ΑΡΚΕΤΑ ΤΟΥΣ ΑΚΟΥΣΑΜΕ,
ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΝΑ ΜΙΛΗΣΕΙ Ο ΛΑΟΣ!

Η ΕΠΙΘΕΣΗ που ασκεί την περίοδο αυτή η κυβέρνηση στους εργαζομένους και την νεολαία, μία επίθεση που χρωματίζεται από το χρέος των δυνάμεων της κυβέρνησης και των πολιτικών της συμμάχων να επιβάλουν την αντιλαϊκή πολιτική τους προκειμένου να υπάρξει μια (βραχυπρόθεσμη) διέξοδος από το τέλμα στο οποίο έχει φθάσει το παρόν πολιτικό και οικονομικό σύστημα που γεννά και αναπαράγει την φτώχια και την καταπίεση, σε συνδυασμό με την οξυμμένη αντίδραση του λαϊκού παράγοντα, δημιουργεί ένα πεδίο ραγδαίων και αλλεπάλληλων πολιτικών εξελίξεων εντός της ελληνικής κοινωνίας.
Το φαινόμενο αυτό δεν εντοπίζεται, βέβαια, μόνο στην Ελλάδα –κάνοντας στο σημείο αυτό μια μικρή παρένθεση, καθώς τα γεγονότα τρέχουν ακόμη στον απόηχο των απεργιών και των διαδηλώσεων χιλιάδων εργαζόμενων και φοιτητών στην Χιλή, των διαδηλώσεων του βρετανικού λαού, του λαού της Ιταλίας, εν όψει της πρόσφατης εισόδου της στο ΔΝΤ, αλλά και της πρώτης, μετά από χρόνια, Γενικής Απεργίας στο Oakland των ΗΠΑ στο πλαίσιο μιας ριζικότερης αμφισβήτησης μίας συστημικής πολιτικής που έχει δείξει τα όριά της.


48ωρη Απεργία – Μισό εκατομμύριο στους δρόμους
Στα καθ’ ημάς, ξεκινώντας από την μεγαλειώδη 48ωρη απεργία στις 19 και 20 Οκτωβρίου, που έρχεται να διαδεχθεί το εκρηκτικό προηγούμενο των κινητοποιήσεων του περασμένου Ιουνίου-Ιουλίου και του φοιτητικού κινήματος του Σεπτεμβρίου, ήταν εντυπωσιακή η προσέλευση και η συμμετοχή τόσο των εργαζόμενων όσο και της νεολαίας στην μαζικότερη ίσως πορεία από την μεταπολίτευση, προκειμένου να εναντιωθούν στην ψήφιση του πολυνομοσχεδίου και γενικότερα στην πολιτική της λιτότητας, της ανεργίας και της ανασφάλειας. Τόσο η μαζική προσέλευση κόσμου όσο και οι εκατοντάδες καταλήψεις εργασιακών χώρων και διοικητικών κτιρίων διαμόρφωναν ένα πλαίσιο εισροής του λαϊκού παράγοντα στο πολιτικό σκηνικό με προοπτικές ρήξης με την κυβερνητική πολιτική και ανατροπής της. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το σωματείο της ΠΟΕ-ΟΤΑ με τις μαχητικές απεργίες στα απορριμματοφόρα το προηγούμενο διάστημα καθώς και η δυναμική στάση του σωματείου των ταξιτζήδων που κατάφεραν σε μεγάλο βαθμό να παραλύσουν την κρατική μηχανή. Παρ’ όλα αυτά, το «πολιτικό θάρρος» της κυβέρνησης, όπως ονομάζεται τώρα η καταστολή των λαϊκών αιτημάτων, οδήγησε, μετά από ένα όργιο αστυνομικής βίας, στην ψήφιση, τελικά, του πολυνομοσχεδίου.

Η στάση του ΠΑΜΕ να μείνει για τόση πολλή ώρα στο Σύνταγμα μαζί με τον υπόλοιπο κόσμο, δεδομένου του ξεκάθαρου υποχωρητισμού του στις προηγούμενες 48ωρες απεργίες και στην οριοθέτησή του από τις συγκρουσιακές διαθέσεις του κόσμου,  αποτιμάται, σε ένα πρώτο βαθμό, ως μια θετική μετατόπιση του ΚΚΕ, που οφείλεται μάλλον στις πιέσεις που ασκούνται από τον κόσμο της εργασίας και την νεολαία εν όψει μιας τόσο κρίσιμης πολιτικής συγκυρίας.
Ωστόσο, η περικύκλωση της Βουλής με όρους περιφρούρησης της πορείας του από οποιοδήποτε άλλο μπλοκ διαδηλωτών, με όρους απαγόρευσης της πρόσβασης των διαδηλωτών προς το κτίριο του Κοινοβουλίου, αποτελεί  ξεκάθαρα τόσο μια πολιτική επιλογή περιχαράκωσης αλλά και, γενικότερα, μια λανθασμένη πολιτική επιλογή εκτόνωσης και συγκρότησης υγειονομικών ζωνών που παραγνώριζε τις διαθέσεις των υπόλοιπων διαδηλωτών, που, στην τελική, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, λειτούργησε αναχωματικά όσον αφορά την παρεμπόδιση της ψήφισης του πολυνομοσχεδίου.
Τίποτα παρ’ όλα αυτά δεν μπορεί να δικαιολογήσει την επίθεση με πέτρες και μολότοφ από μέρος διαδηλωτών απέναντι στο μπλοκ του ΠΑΜΕ, απέναντι σε μπλοκ απεργών και νεολαίων αγωνιστών. Αυτές οι ομάδες, αν δεν είναι παρακρατικές, αντικειμενικά δρουν προβοκατόρικα απέναντι στο λαϊκό κίνημα. Το τσάκισμα της τρομοκρατίας των εμφανών ή αφανών κέντρων της κρατικής καταστολής επαφίεται στην μαζικότητα και την ρηξιακή κατεύθυνση του λαϊκού κινήματος.
Ο νεκρός διαδηλωτής του ΠΑΜΕ, ο οποίος, όπως αποδείχθηκε, πέθανε κατόπιν ανακοπής, λόγω εισπνοής δακρυγόνων, είναι ένα θύμα της κρατικής καταστολής, θύμα της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ που έβαψε τα χέρια της με αίμα στην προσπάθειά της να «βάλει σε τάξη» τον τόπο και προστίθεται στη λίστα όλων εκείνων των αγωνιστών –θυμάτων του κράτους και του παρακράτους – που προσμένουν τους μελλοντικούς αγώνες μας ζητώντας δικαίωση.

