Αποτελέσματα Φοιτητικών Εκλογών στο ΦΣ Νομικής - Μάιος 2014

ψηφίσαντες: 1354
άκυρα: 52
έγκυρα: 1302

Κατανομή 9 εδρών του Διοικητικού Συμβουλίου:

ΔΑΠ-ΝΔΦΚ: 4
ΕΑΑΚ: 2
ΠΚΣ: 2
ΑΡΕΝ: 1

Για δεύτερη συναπτή χρονιά, τα ΕΑΑΚ στη Νομική καταγράφονται στη δεύτερη θέση στην πολιτική μάχη των φοιτητικών εκλογών. Μια πολιτική μάχη που ειδικά στη Νομική, με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της σχολής μας, τον συντηρητικό πολιτικό συσχετισμό και τα όσα εκτυλίχθηκαν φέτος σε επίπεδο κινηματικών διεργασιών (βλ. αγώνας φοιτητών - διοικητικών υπαλλήλων) αλλά και όσων ακολούθησαν (βλ. χαμένο εξάμηνο) έχει μια εξαιρετικά αναβαθμισμένη σημασία.

Πριν περάσουμε σε μια αναλυτική αποτίμηση των αποτελεσμάτων, οφείλουμε, λοιπόν, για να είμαστε συνεπείς, να τοποθετήσουμε τα αποτελέσματα αυτά μέσα στην χρονική και πολιτική τους συγκυρία.

Αναλυτική Αποτίμηση:

Συμμετοχή: Η κάλπη της Νομικής, η μεγαλύτερη μονοτμηματική κάλπη της Αθήνας, έπεσε από 1447 ψήφους πέρσι στους 1354 ψηφίσαντες. με τα έγκυρα ψηφοδέλτια να φτάνουν τα 1302 σε αντίθεση με τα περσινά 1386. Εμείς αυτό το αποτιμάμε αρνητικά, ανεξάρτητα από το πως κατανέμεται κάθε χρόνο η μείωση των ψήφων σε επίπεδο πολιτικό δυνάμεων (φέτος ας πούμε δεν επηρέασε τη ΔΑΠ, πέρσι είχε καρπωθεί σχεδόν όλη την αποχή). Και το αποτιμάμε αρνητικά επειδή κάθε χρόνο ένα από τα πράγματα που παλεύουμε και θέλουμε ως σχήμα για τις φοιτητικές εκλογές είναι η όλο και μεγαλύτερη ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ όλων μας προκειμένου να ανοίγουν οι αντιθέσεις και όλες οι απόψεις και να μην εγκλωβίζονται σε μια ακαθόριστη, πολιτικά ακίνδυνη σιωπή.

ΔΑΠ: Η ΔΑΠ φτάνοντας πέρσι σε ένα ιστορικό χαμηλό ψήφων φέτος παρουσίασε μια σταθερότητα, παίρνοντας ουσιαστικά τον ίδιο απόλυτο αριθμό ψήφων και αυξάνοντας το ποσοστό της λόγω της πτώσης της κάλπης. Με αυτόν τον τρόπο κατάφερε εν τέλει να επανέλθει στην 4η έδρα στο Διοικητικό Συμβούλιο. Χωρίς να κλείνουμε τα μάτια απέναντι στο γεγονός ότι για εμάς η παράταξη της ΝΔ και του Σαμαρά έπρεπε να καταδικαστεί με πιο αποφασιστικό τρόπο από τους φοιτητές της Νομικής, δεν μας αποθαρρύνει καθόλου η εξέλιξη αυτή. Ας μην ξεχνάμε ότι η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ φέτος αξιοποίησε ένα πολύ μεγάλο δωράκι που της έκανε το καθηγητικό σώμα της σχολής. Το χαμένο εξάμηνο! Με αυτό το όπλο προσπάθησε να βάλει τα αριστερά αγωνιστικά σχήματα στο περιθώριο και να αναδειχθεί ως εγγυήτρια δύναμη του συλλόγου. Αυτό δεν το κατάφερε παρόλα αυτά! Και σε αυτό πολύ σημαντικός ήταν και ο πρωτοπόρος ρόλος που έπαιξαν τα ΕΑΑΚ στην πάλη και κατά του χαμένου εξαμήνου.

ΠΚΣ: Η ΠΚΣ σημείωσε και αυτή μια σχετική σταθερότητα, η οποία στο φόντο της πτώσης της κάλπης και της πτώσης της ΑΡΕΝ την ανέβασε στην τρίτη θέση. Η ΠΚΣ και το Μέτωπο Αγώνα Σπουδαστών για εμάς δεν ανεβαίνει στην τρίτη θέση στο φόντο κάποιας κινηματικής αποκρυστάλλωσης, στο φόντο κάποιου αγώνα που ο σύλλογος ή η ίδια αυτοτελώς έδωσε και κέρδισε ή έχασε.

