Το μέλλον

διαγράφεται

δυσοίωνο??

Από τις αρχές της μεταπολίτευσης, όταν και ξεκίνησε η προσπάθεια αναδιάρθρωσης του ελληνικού πανεπιστημίου, μία από τις κύριες πτυχές στα σχέδια του εκάστοτε Υπουργείου Παιδείας ήταν πάντα η διαγραφή των περιβόητων «αιώνιων» φοιτητών. Τώρα, που όλοι κηρύσσουν το τέλος της μεταπολίτευσης και έχουμε μπροστά μας ένα ακόμα σχέδιο αναδιάρθρωσης (νόμος Διαμαντοπούλου, τροποποίηση Αρβανιτόπουλου και σχέδιο «Αθηνά») ήρθε [για ακόμα μια φορά] η ώρα οι «αιώνιοι» να αποτελέσουν όντως παρελθόν με σκοπό την εξυγίανση του ελληνικού πανεπιστημίου. Και εδώ αναρωτιέται κανείς: οι διαγραφές στοχεύουν όντως στη βελτίωση των σπουδών μας ή τελικά εντάσσονται στο πλαίσιο ριζικής αλλαγής του πανεπιστημίου, όπως το ξέραμε μέχρι σήμερα;

Σήμερα, λοιπόν, οι διαγραφές βρίσκονται πάλι στην ημερήσια διάταξη των ελληνικών πανεπιστημίων καθώς προβλέπεται από Σεπτέμβρη, μέσω της αλλαγής του εσωτερικού κανονισμού κάθε σχολής:

1. η διαγραφή όσων έχουν συμπληρώσει το 9ο έτος της σχολής (2ν+1) μετά το τέλος του 2014.

2. η διαγραφή όσων έχουν συμπληρώσει το 6ο έτος (ν+2) μετά το τέλος του 2015.

3. ότι όσοι δεν έχουν συμπληρώσει ακόμη το ν+2, δηλαδή τα 6 έτη, έχουν περιθώριο μέχρι να συμπληρωθεί το χρονικό περιθώριο των 8 ετών (2ν) και

4. τέλος, όσοι γράφτηκαν κατά το 2011-2012 εντάσσονται στο νόμο Διαμαντοπούλου, δηλαδή διαγράφονται στα 6 έτη (ν+2).

Όμως, αυτό δεν είναι ένα γεγονός που πρέπει να εξεταστεί ανεξάρτητα από τις συνολικές ρυθμίσεις που προβλέπονται στο νόμο Διαμαντοπούλου και την τροποποίηση του Αρβανιτόπουλου και φυσικά δεν αποτελεί μία ρύθμιση που δε θα μας αγγίξει γιατί θα διαβάσουμε και με λίγη παραπάνω προσπάθεια θα τελειώσουμε τη σχολή μέσα σε αυτά τα χρονικά όρια (τα οποία φαίνεται να μην είναι και τόσο στενά!). Αντίθετα, τα 6 χρόνια είναι πολύ στενά αν συνδυαστούν με το γεγονός πως οι ρυθμοί σπουδών αλλάζουν άρδην, με την περικοπή των παροχών και με τη σκλήρυνση των όρων φοίτησης.

Πιο συγκεκριμένα, από το τρέχον εξάμηνο, σύμφωνα με τις εξαγγελίες του υπουργείου, περικόπτονται πλήρως τα δωρεάν συγγράμματα, βασικό κεκτημένο του φοιτητικού κινήματος, γεγονός που εξωθεί τους φοιτητές στη επιστροφή στο αμφιθέατρο, με εντατικές παρακολουθήσεις και στη διαρκή αναζήτηση σημειώσεων, ως υποκατάστατο (από όπου κι αν αυτές προέρχονται, είτε από τους καθηγητές, είτε από τους «φίλους και σωτήρες» Δαπίτες), προκειμένου να μπορέσουν να ανταπεξέλθουν στις απαιτήσεις των εξεταστικών.

Παράλληλα, εντείνεται όλο και περισσότερο η καθηγητική αυθαιρεσία, αφού σκληραίνουν οι όροι εξέτασης (μαζικά κοψίματα, αυστηρή επιτήρηση, έλεγχος κωδίκων), με αποτέλεσμα τις επανειλημμένες αποτυχίες στα μαθήματα –επισήμανση: αν κοπείς τρεις φορές σε ένα μάθημα περνάς από ειδική επιτροπή που θα κρίνει αν τελικά μπορείς να το ξαναδώσεις ή όχι – ενώ την ίδια στιγμή, από το νόμο Διαμαντοπούλου, καταργείται στους επί πτυχίω η δυνατότητα να δίνουν μαθήματα οποιουδήποτε εξαμήνου. Ακόμη, προβλέπεται από το νόμο, η υποχρεωτική εισαγωγή αλυσίδων μαθημάτων, που σημαίνει ότι με οποιαδήποτε αποτυχία αμέσως θα μένεις πίσω στις σπουδές σου αφού δε θα μπορείς να δώσεις μαθήματα του εξαμήνου που διανύεις(π.χ. αποτυχία στο γενικό ποινικό σημαίνει αδυναμία να δώσεις ειδικό ποινικό). Έτσι, εξηγείται γιατί το χρονικό πλαίσιο είναι στενό και είναι μεγαλύτερη η πιθανότητα να μην κατορθώσεις να φτάσεις στο πολυπόθητο πτυχίο!