Αυταρχικοποίηση – η Χούντα δεν τελείωσε το ‘73
Με αφορμή αυτό, πρέπει να σημειώσουμε, επίσης, την γενικότερη αυταρχικοποίηση που παρατηρείται από την πλευρά του κράτους τα τελευταία χρόνια τόσο σε ιδεολογικό όσο και σε υλικό, κατασταλτικό επίπεδο. Η αυταρχικοποίηση αυτή, ως η μία πλευρά του νομίσματος του νεοφιλελευθερισμού, είναι αυτή που επιτάσσει την στρατιωτικοποίηση των κατασταλτικών δυνάμεων ( με αποτέλεσμα την βιαιότατη καταστολή των απεργιών και των καταλήψεων, την συχνότατη ρίψη δακρυγόνων και τον θάνατο του διαδηλωτή του ΠΑΜΕ), την απαγόρευση των πολιτικών συζητήσεων στα σχολεία (εγκύκλιος υπουργείου), τις πειθαρχικές διώξεις των «ανήσυχων» φοιτητών, το κλείσιμο των σταθμών του μετρό που εξυπηρετούν τους διαδηλωτές, την πρόσφατη αναδιαμόρφωση όλων των Γενικών Επιτελείων των Ενόπλων Δυνάμεων από θετικά προσκείμενους στην κυβέρνηση αξιωματικούς· αλλά και σε ιδεολογικό επίπεδο: την αναπαραγωγή, με άμεσο ή έμμεσο τρόπο, της κυβερνητικής πολιτικής από όλα σχεδόν τα ΜΜΕ, τον χαρακτηρισμό του αγωνιζόμενου λαού ως «μειοψηφία» , απέναντι σε μια σκαιώδη, απροσδιόριστη, νομοταγή και σύμφωνη με τα μέτρα λαϊκή πλειοψηφία (χουντικής εμπνεύσεως προπαγάνδα), την προώθηση της εθνικής ενότητας στην προσπάθεια απόσπασης συναίνεσης του πληττόμενου κόσμου της εργασίας και της νεολαίας.

Παρελάσεις 28^ης Οκτωβρίου – «ΟΧΙ» άλλη κοινωνική αδικία
Οι παρελάσεις για τον εορτασμό της 28^ης Οκτωβρίου στην Αθήνα, την Θεσσαλονίκη, την Πάτρα αλλά και στα περισσότερα μέρη της Ελλάδας αποτέλεσαν πραγματικά ένα μάθημα για την κυβέρνηση ότι η οργή του λαού και η ανυπακοή του στην κυβερνητική πολιτική δεν πρόκειται να κοπάσουν ακόμη και τις μέρες που η προσπάθεια έξαρσης του εθνικού φρονήματος επιδιώκει να θέση σε δεύτερη μοίρα τα υπαρκτά προβλήματα του λαού, τις κοινωνικές αντιθέσεις και την κοινωνική αδικία που υπάρχει. 
Εκατοντάδες διαδηλωτές παρευρέθηκαν είτε μπλοκάροντας την παρέλαση είτε απαιτώντας οργισμένα την αποχώρηση των επισήμων, των κυβερνητικών εκπροσώπων δηλαδή που όλο αυτό το διάστημα έριχναν στις πλάτες του λαού το ένα βάρος μετά το άλλο, του στερούσαν το ένα δικαίωμα μετά το άλλο. Οι χυδαίες επιθέσεις κατά των διαδηλωτών, κατά των εργαζομένων που χάνουν την δουλειά τους και τους μισθούς τους, των εκπαιδευτικών και της μπάντας του Δήμου που φόρεσε μαύρα περιβραχιόνια, των μαθητών που έστρεψαν το πρόσωπό τους αντίθετα από την Υπουργό Άννα Διαμαντοπούλου, την εμπνεύστρια του νόμου-έκτρωμα για την τριτοβάθμια εκπαίδευση, δείχνουν ότι η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου είναι μια κυβέρνηση που φοβάται το λαό, μια κυβέρνηση απομονωμένη.
Καμία εντύπωση δεν κάνει η στήριξη που πήρε από ΝΔ και από τα απολειφάδια της Χούντας και της μαύρης δεξιάς, του ΛΑ.Ο.Σ. που έφθασαν  στο  σημείο  να  υμνούν  τον    Ι. Μεταξά και να ζητούν την παραίτηση του Υπουργού «Προστασίας» του Πολίτη Χρ. Παπουτσή επειδή δεν άνοιξε τα κεφάλια των διαδηλωτών.
Για εμάς, όπως είπε και ο Μ. Γλέζος (ο οποίος μαζί με τον Α. Σάντα κατέβασε την σημαία του φασισμού από την Ακρόπολη το 1941), «αυτό είναι το πραγματικό νόημα της 28^ης Οκτωβρίου». Η αντίδραση αυτή του λαού έδειξε πως δεν θα υπάρξει καμία ανοχή σε αυτήν την πολιτική, κανένα διάλειμμα στον αγώνα του. Με αυτόν τον τρόπο τιμούμε την επέτειο της αντιφασιστικής νίκης των λαών, της νίκης του λαού μας απέναντι στην χιτλερική κατοχή και τους εγχώριους υποστηρικτές της, την κυβέρνηση δοσίλογων του Τσολάκογλου.


Κούρεμα του χρέους – Κούρεμα «με την ψιλή» των δικαιωμάτων μας
Στις 26 Οκτωβρίου, ο πρωθυπουργός προέβη σε συμφωνία με τους Ευρωπαίους εταίρους για την σύναψη της επόμενης δανειακής σύμβασης, ένα νέο επαχθές Μνημόνιο για τον ελληνικό λαό, ίσως το πιο δυσμενές από αυτά που έχουν περάσει μέχρι τώρα. Μιλώντας για αυτό το λεγόμενο κούρεμα του χρέους, την διαπραγματευτική αυτή δήθεν «νίκη» της Ελλάδας, η κυβέρνηση προσπαθεί να πείσει τους πάντες ότι στο χώρο της ευρωζώνης υπάρχουν αυτοί οι «καλοί Σαμαρίτες» που «χαρίζουν» στον ελληνικό λαό λεφτά, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να τον σώσουν.
Το κλίμα θριάμβου που προσπαθεί η κυβέρνηση να καλλιεργήσει έχει ως μόνο στόχο να παραπλανήσει τον λαό ότι τάχα βρέθηκαν λεφτά από το πουθενά, και μάλιστα ότι αυτά τα λεφτά θα πάνε σε αυτόν και όχι στις τράπεζες και στις μεγάλες επιχειρήσεις, ενώ, παράλληλα, αποσιωπάται πλήρως το ζήτημα των νέων αντιλαϊκών μέτρων που απαιτεί η συμφωνία της 26 Οκτωβρίου.
Η ελεγχόμενη χρεοκοπία στην οποία με αυτόν τον τρόπο εισέρχεται η Ελλάδα δεν θα σταθεί ικανή να αποτρέψει το εξαιρετικά πιθανό γεγονός της ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας, η οποία δεν είναι ένα λογιστικό γεγονός αλλά εξαρτάται από το βάθεμα της οικονομικής κρίσης.