Και αυτό για δύο λόγους: Αφενός, ακόμα και με τον στρεβλό, αυτοτελή, σεχταριστικό τρόπο που το συνηθίζει, δεν άνοιξε κανένα μέτωπο φέτος για κανένα ζήτημα των φοιτητών (βλ. συγγράμματα, σίτιση, στέγαση), αφετέρου, στο μεγάλο αγώνα που δώσαμε φέτος στις αρχές της χρονιάς, είχε από πολύ νωρίς μέσα στις Γενικές Συνελεύσεις μία πολύ συντηρητική τοποθέτηση, που καλούσε σε ανοιχτή σχολή, καταγγέλλοντας ουσιαστικά τις φοιτητικές καταλήψεις και την ίδια την Απεργιακή Επιτροπή. Προφανώς και δεν μπορούμε να πούμε ότι η ψήφος στην ΠΚΣ ήταν μια συντηρητική ψήφος και τελεία. Σίγουρα ενσωμάτωσε τέτοια στοιχεία ενός κόσμου που τον καλεί να αντιληφθεί το "δίκιο του αγώνα" αλλά όχι να το μεταφράσει σε κινηματική πρακτική στη βάση μιας αναθετικής λογικής, όμως πρέπει να δούμε και ένα ενδεχόμενο κομμάτι φοιτητών με πραγματικά πολιτικά ερωτήματα το οποίο μάλλον δεν καταφέραμε να το εκφράσουμε ως ΕΑΑΚ.Η κατάληψη της 2ης έδρας στο ΔΣ από την ΠΚΣ θεωρούμε ότι είναι ανησυχητική όχι επειδή η ΠΚΣ δεν είναι μια αριστερή κινηματική δύναμη αλλά επειδή η πολιτική λογική του απομονωτισμού και η μονομερής επίθεση προς τις αριστερές δυνάμεις και δη τα ΕΑΑΚ (βλ. και επίθεση της ΚΝΕ στα ΕΑΑΚ ΕΜΠ με αποτέλεσμα των τραυματισμό ΕΑΑΚιτών), χωρίς την παραμικρή αντιπαράθεση με τη ΔΑΠ - ΝΔΦΚ, προοιωνίζει μια στάση πολύ μακριά από τη μετωπική λογική που εμείς πρεσβεύουμε για την αριστερά και τοι φοιτητικό σώμα.

ΑΡΕΝ: Η ΑΡΕΝ συνέχισε την καθοδική της πορεία τόσο σε πανελλαδικό επίπεδο όσο και σε επίπεδο Νομικής,  πέφτοντας πλέον στην 4η θέση. Αυτό δεν είναι τυχαίο. Η λογική της "μη παρέμβασης" εν αναμονή μιας "από τα πάνω" (βλ. ΣΥΡΙΖΑ) αλλαγής των πραγμάτων, η εναλλακτικού τύπου εμφάνιση κατ' αποκλειστικότητα (μόνο εκδηλώσεις, κουζίνες κλπ), η άρνηση άρθρωσης πραγματικών αντιστάσεων γύρω από οποιοδήποτε ζήτημα της φοιτητικής καθημερινότητας, η σύμπνοια με την απόφαση του τμήματος να χαθεί το εξάμηνο (βλ. πλαίσιο ΑΡΕΝ σε ΓΣ αρχές Γενάρη), το γενικόλογο "θέλουμε τα πάντα" το οποίο όμως απολήγει στο να μην κάνουμε και πολλά, εν τέλει δεν μπόρεσε να συσπειρώσει, ούτε να πείσει κόσμο του συλλόγου στην στήριξη της ΑΡΕΝ.

Σχόλιο:

"Γιατί κάποια πράγματα δεν αλλάζουν με τις εκλογές..."
Όπως πάντα τονίζαμε, οι εκλογές είναι άλλη μια πολιτική μάχη και όχι Η πολιτική μάχη. Για εμάς αυτό που έχει σημασία είναι η στήριξη των ΕΑΑΚ που τα κατέγραψε για άλλη μια φορά στην δεύτερη θέση στο ΦΣ Νομικής να μεταφραστεί σε συλλογικούς αγώνες, να μεταφραστεί σε ενδυνάμωση των Γενικών Συνελεύσεων να μεταφραστεί σε συζήτηση, συναπόφαση και συνυλοποίηση γύρω από τα προβλήματά μας.