Αν το προηγούμενο διάστημα εντοπίζαμε ότι το ασφυκτικό πλαίσιο σπουδών μαζί με τις περικοπές των φοιτητικών παροχών εν καιρώ κρίσης είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία εντατικοποιημένων και πειθαρχημένων φοιτητών (οι οποίοι δεν έχουν ελεύθερο χρόνο και η μόνη δραστηριότητα στη ζωή τους είναι το πέρασμα από το σύγγραμμα στον κώδικα!), που έβλεπαν ως μοναδική διέξοδο τον ατομικό δρόμο και τον ανταγωνισμό, τώρα με το νέο καθεστώς, το αποτέλεσμα θα είναι αυτοί οι φοιτητές- ρομποτάκια, ακόμη και οι πιο πειθαρχημένοι, να μη μπορούν να βγάλουν τη σχολή και να διαγράφονται. Στις νέες αυτές συνθήκες συντείνει και η εισαγωγή κατευθύνσεων στο νέο πρόγραμμα σπουδών (και άρα, δε βγαίνεις πλέον νομικός, βγαίνεις ήδη αστικολόγος, ποινικολόγος κλπ) και, συνεπώς, ένα διασπασμένο πτυχίο, που θα εξασφαλίζει μηδαμινά επαγγελματικά δικαιώματα. Άρα, αυτοί που εν τέλει θα κατορθώσουν να ανταπεξέλθουν θα είναι οι πιο εντατικοποιημένοι, οι πιο πειθήνιοι, οι πιο ελαστικοί, και αυτοί που θα ανταποκρίνονται στις ανάγκες του μνημονίου και της υποσχόμενης ανάπτυξης

Γιατί, όμως, αφού, όπως προαναφέρθηκε, οι διαγραφές, που ήταν πάγια τακτική των κυβερνήσεων, δεν κατάφεραν ποτέ να επιβληθούν, τώρα είναι ένα φλέγον ζήτημα που, όχι μόνο επιβάλλεται, αλλά αποτελεί και τη «δαμόκλειο σπάθη» πάνω από τα κεφάλια των φοιτητών; Τόσα χρόνια, το φοιτητικό κίνημα συλλογικά και μαζικά έβγαινε στο προσκήνιο και διασφάλιζε τα φοιτητικά κεκτημένα χρόνων, χωρίς να επιτρέπει στο Υπουργείο Παιδείας να προχωρήσει σε οποιαδήποτε αλλαγή που θα έκανε το πανεπιστήμιο ένα αυταρχικό εκπαιδευτήριο. Τώρα, οι φοιτητές, λόγω της πίεσης που προκύπτει από την οικονομική κρίση και την ανάγκη επιβίωσης που αυτή δημιουργεί, γίνονται ολοένα πιο παθητικοί και υπάκουοι. Στρέφονται, λοιπόν, σε ατομικές λύσεις, αφού λόγω των διαφορετικών κριτηρίων για τα χρονικά περιθώρια φοίτησης όπως αναφέρθηκαν παραπάνω, όχι μόνο αδιαφορούν για τους άλλους, αλλά τους βλέπουν και ανταγωνιστικά, γεγονός που δημιουργεί τις κατάλληλες συνθήκες για να ευοδωθεί αυτό το σχέδιο. Στο σημείο αυτό, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η ΔΑΠ, η οποία συστηματικά προωθεί τον ατομικό δρόμο ως λύση, απαξιώνοντας τις συλλογικές διαδικασίες διεκδίκησης αιτημάτων, με το να μην προβάλει ξεκάθαρη θέση κατά των διαγραφών, ουσιαστικά τις προωθεί, υλοποιώντας την κυβερνητική πολιτική του μνημονίου.

Ποιον, τελικά, όμως δρόμο καλούνται οι φοιτητές να ακολουθήσουν προκειμένου να θέσουν ανάχωμα στην υλοποίηση του σχεδίου αυτού; Ο μοναδικός δρόμος για να μπορέσουν οι φοιτητές να εξασφαλίσουν τα υλικά τους συμφέροντα, δηλαδή καμία περικοπή φοιτητικών παροχών, ανθρώπινους ρυθμούς σπουδών και εν τέλει τη σίγουρη έξοδο από το πανεπιστήμιο με ισχυρά και ενιαία πτυχία είναι ο δρόμος της συλλογικής διεκδίκησης. Γι’ αυτό είναι καθήκον όλων μας ανεξαιρέτως να δώσουμε τους αγώνες της γενιάς μας που θα προασπίζουν το δημόσιο, δωρεάν και δημοκρατικό χαρακτήρα του πανεπιστημίου και θα μας εξασφαλίσουν ένα μέλλον με προοπτική και όχι ακόμη ένα ψηφίο στο ποσοστό ανεργίας.