Δημοψήφισμα – Πολιτικός Ελιγμός υπό το πρόσχημα της αμεσοδημοκρατικής ευαισθησίας
Η έλλειψη της απαιτούμενης πολιτικής συναίνεσης για την επικύρωση της σύμβασης με νόμο οδήγησε τον πρωθυπουργό σε έναν πολιτικό ελιγμό· δημοψήφισμα για να αποφασίσει ο λαός και ύστερα απόσυρσή του. Πάνω σε αυτό επισημαίνουμε τα εξής:
1)η κίνηση αυτή είχε σίγουρα ως στόχο να λειτουργήσει ως βαλβίδα αποσυμπίεσης της λαϊκής οργής και αγανάκτησης και ως μέσο για την ενσωμάτωση μέρους του αγανακτισμένου λαού με λιγότερο ριζοσπαστικά αιτήματα (κατάργηση βουλευτικής ασυλίας, δημοψήφισμα, καθορισμός ΑΟΖ) αλλά και πολιτικών δυνάμεων (ΣΥ.ΡΙΖ.Α).
2)Ένας άλλος στόχος ήταν να τεθεί το ερώτημα ευθέως στο λαό με όρους τρομοκρατίας (Γ. Παπανδρέου: «αν όλα πάνε καλά, η εκταμίευση της 6^ης δόσης θα είναι λίγες μέρες πριν από το διάστημα για την πληρωμή των μισθών και των συντάξεων») μέσω της διάχυσης από τα ΜΜΕ της ιδέας ότι τα μέτρα λιτότητας και η παραμονή στην ευρωζώνη είναι μονόδρομος, προκειμένου να διασφαλιστεί η κοινωνική συναίνεση στην κυβερνητική πολιτική.
Σημαντική είναι στο σημείο αυτό η άρνηση αριστερών δυνάμεων του κοινοβουλίου (ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ) να σηκώσουν το γάντι, καλώντας τον λαό να συμμετάσχει στο δημοψήφισμα ψηφίζοντας όχι στην σύμβαση. Η στάση τους δείχνει την απροθυμία τους για συνολικότερη ρήξη και αποδέσμευση από την ΕΕ.
3)Ο πιο σημαντικός στόχος της κυβέρνησης ήταν βέβαια να εκβιάσει την πολιτική συναίνεση για την ψήφιση της δανειακής σύμβασης από τα υπόλοιπα κόμματα του συνασπισμού εξουσίας (ΝΔ, ΛΑΟΣ, ΔΗΣΥ), πράγμα που όπως φαίνεται πέτυχε με την μετατόπιση της ΝΔ, η οποία τελικά δηλώνει ότι θα ψηφίσει την δανειακή σύμβαση όπως προέκυψε από την συμφωνία της 26^ης Οκτωβρίου.


Στάση Πολιτικών Δυνάμεων
Ενδιαφέρον έχει να παρατηρήσουμε την στάση συγκεκριμένων πολιτικών δυνάμεων από την στιγμή που η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ έμεινε με 152 βουλευτές και σοβαρούς κλυδωνισμούς στο εσωτερικό της εν όψει της ψήφου εμπιστοσύνης, μέχρι τελικά την εξασφάλιση της τελευταίας την Παρασκευή.
- Η ΝΔ πρότεινε παραίτηση της κυβέρνησης και σχηματισμό προσωρινής μεταβατικής κυβέρνησης χωρίς πολιτικά πρόσωπα με μόνο στόχο την ψήφιση της δανειακής σύμβασης και την εκταμίευση της 6^ης δόσης. Πετώντας, λοιπόν, τις αντιμνημονιακές μάσκες και παύοντας τις λαϊκίστικες φανφάρες, η ΝΔ δηλώνει ανοιχτά την στήριξη της και την σύμπλευσή της με τα αντιλαϊκά μέτρα χάριν ενός ανώτερου σκοπού, της επιβίωσης του ίδιου του συστήματος, της διαιώνισης της κοινωνικής αδικίας, της εξαθλίωσης και της ανασφάλειας.
- το ΚΚΕ λέγοντας όχι στο δημοψήφισμα, πρότεινε άμεσα εκλογές, προκειμένου να αποδυναμωθούν τα κόμματα εξουσίας, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, καλώντας τους εργαζομένους να ισχυροποιήσουν το ΚΚΕ ώστε αυτό με την σειρά του να ισχυροποιήσει το λαϊκό κίνημα. Χωρίς να μην είναι αναμενόμενη, η στάση του ΚΚΕ εμμένει σε μία χιλιαστική επίκληση στη λαϊκή εξουσία, λαϊκή οικονομία στην οποία εγκλωβίζεται η φρασεολογία του για έξοδο από την ΕΕ και διακρίνεται από μία αδυναμία πραγματικής ρήξης και υλοποίησης του πολιτικού του λόγου. Δεδομένου, λοιπόν, ότι οι εκλογές δεν φέρνουν την άνοιξη και ότι «αν άλλαζαν τον κόσμο θα ήταν παράνομες» (Engels), αίσθηση κάνουν οι δηλώσεις της Λιάνας Κανέλλη σε βρετανική εκπομπή: “the solution in a democracy is only elections” (η λύση σε μια δημοκρατία είναι μόνο οι εκλογές).
Αναδεικνύεται, λοιπόν, για άλλη μια φορά, η αυτόκεντρη λογική του ΚΚΕ, η αντίληψη του για την συσσώρευση όρων και η θέση του ότι τα κινήματα δεν μπορούν να πετύχουν νίκες εντός του καπιταλισμού και ότι ο λαός δεν είναι έτοιμος να βγει στο προσκήνιο και να πετύχει νίκες. Θέση που οδηγεί σε μια ρητορεία περί εκλογών και ανόδου ποσοστών του ίδιου λέγοντας ότι αυτή είναι η λύση στην κρίση που περνάει η ελληνική κοινωνία.
- ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α – σε δύσκολη θέση, έχοντας προτείνει την περασμένη περίοδο δημοψήφισμα – κατηγορώντας την νεοφιλελεύθερη πολιτική για την ενδεχόμενη έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη, διακηρύττει σε πρώτη φάση ότι η μόνη εθνική σωτηρία είναι η προσφυγή του λαού στο δημοψήφισμα. Παραβλέπει, πρώτον, ότι η νεοφιλελεύθερη πολιτική ασκείται με τις ευλογίες, αν όχι τις πιέσεις της ευρωζώνης και, δεύτερον, ότι ένα ενδεχόμενο όχι στο δημοψήφισμα θα διακύβευε την ίδια την θέση της Ελλάδας μέσα σε αυτήν, κάνοντας την θέση του δύσκολη ως υποστηρικτή της Ε.Ε. Σε δεύτερη φάση προτείνει εκλογές, καλώντας, παράλληλα, όλες τις δυνάμεις που αντιτίθενται στα μέτρα σε συσπείρωση, προκειμένου να προκύψει μία νέα κοινοβουλευτική πλειοψηφία που θα εκφράζει την πραγματική σύνθεση του λαού και θα χαράσσει μία εναλλακτική πολιτική, έναν άλλο δρόμο ανάπτυξης.
Ο διαχειριστικός και εκλογίστικος αυτός αριστερός κυβερνητισμός του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. καλλιεργεί με ακόμα πιο παραπλανητικούς όρους στο λαό ότι η λύση βρίσκεται στα πολύ στενά όρια που παραθέτει το υπάρχον σύστημα, ότι δεν βρίσκεται στην ριζική ανατροπή του, αλλά σε μία αγαθών προαιρέσεων προσπάθεια «εξανθρωπισμού» του, σε μια «αριστερή» κυβέρνηση που θα διαμορφώσει εκείνους τους όρους ώστε οι τραπεζίτες να δανείζουν άτοκα, οι διευθυντές επιχειρήσεων να δίνουν δώρο  «Καθαρής Δευτέρας» και όλα αυτά μέσα στην ΕΕ(το σφαγείο των μισθών και των συντάξεων), με όλες τις επιταγές της και με μια καλύτερη διαπραγμάτευση του χρέους. Το χρέος όμως, φαίνεται να παραβλέπει ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. δεν είναι ένα γεγονός λογιστικό, αποκλειστικά οικονομικό, αλλά ένα πολιτικό γεγονός, αποτέλεσμα πολιτικών αποφάσεων.

Κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας – τα βρίσκουν δεν τα βρίσκουν στο κτίριο της Βουλής
                                                            η μόνη αντιπολίτευση είμαστε εμείς…
Τι σημαίνει κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας;
Εθνική Σωτηρία ονομάζεται η από δω και πέρα αντιλαϊκή πολιτική που θα ασκηθεί, τα περαιτέρω μέτρα που θα παρθούν εις βάρος των εργαζομένων και της νεολαίας και Κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας είναι αυτή που θα έχει αυτήν την συναίνεση, την κοινοβουλευτική πλειοψηφία ώστε να αντέχει τους κραδασμούς που θα προκαλεί η λαϊκή οργή και αγανάκτηση και να την τσακίζει (σε πολιτικό, ιδεολογικό και κατασταλτικό επίπεδο).
Μια πολιτική σε βάρος των Ελλήνων εργαζομένων και νεολαίων και υπέρ των Ελλήνων και ξένων τραπεζιτών και επιχειρηματιών αφετηριακά δεν μπορεί να είναι Εθνικής Σωτηρίας, επειδή γίνεται φανερό πως αφετηριακά δεν υπάρχει αυτή η κοινότητα συμφερόντων, το λεγόμενο εθνικό συμφέρον,  σε έναν κοινωνικό σχηματισμό εχόντων και μη.
Η δημιουργία τέτοιων κυβερνήσεων, κυβερνήσεων δηλαδή διασφάλισης της συστημικής σταθερότητας, διασφάλισης της ομαλότητας, αυταρχικού θωρακισμού απέναντι στην λαϊκή οργή αποτελεί έκφραση της ευελιξίας που διαθέτουν η ίδια η κυβέρνηση και οι πολιτικοί της σύμμαχοι να συσπειρώνονται σε περιόδους που διακυβεύονται οι ρίζες του πολιτικού και οικονομικού συστήματος.
Με αυτό το σκεπτικό, γίνεται κατανοητό το γιατί έχαιρε τόσο ευρείας συναίνεσης (250+ βουλευτές) στην ψήφιση του το νομοσχέδιο (τότε!) της Διαμαντοπούλου για την τριτοβάθμια εκπαίδευση, το οποίο επιδιώκει να δημιουργήσει μία τελείως διαφορετική πραγματικότητα στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, αυταρχικοποιώντας την λειτουργία του πανεπιστημίου, εντατικοποιώντας τους ρυθμούς σπουδών και διαλύοντας την δημόσια δωρεάν εκπαίδευση. Είναι, δηλαδή, τόσο απαραίτητη αυτή η αναδιάρθρωση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης προκειμένου να διαμορφώσει εκείνο το ευέλικτο, υποταγμένο και συνεχώς επανακαταρτιζόμενο εργατικό δυναμικό που θα προσαρμόζεται πλήρως στον εργασιακό μεσαίωνα των Μνημονίων, ώστε πέφτουν οι μάσκες των ψευτο-αντιπαραθέσεων μεταξύ των κομμάτων του συνασπισμού εξουσίας.  

Η απάντησή μας – Αντίσταση εργαζόμενων, ανέργων, νεολαίων, φοιτητών απέναντι στην
                                   πολιτική της εκμετάλλευσης                                                              

Η πολιτική αυτή ούτε έχει μείνει ούτε θα μείνει χωρίς απάντηση από τον λαό. Η πληθώρα των πανεργατικών απεργιών, των κινητοποιήσεων εργαζομένων και νεολαίας, τα κινήματα των πλατειών, τα κινήματα πολιτικής ανυπακοής (βλ. ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ) και οι καταλήψεις έχουν δείξει ήδη τον δρόμο.

Στα πανεπιστήμια, όπου ο νόμος Διαμαντοπούλου πλήττει εμάς του φοιτητές πρέπει να δώσουμε ξεκάθαρη απάντηση στην κυβέρνηση ότι ο αγώνας μας δεν ήταν μέχρι την εξεταστική ούτε έγινε για πλάκα, αλλά πως θα συνεχίσουμε με μαζικές καταλήψεις, πορείες και άλλες κινηματικές δράσεις μέχρι την ανατροπή αυτού του νόμου που υποθηκεύει το παρόν και το μέλλον μας.

Να παλέψουμε για ένα μαζικό, ρηξιακό, συγκρουσιακό φοιτητικό κίνημα, το οποίο στην βάση των επίδικων που ορθώνονται μπροστά του, θα μάχεται μέχρι την ανατροπή του νόμου-πλαίσιο Διαμαντοπούλου, ικανό, παράλληλα, να πυροδοτήσει ευρύτερες κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις σε συμπόρευση με το λαϊκό κίνημα.

Ένα λαϊκό κίνημα σε αντικαπιταλιστική, μη συνδιαχειριστική, μη συναινετική κατεύθυνση και με ενεργό ρόλο μιας πολιτικής και κοινωνικής αριστεράς που θα βλέπει το αύριο για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση πατώντας στο σήμερα, προτάσσοντας σε σχολεία, σχολές, εργασία και γειτονιές την συλλογικότητα και την αυτοργάνωση.
Ένα λαϊκό κίνημα απεγκλωβισμένο από λογικές «μονόδρομου» που θα μάχεται: για την ανατροπή της κυβέρνησης και κάθε κυβέρνησης Μνημονίων, ΕΕ, ΔΝΤ, τραπεζιτών και επιχειρήσεων, για την διαγραφή του χρέους, ενός χρέους που δεν είναι του λαού, για την ρήξη και την αποδέσμευση από την ΕΕ και το ευρώ και για την εθνικοποίηση των τραπεζών κάτω από εργατικό έλεγχο.

                       

ΜΟΝΟ ΧΡΕΟΣ ΜΑΣ Η ΑΝΑΤΡΟΠΗ!
                                      Ρ.Α.Πα.Ν-Σ.Α.Φ.Ν.

ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ ή ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ ΜΕΣΟΠΡΟΘΕΣΜΟ ή ΤΑΝΚΣ

Μεσοπρόθεσμο ή τανκς! Σ΄ αυτό το δίλημμα που έθεσε πάντα πρωτοπόρος ο Πάγκαλος μπορεί να συμπυκνωθεί ολόκληρη η κυβερνητική προπαγάνδα προς τα έσω και τα έξω του ΠΑΣΟΚ ,προς τα έσω και τα έξω της Βουλής.

 Όσον αφορά στο μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής πρόκειται για μία κυβερνητική επιλογή, προωθημένη από το ΔΝΤ και την ΕΕ, η οποία αποτελεί βίαιη ισοπέδωση κεκτημένων και δικαιωμάτων για τα οποία το λαϊκό κίνημα πάλεψε και θα θεωρούσαμε ως πρότινος δεδομένα. Το μεσοπρόθεσμο έρχεται εν μία νυκτί με το πράσινο φως του ΠΑΣΟΚ να μειώσει περαιτέρω ή και να καταργήσει μισθούς και συντάξεις , να ιδιωτικοποιήσει ΔΕΚΟ παράγοντας κέρδος εις βάρος δημόσιων αγαθών, να ξεπουλήσει τη δημόσια περιουσία.

