα μαθήματα και των τριών σχολών διεξήχθησαν κανονικά. Επομένως ποιοι υγειονομικοί λόγοι και ποιες έκρυθμες συνθήκες είναι αυτές που επέβαλαν στην κοσμητεία μια τόσο ακραία κατασταλτική πολιτική ξεκάθαρα κίνηση;

Β) πως είναι δυνατός ένας τόσο απόλυτος συντονισμός κινήσεων των θεσμικών οργάνων του πανεπιστημίου με τις πολιτικές παρατάξεις ΔΑΠ, ΠΑΣΠ; Στην πραγματικότητα η Κοσμητεία, αλλά και οι δημόσιες δηλώσεις του Πρύτανη και των Προέδρων των Τμημάτων υιοθετούν αυτούσια την προηγούμενη πολιτική τοποθέτηση των πολιτικών δυνάμεων του ΠΑΣΟΚ, και της ΝΔ στη νεολαία και οδηγείται σε απόλυτο συντονισμό με αυτές στον εκβιασμό του φοιτητικού σώματος διαδίδοντας πάλι από κοινού την απώλεια των εξεταστικών περιόδων.

Γ)πως μπορεί να ερμηνευτεί αυτή η ακραία αντιφατική στάση των ΔΑΠ, ΠΑΣΠ στις διαδικασίες των Διοικητικών Συμβουλίων παρά ως πολιτική επιλογή που συκοφαντεί των αγώνα των μεταναστών με άλλους στόχους; Η αντίφαση αυτή στην ουσία διαπερνάται από την κοινή πολιτική λογική του να προκληθεί λοκ-άουτ και να επισείεται ο κίνδυνος χασίματος των εξεταστικών με στόχο τον εκβιασμό καταστάσεων και κυρίως την καλλιέργεια συντηρητικών αντανακλαστικών στο φοιτητικό σώμα. Μέσα από την κατασταλτική επιλογή του λοκ-άουτ (που αποτελεί αυτοτελώς πλήγμα στο άσυλο) επιδιώκουν να δημιουργήσουν την εντύπωση ότι στο άσυλο της νομικής υπάρχει έκρυθμη κατάσταση που απειλεί τους φοιτητές της σχολής, ότι διακυβεύεται η εξεταστική και τα εξάμηνα των φοιτητών. Τελικά, στοχοποιούν το άσυλο και τη λειτουργία του ως χώρου κοινωνικών αντιστάσεων και αγώνων. Θέλουν να επιρρίψουν την ευθύνη για μια επιλογή απόλυτα δική τους στις πλάτες των απεργών πείνας και του φοιτητικού κινήματος. Κατά τη γνώμη μας αυτή η συντονισμένη και λυσσαλέα επίθεση στο πανεπιστημιακό Άσυλο και η συζήτηση για την άρση του δεν γίνεται άσχετα με τηις ευρύτερες πολιτικές εξελίξεις στην εκπαίδευση αλλά κι στην ελληνική κοινωνία συνολικά. Βρισκόμαστε μπροστά στη μεγαλύτερη επίθεση στο πανεπιστήμιο και τις κατακτήσεις του από την επικίνδυνη ψήφιση του νομοσχεδίου Διαμαντοπούλου, ενός πλαισίου προτάσεων που εισάγει ασφυκτικούς όρους σπουδών και διαλύει τις ακαδημαικές ελευθερίες, διαλύει τα πτυχία και τα επαγγελματικά δικαιώματα της νεολαίας καθώς και τη δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση. Οι φοιτητικοί σύλλογοι και συνολικά η εκπαίδευση έχουν ήδη με τον αγώνα τους δεδηλωμένες τις προθέσεις απέναντι σε ένα νόμο που διαλύει το δημόσιο και δωρεάν πανεπιστήμιο και είναι έτοιμοι να απαντήσουν με άμεσες δυναμικές κινητοποιήσεις σε ενδεχόμενη κατάθεση του νόμου. Επομένως η κατασυκοφάντηση του πανεπιστημιακού Ασύλου και η συζήτηση για την άρση του καθώς και η συντηρητικοποίηση των πολιτικών συσχετισμών στους φοιτητικούς συλλόγους με τις φημολογίες για απώλεια εξεταστικών και εξαμήνων έχουν ξεκάθαρο στόχο να πετύχουν ένα εκ των προτέρων χτύπημα στο φοιτητικό κίνημα. Συκοφαντούν τη νεολαία, το φοιτητικό κίνημα και συνδικαλισμό και επιχειρούν με προσχήματα και ψέμματα να δημιουργήσουν όρους για την κατάργηση του λαϊκού κεκτημένου του Ασύλου. Επιπλέον, έχουν στόχο την πρόκληση διαδικασιών κοινωνικού αυτοματισμού και να οξύνουν αντιδραστικά αντανακλαστικά στη νεολαία και την κοινωνία, σε μια περίοδο επιπλέον που η ρατσιστική ιδεολογία προωθείται από τα νέα σχέδια της κυβέρνησης για φράχτη στον Έβρο και στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών.