ΠΡΟΤΑΣΗ - ΠΛΑΙΣΙΟ ΑΓΩΝΑ Ρ.Α.Πα.Ν. - Σ.Α.Φ.Ν.

ΠΡΟΤΑΣΗ - ΠΛΑΙΣΙΟ ΑΓΩΝΑ Ρ.Α.Πα.Ν. - Σ.Α.Φ.Ν.

[το παρακάτω κείμενο αποτελεί μια πρόταση του σχήματος της Ρ.Α.Πα.Ν. - Σ.Α.Φ.Ν. προς το σύλλογο και τις υπόλοιπες κινηματικές δυνάμεις]

Νόμος και τάξη: to be continued?

Και ενώ σ' όλη τη διάρκεια της εξεταστικής διαβάζαμε είτε στο συνταγματικό, είτε στην ποινική δικονομία το πως δήθεν ο νόμος  διασφαλίζει τα δημοκρατικά δικαιώματα, η κυβέρνηση καθημερινά φρόντιζε να διαλύει κάθε αυταπάτη επ’ αυτού. Η συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ κατ' επιταγή της ΕΕ και του ΔΝΤ όλο το προηγούμενο διάστημα σκηνοθέτησε με αριστοτεχνικό τρόπο ένα αστυνομικό θρίλερ, στο οποίο ο “καλός” αστυνομικός πράκτορας Δένδιας συσπειρώνει όλες τις δυνάμεις βίαιης καταστολής εναντίον του “κακού” λαού και της “ανυπάκουης” νεολαίας, που επιβουλεύονται την τάξη και την ασφάλεια και απειλούν να βγάλουν τη χώρα απ' την τροχιά ανάπτυξης. Η νέα “αναπτυξιακή” πολιτική της κυβέρνησης με αιχμές την εφαρμογή του ενιαίου μισθολογίου, που θα συμπιέσει προς τα κάτω τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων, το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και την ακόμα βαρύτερη φορολογία θωρακίζεται κατασταλτικά με πλήρως αντιδημοκρατικά μέτρα  προκειμένου να μην βρει κανένα εμπόδιο στην εφαρμογή της. Στα πλαίσια του κρατικού αυταρχισμού εντάσσονται η εισβολή στο πανεπιστημιακό άσυλο της ΑΣΟΕΕ, η εκκένωση καταλήψεων στο κέντρο της Αθήνας (villa amalias, Σκαραμαγκά), η επίταξη των απεργών στα μέσα μεταφοράς και των ναυτεργατών, η άγρια κακοποίηση των συλληφθέντων στην Κοζάνη και οι συλλήψεις συνδικαλιστών του ΠΑΜΕ έξω  από το υπουργείο εργασίας.

 

Απέναντι σ' αυτή την πολιτική κατασταλτικής σκλήρυνσης είναι αναγκαιότερο από ποτέ να συγκροτηθεί ένα αντικατασταλτικό μέτωπο για την υπεράσπιση των δημοκρατικών δικαιωμάτων, το οποίο θα ενσωματώνει το αντιφασιστικό στοιχείο για την αντιμετώπιση του “χαϊδεμένου παιδιού” της κυβέρνησης, της ΧΑ, η οποία αντικειμενικά πριμοδοτείται από τις πρακτικές μηδενικής ανοχής.

 

Για μας οι συλλογικοί αγώνες, οι κινητοποιήσεις και η αντίσταση στο μέλλον που μας ετοιμάζουν δεν είναι εξτρεμιστικές πράξεις βίας, αλλά η μόνη ρεαλιστική απάντηση στα αδιέξοδα ,στα οποία μας εγκλωβίζουν. Βέβαια, για να ανασυνταχθεί το λαϊκό κίνημα σε μια νικηφόρα τροχιά θα πρέπει να υπερβεί τον αποσπασματικό χαρακτήρα που τον τελευταίο καιρό έχει πάρει, υπό την έννοια ότι δεν αρκούν μεμονωμένες κινητοποιήσεις ανά εργασιακό κλάδο (μετρό, λιμάνι Πειραιά) αλλά χρειάζεται οι επιμέρους κινητοποιήσεις να συνολικοποιηθούν σε ένα μαχητικό κίνημα ανατροπής της πολιτικής τους.

 

Κεντρικό ρόλο στην αναγκαία σύγκλιση των μετώπων αντίστασης μπορεί και πρέπει να παίξει ένα κοινωνικοπολιτικό μέτωπο της αριστεράς, το οποίο με πυλώνα την έξοδο από την ΕΕ και το ευρώ και τη διαγραφή του χρέους θα ριζώσει μέσα σε κάθε κοινωνικό χώρο (γειτονιές, πανεπιστήμια, χώροι δουλειάς) μεταφέροντας τους επιμέρους κοινωνικούς αγώνες στο πολιτικό πεδίο και οδηγώντας τους σε κεντρική πολιτική αντιπαράθεση με την κυβερνητική πολιτική της ΕΕ και των μνημονίων. Στη βία τους απαντάμε με το συλλογικό και ανυποχώρητο αγώνα, σπάζοντας το φόβο! Γιατί η διεκδίκηση μιας ζωής με αξιοπρέπεια δεν μπαίνει σε διαπραγμάτευση, δεν υποχωρεί μπροστά στην πολιτική του αυταρχισμού και του φόβου!