 Είναι μια πολιτική που έρχεται να συνδεθεί με τις κυβερνητικές επιλογές του τελευταίου χρόνου, να αναμετρηθεί σε βαρβαρότητα με αυτές, να διαλύσει το παρόν και το μέλλον των εργαζομένων και της νεολαίας ακόμη παραπάνω.

 Σύμμαχοι σε αυτή τη στρατηγική του ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ και το ΛΑΟΣ που αν και ψευδεπίγραφα αρνητές του μνημονίου 2 για να καρπωθούν υπέρ τους όσο το δυνατό τη ρευστότητα του πολιτικού σκηνικού, έχουν πολλάκις και ποικιλοτρόπως ως τώρα δώσει τα διαπιστευτήριά τους στο ΠΑΣΟΚ, για τη στήριξη αντιδραστικών νομοθετημάτων και την εξαθλίωση της κοινωνίας.  

 Απ' την άλλη πλευρά, το κίνημα του Συντάγματος. Ένα κίνημα που έδειξε και δείχνει πως ο λαός μπορεί να βγαίνει επιθετικά στο προσκήνιο, πως οι μάζες μπορούν να συγκρούονται με τις πολιτικές που τις πλήττουν, να αναζητούν άλλους τρόπους οργάνωσης της πάλης τους, τελικά να «δημιουργούν τον κόσμο»!

 Ένα πρωτόγνωρο κίνημα που ωστόσο υπέστη την ίδια και απαράλλακτη  καταστολή που πάνω από ένα χρόνο ασκεί αριστοτεχνικά η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, αυτή τη διττή καταστολή που στοχεύει στη φυσική και ιδεολογική εξόντωση της λαϊκής αντίδρασης.

 Τα παρακάτω ίσως να είναι αχρείαστα ή και υποτιμητικά για το βίωμα των αγωνιζόμενων στρωμάτων που βρέθηκαν χθες στο δρόμο, ωστόσο οφείλουν να αναφερθούν.

 Εχθές και προχθές μάζες λαού βρέθηκαν αντιμέτωπες με την βιαιότητα, την ακατάπαυστη ρίψη χημικών και δακρυγόνων, τον ξυλοδαρμό, την αστυνομοκρατία. Αποτέλεσμα ήταν η εκκένωση της πλατείας, η φίμωση της φωνής των μαζών που αντιδρούν, 43 προσαγωγές, 17 συλλήψεις, 99 τραυματίες σε κρατικά νοσοκομεία και εκατοντάδες άλλοι στα ιατρεία της πλατείας και του μετρό.

 Οι ίδιοι άνθρωποι που δέχονταν τη φυσική βία απλά γιατί διατράνωσαν τα δίκαια αιτήματά τους, στα δελτία των καναλιών και τις πρετεντερικές φανφάρες και την ιδεολογική καταστολή. Οι ρητορείες περί κουκουλοφόρων ξύπνησαν, όταν μόλις πριν μία βδομάδα τα κανάλια μίλαγαν για ένα κίνημα δίκαιης κοινωνικής αντίδρασης, και η προσπάθεια απονομιμοποίησης του κινήματος άγγιξε πάλι τη λάσπη και χυδαία , προβοκατόρικη κυβερνητική προπαγάνδα.

  Η 28^η και η 29^η Ιούνη έγιναν ένας ακόμα σταθμός στη βιαιότητα αυτής της κυβέρνησης. Άλλωστε ευτυχώς οι μνήμες της 5^ης Μάη 2010, του Δεκέμβρη 2010,  της 15^ης Μάη 2011, που οδήγησε τον αγωνιςτή Ι.Κ. σε ημιθανή κατάσταση στο νοσοκομείο, αλλά και της 15^ης Ιούνη είναι ακόμα νωπές.

  Μέσα σάυτή τη λαίλαπα χυδαίων μεταρρυθμίσεων και βίας ,η ΠΑΣΠ , κυβερνητική παράταξη μέσα στις σχολές , επιλέγει ρητορείες που την ταυτίζουν με το ΠΑΣΟΚ ρίχνοντας τις μάσκες της ανεξαρτησίας που επίμονα πάλευε έναν ολόκληρο χρόνο να πείσει πως την διακατέχει. Εξοργιστικά μάλιστα, σε κείμενο στην ιστοσελίδα της αναφέρει πως η ΠΑΣΠ πρέπει να αφουγκραστεί τις δύσκολες ώρες που περνά ο κομματικός της φορέας. Αυτοί που βλέπουν το ΠΑΣΟΚ  να περνά δύσκολα, κλείνοντας τα μάτια στο ξύλο και την επιθετική πολιτική που εξαπολύεται ενάντια σε ολόκληρη την κοινωνία, έχουν έναν μόνο ρόλο στο Πανεπιστήμιο, αυτόν του κυβερνητικού βραχίονα, του προωθητή των αναδιαρθρώσεων, εκείνου που υποθηκεύει το παρόν και το μέλλον μας.

 Εμείς θεωρούμε πως τώρα παρά ποτέ ο αγώνας πρέπει να κλιμακωθεί. Το Σύνταγμα έδειξε πως δεν είμαστε η νεολαία της σιωπής και της υποταγής, ενώ παράλληλα έδωσε στο εργατικό κίνημα που ήρθε πριν από ένα χρόνο μετά από δεκαετίες νηνεμίας στο προσκήνιο νέα ώθηση. Το Σύνταγμα πρέπει να τροφοδοτηθεί από όλους μας και με τη σειρά του να τροφοδοτεί τους επί μέρους αγώνες στους εργασιακούς και κοινωνικούς χώρους, στις σχολές και τις γειτονιές. Ο Σ. Φ. Νομικής οφείλει, όπως εδώ και χρόνια πράττει, να συγκρούεται με εκείνους που πλήττουν την καθημερινότητα και το μέλλον του, με όπλο τις Γενικές Συνελεύσεις και τις αποφάσεις τους εδώ και χρόνια να βαδίζει στα βήματα του κινήματος.

ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΔΕΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΙΤΑΙ, ΔΕΝ ΚΑΤΑΣΤΕΛΛΕΤΑΙ!   

ΟΤΑΝ ΤΑ ΒΡΙΣΚΟΥΝ ΣΤΟ ΚΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ, Η ΜΟΝΗ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ!

Βρισκόμαστε στις αρχές μιας ακόμα εξεταστικής, η οποία όμως δεν είναι όπως οι άλλες. Η εξεταστική αυτή διαφέρει, όχι γιατί ξαφνικά η αχανής ύλη και τα ογκώδη συγγράμματα σταμάτησαν να δυσχεραίνουν τη φοιτητική μας καθημερινότητα, ούτε επειδή οι εξεταστές-κέρβεροι έπαψαν να μας θεωρούν όλους a priori ύποπτους αντιγραφής αλλάζοντας μας θέσεις και κάνοντας μας συνεχώς παρατηρήσεις. Πολύ περισσότερο καθώς αποτελεί μια περίοδο πλούσιων πολιτικών και κοινωνικών διεργασιών, ανακατατάξεων και ευρύτερων αναταραχών σε ολόκληρη την κοινωνία.