Δ)Υπό αυτά τα δεδομένα, ακόμη μεγαλύτερη σημασία έχει η εμπλοκή μιας σειράς πολιτικών κομμάτων και κυβερνητικών φορέων σε αυτή τη συζήτηση, με τις ακοδεξιές αντιλήψεις των βουλευτών του ΛΑΟΣ να πρωτοστατούν στην κουβέντα, αλλά ακόμη και την ίδια την εμπλοκή της αστυνομίας. Είναι σαφές, ότι ένα ζήτημα που αποδεδειγμένα σε τίποτε δεν επηρεάζει την καθημερινότητα των ίδιων των φοιτητών στη σχολή τους μετατράπηκε από κόμματα και καλοθελητές σε πολιτικό διακύβευμα κεντρικοπολιτικής σημασίας για την ¨αναγκαιότητα επιτέλους εφαρμογής του νόμου Γιαννάκου για το Άσυλο, ή ακόμη και την πλήρη κατάργησή του”. Πρέπει να γίνει σαφές ότι οι μόνοι υπεύθυνοι για την περιφρούρηση του πανεπιστημιακού ασύλου, αλλά και για τους ίδιους τους όρους σπουδών στο πανεπιστήμιο είναι αποκλειστικά οι φοιτητικοί σύλλογοι, οι οποίοι ποτέ και δε ζήτησαν τη ¨συνδρομή” καλοθελητών Βουλευτών, πολύ περισσότερο της ΕΛ.ΑΣ. Στη διαχείριση των ζητημάτων των σχολών μας. Αντίθετα όλη αυτή η πολιτική συζήτηση είναι εμφανώς υποκινούμενη, συκοφαντεί το άσυλο, το φοιτητικό μας σύλλογο, τους μετανάστες που αγωνίζονται, το δημόσιο πανεπιστήμιο.

Από αυτά, εμείς, διεξάγουμε συγκεκριμένα πολιτικά συμπεράσματα:

Είναι τεράστια η ευθύνη των πρυτανικών αρχών, της Κοσμητείας, των διοικήσεων των Τμημάτων! Η υιοθέτηση αυτούσιας της πολιτικής προπαγάνδας των ΔΑΠ, ΠΑΣΠ και των κομμάτων τους δημόσια, η επιλογή του λοκ-άουτ, η ανενδοίαστη επικοινωνία με την αστυνομία και τον Υπουργό Προστασίας του Πολίτη (!) είναι πρωτοφανείς επιλογές που πολύ περισσότερο αντιστοιχούν σε πολιτικές απόψεις που πάνε χρόνια πίσω από τις δημοκρατικές και κοινωνικές κατακτήσεις του το πανεπιστήμιο, παρά σε έναν υποτιθέμενο “΄θεσμικό” ρόλο. Επιπλέον, η μαζική εκβίαση χιλιάδων φοιτητών και η διασπορά τρομοκρατίας με ψευδή αποτύπωση της πραγματικότητας είναι καταδικαστέα (κανείς δεν μπορεί να πιστέψει πως ο Πρόεδρος της Νομικής σχολής δε γνωρίζει ότι τα δύο κτήρια δεν επικοινωνούν, παρόλ΄ αυτά ο κ. Φορτσάκης επιμένει δημόσια να επικαλείται την “παρακώληση του εκπαιδευτικού έργου από τους καταληψίες”). Δεν είναι ανεκτός ο εκβιασμός και στην ουσία η διαχείριση του προγράμματος σπουδών και των εξεταστικών των φοιτητών μόνο και μόνο για την επιβολή της πολιτικής αντίληψης του κάθε προέδρου, κοσμήτορα ή πρύτανη. Εν τέλει, κανείς από τους φορείς αυτών των θέσεων, μιλώντας στο όνομα των φοιτητών, δεν φρόντισε να ενημερωθεί, πολύ περισσότερο να λάβει υπόψιν, για τις αποφάσεις του φοιτητικού συλλόγου αλλά και για την πάγια στάση έμπρακτης στήριξης, με αγώνες και κινητοποιήσεις, στις διεκδικήσεις μεταναστών και προσφύγων. Ακόμη περρισσότερο είναι κόκκινο πανί η στάση ανοχής ή και συχνά ενεργού συμμετοχής των πρυτανικών και προεδρικών αρχών του ιδρύματος σε όλη αυτή τη συζήτηση περί άρσης ασύλου και εισβολής της αστυνομίας και απαιτούμε άμεση και ξεκαθαρη τοποθέτηση της συγκλήτου και του τμήματος Νομικής που θα κλείνει κάθε τέτοια συζήτηση και θα υπερασπίζεται το λαικό άσυλο ως κεκτημένο αγώνων της εκπαιδευτικής κοινότητας. Απαιτούμε άρση του λοκ-άουτ άμεσα και επαναλειτουργία των σχολών του ΝΟΠΕ, αφού ήδη παρακωλύεται η λειτουργία των φοιτητικών συλλόγων σε μια περίοδο γενικών συνελεύσεων και κινητοποιήσεων ενάντια στα σχέδια Διαμαντοπούλου. Άλλωστε, θα έπρεπε οποιοσδήποτε παίρνει τέτοιας έμπνευσης επιλογές αλλά από την άλλη επικαλείται την “εύρυθμη και ομαλή λειτουργία του πανεπιστημίου”, ότι το μόνο που δημιουργεί προκλητικές και έκρυθμες καταστάσεις είναι η εμπλοκή των ΜΑΤ, της κυβέρνησης και των φασιστών του ΛΑΟΣ στα ζητήματα του πανεπιστημίου και στο θέμα του ασύλου, που θεσπίστηκε ακριβώς για να προστατεύει το φοιτητικό και λαικό κίνημα απέναντι σε τέτοιου είδους μηχανισμούς.

