ΠΡΩΤΑΠΡΙΛΙΑΤΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΡΟΛΛ ΣΤΗ ΔΑΠ-ΝΔΦΚ

Τα προβλήματα του πανεπιστημίου με μια ψύχραιμη και υπεύθυνη ματιά

 

Σχέδιο Αθηνά: Κόντρα στις δυνάμεις της μιζέριας και της οπισθοδρόμησης (βλέπε παρακμιακά τραπεζάκια) ως ΔΑΠ-ΝΔΦΚ υπερασπιζόμαστε το νέο πανεπιστήμιο της προόδου, των ευρωπαϊκών προδιαγραφών. Το σχέδιο αυτό μας αναβαθμίζει σε αυτό που πάντα μας άξιζε! Επιτέλους γινόμαστε αυτοτελής σχολή, επιτέλους τα πτυχία μας διασπώνται σε τίτλους σπουδών και τα επαγγελματικά μας δικαιώματα γίνονται θυσία στα πλαίσια της πολιτικής της ανάπτυξης. Τώρα αν κάποια ΤΕΙ στην Αμαλιάδα κλείνουν και οι φοιτητές πετιούνται στο δρόμο, οκ καθένας όπως έστρωσε θα κοιμηθεί. Ας διάβαζαν στις πανελλαδικές να τα κατάφερναν καλύτερα. Η θέση μας , ως ελίτ της επιστημονικής διανόησης δεν μας επιτρέπει να ασχολούμαστε με σχολές-ψιλικατζίδικα.

 

Διαγραφές: ν+2 , ε και? Ώρα να τελειώνουμε με τη γενιά των τεμπέληδων. Εδώ δεν είμαστε για να πίνουμε φραπέδες και να τρώμε τυρόπιτες και άλλα τέτοια σφολιατοειδή… ούτε για να παίζουμε τάβλι, τίτσου, κρυφτό, τυφλόμυγα και τσιγκολελέτα. Σοβαρότητα! Η σχολή μπορεί να ολοκληρωθεί και στα 2,5 χρόνια (άντε 2,7 ή 2,897). Το μόνο που θέλει είναι πίστη στα όνειρα σου!

Για αυτό άσε τη κλάψα και ΠΙΣΤΕΨΕ ΤΟ!

 

Συγγράμματα: Σε κανένα πανεπιστήμιο του πολιτισμένου κόσμου δεν διανέμονται δωρεάν συγγράμματα. Γιατί αν ο φοιτητής δεν κοπιάσει να πάει σε βιβλιοθήκες και φωτοτυπάδικα, δεν ζητιανέψει κώδικες από το ΔΣΑ ποτέ δεν πρόκειται να αντιληφθεί την αξία των γραμμάτων. Εξάλλου το βιβλίο είναι κάτι πλήρως απαρχαιωμένο. E-books σ' όλες τις σχολές. Τέρμα στον τεχνολογικό αναλφαβητισμό των αριστερών! Τέλος, δωρεάν συγγράμματα και σίτιση ΜΟΝΟ για τους Κύπριους φοιτητές… οι άλλοι δεν είπαν ΟΧΙ!

 

Ιδιωτικά πανεπιστήμια: Γιατί δαιμονοποιούνται τα δίδακτρα? Δεν θέλουμε πανεπιστήμια με υποδομές Σορβόννης? Δεν μας αξίζει ένα πανεπιστήμιο με κομφόρ και ανέσεις, δεν μας αξίζει ένα πανεπιστήμιο με πλήρως αναδιαρθρωμένο πρόγραμμα σπουδών, με διασπασμένα πτυχία , πιο ανταγωνιστικό ,πιο απαιτητικό και κυρίως προσαρμοσμένο στην αγορά εργασίας? Αν τώρα ένα τέτοιο πανεπιστήμιο λειτουργεί ανταγωνιστικά προς τα δημόσια ε τι να κάνουμε, ας εξελιχθούν και αυτά! Για την πρόοδο και τον εξευρωπαϊσμό, για να φωνάζουμε επιτέλους τον καθηγητή Mr. Professor!

 

Πανεπιστημιακή αστυνομία: Εδώ και χρόνια υπερασπιζόμασταν ένα πανεπιστήμιο χωρίς το άσυλο της ανομίας, χωρίς το άσυλο των βιασμών, των κλοπών και των cocktail μολότοφ . Ευτυχώς ψύχραιμες φωνές στη βουλή , όπως αυτή του Άδωνη Γεωργιάδη και του Μάκη Βορίδη βάζουν τα πράγματα στη θέση τους. Τέρμα στο πανεπιστήμιο της κόκκινης βίας. Εμπρός για ένα πανεπιστήμιο με σεκιούριτι και ηλεκτρονικό σύστημα ελέγχου φοιτητικής ταυτότητας!

 

Συνελεύσεις: Με πιο κριτήριο γίνονται συνελεύσεις? Σε τι χρησιμεύουν? Ποιον  εξυπηρετούν? Μάλλον εξυπηρετούν τους ανεγκέφαλους νοσταλγούς των κινημάτων , τις μειοψηφίες της βίας. Το 47% της σχολής, η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ δηλώνει ότι  θα κοπούν αυτά. Να πάτε να καπνίσετε αλλού! Εξάλλου τι τις θέλουμε τις συνελεύσεις όταν οι φοιτητές εκφράζονται μέσω των εκλογών και μας δίνουν το χρίσμα του υπερασπιστή των δικαιωμάτων τους. Δηλώνουμε: απαξιώνουμε να συμμετάσχουμε ξανά σε οποιαδήποτε συλλογική διαδικασία. Δεν θα υποβιβαστούμε στο επίπεδο των ανύπαρκτων αριστερών.

 

Πολιτισμός: Η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ συνεχίζει το εκπολιτιστικό της έργο, πολιτιστικό της αντιπρόταγμα: Κιάμος, Πάολα, W, DC. Για να ξεφύγουμε λίγο από την γκρίνια και την κακομοιριά τα σπάμε  συλλογικά σε hot spots της πόλης! Προτείνουμε επίσης την μετακίνηση της σχολής μακριά από το κέντρο, που είναι γεμάτο βαβούρα και πορείες στην Ιερά Οδό για να είμαστε κοντά στα αγαπημένα μας στέκια. Αυτή την Παρασκευή όλοι στο πάρτι με χημικούς και μηχανολόγους. Ρουβάς και Βίσση η απάντηση στην κρίση!