 

Σχέδιο Αθηνά

Το σχέδιο Αθήνα, το οποίο πρόσφατα ανακοινώθηκε από τον υπουργό Παιδείας, Αρβανιτόπουλο αποτελεί μία ρύθμιση, η οποία έρχεται να «εξορθολογήσει» το χώρο της ανώτατης εκπαίδευσης των ΑΕΙ και ΤΕΙ καταργώντας και συγχωνεύοντας τμήματα, σχολές και ιδρύματα σε όλη την Ελλάδα,  εξοικονομώντας έτσι 50 εκατομμύρια ευρώ από τον κρατικό προϋπολογισμό. Αυτό έχει ως άμεσο αποτέλεσμα χιλιάδες φοιτητές της επαρχίας να αναγκάζονται εν μέσω των σπουδών τους και εν μέσω κρίσης να αλλάζουν γνωστικό αντικείμενο και πόλη σπουδών με αυτούς που προέρχονται από φτωχότερες οικογένειες να μην μπορούν προφανώς να ανταπεξέλθουν. Ωστόσο, μία συνολικότερη ανάγνωση του σχεδίου Αθηνά δείχνει ότι δεν πρόκειται τόσο για ένα σχέδιο δημοσιονομικής προσαρμογής, όσο για ένα σχέδιο-συμπλήρωμα των νόμων Διαμαντοπούλου και Αρβανιτόπουλου,  το οποίο επιχειρεί να εναρμονίσει το πανεπιστήμιο με τις ανάγκες της αγοράς εργασίας εν καιρώ κρίσης. Πιο συγκεκριμένα κλείνουν τμήματα χωρίς αντίκρισμα στο νέο “αναπτυξιακό” όραμα της κυβέρνησης, ενώ από την άλλη συγχωνεύονται τμήματα με παρεμφερές (όχι πάντα) γνωστικό αντικείμενο, εισάγοντας έτσι κατευθύνσεις ειδίκευσης. Οι κατευθύνσεις μπορεί για τον κυβερνητικό αντίλογο να αποτελούν  τομή εκσυγχρονισμού, αλλά στην πραγματικότητα διασπούν τα πτυχία και συνακόλουθα περιορίζουν το πεδίο επαγγελματικών μας επιλογών με αποτέλεσμα να γινόμαστε έρμαιο της εργοδοτικής αυθαιρεσίας. Αν και η σχολή μας προς το παρόν φαίνεται να μένει αλώβητη από το σχέδιο Αθηνά, το γεγονός ότι γίνεται αυτοτελής σχολή στρώνει το χαλί για την κατάτμηση του αντικειμένου μέσω κατευθύνσεων(master) που δεν θα μας δίνουν καμία συλλογική κατοχύρωση, αλλά αντίθετα τίτλους αστικολόγου, ποινικολόγου κοκ. Συνολικότερα, το σχέδιο Αθηνά προαπεικονίζει ένα πανεπιστήμιο συμμορφωμένο με τις ανάγκες του μνημονίου στο οποίο οι όροι φοίτησης γίνονται όλο και δυσχερέστεροι λόγω των μέτρων της αναδιάρθρωσης.

 

Διαγραφές

Σύμφωνα με τους νέους εκπαιδευτικούς νόμους (Διαμαντοπούλου – Αρβανιτόπουλου) η προώθηση της ρύθμισης των διαγραφών φοιτητών είναι θέμα χρόνου (ελλείψει μιας αντίρροπης κίνησης προφανώς), πόσω μάλλον στο βαθμό που αυτή έρχεται να εφαρμοστεί με την αλλαγή των εσωτερικών κανονισμών των ιδρυμάτων από Σεπτέμβρη. Με τη ρύθμιση αυτή συγκεκριμένα:

-          Όσοι φοιτητές εγγράφθηκαν από την περσινή χρονιά και μετά, δηλαδή το σημερινό 1^ο και 2^ο έτος, έχουν περιθώριο να τελειώσουν τα 6 χρόνια.

-          Για τους υπόλοιπους ισχύει το περιθώριο των 2ν ετών (8 χρόνια), ενώ για όσους ήδη έχουν ξεπεράσει τα ν+2 και 2ν έτη δίνεται διορία 2 και ενός χρόνου αντίστοιχα.

 

Για να είμαστε σαφείς, πέρα από το «δικαίωμα στη τεμπελιά», πλέον, στο βαθμό που ο μέσος όρος αποφοίτησης από τη σχολή είναι τα 6,5 χρόνια, και στο βαθμό που δεν έχουμε ούτε τις στοιχειώδεις φοιτητικές παροχές (βλ. συγγράμματα, κώδικες) για να ολοκληρώσουμε τις σπουδές μας, μιλάμε με πολύ ξεκάθαρους όρους για την υπεράσπιση του αυτονόητου δικαιώματος μας σε σπουδές με ανθρώπινους όρους και συνθήκες και, πολύ παραπάνω, την υπεράσπιση του δικαιώματος μας στο να μπορούμε να τελειώσουμε ακόμα ακόμα τη σχολή μας και να πάρουμε κάποια στιγμή το πτυχίο μας.