Στόχος των ΔΑΠ, ΠΑΣΠ και των κομμάτων τους είναι να στρώσουν το έδαφος για τις μεταρρυθμίσεις Διαμαντοπούλου. Μπροστά στο νομοσχέδιο έκτρωμα που διαλύει το παρόν και το μέλλον της νεολαίας, όπως διαλύουν τα δικαιώματα όλης της εργαζόμενης κοινωνίας ΠΑΣΟΚ-ΕΕ-ΔΝΤ, οι υποστηρικτές του έχουν βρεί τη μαζική και νικηφόρα απάντηση των φοιτητικών καταλήψεων, των δυναμικών διαδηλώσεων και αγώνων μας. Αδυνατώντας να νομιμοποιήσουν την πολιτική τους, προσπαθούν συντεταγμένα να συκοφαντήσουν το φοιτητικό κίνημα, το ρόλο του πανεπιστημίου ως χώρου πολιτικής ζύμωσης και ανάπτυξης αγώνων, το δημόσιο και δωρεάν πανεπιστήμιο, το άσυλο. Άραγε τι διαφορά ουσιαστικά υπάρχει στη δική τους προπαγάνδα με την εκάστοτε επίθεση Υπουργών αλλά και ακροδεξιών φωνών στο πανεπιστήμιο ως άντρου τρομοκρατών και εγκληματιών; δεν είναι μακρυά οι στιγμές που ενώ απροκάλυπτα τα ΜΑΤ στις διαδηλώσεις του προηγούμενου μήνα χτύπησαν βίαια φοιτητές του Συλλόγου Φοιτητών Νομικής στέλνοντας δεκάδες συναδέλφους μας στο νοσοκομέιο με κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις και εγκαύματα, ΔΑΠ ΠΑΣΠ και οι πολιτικοί τους βραχίονες αναπαρήγαγαν τις ίδιες τερατολογίες για “έκτροπα” στις καταλήψεις και βανδαλισμούς στη σχολή. Το χτύπημα του ασύλου και η τρομοκράτηση των φοιτητών θα στρώσει το έδαφος στην πολιτική Διαμαντοπούλου και θα διαλύσει τα δικαιώματα των φοιτητών και το εργασιακό μας μέλλον. γι΄αυτό και θα βρεθούμε απέναντί τους με τους μαζικούς αγώνες της νεολαίας για δικαιώματα.

Σε σχέση με το Άσυλο έιναι σαφές ότι επιχειρείται όχι μόνο η συκοφάντησή του αλλά και ο περιορισμός της πολιτικής του ουσίας. Το πανεπιστημιακό άσυλο, δεν αφορά μόνο μια στείρα εκπαιδευτική διαδικασία, αλλά κυρίαρχα διαφυλάσσει τους αγώνες των φοιτητών και της κοινωνίας από την παρέμβαση κατασταλτικών μηχανισμών. Είναι ο ζωτικός χώρος του λαικού κινήματος γι΄αυτό και από τη θέσπισή του δεκαετίες τώρα έχει στεγάζει τις νίκες των λαικών αγώνων, από το εκπαιδευτικό κίνημα μέχρι και τον αντιδικτατορικό αγώνα. Ο περιορισμός του ασύλου στη ακαδημαική και μόνο λειτουργία αλλά και συζητήσεις για “χαρτογράφηση” του ασύλου βάλλουν τελικά κατά της δυνατότητας ανάπτυξης διεκδικήσεων. Το άσυλο σαφώς και δεν ανήκει μόνο στους φοιτητές αλλά πάντοτε ήταν αποτυπωμένο στη συνείδηση του λαού ως κεκτημένο λαικό και κοινωνικό που στεγάζει τις δίκαιες διεκδικήσεις εργαζόμενων και νεολαίας. γι΄αυτό και οποιαδήποτε συζήτηση περί “ανεπιθύμητων κατατρεγμένων” στο χώρο του ασύλου είναι χρόνια πίσω ακόμη και από δύσκολες εποχές, όπως για παραδειγμα το συντονισμό του αγώνα φοιτητών-εργαζόμενων τον καιρό της χούντας. Το άσυλο της Νομικής έχει στεγάσει το δίκιο πολλών πληττόμενων στρωμάτων και ας μην ξεχνάμε τον αγώνα που και εμείς οι φοιτητές δώσαμε στο πλευρό των καθαριστριών ενάντια στις απολύσεις και τη μείωση μισθών. Είναι μια πολύτιμη κατάκτηση αιματηρών αγώνων την οποία και θα υπερασπιστούμε.