Το κεντρικό πολιτικό σκηνικό διαμορφώνεται κυρίως γύρω από τις κινητοποιήσεις στο Σύνταγμα. Ήδη από τις 25 Μαΐου στις πλατείες των μεγάλων πόλεων αλλά και στις γειτονιές και κυρίως στο Σύνταγμα πραγματοποιούνται  πρωτοφανούς μαζικότητας λαϊκές συγκεντρώσεις. Μέσα από διαδικασίες Λαϊκών Συνελεύσεων εκφράζεται η αποδοκιμασία και η λαϊκή οργή απέναντι στην πολιτική της κυβέρνησης, η οποία υπό τις κατευθύνσεις της Ε.Ε και του ΔΝΤ, με μια πληθώρα αντιλαϊκών μέτρων επιχειρεί την υπέρβαση της κρίσης στις πλάτες των εργαζόμενων στρωμάτων και της νεολαίας που δεν τη δημιούργησαν. Παρά τα αντιφατικά χαρακτηριστικά που εξαρχής παρουσίασε αυτή η κίνηση λόγω των ετερόκλητων στοιχείων που την αποτελούν, μέσα από Συνελεύσεις που πραγματοποιούνται καθημερινά, έγινε δυνατό μέσα από πλούσια πολιτική ζύμωση, να καθοριστεί το πολιτικό πλαίσιο και οι βασικοί πολιτικοί στόχοι αυτού του εγχειρήματος.

Ως πρώτος κόμβος αυτών των μαζικότατων συγκεντρώσεων τέθηκε η 15 Ιούνη, ημέρα κατά την οποία θα γίνονταν η κατάθεση του «Μεσοπρόθεσμου προγράμματος δημοσιονομικής σταθερότητας», το οποίο φέρνει περαιτέρω αντιλαϊκά μέτρα, όπως  ιδιωτικοποιήσεις των ΔΕΚΟ και ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας, μειώσεις μισθών και συντάξεων, παγίωση της ανασφάλιστης και ελαστικής εργασίας. Η κυβέρνηση με τους συνηθισμένους «ελιγμούς» της και παρά τις πιέσεις που οδήγησαν στη μετάθεση της ημέρας ψήφισης του Μεσοπρόθεσμου, το κατέθεσε εν κρυπτώ στις 8 Ιουνίου. ‘Όμως, η προγραμματισμένη συγκέντρωση από τη Λαϊκή Συνέλευση του Συντάγματος για τις 15, ημέρα πανεργατικής απεργίας πραγματοποιήθηκε, δίνοντας μια ηχηρή απάντηση στα αντιλαϊκά σχέδια ΠΑΣΟΚ-Ε.Ε-ΔΝΤ. Εργαζόμενοι και νεολαία μαζικά κατέβηκαν στους δρόμους, περικύκλωσαν τη Βουλή και συνέχιζαν να βρίσκονται εκεί και να αγωνίζονται για τα δικαιώματά τους καθ’ όλη τη διάρκεια της μέρας και παρά την απρόκλητη επίθεση των δυνάμεων καταστολής. Το όργιο καταστολής με την ακατάπαυστη ρίψη χημικών και δακρυγόνων, τις δεκάδες προσαγωγές και συλλήψεις και τους άγριους ξυλοδαρμούς των διαδηλωτών που οδήγησαν δεκάδες τραυματίες στα νοσοκομεία, δεν ανέκοψε την προσπάθεια των διαδηλωτών,  οι οποίοι έμεναν στο δρόμο μέχρι τέλους, για να ανακαταλάβουν την πλατεία Συντάγματος και να πραγματοποιήσουν Λαϊκή Συνέλευση.

Είναι η πρώτη φορά μετά από δεκαετίες που το λαϊκό κίνημα φέρνει στα πρόθυρα την πτώση μιας κυβέρνησης και επιτυγχάνει τέτοιους τριγμούς στο πολιτικό σκηνικό. Η απάντηση της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ απέναντι στο λαϊκό αγώνα και τη μεγαλειώδη διαδήλωση της Τετάρτης 15/6 ήταν ένας ξεκάθαρος εμπαιγμός. Αφού η προσπάθεια για σχηματισμό οικουμενικής κυβέρνησης δεν ευοδώθηκε, ο Παπανδρέου προχώρησε σε ανασχηματισμό της κυβέρνησής του ζητώντας ψήφο εμπιστοσύνης την Τρίτη,21/6. Η αλλαγή προσώπων σε θέσεις που ακολουθούν τις ίδιες αντιλαϊκές πολιτικές και εξυπηρετούν τα ίδια συμφέροντα είναι ξεκάθαρα μια κίνηση άγχους της κυβέρνησης που τρομοκρατείται από την είσοδο των λαϊκών μαζών στο προσκήνιο.

Όμως, το λαϊκό κίνημα δεν ενσωματώνεται και δεν καταστέλλεται.. Οι ελιγμοί του Παπανδρέου δεν ξεγελούν κανέναν πλέον και το όργιο καταστολής που εξαπολύθηκε από τις αστυνομικές δυνάμεις δεν τρομοκρατούν το λαό! Μαζικά και δυναμικά νεολαία και εργαζόμενοι θα βρισκόμαστε στο δρόμο την ημέρα ψήφου εμπιστοσύνης προς την κυβέρνηση(21/6) αποδεικνύοντας ότι αυτή η κυβέρνηση και η πολιτική της αποτελούν παρελθόν μπροστά στον αγώνα μας που κλιμακώνεται με καταλήψεις, απεργίες και διαδηλώσεις.

Σημαντικό κόμβο οφείλει να αποτελέσει και στις 23 και 24 Ιούνη η Σύνοδος της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το «Σύμφωνο για το Ευρώ» που παγιώνει επιπλέον αντεργατικά μέτρα για όλα τα κράτη της Ε.Ε. Αποκορύφωμα των κινητοποιήσεων πρέπει να είναι η μέρα ψήφισης του Μεσοπρόθεσμου, όποτε αυτή μεταφερθεί, ημέρα που εκατοντάδες χιλιάδες απεργοί, άνεργοι, φοιτητές, συνταξιούχοι και μετανάστες θα βρίσκονται στο δρόμο αποφασιστικά για να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους, το μέλλον τους, μια ζωή με αξιοπρέπεια!!!

Στους δρόμους και στις πλατείες τσακίζουμε τα σχέδιά τους!!

ΔΕ ΜΑΣ ΦΟΒΙΖΟΥΝ, ΜΑΣ ΕΞΟΡΓΙΖΟΥΝ!!!

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ: ΟΤΑΝ ΟΙ ΜΥΘΟΙ ΚΑΤΑΡΡΕΟΥΝ…

Η περίοδος που διανύουμε χαρακτηρίζεται και διαπερνάται από την οικονομική κρίση και τις επιπτώσεις της. Στο όνομα της οικονομικής κρίσης, επιχειρούνται και πραγματοποιούνται από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με την στήριξη του ΛΑΟΣ και της ΝΔ και υπό τις επιταγές της Ε.Ε και τις κατευθύνσεις του ΔΝΤ,  οι μεγαλύτερες αναδιαρθρωτικές τομές στον ελληνικό κοινωνικό σχηματισμό, από την περίοδο της μεταπολίτευσης. Γι’ αυτό και καθίσταται απαραίτητη η επεξεργασία των ερωτημάτων που προκύπτουν από την πραγματικότητα της οικονομικής κρίσης και των επιπτώσεών της.