 

 

Μετά τιμής ΔΑΠ-ΝΔΦΚ

 

ΥΓ: Το καταλάβατε ή όχι, αυτό το κείμενο είναι μια προσπάθεια πολιτικού τρολλαρίσματος από την ΡΑΠαΝ – ΣΑΦΝ προς τη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ στα πλαίσια της Πρωταπριλιάς, χωρίς να σημαίνει βέβαια ότι όλα αυτά δεν έχουν και μία δόση αλήθειας.

Από το σχήμα μας λοιπόν, καλή πρωταπριλιά και καλό μήνα με λιγότερο «μπλε» στη σχολή μας και στα μυαλά μας και περισσότερη «μιζέρια», «κινδυνολογία», «αγωνιστικότητα» και άλλα τέτοια…

κειμενο για τη συνέλευση της Τετάρτης και την στάση της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ

Σχετικά με τη Συνέλευση της Τετάρτης 20/3 και την ανακοίνωση της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ

Η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ όπως το συνηθίζει άλλωστε μετά από κάθε Γενική Συνέλευση έβγαλε διαδικτυακά μια ανακοίνωση στην οποία απευθύνει το λόγο [ξανά] στις «δυνάμεις της μιζέριας και της κινδυνολογίας», φωτογραφίζοντας τις κινηματικές δυνάμεις του Ενιαίου Αγωνιστικού Πλαισίου.

Σε αυτήν την ανακοίνωση-καταγγελία γίνεται λόγος για νόθευση του αποτελέσματος από τις δυνάμεις του Ενιαίου Αγωνιστικού Πλαισίου και για «μειοψηφίες» που κλείνουν τη σχολή. Επειδή, λοιπόν, συμφωνούμε με τη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ στο ότι όντως όλοι γίναμε μάρτυρες του τι συνέβη στη συνέλευση της Τετάρτης, τοποθετούμαστε για τα παρακάτω:

-          Όσον αφορά στο ζήτημα της λεγόμενης νοθείας στη Γενική Συνέλευση: όντως θεωρούμε ότι γίνανε αλλεπάλληλες απόπειρες νόθευσης του αποτελέσματος, όμως όχι από την πλευρά του Ενιαίου Αγωνιστικού Πλαισίου. Η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ ήταν αυτή που αποδεδειγμένα είχε φέρει φοιτητές από άλλες σχολές (Πάντειο, ΑΣΠΑΙΤΕ κ.ά.), οι οποίοι και δήλωσαν σε συναδέρφους μας ότι όντως δεν ανήκουν στο φοιτητικό σύλλογο και αποχώρησαν μετά από τις επίμονες παρεμβάσεις των δυνάμεων του Εν.Αγ. Πλαισίου. Αλλά νοθεία δεν είναι μόνο αυτό. Νοθεία είναι το να μη σέβεσαι και να παρακάμπτεις μια ολόκληρη διαδικασία, χλευάζοντας ουσιαστικά τον πολιτικό διάλογο που διεξάγεται εντός της και να την αντιμετωπίζεις ως γήπεδο αναμέτρησης κομματικών μπλοκ. Γιατί είναι γνωστή πλέον η τακτική της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, τα περιβόητα τρένα, φοιτητές δηλαδή μιλημένοι από τη ΔΑΠ που έρχονται στη συνέλευση 2 λεπτά πριν την ψηφοφορία μόνο και μόνο για να ψηφίσουν αυτό που τους έχει δασκαλέψει από πριν η ΔΑΠ. Για αυτό και οι πόρτες με πρωτοβουλία των δυνάμεων του Εν.Αγ. Πλαισίου έκλεισαν στην τελευταία τοποθέτηση πριν την ανάγνωση των πλαισίων.

 

-          Όσον αφορά στο ζήτημα των όρων διεξαγωγής της συνέλευσης: να μας συγχωρέσει η «υπεύθυνη δύναμη της σχολής» αλλά δεν ξέραμε ότι πρέπει να πάρουμε την άδειά της για να κάνουμε ερωτήσεις στις υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις. Πόσο μάλλον δεν ξέραμε ότι πρέπει ο οποιοσδήποτε φοιτητής είτε ανήκει σε κάποια πολιτική συλλογικότητα είτε όχι να πάρει την άδεια της ΔΑΠ για να πει τη γνώμη του στη συνέλευση επειδή οι συνάδερφοι από την ΔΑΠ ανησυχούνε μήπως φυλλορροήσει ο κόσμος που έχουνε φέρει από την Πάντειο και την ΑΣΠΑΙΤΕ.

 

-          Όσον αφορά στο ζήτημα του καταστατικού: το λέμε ξανά ότι σε μια συζήτηση για τη διαμόρφωση ενός καταστατικού το οποίο επιχειρείται να αξιοποιηθεί από τη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ με όρους επιβολής ως μέσο για τον τερματισμό οποιασδήποτε συλλογικής διαδικασίας εντός του συλλόγου δεν μπαίνουμε και ούτε πρόκειται να μπούμε. Η διαμόρφωση ενός καταστατικού είναι μια κουβέντα που πρέπει να αξονίζεται γύρω από την αναβάθμιση της οργάνωσης και του διαλόγου εντός του συλλόγου και όχι στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση.

 

Εν κατακλείδι, σχετικά με το επιχείρημα περί «μειοψηφιών που παίζουν με το δικαίωμά μας στην εκπαίδευση» εμείς απαντάμε ότι ο μόνος που πραγματικά παίζει αυτή τη στιγμή με το δικαίωμά μας στη δημόσια δωρεάν εκπαίδευση με ανθρώπινους όρους και ρυθμούς και με επαγγελματικά δικαιώματα είναι το υπουργείο και η συγκυβέρνηση.

 

Αντί να φαντάζεται «μίζερες μειοψηφίες που κλείνουν τις σχολές» και να περιορίζει τον λόγο της στη διασφάλιση γενικά και αόριστα της «ανοιχτής σχολής», εμείς καλούμε τη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ να μας περιγράψει πως θα είναι μια ανοιχτή νομική σχολή την επόμενη μέρα με την εφαρμογή όλων των νομοθετημάτων που έχουν ψηφιστεί και μένουν να ψηφισθούν (βλ. σχέδιο Αθηνά), ή καλύτερα να μας περιγράψει πως θα ήταν μια ανοιχτή νομική σχολή αν εφαρμόζονταν όλα όσα προβλέπει στις θέσεις της για την παιδεία (αναθεώρηση του άρθρου 16, πανεπιστημιακή αστυνομία).