Επιπλέον, ανατριχιαστική είναι η ευκολία με την οποία αναπαράγονται ακραία ρατσιστικές τοποθετήσεις στο δημοκρατικό χώρο του πανεπιστημίου. Οι αντιλήψεις περί υγειονομικών ζωνών είναι μακρυα από τις κατακτήσεις του εκπαιδευτικού κινήματος, βαθια αντιδραστικές ενώ η διαχείριση του πολιτικού λόγου τις τελευταίες ημέρες από τις καθεστωτικές πολιτικές δυνάμεις λίγο απέχει από τα φασιστικά ιδεολογήματα για “άπλυτους ξένους”, θυμίζοντάς μας ακροδεξιά παραλληρήματα. Στην εποχή των ολοένα και συχνότερων παρακρατικών και φασιστικών επιθέσεων τίποτε δεν είναι τυχαίο. Είναι μια περίοδος που η κυβέρνηση, με τις ευλογίες της ΕΕ στήνει φράγματα στον Έβρο και σχεδιάζει στρατόπεδα συγκέντρωσης “ανεπιθύμητων”. Μια περίοδος που η αντιμεταναστευτική πολιτική οξύνεται για να δημιουργεί φανταστικούς εχθρούς και να διασπά τον εργαζόμενο κόσμο από τα κοινά του συμφέροντα. Μια περίοδος που οι εκκλήσεις για “εθνική συστράτευση” αποκρύβουν μια πολιτική που βαθαίνει την εκμετάλλευση του κόσμου της εργασίας και της νεολαίας υπό την επιτήριση ΔΝΤ-ΕΕ. Μας προκαλεί έκπληξη που κομμάτι των καθηγητών προωθούν μια τόσο ρατσιστική συζήτηση τόσο πρόδηλα. Ιδίως σε μια σχολή που ο σύλλογός μας έχει δώσει μάχη και έχει κερδίσει να μην αναπαράγονται ρατσιστικές συμπεριφορές στο χώρο του πανεπιστημίου, όταν ο καθηγητής Ρούσος εκδιώχθηκε μαζικά από τη διδασκαλία λόγω της δυσμενούς αντιμετώπισης των αλλοδαπών συμφοιτητών μας.

Είναι σαφές ότι όλες οι πολιτικές δυνάμεις πρέπει να έχουν ξεκάθαρη θέση. Η εγκατάσταση των μεταναστών στους χώρους της σχολής είναι μια κίνηση που επιδιώκει να δώσει έκφραση σε ανθρώπους που τα τελευταία χρόνια ήταν “αόρατοι” και αντιμετωπίζουν ζήτημα πια επιβίωσης. Ακόμη περισσότερο η επιλογή του μέσου πάλης της εξαντλητικής απεργίας πείνας δέιχνει ότι δεν πρόκειται για έναν ακόνη “ακτιβισμό” αλλά για μια υπόθεση όλων μας. Επομένως το πρόβλημα θα έπρεπε να αναζητηθεί αλλού. Το πρόβλημα βρίσκεται στην αντιμεταναστευτική, κατασταλτική πολιτική των κυβερνήσεων που οδηγούν μαζικά μετανάστες στην εργασιακή εξαθλίωση για να είναι ακόμη πιο εκμεταλλεύσιμοι. Το πρόβλημα βρίσκεται στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους της Δύσης και στις δικτατορίες που οδηγούν μαζικά ανθρώπους και οικογένειες στη μετανάστευση. Το πρόβλημα είναι στις ανύπαρκτες στην ουσία διαδικασίες νομιμοποίησης μεταναστών που εργάζονται και ζουν σε αυτή τη χώρα ή διαδικασίες χορήγησης πολιτικού ασύλου, πολιτική που έχει πρόσφατα καταδικαστεί ακόμη και από τα κοινοτικά όργανα(!).

Η στάση από την άλλη της ΚΝΕ, ΜΑΣ μόνο καταδικαστέα μπορεί να είναι. Δεν μπορεί καμία δύναμη της αριστεράς και του κινήματος σε μια περίοδο τόσο κρίσιμη για το κίνημα και το άσυλο να απέχει από την πάλη στο σύλλογο, να σιωπά για τα τεκταινόμενα, να μη δίνει καμία μάχη απέναντι στους μηχανισμούς της αντίδρασης. Η σιωπή και η αδιαφορία, η περιχαράκωση και η αυτοαναφορά αφήνει έδαφος για να χτυπηθούν οι αγώνες της νεολαίας και του λαού.