 

Συγγράμματα, Κώδικες

Στο φόντο του νόμου Διαμαντοπούλου, ο οποίος καταργεί κάθε υποχρέωση του κράτους στην παροχή τυπωμένου συγγράμματος (βλ. υποκατάσταση από ηλεκτρονικό σύγγραμμα) αλλά και του περιβόητου μνημονίου 3, το οποίο έκοψε ουσιαστικά από το φετινό προϋπολογισμό τα κονδύλια για τα φοιτητικά συγγράμματα, οι δυσκολίες που προκύπτουν για όλους μας μέσα στη σχολή είναι ήδη εμφανείς. Ήδη από πέρσι είχαμε την διανομή ενός μόνο βιβλίου σε μαθήματα με ύλη τριών και τεσσάρων, ενώ φέτος ακολούθησε η περικοπή των κωδίκων. Αυτό είχε ως άμεσο αποτέλεσμα, δεδομένων και των νομικών μεταρρυθμίσεων σε μια σειρά μαθήματα (βλ. διοικητική/ ποινική δικονομία, εταιρίες κ.ά.) που απαιτούσαν νέους κώδικες, να αναγκαστούμε να αγοράσουμε όλους αυτούς τους κώδικες προκειμένου να διαβάσουμε και να δώσουμε σε μια σειρά μαθήματα. Όσον αφορά τώρα στην περίφημη δωρεά του ΔΣΑ, το γεγονός ότι ο ΔΣΑ τύπωσε τον αναθεωρημένο κώδικα ποινικού και ποινικής δικονομίας παραγγέλνοντας κάποιες εκατοντάδες παραπάνω για να εξυπηρετήσει κάποιους από εμάς (όταν όλα τα καταστήματα νομικών συγγραμμάτων γύρω από τη Νομική είχαν ξεπουλήσει από κώδικες ποινικής), δεν μας λέει τίποτα, είναι κάτι εντελώς ασταθές και αποτελεί κάτι λιγότερο από άμβλυνση του προβλήματος. Η κατάσταση γίνεται ακόμα πιο ασφυκτική (και τραγική) όταν και τους λίγους δωρεάν διανεμηθέντες κώδικες που έχουμε οι καθηγητές και οι επιτηρητές δεν τους δέχονται ως σχολιασμένους! Για αυτό θεωρούμε πως πρέπει άμεσα να επαναφέρουμε το αίτημα του συλλόγου για ενεργοποίηση του τυπογραφείου του ΕΚΠΑ και δωρεάν διανεμόμενα συγγράμματα και κώδικες.

 

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ – ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ:

 

-          Να μη περάσει το Σχέδιο Αθηνά – Κανένα τμήμα να μη κλείσει - Καμία σκέψη για αλλαγή του προγράμματος σπουδών και διάσπαση του πτυχίου

-          Κανένας φοιτητής να μη διαγραφεί

-          Δωρεάν όλα τα συγγράμματα και οι κώδικες – Σύγκληση Γ.Σ. Τμήματος για το ζήτημα αυτό και εν όψει της απόφασης του τμήματος για την ενεργοποίηση του τυπογραφείου του ΕΚΠΑ [12/12/12]

-          Κατοχύρωση ορίου δήλωσης 12 μαθημάτων για τους επί πτυχίω

-          Δεκτοί στις εξετάσεις οι δωρεάν διανεμηθέντες από τη σχολή σχολιασμένοι κώδικες – καμία ανοχή σε περιστατικά αυθαιρεσίας καθηγητών-επιτηρητών όσον αφορά αυτό το θέμα

-         Κλειστή σχολή την Τετάρτη 20/2 για τη συμμετοχή του συλλόγου την ίδια μέρα στην πανεργατική απεργία

 

ΤΑ ΚΑΜΑΡΙΑ ΤΗΣ ΕΙΚΟΝΑΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΧΡΥΣΑΥΓΙΤΕΣ ΠΟΥ ΕΚΑΝΑΝ ΕΦΟΔΟ ΣΤΙΣ 6 ΚΑΙ 7 ΦΛΕΒΑΡΗ  ΣΕ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΤΗΣ ΤΡΙΠΟΛΗΣ, ΚΑΤΟΠΙΝ ΠΡΟΣΚΛΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΡΙΑΣ, ΨΑΧΝΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΚΑΙ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ.

 

ΘΑΥΜΑΣΤΕ ΤΟΥΣ

 



Στο Δ.Σ. της Τετάρτης 6/2 ο εκπρόσωπος της ΔΑΠ αρνήθηκε να υπογράψει το κείμενο αλληλεγγύης στους απεργούς ναυτεργάτες τους οποίους η κυβέρνηση απειλεί με επιστράτευση.