Ένα ζήτημα που προβάλλεται συχνά από τα ΜΜΕ, στα οποία η κυβέρνηση έχει βρει τον καλύτερο σύμμαχο ιδεολογικής καταστολής και τρομοκρατίας των λαϊκών αγώνων, είναι πως η οικονομική αυτή κρίση, είναι αποτέλεσμα κακοδιαχείρισης και διαφθοράς συγκεκριμένων κυβερνήσεων και πολιτικών επιλογών. Το «συμπέρασμα» αυτό σαφέστατα στόχο έχει την ενσωμάτωση και τον αποπροσανατολισμό της λαϊκής οργής, καθώς και την προλείανση του εδάφους για νέες αναδιαρθρωτικές αλλαγές, για περισσότερα δυσβάσταχτα μέτρα, γι’ αυτό που αποκαλούν «νοικοκύρεμα» του κράτους.

Η πραγματικότητα είναι, πως η κρίση αυτή είναι κρίση του ίδιου του συστήματος, των πολιτικών και οικονομικών αδυναμιών του. Δεν είναι καθόλου τυχαίο, που ακόμη και σε χώρες της ευρωζώνης που μέχρι τώρα θεωρούνταν «πρότυπα» ανάπτυξης και σωστής διαχείρισης, όπως η Ιρλανδία, εισχωρεί ο μηχανισμός «στήριξης» ΔΝΤ-ΕΕ, επιφέροντας δυσβάσταχτα οικονομικά μέτρα και αίροντας λαϊκές κατακτήσεις. Η κατάσταση αυτή πρέπει να μας ξεκαθαρίζει πως μια οικονομική κρίση, αποτελεί για το κεφάλαιο και τους υποστηρικτές των επιλογών του, ευκαιρία για αναδιαρθρώσεις και αναδιατάξεις στους εκάστοτε κοινωνικούς σχηματισμούς, μέσα από τις οποίες αλλαγές αυτές, το κεφάλαιο έχει την ευκαιρία αίροντας τις λαϊκές κατακτήσεις, να λάβει καλύτερη θέση μάχης στο πεδίο της ταξικής πάλης. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, το ελληνικό κεφάλαιο στηρίζει και ωφελείται ξεκάθαρα από τις τομές αυτές στα πλαίσια της Ε.Ε.

Μια ακόμη αυταπάτη που χρόνια τώρα είχε καλλιεργηθεί και τίθεται υπό αμφισβήτηση και αίρεση στα πλαίσια της οικονομικής κρίσης, είναι ο ρόλος της Ε.Ε, καθώς και τα συμφέροντα που το μόρφωμα αυτό εξυπηρετεί. Τα επιχειρήματα περί «Ευρώπης των λαών» που ακόμη και ένα κομμάτι της επίσημης αριστεράς υιοθετεί, (βλ. ΣΥΝ), φαίνεται να καταρρέουν. Η Ε.Ε, δημιουργήθηκε ακριβώς, όχι στην βάση ενοποίησης και συγκερασμού δικαιωμάτων και λαϊκών αιτημάτων στον ευρωπαϊκό χώρο, αλλά για την οικονομική ολοκλήρωση των συμφερόντων του κεφαλαίου, στα πλαίσια της Ευρώπης. Η ολοκλήρωση αυτή, ασκείται κυρίως στη βάση μιας νομισματικής πολιτικής μέσω του ευρώ, που χωρίς να λαμβάνει υπόψη τις οικονομικές και κοινωνικές ιδιαιτερότητες του κάθε σχηματισμού, εκβιαστικά επιβάλλει οικονομικές πολιτικές σε βάρος των εργαζομένων και των δικαιωμάτων τους. Γι’ αυτό και αποτελεί αυταπάτη, η επιδίωξη αλλαγής πολιτικής κατεύθυνσης ενός οργανισμού μέσα από την παρέμβαση σε αυτόν, όταν ο ίδιος ο στόχος από την ίδρυσή του, έρχεται αντιπαραθετικά με τα συμφέροντα και τις επιδιώξεις των εργαζομένων.

Στην πολιτική της Ε.Ε, προστίθεται και η «σωτήρια» επέμβαση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, που έρχεται να ισορροπήσει τις αντιφάσεις στο εσωτερικό της Ε.Ε, προωθώντας «αποτελεσματικότερα» και σταθεροποιώντας τις επιδιώξεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της ευρωζώνης. Καμία σημασία βέβαια δεν έχει η σύνθεση του μηχανισμού στήριξης, καθώς από όπου κι αν προέρχονται, οι αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις του κεφαλαίου στόχο έχουν να πλήξουν τα συμφέροντα και τις διεκδικήσεις του εργατικού κινήματος.

Ένα ακόμη επιχείρημα από την πλευρά της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ και απ’ τα «παπαγαλάκια» της τα ΜΜΕ, είναι πως το δημόσιο έλλειμμα οφείλεται στην άκρατη ανάπτυξη του «κοινωνικού κράτους», και πως γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο απαραίτητη είναι η επιβολή μιας «τάξης», μέσα από περικοπές των δημόσιων παροχών στην υγεία, την κοινωνική ασφάλιση, τις δημόσιες συγκοινωνίες, την εκπαίδευση και μια σειρά άλλων τομέων. Μια τέτοια «άποψη» ξεχνά φυσικά πως η αύξηση του ελλείμματος οφείλεται στην όλο και εντεινόμενη εκμετάλλευση των εργαζομένων, και στην κατασπατάληση του δημόσιου χρήματος που θυσιάζεται στο βωμό της άκρατης ανάπτυξης του κεφαλαίου, με παραδείγματα όπως οι ολυμπιακοί αγώνες, τα άτοκα δάνεια από τα δημόσια ταμεία σε μεγάλες επιχειρήσεις, οι στρατιωτικοί εξοπλισμοί.

Στα πλαίσια λοιπόν αυτά, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, εξαπολύει την μεγαλύτερη επίθεση στα εργασιακά κεκτημένα, που έχει ζήσει ο ελληνικός κοινωνικός σχηματισμός τις τελευταίες δεκαετίες. Αξιοποιώντας μια σειρά από ιδεολογήματα όπως «η εθνική ενότητα και συναίνεση», η «αξιοκρατία», η «πάταξη της διαφθοράς», η κυβέρνηση προχωρά στην άρση κατακτήσεων αιώνα, εγκαθιδρύοντας στην ουσία ένα καθεστώς εργασιακού μεσαίωνα.

Ένας από τους βασικούς στόχους της κυβερνητικής πολιτικής, είναι ο περαιτέρω κατακερματισμός των εργαζομένων και η επιβολή ξεκάθαρων φραγμών στη δυνατότητά τους να οργανώνονται και να παλεύουν συλλογικά, μέσω της κατάργησης των συλλογικών συμβάσεων εργασίας και την υπεροχή των κλαδικών έναντι αυτών, με αποτέλεσμα την άρση της κατοχύρωσης των εργαζομένων απέναντι στην αυθαιρεσία του κάθε εργοδότη. Είναι σαφές, πως όσο μικρότερη είναι η δυνατότητα συλλογικής διαπραγμάτευσης για τους εργαζομένους, τόσο δυσκολότερη γίνεται γι’ αυτούς η εξασφάλιση αυτονόητων μέχρι τώρα δικαιωμάτων, όπως η προστασία απέναντι στις απολύσεις, ή η κατοχύρωση αξιοπρεπούς αμοιβής. Με τον τρόπο αυτό, και σε συνδυασμό με άλλα μέτρα όπως η απελευθέρωση των απολύσεων και οι περικοπές των μισθών, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να κάνει καθεστώς την ελαστική και ανασφάλιστη εργασία, δημιουργώντας στρατιές νέων εργαζομένων που ζώντας στην ανασφάλεια θα είναι επιρρεπείς σε κάθε είδους εργοδοτική τρομοκρατία.