Κατά την άποψή μας, η πολιτικές κινήσεις ακόμη και αριστερών δυνάμεων που στο σύλλογο ανέλαβαν μια τόσο βαρύνουσα πολιτική πρωτοβουλία όπως η μεταφορά 300 απεργών πείνας στο κτήριο της Νομικής, σίγουρα ενείχαν προβληματικά χαρακτηριστικά. Όταν μια δύναμη αναλαμβάνει την πολιτική ευθύνη μιας επιλογής πρέπει κατ΄ αρχάς να προσπαθεί να δημιουργούνται όροι κοινωνικοπολιτικής στήριξης, ιδιαίτερα όταν μιλάμε για την εγκατάσταση των απεργών σε μια σχολή με αντιδραστικό μπλοκ στο εσωτερικό των καθηγητών. Προϋπόθεση είναι πάντα η πολιτική πάλη, ζύμωση και ενεργοποίηση στους φοιτητές και στο σύλλογο όπως και η άσκηση πιέσεων με μαζικό και δυναμικό τρόπο στο καθηγητικό σώμα. Το να ξεκινά ένας αγώνας σε ένα έδαφος πολιτικά απροετοίμαστο και εν πολλοίς εχθρικό είναι πολιτικά ανεύθυνη εκτίμηση και υποτιμά το σύνολο εκείνων των μηχανισμών του κράτους αλλά και των συντηρητικών δυνάμεων που ενεργοποιήθηκαν απέναντι στην πάλη των μεταναστών. Πολύ περισσότερο, όταν παίρνεις μια πρωτοβουλία οφείλεις να την περιφρουρείς. Αναγκαίος όρος για την ανάπτυξη οποιουδήποτε αγώνα στις σχολές είναι η ύπαρξη και διασφάλιση του ασύλου και πρέπει να γίνει αντιληπτό πως δεν μπορεί να υποτιμάται η τωρινή επίθεση στο άσυλο. Δεν μπορεί οι πολιτικές επιλογές να έχουν πρόσκαιρα και τυχοδιωκτικά χαρακτηρισικά , χωρίς να εκτιμάς ή περισσότερο να προσπαθείς να οικοδομήσεις ευμενείς όρους διεξαγωγής ενός αγώνα. Απαιτείται η συστράτευση όλων των δυνάμεων αλλά κυρίαρχα του φοιτητικού συλλόγου πρώτα απ΄όλα για την περιφρούρησή του και τη διαφύλαξη αυτού του κεκτημένου.

Παρολ΄αυτά τίποτα δεν αναιρεί το γεγονός ότι είμαστε μπροστά σε μια προσχηματική συζήτηση από πλευράς κυβέρνησης, καθεστωτικών δυνάμεων και μερίδας των καθηγητών, που στήνει ευρύτερα πολιτικά παιχνίδια στις πλάτες του συλλόγου και του φοιτητικού κινήματος. Αυτή η πρωτοφανής συκοφάντηση του ασύλου, αλλά και η ένταση της ρατσιστικής πολιτικής θα μας βρουν απέναντί τους. Η συνενοχή πρυτανικών αρχών και των ΔΑΠ-ΠΑΣΠ στο να προετοιμαστεί το έδαφος για να περάσουν τα σχέδια Διαμαντοπούλου πρέπει να απαντηθεί από τους φοιτητές μαζικά και δυναμικά. Εμείς, ως Ρ.Α.Πα.Ν.-Σ.Α.Φ.Ν. καλούμε το φοιτητικό σύλλογο σε αγώνα για να σπάσει το λοκ-αουτ, σε αγώνα για την περιφρούρηση του Ασύλου, ενάντια στις επιλογές που με ψεύτικα διλήμματα εκβιάζουν τους φοιτητές, καλλιεργούν το ρατσισμό κια δίνουν χείρα βοηθείας στη διάλυση του μέλλοντός μας.

ΚΑΝΕΝΑΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ ΤΩΝ ΦΟΙΤΗΤΩΝ

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΣΥΛΟ

ΑΜΕΣΗ ΑΡΣΗ ΤΟΥ ΛΟΚ ΑΟΥΤ