Πίσω από τα παρτάκια, τις σημειώσεις, τα σεμινάρια και τις εκδρομές, η ΔΑΠ δεν μπορεί, όσο και να θέλει, να κρύψει την κομματική ταυτότητα της νεολαίας του Σαμαρά, της νεολαίας που στηρίζει μια κυβέρνηση που σπέρνει τον τρόμο σε ολόκληρη την κοινωνία.

ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ 9/2

ΟΛΟΙ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ 9 ΦΛΕΒΑΡΗ 

ΚΗΦΙΣΣΙΑΣ ΚΑΙ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ ΣΤΙΣ 13.00

ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΑΝΟΙΓΜΑ ΤΩΝ ΓΡΑΦΕΙΩΝ
ΤΩΝ ΧΡΥΣΑΥΓΙΤΩΝ ΔΟΛΟΦΟΝΩΝ ΣΤΗ ΜΕΣΟΓΕΙΩΝ

 

ΟΥΤΕ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΟΥΤΕ ΠΟΥΘΕΝΑ!

ΝΑ ΤΣΑΚΙΣΟΥΜΕ ΟΣΟΥΣ ΣΠΕΡΝΟΥΝ ΤΟ ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΟ/ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΟ ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ ΣΕ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΚΑΙ ΝΕΟΛΑΙΑ!

 

ΓΙΑΤΙ ΗΜΑΣΤΑΝ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΤΟΥ ΜΕΤΡΟ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΕ ΤΙΣ ΑΠΕΡΓΙΕΣ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΑ ΜΜΜ

Οι επαναλαμβανόμενες απεργίες των εργαζομένων στο μετρό την προηγούμενη εβδομάδα ήταν ένα γεγονός που σε αντίθεση με άλλες κινητοποιήσεις εργαζομένων που γίνονται κατά καιρούς διείσδυσε άμεσα και αναγκαστικά στην καθημερινότητα λίγο πολύ του καθενός. Ήρθε, έτσι, να μας θυμίσει, ως μια πρώτη παρατήρηση, ότι δεν είμαστε άτομα ανεξάρτητα, “περαστικά” μέσα σε ένα κοινωνικό σύνολο αλλά ότι οι ζωές μας τέμνονται μέσα σε ένα κοινωνικό σύστημα όπου άμα δεν δουλέψει π.χ. ο σκουπιδιάρης δεν μπορούμε να σταθούμε από τη βρώμα και άμα δεν δουλέψει ο εργαζόμενος του μετρό και των υπόλοιπων ΜΜΜ η Αθήνα μας φαίνεται ξαφνικά τεράστια και χαοτική. Μια τέτοια απεργία δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη.

Για τους ίδιους λόγους, μια τέτοια απεργία δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη και από μια κυβέρνηση, ειδικά όταν μιλάμε για την τρικομματική κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ η οποία έχει επιβάλλει το δόγμα της νομιμότητας και της μηδενικής ανοχής κηρύττοντας εδώ και πολλούς μήνες τον πόλεμο σε ότι απειλεί αυτό το σχήμα σταθερότητας [βλ. “ησυχία, τάξη, ασφάλεια”]. Έτσι εξηγείται και η αντίδραση της απέναντι στην απεργία, κηρύττοντας την παράνομη και προχωρώντας στο μέτρο της πολιτικής επιστράτευσης.

 

Μια διαφορετική προσέγγιση από τα δελτία των 8

Πριν αναφερθούμε, όμως, στην αντίδραση της κυβέρνησης, είναι σημαντικό να γίνει λόγος για το: ποιοι είναι τελικά οι απεργοί; γιατί γίνεται αυτή η απεργία; Ερωτήματα με απαντήσεις που είτε τείνουν να παραποιούνται τελείως από τα περισσότερα ΜΜΕ και την κυβερνητική προπαγάνδα είτε να αγνοούνται.

Οι κινητοποιήσεις των εργαζομένων στο μετρό ξεκίνησαν ως αντίδραση στην υπαγωγή τους στο ενιαίο μισθολόγιο σύμφωνα με το νόμο 4024/11 και 4093/12 [μνημόνιο 3] που καταργεί επιδόματα και συρρικνώνει τους μισθούς τους [κατά μέσο όρο κατά 25%], πιέζοντας τον βασικό μισθό στα 700 ευρώ.

Αυτή η ρύθμιση εντάσσεται στην πολιτική λιτότητας που ακολουθούν εδώ και χρόνια οι κυβερνήσεις για “διέξοδο από την κρίση και επιστροφή στην ανάπτυξη”, “αναδιάρθρωση του χρέους” και “σωτηρία της χώρας”,

την πολιτική δηλαδή που δεν έχει αφήσει κανένα εργασιακό δικαίωμα όρθιο, που καθηλώνει τους μισθούς σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα ενώ αυξάνει τους φόρους, που ξεπουλάει το δημόσιο τομέα και -στο χώρο των σχολών- περικόπτει όλο και περισσότερο τις δωρεάν παροχές [βλ. περικοπή συγγραμμάτων].