Επιπλέον, η κυβέρνηση προχωρά στην κατάργηση της κοινωνικής ασφάλισης, αναιρώντας τον χαρακτήρα της ως λαϊκής κατάκτησης, και υποχρεώνοντας τον κάθε εργαζόμενο σε ατομική διεκδίκηση του δικαιώματος αυτού, από τον εκάστοτε εργοδότη. Ανάλογα με τις εισφορές του κάθε εργαζόμενου, θα κρίνεται και η δυνατότητά του στο δικαίωμα της σύνταξης και της περίθαλψης. Το «ασφαληστρικό» νομοσχέδιο του ΠΑΣΟΚ συμπληρώνει ο αποχαρακτηρισμός μιας σειράς βαρειών και ανθυγειινών επαγγελμάτων, η εξίσωση των ορίων συνταξιοδότησης προς τα πάνω και οι περικοπές των συντάξεων.

Η ιδιωτικοποίηση των τομέων της υγείας, των συγκοινωνιών και των οργανισμών κοινής ωφέλειας, αποτελεί επίσης έναν ξεκάθαρο στόχο της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ. Παραδίδοντας κερδοφόρες κρατικές επιχειρήσεις και οργανισμούς στους ιδιώτες, η κυβέρνηση δυσχεραίνει ακόμη περισσότερο την ελεύθερη και δωρεάν πρόσβαση σ’ αυτές.

Τα παραπάνω μέτρα, αν συνδυαστούν και με τις υπόλοιπες αναδιαρθρωτικές τομές, όπως η περικοπή των μισθών, η κατακόρυφη αύξηση του ΦΠΑ, οι απολύσεις, το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, η επέκταση του καθεστώτος της ελαστικής και ανασφάλιστης εργασίας, συνθέτουν ένα ζοφερό πεδίο, μέσα στο οποίο η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ και τα συμφέροντα που εξυπηρετεί, επιδιώκει να φορτώσει στις πλάτες των εργαζομένων το βάρος μιας κρίσης που οι ίδιοι δεν δημιούργησαν.

Όλα τα παραπάνω, αφορούν και πρέπει να αποτελούν casus belli για το φοιτητικό κίνημα απέναντι στην κυβέρνηση και τους αρωγούς της. Τα μέτρα αυτά, θέτουν ξεκάθαρα στο στόχαστρο την κοινωνική ομάδα της νεολαίας, καθώς κυρίως πλήττουν τους νέους εργαζόμενους, τους εργαζόμενους του μνημονίου, επιβάλλοντάς τους ένα καθεστώς ελαστικής και ανασφάλιστης εργασίας, αναγκάζοντάς τους να επανειδικεύονται και να πειθαρχούν στις ορέξεις του οποιουδήποτε εργοδότη. Όλα αυτά γίνονται ακόμη πιο ξεκάθαρα με το «Σύμφωνο Πρώτης Απασχόλησης», που επιβάλλει κατώτατο μισθό 480 ευρώ, και δεν κατοχυρώνει στον νέο εργαζόμενο κανένα ασφαλιστικό δικαίωμα και καμιά προστασία απέναντι στο ενδεχόμενο απόλυσης, μετατρέποντάς τον στην ουσία σε «αναλώσιμο» για τις ανάγκες της κάθε επιχείρησης και του κάθε εργοδότη. Δεν πρέπει να αγνοούμε άλλωστε, πως και οι επιχειρούμενες αλλαγές στην εκπαίδευση μέσα από την αυταρχικοποίηση του πανεπιστημίου, στόχο έχουν την διαμόρφωση του μελλοντικού εντατικοποιημένου και πειθήνιου εργαζομένου του Μνημονίου.

Είναι επίσης βέβαιο, πως οι επιλογές αυτές της κυβέρνησης, παρά τα κροκοδείλια δάκρυα, προσπαθούν να θέσουν ένα τέλος στο ελληνικό «παράδοξο» των  λαϊκών κατακτήσεων και των κοινωνικών αγώνων με μέτρα που σε καμία περίπτωση δεν είναι προσωρινά, αλλά όπως φαίνεται και από τις συμφωνίες για τα «Μνημόνια 2 και 3», στόχο έχουν να υποθηκεύσουν το παρόν και το μέλλον μας.

Όπως αναφέρθηκε και πιο πάνω, η οικονομική κρίση αποτελεί για το κεφάλαιο ευκαιρία για βάθεμα των αναδιαρθρώσεων. Όμως, από την άλλη πλευρά, αποτελεί και για το εργατικό κίνημα ευκαιρία αγώνων και ανατροπής. Τα μέτρα που επιβάλλουν, σε καμία περίπτωση δεν αποτελούν μονόδρομο, και είναι μεγάλο στοίχημα για το λαϊκό κίνημα, να διεκδικήσει την έξοδο από την κρίση με όρους που θα ευνοούν το ίδιο και τους κοινωνικούς αγώνες. Απέναντι στις λογικές συνδιαχείρισης και ηττοπάθειας της καθεστωτικής αριστεράς, το λαϊκό κίνημα μπορεί να αποδείξει πως μαθαίνει και προχωρά κατακτώντας. Μια σειρά αιτημάτων όπως η έξοδος από την ευρωζώνη και η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα για την ευκολότερη διαχείριση των επιπτώσεων της κρίσης στα πλαίσια του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού, η εθνικοποίηση των μεγάλων παραγωγικών επιχειρήσεων και τραπεζών για τον έλεγχο της οικονομικής και νομισματικής πολιτικής, η διαγραφή του χρέους και η στάση πληρωμών για να μην πληρώσουν οι εργαζόμενοι μια κρίση που οι ίδιοι δεν δημιούργησαν, πρέπει να γίνουν σαν αιτήματα κτήμα των κινημάτων, δίνοντας προοπτική νίκης σε εργαζόμενους και νεολαία.

Το φοιτητικό κίνημα, πρέπει να σταθεί αλληλέγγυο δυναμικά στο πλάι των εργαζομένων, και απαντώντας την όλο και εντεινόμενη καταστολή που το κράτος επιστρατεύει και αναβαθμίζει για να καταστείλει τους λαϊκούς αγώνες, να διεκδικήσει την ανατροπή των μέτρων και του Μνημονίου! Κανείς δεν θα υποθηκεύσει το παρόν και το μέλλον μας! Με μαζικούς αγώνες θα συντρίψουμε τα σχέδιά τους, θα νικήσουμε!

ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ Η ΓΕΝΙΑ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ, ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΚΗΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΣΗΣ!

ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΝΕΟΛΑΙΑ ΘΑ ΣΥΝΤΡΙΨΟΥΜΕ ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΟΥΣ!

Ρ.Α.Πα.Ν.- Σ.Α.Φ.Ν.