Δεν μας φθάνει ούτε μας αντιστοιχεί απλώς μια "κραυγή αντίστασης" την ημέρα των εκλογών, μια φορά τον χρόνο.

Αυτό που αντιστοιχεί στους στόχους, στις επιδιώξεις και στις διεκδικήσεις μας είναι οι ανυποχώρητοι αγώνες μας. Αυτοί που ρίχνουν νόμους, αυτοί που ρίχνουν κυβερνήσεις, που στέλνουν μηνύματα άγχους στα κομματικά επιτελεία όσων υποθηκεύουν το παρόν και το μέλλον μας, αυτοί που νικάνε!

Ας μεταφραστεί έτσι η στήριξη των ΕΑΑΚ στη σχολή μας...

              με το μυαλό στο "εμείς" και όχι στο "εγώ"
                                         για τους αγώνες που έρχονται! 

  

"Υπάρχει λόγος να αγωνίζεσαι..."

Ναι... υπάρχει λόγος! Υπάρχεις λόγος να αγωνίζεσαι! Υπάρχει λόγος να εναντιώνεσαι σε ό,τι υποθηκεύει το παρόν και το μέλλον σου και να διεκδικείς συλλογικά κάτι καλύτερο από αυτό!

ΔΕΝ υπάρχει κανένας λόγος να δώσεις στήριξη σε αυτούς που π...ουλώντας σου "βοήθεια" και "ακαδημαϊκή ομαλότητα" προωθούν την απάθεια και τον ατομικισμό,

Στη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ...

σε αυτούς που ήδη πολύ πριν την ανακοίνωση της εξίσωσης των πτυχίων μας με αυτών των κολλεγίων μιλούσαν για ιδιωτικά πανεπιστήμια και μιλάνε ακόμα,

σε αυτούς που, στο ίδιο πλαίσιο, καλούν σε εκδήλωση για την αναθεώρηση μεταξύ άλλων και του άρθρου 16, που η κυβέρνησή τους δεν κατάφερε να πετύχει πριν 8 χρόνια δυνάμει ενός μαζικού πανελλαδικού φοιτητικού κινήματος.

Για αυτό, στις 7 Μάη, ας μην τους κάνουμε τη χάρη!

Κείμενο σχετικά με την προεκλογική καμπάνια της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ. Ποιοι είναι στα αλήθεια οι ΔΑΠίτες;

ΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑΝ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΛΟΓΟ

Μπορεί να τους έχεις δει στην Νομική να σου λένε ότι οι καταλήψεις φταίνε. Μπορεί να έχεις ακούσει ότι είναι τα πιο καλά παιδιά. Αυτοί λοιπόν οι χαμογελαστοί τύποι που μέχρι τώρα σε υποδέχονταν με σημειώσεις και προσκλήσεις για τον Παντελίδη, τώρα σου λένε ότι υπάρχει λόγος να ψηφίσεις ΔΑΠ-ΝΔΦΚ. Σε καλούν να ψηφίσεις και για την πολιτική τους θέση και πρακτική στα πανεπιστήμια, δηλαδή την πολιτική της κυβέρνησης Σαμαρά, αλλά και για την φιγούρα του νεολαίου που αυτοί προωθούν. Θεωρούμε αναγκαίο να υπογραμμίσουμε κάποια στοιχεία που συγκροτούν την φιγούρα του ΔΑΠίτη όπως πραγματικά είναι ως μέλος της ΔΑΠ συχνά και της ΟΝΝΕΔ.

«Σου δίνω-μου δίνεις»: Σε μια συγκυρία που η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση διακυβεύει κάθε κατοχυρωμένο φοιτητικό δικαίωμα και υπονομεύει την οποιαδήποτε αξιοπρεπή επαγγελματική προοπτική, ο ΔΑΠίτης της σχολής σου έχει την απάντηση. Σημειώσεις, συγγράμματα, κονέ με καθηγητές και ο κατάλογος συνεχίζεται μέχρι κάποια στιγμή να βρει τη λύση που σου ταιριάζει. Ως μέλος μιας «υπεύθυνης» δύναμης δεν μπορεί παρά να κάνει τα πάντα για να σε ευχαριστήσει, μένοντας κολλημένος σε ένα σύστημα πελατειακών σχέσεων (το οποίο όλως τυχαίως είναι το μόνο που δεν ενοχλεί τη ΔΑΠ στο μη-ακόμη-εξευρωπαϊσμένο ελληνικό πανεπιστήμιο), προσπαθώντας πολύ πιο απλά να εξαγοράσει την ψήφο σου, ως αντάλλαγμα για τις δικές του «παροχές». Για να το πούμε πιο απλά, αν η συγκυρία επιτάσσει να πατήσεις επί πτωμάτων προκειμένου να επιβιώσεις στην Ελλάδα της κρίσης, η ΔΑΠ σου εγγυάται ότι θα σε βοηθήσει. Αρκεί φυσικά να μην κάνεις το λάθος και πατήσεις σε καμία Γενική Συνέλευση.

Συνδιαλλαγή με καθηγητές και όργανα διοίκησης: Είναι αυτοί που μαθαίνουν πρώτοι για τα lock-out σε περίπτωση απεργιών, είναι αυτοί που μπορούν να καταθέτουν προτάσεις στον «για-όλους-τους-υπόλοιπους-άφαντο» πρόεδρο της Νομικής (όπως αυτή του χαμένου εξαμήνου) και που καλούν την ελίτ του καθηγητικού σώματος σε εκδηλώσεις και ημερίδες που διοργανώνουν. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις μελών της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, με πρόσφατο παράδειγμα στην Ιατρική, που παίρνουν πτυχία-φαντάσματα. Αποκορύφωμα όλων αυτών ήταν η τελευταία περίπτωση της υπεύθυνης της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ Ιατρικής, της οποίας τα στοιχεία για το πώς μπήκε στη σχολή αρχικά δεν δίνονταν και εν τέλει διαγράφηκε από το ΦΣ Ιατρικής μετά από κινητοποιήσεις των φοιτητών.

Σεξισμός-Ρατσισμός-Ομοφοβία: Αν κάποιος πραγματικά ήθελε να καταγράψει όλα αυτά τα ιδεολογικά γνωρίσματα, θα έπρεπε να αφιερώσει ένα αυτοτελές κείμενο μόνο και μόνο για να τα απαριθμήσει, αφού συχνά έχουμε δει αφίσες της ΔΑΠ για πάρτυ με σεξιστικό περιεχόμενο, σεξιστικές επιθέσεις σε μέλη αριστερών συλλογικοτήτων, ενώ πέρυσι στις εκλογές του Φ.Σ. Πολιτικού, η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ δεν επέτρεπε σε αλλοδαπούς φοιτητές να ψηφίζουν.

Μπραβιλίκια-Φασίστες: Σε όλους μας είναι γνωστός ο βουλευτής της Ν.Δ. Βορίδης, ο οποίος κυνηγούσε αριστερούς με τσεκούρια. Ασφαλώς, επειδή το μήλο κάτω απ’ την μηλιά θα πέσει, αντίστοιχη είναι η δράση και της ΔΑΠ – ΝΔΦΚ Νομικής Κομοτηνής, που είχε φέρει μπράβους στη ΓΣ του Συλλόγου, ενώ πέρισυ, πάλι στις εκλογές του Πολιτικού, μπράβοι χτύπησαν μέλος της ΡΑΣ-ΕΑΑΚ. Στις καταλήψεις του 2006-2007, γνωστή είναι η επίθεση μπράβων της νύχτας, πληρωμένων από τη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, οι οποίοι μάλιστα προκάλεσαν σοβαρό πρόβλημα ακοής σε μέλος της Ρ.Α.Πα.Ν.-Σ.Α.Φ.Ν. Τέλος, άμεση σχέση με τη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, από την οποία στελεχώνονταν, είχαν οι πρόγονοι των ταγμάτων εφόδου της ΧΑ, Κένταυροι και Rangers, από τους οποίους προερχόταν και ο δολοφόνους του Νίκου Τεμπονέρα, Καλαμπόκας.

Από όλα τα παραπάνω καταλαβαίνουμε ότι πολιτική πρακτική και ιδεολογικά χαρακτηριστικά του ΔΑΠίτη πάνε χέρι-χέρι. Αυτοί που θέλουν ένα πανεπιστήμιο αναδιαρθρωμένο, με διαγραφές και διασπασμένα πτυχία είναι αυτοί που εγχαράσσουν τα πιο συντηρητικά και αντιαριστερά χαρακτηριστικά στη νεολαία. Είναι τα πολιτικά παιδιά του Γεωργιάδη και του Κρανιδιώτη, που κανένα δισταγμό δεν έχουν να συμπράξουν ακόμη και με τους φασίστες. Για όλους αυτούς και για πολλούς ακόμα λόγους, μάλλον δεν υπάρχει κανένας λόγος να στηρίξεις τη νεολαία του Σαμαρά στα πανεπιστήμια ∙ αυτούς που τάζουν σημειώσεις και επαγγελματική αποκατάσταση, αυτούς που θέλουν το πια μαύρο παρόν και μέλλον για μια ολόκληρη γενιά.

Συνέντευξη του σχήματος με τον διοικητικό υπάλληλο Κων. Μπάσιο

Στα πλαίσια συγγραφής του περιοδικού μας, Contra Legem, το οποίο θα είναι διαθέσιμο δωρεάν τις πρώτες μέρες του Μάη, πήραμε συνέντευξη από τον Κων/νο Μπάσιο, διοικητικό υπάλληλο του ΕΚΠΑ και μέλος της (τότε) Απεργιακής Επιτροπής, ο οποίος απαντώντας σε μια σειρά από ερωτήσεις, φωτίζει πλευρές του αγώνα των διοικητικών που ενδεχομένως ποτέ να μην έχουμε αναλογιστεί.

Η πολύμηνη απεργία των διοικητικών σίγουρα σημάδεψε την ακαδημαϊκή χρονιά και πόλωσε τους φοιτητές και ολόκληρη την κοινωνία. Ας ακούσουμε, λοιπόν, και την πλευρά των ίδιων των εργαζομένων και σύντομα θα διαπιστώσουμε ότι όσα συνέβησαν τους πρώτους 4 μήνες της χρονιάς μας αφορούσαν πολύ πιο άμεσα από όσο νομίζαμε.

Διαδικασία σχήματος ΡΑΠαΝ-ΣΑΦΝ την Παρασκευή 25/4, 15.00 στο στέκι μας

Αποφάσεις ΔΣ του Φοιτητικού Συλλόγου Νομικής 3/4

Το δικαίωμα στον κοινωνικό κανιβαλισμό (κείμενο απάντησης στον Πάσχο Μανδραβέλη)

Στην Καθημερινή της Παρασκευής ο δημοσιογράφος Πάσχος Μανδραβέλης (Π.Μ.), γνωστός για τα άρθρα του γύρω από την τριτοβάθμια εκπαίδευση, την τοποθέτησή του κατά των αριστερών σχημάτων και υπέρ των τελευταίων νόμων για τα ΑΕΙ – ΤΕΙ (Διαμαντοπούλου – Αρβανιτόπουλου), αφιέρωσε ένα άρθρο του ασκώντας κριτική στην ΡΑΠαΝ-ΣΑΦΝ, επ’ αφορμή ενός χιουμοριστικού εντύπου σχετικά με την εξεταστική περίοδο, στο οποίο θέταμε το ζήτημα της συλλογικής διεκδίκησης ανθρώπινων όρων εξέτασης, της συλλογικής αντίστασης απέναντι σε φαινόμενα καθηγητικής αυθαιρεσίας και της ανάσχεσης μιας κουλτούρας ανταγωνισμού και ατομικισμού μεταξύ των φοιτητών. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή και θα αναλύσουμε παρακάτω το περιεχόμενο του δικού μας εντύπου.

1)Ποιος είναι ο κ. Πάσχος Μανδραβέλης;

Ο Π. Μανδραβέλης δεν είναι χθεσινός στο sport. Ποιο sport; Το να αναπαράγει μέσα από τα άρθρα του όλο τον κυβερνητικό, κρατικό λόγο και προπαγάνδα, το να επιτίθεται σε όποιον αγώνα έχει αρθρωθεί από το μνημόνιο και μετά στην Ελλάδα, να προβάλει παντού με όρους ακραίου ατομικισμού και φιλοκυβερνητισμού κάθε αγωνιζόμενο κομμάτι ως ιδιοτελές, διεφθαρμένο, υποκινούμενο και κυρίως κοινωνικά ανεπιθύμητο και επικίνδυνο. Ο Π. Μανδραβέλης ήταν αυτός που χρόνια πριν κλείσει εν τέλει η ΕΡΤ μέσα σε ένα βράδυ, το 2011, κατά τη διάρκεια απεργίας των συναδέρφων του δημοσιογράφων, είχε γράψει άρθρο με τίτλο «Μια αδιάφορη απώλεια» (http://www.kathimerini.gr/728102/opinion/epikairothta/arxeio-monimes-sthles/mia-adiaforh-apwleia ), στο οποίο με τον ίδιο κανιβαλικό τρόπο που επιτίθεται σε όλα τα κινήματα διεξήγαγε μια επίθεση κατά των ίδιων των συναδέρφων του την ώρα που αυτή απεργούσαν υπερασπιζόμενοι τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας τους, λέγοντας μεταξύ άλλων: «Αλήθεια! Πήρε κανείς είδηση ότι εδώ και μία εβδομάδα δεν έχουμε ΕΡΤ; Ελειψε σε κανέναν, όχι μόνο η ΕΤ1 (για την οποία κλαίνε πολλοί ότι σαν κλείσει θα χαθεί ο ελληνικός πολιτισμός), αλλά και η ΝΕΤ και η ΕΤ3; Βεβαίως όλοι συνεχίζουμε αγόγγυστα να πληρώνουμε 4,25 ευρώ μηνιαίως για υπηρεσίες που δεν ξέρουμε αν χρειαζόμαστε, αλλά σίγουρα δεν μας λείπουν». Για αυτό το άρθρο φυσικά η ΕΣΗΕΑ (Ένωσις Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών) του είχε επιβάλει ως πειθαρχική κύρωση την 3μηνη διαγραφή του από τα μητρώα των δημοσιογράφων το 2012 (http://www.theinsider.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=20751:i-apofasi-tis-esiea-gia-ton-pasxo-mandrabeli&catid=104:media-stories&Itemid=159 ). Ας δούμε λίγο τους μάρτυρες υπεράσπισης του Π. Μανδραβέλη σε αυτή την υπόθεση, καθώς παρουσιάζουν πολύ ενδιαφέρον:

-Σταύρος Τσακυράκης, αναπληρωτής καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου. Αυτό εξηγεί πολλά για τις διασυνδέσεις του Π. Μανδραβέλη με το καθηγητικό σώμα (και της Νομικής πιο συγκεκριμένα), καθώς και για τις πηγές πληροφόρησής του σε σχέση με την δράση και το υλικό της ΡΑΠαΝ-ΣΑΦΝ.

-Ριχάρδος Σωμερίτης, δημοσιογράφος, με “ενδιαφέρουσες” απόψεις για τα δημοκρατικά δικαιώματα, καθώς ήδη από το 2011 καλούσε το κράτος, αστυνομία και ΕΥΠ (Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών), να κάνουν καλύτερα τη δουλειά τους όσον αφορά τις τότε λαϊκές κινητοποιήσεις στις παρελάσεις βρίσκοντας κι συλλαμβάνοντας τους συμμετέχοντες, ακόμα και τους μαθητές που δεν γύρισαν το κεφάλι στην Υπουργό! (http://www.logiosermis.net/2011/10/blog-post_1047.html#.UzkuX42KDIU )

2) Σχετικά με το υλικό μας

Εμείς από την πρώτη στιγμή είχαμε κάνει σαφές ως ΡΑΠαΝ-ΣΑΦΝ, τόσο από το ίδιο το περιεχόμενο της εικόνας, η οποία αφενός ήταν χιουμοριστική, αφετέρου στο κείμενο δεν αναφερόταν τίποτα που να προτρέπει σε «μαζικές αντιγραφές», όσο και από τα συνοδευτικά στις αναρτήσεις κείμενά μας, ότι δεν θεωρούμε την αντιγραφή ως επίλυση των προβλημάτων. Αντιθέτως, τοποθετούσαμε την προσπάθεια επίλυσης των προβλημάτων μας στο επίπεδο του συλλογικού, μιλώντας για συλλογική διεκδίκηση πιο βατών θεμάτων, δικαιώματος επανεξέτασης, διευκρινήσεων και εν γένει καλύτερων όρων εξέτασης, προσπαθώντας να περιγράψουμε και να αντιπροβάλουμε μια φοιτητική φιγούρα και μια νεολαιίστικη κουλτούρα διαφορετική και αντίθετη προς τα κυρίαρχα πρότυπα ανταγωνισμού και κοινωνικού κανιβαλισμού. Σε αυτά τα πλαίσια όσο δεν πιστεύουμε ότι η αντιγραφή είναι η λύση άλλο τόσο δεν μπορεί κανείς να μας πείσει ότι είναι και το πρόβλημα για το παρόν που ζούμε και το μέλλον που θα ζήσουμε. Για την αναίρεση, δηλαδή, της δημόσιας δωρεάν εκπαίδευσης, την κολλεγιοποίηση του πανεπιστημίου και την εργασιακή προοπτική της χαμηλόμισθης, ελαστικής εργασίας και της ανεργίας του 60% στους νέους. Η διαφορά είναι ότι εμείς σε αντίθεση με την υποκρισία άλλων πολιτικών δυνάμεων (ΔΑΠ-ΝΔΦΚ) που την ίδια ώρα που μιλάνε για αξιοκρατία σε όλους τους τόνους οργανώνουν μαζικές αντιγραφές για τα «δικά τους παιδιά», ή που ενσωματώνοντας από τα αριστερά τον κυρίαρχο λόγο βλέπουν τον αξιοκρατικό ατομικό ανταγωνισμό ως απαραίτητη και πολιτικά αδιάφορη διαδικασία, επιλέγουμε να τοποθετούμαστε ριζοσπαστικά και ανοιχτά και σε αυτό το ζήτημα.

3) Αλλά είναι εν τέλει αυτό το ζήτημα (δηλ. η αντιγραφή);

Όχι δεν είναι. Και δεν είναι το ζήτημα όχι μόνο για εμάς αλλά ούτε και για τον κάθε Μανδραβέλη και αντιδραστικό καθηγητή ή δημοσιογράφο που εμπλέκεται στην κουβέντα. Γιατί είναι σαφές ότι ο διάλογος επιχειρείται να στηθεί πάνω σε αυτό όταν επί της ουσίας πολεμάται κάτι άλλο. Στο άρθρο του ο Π.Μ. αναφέρεται πολύ λίγο στο ζήτημα της αντιγραφής στην οποία υποτίθεται πως εμείς καλούμε και περνά πολύ γρήγορα σε ευρύτερα ζητήματα γύρω από το τι πρέπει να αλλάξει στο πανεπιστήμιο.

Έτσι, είναι χαρακτηριστικό ότι αυτό που πραγματικά στοχοποιείται είναι η δυνατότητα των φοιτητών να συγκροτούνται συλλογικά και να πετυχαίνουν πράγματα όλοι μαζί και αυτοί που εκφράζουν αυτή την άποψη. Η συλλογική διεκδίκηση ευκολότερων θεμάτων, διευκρινήσεων, πιο ανθρώπινων ρυθμών σπουδών, δικαιώματος επανεξέτασης σε περίπτωση μαζικού κοψίματος δαιμονοποιούνται συλλήβδην από τον Π.Μ.

Στο άρθρο ουσιαστικά περιγράφεται η θέση των φοιτητών μέσα σε ένα πολύ διαφορετικό πανεπιστήμιο. Το πανεπιστήμιο του νόμου Διαμαντοπούλου – Αρβανιτόπουλου, τον οποίο υποστηρίζει ανοιχτά ο Π.Μ., μέσα στο οποίο οι φοιτητές θα περιορίζονται στο να «λένε τη γνώμη τους» για κάποια θέματα χωρίς να μπορούν να επηρεάσουν όμως στην ουσία κάτι. Ο φοιτητικός συνδικαλισμός δηλαδή (ο οποίος δεν ταυτίζεται με την ΔΑΠ και την ΠΑΣΠ!) ως η ανώτερη μορφή συγκρότησης των φοιτητών σε κοινωνική δύναμη δεν έχει κανένα χώρο στο πανεπιστήμιο αυτό. Πόσο μάλλον ταυτίζεται με την συνδιαλλαγή των δύο καθεστωτικών παρατάξεων (ΔΑΠ και ΠΑΣΠ) την περίοδο της συνδιοίκησης, συνδιαλλαγή η οποία καμία σχέση δεν έχει με τις πιο ριζοσπαστικές μορφές του φοιτητικού συνδικαλισμού, καμία σχέση δεν έχει με τα σχήματα των ΕΑΑΚ, που ποτέ δεν στήριξαν κανέναν πρύτανη, απείχαν από όλες τις εκλογές, καλούσαν σε αποχή και πολλές φορές την περιφρουρούσαν κιόλας. Αυτό φυσικά δεν είναι άγνωστο στον Π.Μ. απλώς είναι μια βολική παράλειψη προκειμένου να στήσει το υβρεολόγιό του απέναντι στα ανεξάρτητα, αριστερά, αντισυνδιαχειριστικά σχήματα εντός των πανεπιστημίων.

4) Καθηγητικό σώμα, ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, ΜΜΕ

Η κίνηση, όμως, δεν είναι τόσο μεμονωμένη αλλά εμφανίζει στοιχεία συντονισμού. Απορία προκαλεί άλλωστε το πως «έπεσε στα χέρια» του Π.Μ. ένα αφισάκι της ΡΑΠαΝ-ΣΑΦΝ. Είναι προφανής η σύνδεση του πιο αντιδραστικού κομματιού του πανεπιστημίου (κυρίως ΔΑΠ, αναδιαρθρωτικό κομμάτι καθηγητών) με το πιο αντιδραστικό κομμάτι των ΜΜΕ. Έτσι εξηγείται η συχνά συντονισμένη επίθεση ΔΑΠ, καθηγητών και ΜΜΕ απέναντι στο ριζοσπαστικό κομμάτι των φοιτητικών συλλόγων. Σημασία έχει εδώ να εντάξουμε την επανειλημμένη εμφάνιση του προέδρου μας, Θ.Φορτσάκη στις σελίδες της Καθημερινής, όπου έκανε λόγο για «εστίες ανομίας», και για «μειοψηφίες» που εμποδίζουν την εφαρμογή των μέτρων. Για άλλη μια φορά, η «μαφία» που συντονισμένα μεθόδευσε και προπαγάνδιζε στα ΜΜΕ το χάσιμο του εξαμήνου στη Νομική, ενεργοποιήθηκε προκειμένου να στήσει στον τοίχο ένα συγκεκριμένο σχήμα. Την ίδια στιγμή, ο Π.Μ. κανέναν ενδοιασμό δεν είχε να πάει στην εκδήλωση της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ Πάτρας, της παράταξης που είναι γνωστό τοις πάσι ότι πρωταγωνίστησε και πρωταγωνιστεί ακόμα στη συνδιαλλαγή με το καθηγητικό σώμα εντός των πανεπιστημίων, της ΔΑΠ των ομάδων κρούσης “Κενταύρων” και “Rangers”, το πιο εκφυλιστικό κομμάτι του φοιτητικού συνδικαλισμού για τον οποίο δείχνει τόσο πολύ να ενδιαφέρεται.

Το δικαίωμα στον κοινωνικό κανιβαλισμό

Κλείνοντας, πολλές φορές όσοι προσπαθούν να νομιμοποιήσουν την αναίρεση των δικαιωμάτων μας, την υποθήκευση του παρόντος και του μέλλοντός μας, εμφανίζονται ως οι μεγαλύτεροι υπερασπιστές μας, ως αυτοί που θέλουν περισσότερο από όλους το καλό μας, ως αυτοί που θέλουν να εξυγιάνουν, να βελτιώσουν, να μας απελευθερώσουν. Ως ένας τέτοιος καλοθελητής εμφανίζεται και ο Μανδραβέλης, μόνο που στο δια ταύτα δεν έχει να πει και πολλά.

Τι έχει να πει για το 60% ανεργίας στους νέους; Μήπως και για αυτό φταίει η αριστερά; Τι έχει να πει για τη διάσπαση των πτυχίων και για τις διαγραφές; Τι έχει να πει για τον φοιτητή εκείνο που πληρώνει αυτή τη στιγμή για τα συγγράμματά του; Και για αυτό φταίνε οι «παλαβοί αριστεριστές τραμπούκοι» της ΡΑΠαΝ-ΣΑΦΝ;

Μήπως εν τέλει υπερασπίζεται μόνο το δικαίωμα στον κοινωνικό κανιβαλισμό; Μήπως υπερασπίζεται μόνο το δικαίωμα στον ανελέητο ανταγωνισμό και ατομικισμό χωρίς τύψεις; Μήπως εν τέλει υπερασπίζεται την κυβέρνηση; Μήπως εν τέλει υπερασπίζεται την πολιτική της ΝΔ που τόσο εκθειάζει στο άρθρο του; Μήπως υπερασπίζεται την χυδαιότητα και την αντισυναδερφικότητα που ο ίδιος είχε επιδείξει άλλωστε στους συναδέρφους του δημοσιογράφους;

Εμείς, ως ΡΑΠαΝ-ΣΑΦΝ, δηλώνουμε ότι καθόλου δεν μας πτοεί αυτή η στοχευμένη επίθεση και κανείς δεν πρόκειται να μας εμποδίσει να λέμε τη γνώμη μας όσο και αν προσπαθεί να μας περιθωριοποιήσει.

Η μάχη για ένα παρόν και μέλλον με αξιοπρέπεια συνεχίζεται και σε αυτήν την μάχη «εχθρός» δεν είναι ο συμφοιτητής μας όπως κάποιοι θέλουν να μας πείσουν. Στο τώρα είναι πιο αναγκαίο από ποτέ να βάλουμε απέναντί μας την πολιτική της κυβέρνησης, της ΕΕ και του ΔΝΤ που καταστρέφουν μια ολόκληρη γενιά και μαζί κάθε παπαγαλάκι που το μόνο δικαίωμα για το οποίο δεν μπορεί και δεν θέλει να μιλήσει είναι το δικαίωμα σε μια ζωή με αξιοπρέπεια.