Αυτή η απεργία, λοιπόν, δεν έγινε επειδή οι εργαζόμενοι του μετρό είχαν κάποια σατανική επιθυμία να “ταλαιπωρήσουν το επιβατικό κοινό” όπως μας το παρουσιάζουν τα περισσότερα ΜΜΕ, ούτε αποτελεί μια “επαναστατική γυμναστική κατ’ επάγγελμα συνδικαλιστών”, όπως υποστηρίζει ο κρατικός λόγος που για άλλη μια φορά επινοεί μια «μειοψηφία» εκεί όπου δεν υπάρχει [βλ. μειοψηφίες ταραχοποιών σε περιόδους φοιτητικών κινημάτων].

Είναι χαρακτηριστικό ότι με την ευγενική χορηγία ΜΜΕ, γνωστών για τον φαρισαϊσμό τους και τη στάση τους απέναντι στις κινητοποιήσεις των εργαζομένων (βλ. MEGA, ΣΚΑΙ) έχουμε φτάσει στο σημείο οι «εργαζόμενοι» να είναι συνώνυμοι των “εργατοπατέρων”, τα εργασιακά δικαιώματα να θεωρούνται “παράλογες απαιτήσεις” και “συντεχνιακά προνόμια”, η κινητοποίηση σε ένα εργασιακό χώρο να είναι μια “βίαιη ακρότητα” και η απεργία “μια άναρθρη κραυγή κάποιων φτωχοπερίεργων” ή τουλάχιστον μια ταλαιπωρία.

Νόμος και Τάξη: Ο Καλός, ο Κακός και ο Παράνομος

 

Μπροστά σε μια παρατεταμένη απεργία που έπαιρνε σταδιακά χαρακτηριστικά συνολικότερης αντίστασης στη κυβερνητική πολιτική και δεδομένου ότι μια υποχώρηση στο ζήτημα του ενιαίου μισθολογίου για τους εργαζόμενους στο μετρό θα σήμαινε ευρύτερη αποσταθεροποίηση εν όψει του ξεσηκωμού και άλλων σωματείων εργαζομένων και μιας πρώτης ρωγμής στο δόγμα των μηδενικών παραχωρήσεων, ο κρατικός μηχανισμός πήρε για άλλη μια φορά την επιλογή της «ράβδου» κηρύττοντας παράνομη την απεργία και προχωρώντας σε επίταξη εργασίας ή “πολιτική επιστράτευση” των εργαζομένων.

Πρόκειται για ένα μέτρο που προβλέπει τη διανομή “φύλλων πορείας” στους εκάστοτε εργαζομένους των οποίων απαιτούνται οι υπηρεσίες. Η άρνηση παραλαβής επιφέρει ποινικές και διοικητικές ευθύνες, κοινώς σύλληψη.

Η εισβολή των ΕΚΑΜ με πολιορκητικό κριό στο αμαξοστάσιο των Σεπολίων τα ξημερώματα της Παρασκευής έβαλε και επίσημα τη σφραγίδα του αυταρχισμού σε άλλη μια εκστρατεία της κυβέρνησης απέναντι σε ένα κέντρο ανομίας, αυτή τη φορά μια παράνομη απεργία.

Μιλώντας στο σημείο αυτό για ανομία, καλό θα ήταν να αναφερθούν ορισμένες παρατηρήσεις -ίσως πιο νομικού χαρακτήρα- όχι για να μπούμε, βέβαια, σε αντιπαράθεση δικανικού τύπου με τη κυβέρνηση αλλά αν μη τι άλλο για να αποδείξουμε πως στην τελική το «νόμιμο» και το «παράνομο» είναι χαρακτηρισμοί πολύ πιο σχετικοί, χαρακτηρισμοί που σε τελική ανάλυση κουβαλάνε το στίγμα και τις επιδιώξεις του εκάστοτε πολιτικού εκφραστή τους. Έτσι, είναι άξιο να σημειωθεί, ειδικά στη περίπτωση μιας κυβέρνησης με μόττο το “νομιμότητα παντού”, ότι η πολιτική επιστράτευση των εργαζομένων του μετρό ήταν απολύτως παράνομη καθώς σύμφωνα με το διάταγμα 17/1974 (διάταγμα που έχει εκδοθεί με βάση το παρασύνταγμα του 1952) το μέτρο τηςεπίταξης για την αντιμετώπιση εκτάκτων αναγκών σε περίοδο ειρήνης επιτρέπεται αποκλειστικά και μόνο για αμυντικές ανάγκες, για ανάγκες που προκαλούνται από φυσικές καταστροφές, και λόγω κινδύνων της δημόσιας υγείας και κανένας από τους παραπάνω λόγους δεν συντρέχει στην περίπτωση των εργαζομένων του μετρό.

Μπροστά στη μανιώδη προσπάθεια να καταπνίξει κάθε εστία αντίστασης η κυβέρνηση παραβιάζει ακόμα και τους κανόνες του δικού της παιχνιδιού.