Γιατί όπως η "κατάληψη για την κατάληψη", δηλαδή με όρους αυταξίας, δεν μπορεί να προβάλλεται (και δεν προβάλλεται) ως πολιτική πρόταση, έτσι και η ανοιχτή σχολή  δεν μπορεί να προβάλλεται αυταξιακά και ως αυτοσκοπός. Πόσο μάλλον όταν συνεπάγεται άμεσα την υποταγή και την παθητική συναίνεση σε μια κατάσταση που υποθηκεύει το παρόν και το μέλλον μας.

Ας μας πει λοιπόν η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, σε ποια προοπτική μας καλεί εμάς τους "κινδυνολόγους" και τους "μίζερους" που "τολμήσαμε" να μιλήσουμε για καταλήψεις και πορείες; Μπορεί να εγγυηθεί το ο,τιδήποτε πλέον για τους φοιτητές της σχολής ή τους καλεί απλά να σκύψουν το κεφάλι στη νέα κατάσταση που διαμορφώνεται;

Εμείς ως σχήμα καλούμε όλους τους φοιτητές της σχολής να συμμετέχουν στις Γενικές Συνελεύσεις κόντρα σε όσους τις υπονομεύουν συμμετέχοντας και μη, για να συνεχίσουμε ως σύλλογος σε μια κατεύθυνση αγωνιστικών αποφάσεων και να δούμε εκεί στην τελική ποιος είναι ή δεν είναι μειοψηφία.

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΑΠΟΦΑΣΗ ΓΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ Φ.Σ. ΝΟΜΙΚΗΣ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 20/3

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ ΤΗΣ ΤΕΤΑΡΤΗΣ 20/3:

ΕΝΙΑΙΟ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ (Ρ.Α.Πα.Ν. - Σ.Α.Φ.Ν. [εαακ], ΑΡΕΝ, ΑΝΤΙΝΟΜΙΑ ΕΑΑΚ, ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ): 234

ΔΑΠ - ΝΔΦΚ: 210

ΠΛΑΙΣΙΟ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΑΓΩΝΑ ΝΟΜΙΚΗΣ (ΜΑΣ): 50

ΠΑΣΠ: 5

ΛΕΥΚΑ: 5

ΣΥΝΟΛΟ ΨΗΦΙΣΑΝΤΩΝ: 504

ΑΠΟΦΑΣΗ Φ.Σ. ΝΟΜΙΚΗΣ:
- ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 21/3 ΚΑΙ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 22/3 (η κατάληψη θα ξεκινήσει από το βράδυ της Τετάρτης μετά τη λήξη των μαθημάτων)
- ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΣΤΟ ΠΑΝΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 21/3 ΜΕ ΠΡΟΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΙΣ 12 ΣΤΑ ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ
- ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΣΤΗΝ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΗΜΕΡΑ ΔΡΑΣΕΩΝ ΤΩΝ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΟΥΜΕΝΩΝ ΦΟΙΤΗΤΙΚΩΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ ΑΘΗΝΑΣ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 22/3
- ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΚΑΤΑΛΗΨΗΣ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 21/3 ΣΤΙΣ 10 ΤΟ ΠΡΩΙ

οταν ο συλλογικός δρόμος παραμερίζει τον ατομικό τότε η προοπτική νίκης προβάλει ξανά για το φοιτητικό σώμα

Άρθρο για το σύστημα υποχρωτικής εργασίας για τους ανέργους στη Βρετανία, το ζήτημα της "εργασιακής ηθικής" και της "τεμπελιάς" - ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ EAGAINST

URL:    http://eagainst.com/?p=47157

 

Δωρεάν εργασία για όλους

Υποχρεωτική, αλλά και εθελοντική (!!!), ταυτόχρονα εργασία επιβάλει στους ανέργους η Βρετανική κυβέρνηση. Το περιβόητο Mandatory Work Activity εφαρμόζεται πλέον εδώ και δύο χρόνια σε όλη την Βρετανική επικράτεια. Το πρόγραμμα αυτό πλασάρεται ως μή έμμισθη εξασφάλιση εργασιακής εμπειρίας για κάθε άνεργο που λαμβάνει κρατικό επίδομα συντήρησης, το γνωστό Job Seekers Allowance για χρονικό διάστημα πάνω από τρεις μήνες, γεγονός που αφορά πλέον όλους καθώς οι μαζικές απολύσεις είναι πια καθημερινό φαινόμενο στη χώρα και η εύρεση εργασίας έχει καταστεί ιδιαίτερα δύσκολη, δεδομένου ότι ο αριθμός των αιτούντων για μια θέση ξεπερνά τα 100 άτομα.

Μέχρι στιγμής χιλιάδες άνεργοι έχουν σταλεί να προσφέρουν υπηρεσίες δωρεάν σε πολυκαταστήματα όπως τα Poundland, ή σε εταιρείες που αναλαμβάνουν καθαρισμούς χώρων ή εργοστάσια, προκειμένου να συνεχίσουν να εισπράττουν τις 70 λίρες την εβδομάδα που προβλέπει το επίδομα ανεργίας και ταυτόχρονα το επίδομα ενοικίου που πλέον δεν ξεπερνά τις 300 λίρες μηνιαίως. Οποιαδήποτε άρνηση συμμετοχής στο πρόγραμμα ‘εθελοντικής’ εργασίας οδηγεί σε ποινικές κυρώσεις που θα έχουν ως αποτέλεσμα την παύση πληρωμών στον άνεργο και, ταυτόχρονα, τον εξάμηνο αποκλεισμό του από την κοινωνική πρόνοια.

 

Πρόσφατα, μάλιστα, η νεαρή απόφοιτος γεωλογίας Cait Reilly που λόγω της έλλειψης θέσεων εργασίας για πτυχιούχους συμμετείχε στο Job Seekers Allowance κλήθηκε για δωρεάν εργασία στα Poundland αλλά κινήθηκε δικαστικά ενάντια στην κυβέρνηση, κερδίζοντας δικαστήριο που έκρινε ότι το συγκεκριμένο πρόγραμμα είναι παράνομο. Η ενέργειά της αμέσως καλωσορίστηκε από τους εκατομμύρια ανέργους του νησιού που καθημερινά αντιμετωπίζουν τον χλευασμό και την περιφρόνηση της Βρετανικής κοινωνίας, όμως βρήκε απέναντί τα διάφορα προτεσταντικά εργασιακά ταμπού που έχουν ριζώσει βαθιά στην συνείδηση των περισσότερων Βρετανών: πως η εργασία, οποιαδήποτε και αν είναι αυτή είναι αρετή, και πως ο άνθρωπος θα πρέπει ακόμα και δίχως πληρωμή να εργάζεται. H Cait Reilly λοιδωρήθηκε από τα Μέσα Ενημέρωσης ως «άτομο που δεν εκτιμά την εργασιακή αρετή και ρέπει προς την τεμπελιά», «που επιθυμεί τα πάντα δωρεάν», και που, τέλος, «ζει εις βάρος άλλων ανθρώπων». Μάλιστα οι υπερσυντηρητικές εφημερίδες Telegraph και Daily Mail έφταναν σε σημείο συνεχώς να δημοσιεύουν άρθρα εναντίον της, προκειμένου να τονώσουν τον Βρετανικό κομφορμισμό και την θεσμισμένη εθελοδουλία της προτεσταντικής εργασιακής ηθικής, ενώ ταυτόχρονα αντιστάσεις έχουν ξεπηδήσει, με αποκορύφωμα την ομάδα Boycott Workfare και διάφορες συλλογικότητες όπως το Solidarity Federation που προσπαθούν με κάθε μέσο να σταματήσουν αυτήν την ολοφάνερη εκμετάλλευση (και μέχρι στιγμής κατάφεραν να θέσουν την αλυσίδα καταστημάτων Vegan προϊόντων Holland and Barret εκτός του προγράμματος) δίχως ωστόσο να λαμβάνουν υποστήριξη από το Βρετανικό κοινό, καθώς οι επίσημες στατιστικές της υπηρεσίας Yougov δείχνουν ότι α) το 76% των ερωτηθέντων αναφορικά με το αν θα πρέπει να σταματήσουν οι πληρωμές σε αυτούς που αρνούνται να εργαστούν ενώ β) το 55% απαντά θετικά στο ερώτημα αν θα πρέπει η κυβέρνηση να σταματήσει να πληρώνει τους ανέργους που αρνούνται να συμμετάσχουν στα προγράμματα μη αμειβόμενης εργασίας, και, τέλος γ) μόνο το 34% διαφωνεί με αυτά.

 

Παρόμοια προγράμματα εκμετάλλευσης ανέργων συναντά κανείς και στην Ολλανδία, στην Ουγγαρία όπου μάλιστα είχε γίνει λόγος για πληθυσμιακές μετακινήσεις των ανέργων σε ειδικά χωριά όπου θα απασχολούνται σε εργοστάσια, ενώ σκέψεις έχουν ακουστεί και για την εφαρμογή του στην Ελλάδα καθώς ο ο πρώην υφυπουργός Οικονομικών Πέτρος Δούκας μέσα από την προσωπική του ιστοσελίδα, παρουσιάζοντας ένα μανιφέστο προτάσεων για την έξοδο της Ελλάδας από την κρίση δήλωσε τα εξής:

Από το να μαζεύουν ελιές (χιλιάδες τόνοι παραμένουν αμάζευτες), ή άλλα αγροτικά προϊόντα, να καθαρίσουν τις παραλίες ή δρόμους, να φυτέψουν δένδρα, να κάνουν βοηθητικές εργασίες σε τεχνικά έργα, σε μαγαζιά, συνεργεία, επιχειρήσεις, ανάλογα με την ηλικία, τις δεξιότητες, την έφεση και την όρεξη του καθενός. Ταυτόχρονα, να ζητηθεί από τις επιχειρήσεις αν θα τους ενδιέφεραν κάποιοι εργάτες, ή υπάλληλοι για τρεις μήνες χωρίς επιβάρυνση (για τις επιχειρήσεις, κλπ). Ακόμα και οι τελειόφοιτοι του Γυμνασίου και οι πρωτοετείς και δευτεροετείς των ΑΕΙ, κλπ., να εργάζονται το καλοκαίρι πέντε βδομάδες σε αντίστοιχες εργασίες για να αποκτήσουν κάποια στοιχειώδη εργασιακή εμπειρία.

Κοινωνική πρόοδος μόνο στη θεωρία

Οι Συντηρητικοί Βρετανοί, όπως και όλοι οι Νεοφιλελεύθεροι εργατιστές, διατείνονται ότι το Mandatory Work Activity (και τα διάφορα παρόμοια προγράμματα για τα οποία όλο και περισσότερες φωνές ακούγονται υπέρ της εφαρμογής τους καί στην Ελλάδα) βοηθούν τους ανθρώπους που έχουν μείνει εκτός εργασίας για πολύ καιρό μέσω της παροχής τους υπηρεσιών να μην δημιουργήσουν κενά στο βιογραφικό τους, πράγμα που στη θεωρία φαντάζει λογικό, καθώς η αγορά εργασίας (ιδιαίτερα στη Βρετανία) δίνει προτεραιότητα πρόσληψης σε άτομα με εμπειρία, και η αποχή από την εργασία (για οποιονδήποτε λόγος) πάνω από ένα τρίμηνο, συνήθως εκλαμβάνεται ως μείωση της απόδοσης του υποψήφιου/ας ο οποίος/α έχε πάψει πλέον στις καθημερινές του/της δραστηριότητες να χρησιμοποιεί τις τεχνικές γνώσεις που είχε προηγουμένως αποκομίσει ενώ εργαζόταν. Στην πραγματικότητα, όμως, το Mandatory Work Activity υποχρεώνει τους ανέργους να απασχολούνται σε κάθε εργασία, ανεξαρτήτως κατάρτισης, σπουδών και προϋπηρεσίας. Για παράδειγμα, κάποιος που εργαζόταν ως πολιτικός μηχανικός και απολύθηκε λόγω περικοπών, θα σταλθεί να αναλάβει υπηρεσίες είτε στα McDonalds, είτε σε άλλου είδους παρόμοιες θέσεις, ακόμη και εκεί που απαιτούνται χειρωνακτικές δραστηριότητες. Κάτι τέτοιο σημαίνει ότι οι πιθανότητες το άτομο αυτό να επαναπροσληφθεί ως πολιτικός μηχανικός είναι χαμηλότερες μιας από την προηγούμενή του απασχόληση οι γνώσεις που έχει αποκομίσει είναι άλλες από αυτές του πολιτικού μηχανικού τις οποίες πιθανότατα να θεωρηθεί ότι τις έχει ξεχάσει.

 

Αν μέσα σε όλα αυτά συνυπολογίσει κανείς και το γεγονός ότι στη Βρετανία (αναλόγως και στις περισσότερες χώρες της Βόρειας Ευρώπης) τα πτυχία πανεπιστημίου ελάχιστα αναγνωρίζονται από τους εργοδότες οι οποίοι δίνουν προτεραιότητα στην εμπειρία και την προϋπηρεσία, αυτό που καταλαβαίνουμε είναι πως πλέον ένας τεράστιος αριθμός εκμεταλλεύσιμων ανθρώπων γίνεται διαθέσιμος, οι οποίοι θα είναι έτοιμοι να χρησιμοποιηθούν ανά πάσα στιγμή για τη μεγιστοποίηση του κέρδους των μεγαλο-επιχειρήσεων, ενώ ελάχιστοι θα είναι αυτοί που θα μπορούν να χρησιμοποιούν στην καθημερινότητά τους τις επιστημονικές τους γνώσεις που στο παρελθόν μπορούσαν να τους εξασφαλίσουν μια λιγότερο επίπονη επιβίωση. Ιδιαίτερα αν συμπεριλάβουμε και τον τριπλασιασμό των διδάκτρων στα Βρετανικά πανεπιστήμια (που πλέον αγγίζουν το ποσό των 9.000£ τον χρόνο για προ-πτυχιακές σπουδές), την επιβολή διδάκτρων σε χώρες με ισχυρές εκπαιδευτικές δομές όπου η δωρεάν εισαγωγή στα τριτοβάθμια ινστιτούτα θεωρούνταν για χρόνια ως κάτι δεδομένο και αυτονόητο, τότε γίνεται ολοφάνερο πως από εδώ και στο εξής στρατιές δούλων θα αναπαράγονται συνεχώς από τους μηχανισμούς του συστήματος, ενώ η πρόσβαση στην γνώση (και συνεπώς στην άνετη διαβίωση) θα αποτελεί ‘δικαίωμα’ μιας μικρής προνομιούχας μειοψηφίας.

 

Δουλεία ή ελευθερία;

Η εφαρμογή τέτοιου είδους προγραμμάτων εκμετάλλευσης φανερώνει πέρα για πέρα την πολιτική οπισθοδρόμηση της εποχής μας, ως αποτέλεσμα όχι μόνο της ήττας του εργατικού κινήματος εξ’ αιτίας του οποίου μέχρι και μερικά χρόνια πριν μπορούσαμε να απολαμβάνουμε κάποια σχετικά προνόμια, αλλά πάνω απ’ όλα, αντανακλά το γενικευμένο κλίμα απάθειας που κυριαρχεί στην Δύση, την απο-πολιτικοποίηση που οδηγεί όλο και περισσότερο στην εδραίωση και διαιώνιση του πιο ακραίου αντιδραστικού ελιτισμού (όπως θα έλεγε και ο Finley) που συναντά κανείς τα τελευταία 30 χρόνια στον «ελεύθερο κόσμο». Η δικαίωση της Βεμπεριανής αυθαίρετης αντίληψης του «όποιος δεν δουλέψει δεν θα φάει» αποτελεί πεμπτουσία του, καθώς βάζει τα θεμέλια για την ηθικοποίηση της εκμετάλλευσης, προσπαθώντας, ταυτόχρονα, να καταστήσει ως κοινή λογική την ποινικοποίηση κάθε είδους αυτονόητης αντίδρασης.

 

Καλό θα ήταν στο σημείο αυτό να γνωρίζουμε ότι η ηθική της εργασίας (την οποία είχα αναλύσει και σε προηγούμενο άρθρο) και η χρήση της λέξης «τεμπέλης» σχεδόν πάντοτε χρησιμοποιούνταν από τις εκάστοτε θεσμισμένες ολιγαρχίες ενάντια στους κοινωνικούς αγώνες για περισσότερα δικαιώματα. Από την Παρισινή Κομμούνα μέχρι τις απεργίες του Σικάγο, από τον Μάη του 68 μέχρι και τις φοιτητικές διαδηλώσεις στην Βρετανία και το Occupy Wall Street, χαρακτηρισμοί όπως «τεμπέλης», «χαραμοφάης», «καταχραστής της ελευθερίας» και «τρομοκράτης» εναντίον όλων αυτών που συμμετείχαν στα κινήματα αποτελούσε αναπόσπαστο κομμάτι της προπαγάνδας των ολιγαρχιών. Η παρότρυνση υποψηφίων για το χρίσμα του αμερικανικού ρεπουμπλικανικού κόμματος προς τους συμμετέχοντες στο Occupy Wall Street «πηγαίνετε να βρείτε καμιά δουλιά αφού κάνετε μπάνιο», η διεθνής μιντιακή καμπάνια μίσους των «lazy Greeks» υποδηλώνουν ξεκάθαρα ότι η προσκόλληση στην ηθική της εργασίας όχι μόνο χρησιμοποιείται από τις κυρίαρχες τάξεις οι οποίες στρουθοκαμηλίζοντας επιδιώκουν την εξουδετέρωση των πολιτικών τους αντιπάλων στο επικοινωνιακό επίπεδο, αλλά, ταυτόχρονα, αποτελεί και βασικό χαρακτηριστικό μιας κοινωνίας που δεν καταφέρνει να αμφισβητήσει τις παραδοσιακές θεσμισμένες (στην καπιταλιστική περίπτωση προτεσταντικές) αξίες, να έρθει σε ρήξη με τον κοινωνικο-κεντρισμό της προσπαθώντας να δει τα δρώμενα από μια άλλη οπτική γωνία, και να προσεγγίσει διαφορετικά τους σκοπούς και τους λόγους κάθε ανθρώπινης δραστηριότητας.

Η δαιμονοποίηση της φτώχειας και η ολομέτωπη επίθεση ενάντια στους αναξιοπαθούντες δεν είναι καινούριο φαινόμενο. Το συναντάμε πάντοτε σε εποχές όπου οι αντιστάσεις και τα κοινωνικά κινήματα άφηναν ανοιχτό το πεδίο για όλες τις συντηρητικές κοινωνικές εκφάνσεις να κυριαρχήσουν, τάσεις που αντανακλούν την προ-πολιτική πλευρά των Δυτικών παραδόσεων οι οποίες πηγάζουν από τις καταπιεστικές κοινωνίες του μεσαίωνα και επιβιώνουν μέχρι και σήμερα.

 

Αυτού του είδους οι παραδόσεις εκφράστηκαν στο παρελθόν μέσα από τα ολοκληρωτικά καθεστώτα και τις δικτατορίες, μέσα από την καταστολή και την ανελευθερία, και σήμερα μέσω του επικοινωνιακού πολέμου των Μέσων Ενημέρωσης επιστρατεύεται η αναντίρρητη υπακοή στους ισχύοντες νόμους με την ηθική της εργασίας να παίζει καταλυτικό ρόλο στην ολοένα και συνεχόμενη σπατάλη ενέργειας σε οποιαδήποτε δραστηριότητα μόχθου είτε για χάρη της δραστηριότητας αυτής είτε με σκοπό την παροχή υπηρεσιών προς αυτούς που βρίσκονται στις υψηλότερες βαθμίδες της εξουσιαστικής πυραμίδας. Στην αντίθετη πλευρά έχουμε την κληρονομιά του προτάγματος της αυτονομίας, της δημοκρατίας, που συμπληρώνει το δίπολο των Δυτικών παραδόσεών. Όσο οι συνειδήσεις θα δηλητηριάζονται από το ατομικιστικό φαντασιακό της κοινωνικής ανόδου, του prestige, από τον κρετίνικο καταναλωτισμό και την πλαστική κομφορμιστική κουλτούρα, τόσο το πρόταγμα της αυτονομίας θα περιορίζεται, αφήνοντας ανοιχτό το πεδίο για την οπισθοδρόμηση της κοινωνίας.

 

Βλέποντας τις καταστάσεις να φτάνουν πλέον σε οριακό επίπεδο και τον καριερισμό να καταρρέει δεν μας μένει τίποτα παραπάνω παρά να διαλέξουμε: θέλουμε να ζήσουμε σαν δούλοι ή σαν ελεύθεροι άνθρωποι; Αν η επιλογή μας είναι η δεύτερη τότε μάλλον ήρθε η στιγμή να αποδεχτούμε ότι η επιστροφή στις «παλιές καλές μέρες», στον καπιταλισμό «με το ανθρώπινο πρόσωπο» αποτελεί όνειρο θερινής νυκτός, προωθώντας έτσι την αυτο-οργάνωση και την απο-ανάπτυξη ως ριζικές απαντήσεις στην βαθιά κρίση της εποχής μας. Αν πραγματικά θέλουμε να διεκδικήσουμε μια αξιοπρεπή ζωή, μάλλον θα πρέπει να αποβάλουμε πέρα για πέρα το καπιταλιστικό φαντασιακό. Ή θα αμφισβητήσουμε την προπαγάνδα τρόμου και θα συγκρουστούμε με τις κυρίαρχες αξίες που διέπουν την κοινωνία μας (το κέρδος και την αλόγιστη συσσώρευση κεφαλαίων), με τους θεσμούς που διαιωνίζουν την θεσμισμένη ετερονομία (όπως το κράτος και τις μεγάλες επιχειρήσεις) απαιτώντας άμεση δημοκρατία και ισότητα σε όλα τα εισοδήματα, ή θα υπομένουμε μαρτυρικά και σιωπηλά τις συνέπειες της απάθειάς μας. Καί τα δυο μαζί δεν γίνονται…

 

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΨΗΦΟΦΟΡΙΑΣ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΝΟΜΙΚΗΣ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ 12/3:

 

 ΕΝΙΑΙΟ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ (ΡΑΠαΝ-ΣΑΦΝ, ΑΝΤΙΝΟΜΙΑ, ΑΡΕΝ, ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ) : 200

ΠΛΑΙΣΙΟ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΑΓΩΝΑ ΝΟΜΙΚΗΣ: 50

ΛΕΥΚΑ : 4

ΣΥΝΟΛΟ ΨΗΦΙΣΑΝΤΩΝ: 254

 

 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΝΟΜΙΚΗΣ:

- ΤΡΙΗΜΕΡΗ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΟΥ ΚΤΙΡΙΟΥ ΤΗΣ ΝΟΜΙΚΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 13/3 ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 15/3 (η κατάληψη θα ξεκινήσει την Τρίτη το βράδυ μετά την λήξη των μαθημάτων)

- ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΣΤΗ Γ.Σ. ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 13/3 ΣΤΙΣ 9.30 ΣΤΗΝ ΠΡΥΤΑΝΕΙΑ

- ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΣΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 14/3 ΣΤΙΣ 10.00 ΚΑΙ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΥ ΤΩΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ ΣΤΗΝ ΑΣΠΑΙΤΕ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΣΤΑ ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ

- ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΙΣ 18.00 ΣΤΑ ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΣΤΙΣ ΣΚΟΥΡΙΕΣ

- ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΚΑΤΑΛΗΨΗΣ ΤΗ ΤΕΤΑΡΤΗ 13/3 ΜΕΤΑ ΤΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ

- ΝΕΑ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΗ ΤΕΤΑΡΤΗ 20 ΜΑΡΤΙΟΥ

 

 ΟΛΟΙ ΑΥΡΙΟ ΣΤΗ Γ.Σ. ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ 9.30 ΣΤΟ ΚΤΙΡΙΟ ΤΗΣ ΠΡΥΤΑΝΕΙΑΣ!

 

 ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΚΑΤΑΛΗΨΗΣ!

ΟΛΟΙ ΣΤΙΣ ΔΡΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΣΤΗ ΠΕΡΙΦΡΟΥΡΗΣΗ ΤΟΥ ΧΩΡΟΥ ΓΙΑ ΜΙΑ ΖΩΝΤΑΝΗ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΠΛΑ ΜΙΑ ΚΛΕΙΣΤΗ ΣΧΟΛΗ!

ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ Ν.ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΟ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΟΥ Α. ΤΣΙΠΡΑ ΣΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ "ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ" ΣΤΟ ΜΕΓΑΡΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ - ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ TVXS

Συγγνώμη που δεν θα συμμετάσχουμε σε αυτό το «μεθύσι της γενικής συναδέλφωσης» και στο φεστιβάλ του «πολιτικού καθωσπρεπισμού». Που δεν θα ανέβουμε στην πασαρέλα του χαμαιλεοντισμού. Του Ν. Μπογιόπουλου

 

Μας συγχωρείτε, επίσης, που δεν θα πιούμε από το «νερό της πολιτικής και ιστορικής λήθης» που σερβίρεται στα Μέγαρα Μουσικής και από τα Μέγαρα της «ενημέρωσης».
Ως εκ τούτου:

Ο «ξεχωριστός» Καραμανλής, ο «συντηρητικός ριζοσπάστης», ο «εθνάρχης», είναι ο Καραμανλής της «βίας και νοθείας». Του ανελέητου αντικομμουνισμού. Των εξοριών. Των πιστοποιητικών «κοινωνικών φρονημάτων». Του «φακελώματος». Του αδυσώπητου κυνηγητού των αριστερών, των δημοκρατών. Της υποκρισίας του«ποιος κυβερνάει αυτόν τον τόπο;» όταν στη χώρα που ο ίδιος κυβερνούσε αλώνιζαν τα «τρίκυκλα» και οι «Γκοτζαμάνηδες» που δολοφονούσαν τον Γρηγόρη Λαμπράκη, οι πρωταγωνιστές της «Καρφίτσας» και οι επιφορτισμένοι να ψηφίζουν δυο και τρεις φορές στις εκλογές του '61.

 

Ο «ξεχωριστός» Καραμανλής εμφανίζεται το 1935 ως βουλευτής του Λαϊκού Κόμματος. Σε ένα χρόνο στην Ελλάδα εγκαταστάθηκε η δικτατορία του Μεταξά. Οταν ο λαός στέναζε στις φυλακές και τις εξορίες, όταν με το ρετσινόλαδο, την καυτερή πιπεριά, τα βασανιστήρια, τις δολοφονίες, προσπαθούσαν να τσακίσουν τη λαϊκή αντίσταση, όταν ο Μεταξάς υμνούσε τον Χίτλερ και τη νέα τάξη του φασισμού, ο «νεαρός βουλευτής Σερρών», ο «ιδρυτής και αποκαταστάτης της Δημοκρατίας» προτίμησε το δρόμο της σιωπής.

 

Ο «ξεχωριστός» Καραμανλής ήταν ένας εκ των απόντων από τις μεγάλες δοκιμασίες αυτής της χώρας, όπως την περίοδο της Κατοχής (σ.σ.: «ο Καραμανλής δεν παρασύρθηκε στα βουνά», λέει η Ελένη Βλάχου στα απομνημονεύματά της, απευθύνοντας... έπαινο στον τεθνεώτα).

 

Ο «ξεχωριστός» Καραμανλής ήταν αυτός που όταν αργότερα έγινε πρωθυπουργός, τίμησε στους υπουργικούς θώκους άτομα σαν τον Θεμελή, που την Κατοχή, ως διορισμένος νομάρχης από τους χιτλερικούς, διακήρυττε: «Πας λαμβάνει τα όπλα κατά των Γερμανών δεν είναι Ελλην»...

 

Ο «ξεχωριστός» Καραμανλής ήταν πρωθυπουργός της χώρας που εξασφάλισε «ετεροδικία» και ατιμωρησία στον Αμερικανό λοχία, που σκότωσε τον αρχηγό του ΕΛΑΣ και κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο της τότε ΕΔΑ, τον στρατηγό Στέφανο Σαράφη, στις 31 Μάη 1957.

 

Ο «ξεχωριστός» Καραμανλής είναι ο Καραμανλής της εποχής δυσωδών υποθέσεων, όπως του τραμ και της πλατείας Ομονοίας. Των «περίφημων» συμφωνιών της Ζυρίχης και του Λονδίνου για το Κυπριακό και των δηλώσεων: «Η Κύπρος είναι μακριά»! Της «τσιμεντοποίησης» μιας ολόκληρης χώρας που η πλειοψηφία του λαού της θάφτηκε στα κοινωνικά γκέτο της «αντιπαροχής». Της αιμορραγίας της μετανάστευσης. Των μηχανορραφιών του Παλατιού. Της βαθύτατης πρόσδεσης της Ελλάδας στο «ευρωατλαντικό άρμα».

 

Ο «ξεχωριστός» Καραμανλής ήταν που έφυγε σαν«Τριανταφυλλίδης», αλλά από το Παρίσι, όταν πια είχε ξαναγίνει «Καραμανλής», να τι έγραφε, υμνολογώντας τη χούντα δύο μήνες μετά το αμερικανόπνευστο πραξικόπημα των συνταγματαρχών, απευθυνόμενος στον χουντικό «πρωθυπουργό», Κ. Κόλλια:
«Με ικανοποίησιν έλαβον γνώσιν των τελευταίων δηλώσεών σας προς την Επιτροπήν Αναθεωρήσεως του Συντάγματος. Επιβεβαιώνουν την θέλησιν της Κυβερνήσεως όπως αποκαταστήση την ομαλότητα και μάλιστα επί υγιεστέρων βάσεων, διά του εκσυγχρονισμού του πολιτεύματος της χώρας (...) Δεν αμφιβάλλω ότι οι πρωτοστατήσαντες εις την εκτροπήν εκινήθησαν με αγαθάς προθέσεις (το αν, καλώς ή κακώς, εξετίμησαν τους κινδύνους οι οποίοι κατά τη γνώμη τους ηπείλουν το Εθνος, θα κριθεί από την Ιστορίαν)... Δεν γνωρίζω ούτε τας προθέσεις ούτε τας δυνατότητας τηςεπαναστατικής Κυβερνήσεως. Εύχομαι να έχει συλλάβει ορθώς την αποστολήν της και να έχει την ικανότητα να την φέρη εις πέρας. Εάν όμως, δι' οιονδήποτε λόγον, υστερή είτε εις το πρώτον είτε εις το δεύτερον, τότε οφείλει να αφήσει την πρωτοβουλίαν εις τον Ρυθμιστήν του Πολιτεύματος, προσφέρουσα εις Αυτόν και την συμπαράστασίν της».

Στο σημείο αυτό, τα σχόλια για τον «ξεχωριστό» Καραμανλή περιττεύουν...

 

Οσο για τον «άλλον», για τον μετά το 1974 Καραμανλή, λίγη σοβαρότητα δε βλάπτει. Με ποια λογική, δηλαδή, μετά από τόσα χρόνια και - κυρίως - μετά από τόσες εξελίξεις και σε μια φάση που η άρχουσα τάξη είχε να λύσει σχεδόν εντελώς καινούρια προβλήματα, ο Καραμανλής θα έπρεπε να είναι ο ίδιος με τις δεκαετίες του '50 και του '60;

Σε τελευταία ανάλυση, αν είχε παραμείνει ίδιος, αν δεν είχε την «ικανότητα να αλλάζει», εκείνοι που τον καθιέρωσαν στην πολιτική ηγεσία, που τον διόρισαν πρωθυπουργό το '55, θα τον είχαν αποστρατεύσει από εκείνη κιόλας την περίοδο.

 

Πάντως, για όσους (βυθισμένοι στον οπορτουνισμό τους κάνουν ότι) δεν έχουν καταλάβει πως:
«"Ο Καραμανλής είναι ένας. Αν δεν το καταλάβατε εσείς οι αριστεροί, το φταίξιμο είναι δικό σας". Αυτά είπε ο Κ. Καραμανλής στον Λ. Κύρκο, όταν ο τελευταίος του μίλησε κάποτε "για τον Καραμανλή των δύο φάσεων"» («Ρ», 25/4/1998),
έχουμε να επισημάνουμε:

Επί του «άλλου» Καραμανλή (σ.σ.: του πιο... «ξεχωριστού») ήταν που ο Κουμής και η Κανελλοπούλου δολοφονήθηκαν από το ίδιο κράτος που υποτίθεται ότι 6 χρόνια μετά την έλευση Καραμανλή από το Παρίσι είχε... εκδημοκρατιστεί.

 

Επί του «άλλου» Καραμανλή, στη θέση της ξεπερασμένης για τις ανάγκες του αστικού πολιτικού συστήματος βασιλείας, ήρθε να εδραιωθεί ο «εκσυγχρονισμός» του δικομματισμού.

 

Επί του «άλλου» Καραμανλή ο αρχικός αναγκαίος ελιγμός της αποχώρησης από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ λόγω της προδοσίας της Κύπρου επελέγη για να μετατραπεί σε πλήρη επαναπροσχώρηση στο ΝΑΤΟ, σε ενταφιασμό του φακέλου της Κύπρου και για να βαθύνει, τελικά, εκείνο το στεντορείως δηλωθέν: «Ανήκομεν εις την Δύσιν».

 

Επί του «άλλου» Καραμανλή συντελέστηκε η... «κατάργηση της πάλης των τάξεων» και ψηφίστηκε ένα από τα πιο αντεργατικά νομοθετήματα που γνώρισε ποτέ ο τόπος, ο περιβόητος «Νόμος 330 περί εργατικών οργανώσεων και συνδικαλιστικών ελευθεριών», που (εδώ και 35 χρόνια, πριν όλα αυτά τα ξανασκεφτούν ο Σαμαράς, ο Βρούτσης και η τρόικα) περιόριζε δραστικά το δικαίωμα της απεργίας, κατοχύρωνε την ανταπεργία των εργοδοτών (λοκ άουτ), νομιμοποιούσε τη συγκρότηση απεργοσπαστικών μηχανισμών και, κυρίως, απαγόρευε την «πολιτική απεργία».

 

Επί του «άλλου» Καραμανλή επεκτάθηκε επί το κοινοβουλευτικότερον όλο το χουντικό νομοθέτημα για τη φοροασυλία των εφοπλιστών.

 

Επί του «άλλου» Καραμανλή, με την αναθεώρηση του Συντάγματος το 1975, επανήλθε το μετεμφυλιακό Σύνταγμα του '52, με τις πρόνοιες του οποίου, μεταξύ άλλων, οι κομμουνιστές στέλνονταν στις εξορίες και στις φυλακές...

 

Επί του «άλλου» Καραμανλή, στήθηκαν τα πανηγύρια για τον «παράδεισο της ΕΟΚ» που εξ αρχής μετατράπηκε σε χωματερές, αργότερα σε «θυσίες» για το ευρώ και την ΟΝΕ και σήμερα έγινε «τρόικα». Μια ένταξη που, όπως ο ίδιος είχε ομολογήσει (σ.σ.:«πολιτικοί λόγοι επιβάλλουν την ένταξη», είχε πει), στόχευε στη θωράκιση της εξουσίας των πλουτοκρατών, στην απόκτηση στηριγμάτων της αστικής πολιτικής εξουσίας για την ενίσχυση του καθεστώτος της.

 

Επί του «άλλου» Καραμανλή είχαμε τη «σοσιαλμανία» (!) του κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού που κρατικοποιούσε ιδιωτικές επιχειρήσεις, οι ιδιοκτήτες των οποίων αποχωρούσαν με το αζημίωτο, οι ίδιοι ξελάσπωναν και τα χρέη τους φορτώνονταν στις πλάτες των εργαζομένων, όπως συνέβη, π.χ., με την «Ολυμπιακή Αεροπορία», η κρατικοποίηση της οποίας έγινε με τις ευλογίες του Αριστοτέλη Ωνάση και τα χρέη της ανέλαβε ο κρατικός προϋπολογισμός.

Επί του «άλλου» Καραμανλή ένα ολόκληρο έθνος, το έθνος των εργαζομένων, έμαθε να ξυπνά και να κοιμάται με την προσταγή:«Λιτότης»!

 

Εν κατακλείδι: Το δικαίωμα συμμετοχής στην πολιτική και στην ιστορική μνήμη δεν το έχουν μόνο οι τελετάρχες και οι κάθε λογής υμνολόγοι των «εθναρχών».

 

«Εθνάρχης», μεν, ο - για κάποιους «ξεχωριστός» - Καραμανλής, αλλά: «Ποιου έθνους εθνάρχης;».

Το ερώτημα δεν είναι ρητορικό μιας και ο διαχωρισμός των «εθνών» εντός του ίδιου έθνους είναι τόσο παλιός και τόσο υπαρκτός, όσο ο διαχωρισμός των κοινωνιών σε τάξεις. Θα προσθέταμε, μάλιστα, ότι είναι τόσο παλιός όσο ο διαχωρισμός «Αριστερά - Δεξιά», αν δυστυχώς με τις έννοιες αυτές δεν φρόντιζαν κάποιοι να χάνει πλέον η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα.

Σε κάθε περίπτωση, όμως, και για να το κάνουμε όσο γίνεται πιο ευδιάκριτο, πρόκειται για διαχωρισμό τόσο παλιό, όσο και ο διαχωρισμός ανάμεσα στους φτωχούς και στους πλούσιους. Στους καταπιεζόμενους και στους εκμεταλλευτές. Στους «έχοντες» και στους «μη έχοντες». Στα αφεντικά και στους υπαλλήλους τους. Στους αστούς και στους προλετάριους.

«Εθνάρχης», επομένως, και «ξεχωριστός», ο Καραμανλής δεν υπήρξε ποτέ και για τα δύο αυτά (ξε)χωριστά «έθνη». Παρά μόνο για το ένα.