Μετά από τις Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου κατά των ΟΤΑ, μετά από τις επιθέσεις στο πανεπιστημιακό άσυλο στην ΑΣΟΕΕ και τις προάλλες στην Πολυτεχνειούπολη με τον ξυλοδαρμό ενός φοιτητή από αστυνομικούς της ομάδας ΔΙΑΣ, μετά από τις επιθέσεις στις καταλήψεις, μετά από τη σύλληψη 22 φοιτητών στο Ιόνειο Πανεπιστήμιο επειδή απλώς «τόλμησαν» να κάνουν παράσταση διαμαρτυρίας στο κτήριο της πρυτανείας, η νέα επίδειξη αυταρχισμού της κυβέρνησης Σαμαρά αποτελεί άλλο ένα δείγμα της κατεύθυνσης της αυταρχικής θωράκισης του κρατικού μηχανισμού απέναντι στους εργαζομένους και τη νεολαία, απέναντι στα ίδια τα λαϊκά αιτήματα που αρθρώνονται στο φόντο της κρίσης. Το κράτος των κοινωνικών συμβιβασμών [του κοινωνικού συμβολαίου] έχει τελειώσει και τη θέση του παίρνει ένας κρατικός μηχανισμός έτοιμος να πέσει με όλες του τις δυνάμεις πάνω σε κάθε φωνή αντίρρησης, πάνω σε κάθε αγωνιζόμενο κομμάτι της κοινωνίας.

Αν μπορούμε να εξάγουμε κάτι εν τέλει από την απεργία στο μετρό και τον τρόπο με τον οποίο αυτή κατεστάλη, είναι αφενός ότι όσο δυνατή και αν δείχνει η κυβέρνηση μέσα από την άγρια καταστολή των κινητοποιήσεων, αυτές μπορούν ακόμα να ανοίγουν ρήγματα στην κυβερνητική πολιτική [πράγμα που φαίνεται και από τις αγχωμένες αντιδράσεις του κυβερνητικού επιτελείου] και αφετέρου ότι όσο δυναμική και αν φαίνεται μια απεργιακή κινητοποίηση, αν αυτή δεν καταφέρει να συνδεθεί και με άλλα κομμάτια εργαζομένων, αν δεν καταφέρει να κάνει τον αγώνα των εργαζομένων αγώνα όλης της κοινωνίας τότε είναι αδύναμη τόσο απέναντι στον κυβερνητικό λόγο, τα ΜΜΕ και τον κοινωνικό αυτοματισμό όσο και στη κρατική καταστολή.

Το μεγάλο ερώτημα για όλους εμάς που “ταλαιπωρούμαστε”, που πληρώνουμε 0,70 και 1,40 τα εισητήρια στο μετρό και τα υπόλοιπα μέσα, που βλέπουμε τα δικαιώματα μας να διαλύονται μέρα με τη μέρα, είναι αν θα επιλέξουμε να βάλουμε απέναντι μας έναν αγώνα επειδή μας ξεβόλεψε για κάποιες μέρες ή αν θα αγκαλιάσουμε αυτή την έξοδο από την κανονικότητα, αν θα τον κάνουμε τελικά δικό μας αγώνα καθημερινό, για εργασιακά δικαιώματα, δημόσιες δωρεάν συγκοινωνίες και μια ζωή με αξιοπρέπεια
 

Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ ΤΩΝ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ ΤΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΝΟΜΙΚΗΣ ΣΤΙΣ 12/2/12

ΕΘΝΙΚΟ ΚΑΙ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΚΟ

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΑΘΗΝΩΝ

ΣΧΟΛΗ Ν.Ο.Π.Ε

ΤΜΗΜΑ ΝΟΜΙΚΗΣ

Αθήνα, 19-12-2012

 

ΑΠΟΦΑΣΗ ΓΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ ΤΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΝΟΜΙΚΗΣ (12-12-2012)

Η Γενική Συνέλευση του Τμήματός μας, στη συνεδρία της 12-12-2012 λαμβάνοντας ιδιαίτερα υπόψη τους περιορισμούς στη διανομή συγγραμμάτων και Κωδίκων, ομόφωνα αποφάσισε:

 

α) να ζητήσει για άλλη μία φορά από το Πρυτανικό Συμβούλιο, να ενεργοποιήσει αμέσως τις δυνατότητες του Πανεπιστημιακού Τυπογραφείου για εκτύπωση των συγγραμμάτων

β) να υπενθυμίσει στα μέλη ΔΕΠ ότι η παροχή συγγράμματος προς μελέτη στους φοιτητές, που να καλύπτει όλη την εξεταστέα ύλη, περιλαμβάνεται στις ακαδημαϊκές υποχρεώσεις του διδάσκοντα. Το μέγεθος των συγγραμμάτων δεν είναι σκόπιμο να υπερβαίνει τις 135.000 λέξεις για ένα εξαμηνιαίο μάθημα. Στην περίπτωση που το σύγγραμμα ενός μαθήματος δεν διανέμεται, οι διδάσκοντες καλούνται να αναρτήσουν το περιεχόμενο του στην ιστοσελίδα του Πανεπιστημίου και να δώσουν άδεια έντυπης έκδοσης από το Πανεπιστημιακό Τυπογραφείο.

 

 

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΝΟΜΙΚΗΣ