...The End

Θα μας βρείτε στο νέο μας blog: http://rapansafn.wordpress.com/ όπου πλέον θα ανεβαίνει όλο το υλικό του σχήματός μας!

Κείμενο του σχήματος σχετικά με τις διαγραφές και τη Σύγκλητο της Πέμπτης 15/5

Διαγραφές στη Νομική…

 

Μας αφορά;

Φέτος για πρώτη φορά μπαίνει σε εφαρμογή ο νόμος Διαμαντοπούλου – Αρβανιτόπουλου σε ό, τι αφορά στις διαγραφές φοιτητών. Συγκεκριμένα, το υπουργείο έχει εξαγγείλει 180.000 διαγραφές φοιτητών οι οποίες πρέπει να ολοκληρωθούν fast track, μέχρι το τέλος της ακαδημαϊκής χρονιάς, δηλαδή τον Αύγουστο.

 

Πιο συγκεκριμένα

 

Όσοι συμφοιτητές μας εγράφησαν σε 4ετείς σχολές έως το ακαδημαϊκό έτος 2003 – 2004 πρέπει να διαγραφούν φέτος ενώ για τις 5ετείς σχολές εφαρμόζεται για όσους εγράφησαν από το 2001 – 2002. Το μέτρο αυτό αποτελεί την πρώτη εφαρμογή των διαγραφών, οι οποίες δεν θα περιοριστούν στους περιβόητους «αιώνιους». Συγκεκριμένα, όσοι φοιτητές εγράφησαν στη σχολή τους από το 2011 και μετά διαγράφονται μόλις στα ν+2 χρόνια ενώ οι υπόλοιποι στα 2ν (όπου ν=4 ή 5 ανάλογα με τη σχολή).

 

Ειδικά για τη σχολή μας

 

Σύμφωνα με τα παραπάνω στη σχολή μας θα πρέπει να διαγραφεί το 83% των συμφοιτητών μας (11.697 από τους 14.169). Αυτό έχει ως συνέπεια να εκδιωχθούν από το πανεπιστήμιο και να μην καταφέρουν ποτέ να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους και να λάβουν το πτυχίο, το ελάχιστο εφόδιο μέσα στη δύνη του 60% ανεργίας στους νέους. Συνολικά, στη σχολή μας, αυτό το μέτρο πλήττει όλο το φοιτητικό σώμα (και όχι μόνο τους «αιώνιους») καθώς με μέσο όρο αποφοίτησης τα 6,5 χρόνια (όπως υπολογίζεται) είναι προφανές ότι επιβάλλεται μια υπέρμετρη εντατικοποίηση των σπουδών (πολύωρες παρακολουθήσεις, εξαντλητικές ώρες διαβάσματος, πλήρης πρόσδεση στο καθηγητικό σώμα και σε αυταρχικές συμπεριφορές κάποιων καθηγητών) προκειμένου εν τέλει να καταφέρουμε να μη διαγραφούμε από τη σχολή μας.

 

Στάση καθηγητικού σώματος και Υπουργείου Παιδείας,
σχέση με Οργανισμούς και Εσωτερικούς Κανονισμούς

 

Οι Σύγκλητοι των πανεπιστήμιων και τα θεσμικά όργανα περιορίζονται μέχρι στιγμής σε στείρα νομικά επιχειρήματα γύρω από τις διαγραφές, συνδέοντας τες με τους υπό ψήφιση νέους Οργανισμούς και Εσωτερικούς Κανονισμούς των ιδρυμάτων (βλ. Σύγκλητος ΕΚΠΑ). Από την άλλη το Υπουργείο εμμένει σε μια πιο επιθετική στάση στα πλαίσια της μνημονιακής πολιτικής. Έτσι, πιέζει για διαγραφές μέσα στο καλοκαίρι ανεξάρτητα από την ψήφιση των νέων Οργανισμών και ΕΚ. Γύρω από έναν τέτοιο σενάριο δορυφοριοποιούνται ενδεχομένως και μερίδες του καθηγητικού σώματος που πάγια επικροτούσαν μια κατεύθυνση διαγραφών (βλ. Φορτσάκης, τμήμα Νομικής).

Που στοχεύουν οι διαγραφές;

 

Καταρχάς, δεν τίθεται οικονομικό  ζήτημα καθώς με τις διαγραφές δεν μπορούν εξοικονομηθούν χρήματα, αφού οι φοιτητές που ξεπερνούν το όριο ήδη δεν κοστίζουν τίποτα σε φοιτητικές παροχές.

 

Για εμάς, το μέτρο αυτό στοχεύει κατά κύριο λόγο στην ακύρωση του πανεπιστημίου ως χώρου κοινωνικοποίησης και πολιτικοποίησης και στη μετατροπή του σε ένα άλλου τύπου αυταρχικό και αποστειρωμένο «σχολείο». Μέσα σε αυτό το κολλεγιοποιημένο, αυταρχικό εκπαιδευτήριο, οι πλήρως εντατικοποιημένοι και εξατομικευμένοι όροι φοίτησης πλήττουν άμεσα και ενιαία όλο το φοιτητικό σώμα, αφού αναιρούν την δυνατότητα για συλλογική δράση στα πλαίσια συνολικής μεταστροφής της κοινωνικής φιγούρας του φοιτητή.

 

Τι κάνουμε;

 

Πρέπει ως φοιτητικός σύλλογος, στα πλαίσια της συλλογικότητας και της αλληλεγγύης να είμαστε σε εγρήγορση προκειμένου να μην αφήσουμε κανένα συμφοιτητή μας να διαγραφεί. Ένα πρώτο βήμα σε αυτή τη προσπάθεια (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι επαρκές) είναι να αποσπάσουμε τοποθετήσεις από τα θεσμικά όργανα της σχολής μας που να εναντιώνονται στις διαγραφές φοιτητών (βλ. απόφαση Τμήματος Καθηγητών Ιατρικής κατά κάθε διαγραφής φοιτητή).

Επομένως, επειδή, προφανώς, και η υπόθεση αυτή μας αφορά καλούμε όλους τους φοιτητές να παρευρεθούν μαζικά στη Σύγκλητο του ΕΚΠΑ που θα διεξαχθεί την Πέμπτη 15/5 και ώρα 9.30 το πρωί στο κτήριο της Πρυτανείας και η οποία θα συζητήσει για το νέο Οργανισμό του ιδρύματος και τις διαγραφές φοιτητών.

Αποτελέσματα Φοιτητικών Εκλογών στο ΦΣ Νομικής - Μάιος 2014

ψηφίσαντες: 1354
άκυρα: 52
έγκυρα: 1302

Κατανομή 9 εδρών του Διοικητικού Συμβουλίου:

ΔΑΠ-ΝΔΦΚ: 4
ΕΑΑΚ: 2
ΠΚΣ: 2
ΑΡΕΝ: 1

Για δεύτερη συναπτή χρονιά, τα ΕΑΑΚ στη Νομική καταγράφονται στη δεύτερη θέση στην πολιτική μάχη των φοιτητικών εκλογών. Μια πολιτική μάχη που ειδικά στη Νομική, με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της σχολής μας, τον συντηρητικό πολιτικό συσχετισμό και τα όσα εκτυλίχθηκαν φέτος σε επίπεδο κινηματικών διεργασιών (βλ. αγώνας φοιτητών - διοικητικών υπαλλήλων) αλλά και όσων ακολούθησαν (βλ. χαμένο εξάμηνο) έχει μια εξαιρετικά αναβαθμισμένη σημασία.

Πριν περάσουμε σε μια αναλυτική αποτίμηση των αποτελεσμάτων, οφείλουμε, λοιπόν, για να είμαστε συνεπείς, να τοποθετήσουμε τα αποτελέσματα αυτά μέσα στην χρονική και πολιτική τους συγκυρία.

Αναλυτική Αποτίμηση:

Συμμετοχή: Η κάλπη της Νομικής, η μεγαλύτερη μονοτμηματική κάλπη της Αθήνας, έπεσε από 1447 ψήφους πέρσι στους 1354 ψηφίσαντες. με τα έγκυρα ψηφοδέλτια να φτάνουν τα 1302 σε αντίθεση με τα περσινά 1386. Εμείς αυτό το αποτιμάμε αρνητικά, ανεξάρτητα από το πως κατανέμεται κάθε χρόνο η μείωση των ψήφων σε επίπεδο πολιτικό δυνάμεων (φέτος ας πούμε δεν επηρέασε τη ΔΑΠ, πέρσι είχε καρπωθεί σχεδόν όλη την αποχή). Και το αποτιμάμε αρνητικά επειδή κάθε χρόνο ένα από τα πράγματα που παλεύουμε και θέλουμε ως σχήμα για τις φοιτητικές εκλογές είναι η όλο και μεγαλύτερη ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ όλων μας προκειμένου να ανοίγουν οι αντιθέσεις και όλες οι απόψεις και να μην εγκλωβίζονται σε μια ακαθόριστη, πολιτικά ακίνδυνη σιωπή.

ΔΑΠ: Η ΔΑΠ φτάνοντας πέρσι σε ένα ιστορικό χαμηλό ψήφων φέτος παρουσίασε μια σταθερότητα, παίρνοντας ουσιαστικά τον ίδιο απόλυτο αριθμό ψήφων και αυξάνοντας το ποσοστό της λόγω της πτώσης της κάλπης. Με αυτόν τον τρόπο κατάφερε εν τέλει να επανέλθει στην 4η έδρα στο Διοικητικό Συμβούλιο. Χωρίς να κλείνουμε τα μάτια απέναντι στο γεγονός ότι για εμάς η παράταξη της ΝΔ και του Σαμαρά έπρεπε να καταδικαστεί με πιο αποφασιστικό τρόπο από τους φοιτητές της Νομικής, δεν μας αποθαρρύνει καθόλου η εξέλιξη αυτή. Ας μην ξεχνάμε ότι η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ φέτος αξιοποίησε ένα πολύ μεγάλο δωράκι που της έκανε το καθηγητικό σώμα της σχολής. Το χαμένο εξάμηνο! Με αυτό το όπλο προσπάθησε να βάλει τα αριστερά αγωνιστικά σχήματα στο περιθώριο και να αναδειχθεί ως εγγυήτρια δύναμη του συλλόγου. Αυτό δεν το κατάφερε παρόλα αυτά! Και σε αυτό πολύ σημαντικός ήταν και ο πρωτοπόρος ρόλος που έπαιξαν τα ΕΑΑΚ στην πάλη και κατά του χαμένου εξαμήνου.

ΠΚΣ: Η ΠΚΣ σημείωσε και αυτή μια σχετική σταθερότητα, η οποία στο φόντο της πτώσης της κάλπης και της πτώσης της ΑΡΕΝ την ανέβασε στην τρίτη θέση. Η ΠΚΣ και το Μέτωπο Αγώνα Σπουδαστών για εμάς δεν ανεβαίνει στην τρίτη θέση στο φόντο κάποιας κινηματικής αποκρυστάλλωσης, στο φόντο κάποιου αγώνα που ο σύλλογος ή η ίδια αυτοτελώς έδωσε και κέρδισε ή έχασε.

Και αυτό για δύο λόγους: Αφενός, ακόμα και με τον στρεβλό, αυτοτελή, σεχταριστικό τρόπο που το συνηθίζει, δεν άνοιξε κανένα μέτωπο φέτος για κανένα ζήτημα των φοιτητών (βλ. συγγράμματα, σίτιση, στέγαση), αφετέρου, στο μεγάλο αγώνα που δώσαμε φέτος στις αρχές της χρονιάς, είχε από πολύ νωρίς μέσα στις Γενικές Συνελεύσεις μία πολύ συντηρητική τοποθέτηση, που καλούσε σε ανοιχτή σχολή, καταγγέλλοντας ουσιαστικά τις φοιτητικές καταλήψεις και την ίδια την Απεργιακή Επιτροπή. Προφανώς και δεν μπορούμε να πούμε ότι η ψήφος στην ΠΚΣ ήταν μια συντηρητική ψήφος και τελεία. Σίγουρα ενσωμάτωσε τέτοια στοιχεία ενός κόσμου που τον καλεί να αντιληφθεί το "δίκιο του αγώνα" αλλά όχι να το μεταφράσει σε κινηματική πρακτική στη βάση μιας αναθετικής λογικής, όμως πρέπει να δούμε και ένα ενδεχόμενο κομμάτι φοιτητών με πραγματικά πολιτικά ερωτήματα το οποίο μάλλον δεν καταφέραμε να το εκφράσουμε ως ΕΑΑΚ.Η κατάληψη της 2ης έδρας στο ΔΣ από την ΠΚΣ θεωρούμε ότι είναι ανησυχητική όχι επειδή η ΠΚΣ δεν είναι μια αριστερή κινηματική δύναμη αλλά επειδή η πολιτική λογική του απομονωτισμού και η μονομερής επίθεση προς τις αριστερές δυνάμεις και δη τα ΕΑΑΚ (βλ. και επίθεση της ΚΝΕ στα ΕΑΑΚ ΕΜΠ με αποτέλεσμα των τραυματισμό ΕΑΑΚιτών), χωρίς την παραμικρή αντιπαράθεση με τη ΔΑΠ - ΝΔΦΚ, προοιωνίζει μια στάση πολύ μακριά από τη μετωπική λογική που εμείς πρεσβεύουμε για την αριστερά και τοι φοιτητικό σώμα.

ΑΡΕΝ: Η ΑΡΕΝ συνέχισε την καθοδική της πορεία τόσο σε πανελλαδικό επίπεδο όσο και σε επίπεδο Νομικής,  πέφτοντας πλέον στην 4η θέση. Αυτό δεν είναι τυχαίο. Η λογική της "μη παρέμβασης" εν αναμονή μιας "από τα πάνω" (βλ. ΣΥΡΙΖΑ) αλλαγής των πραγμάτων, η εναλλακτικού τύπου εμφάνιση κατ' αποκλειστικότητα (μόνο εκδηλώσεις, κουζίνες κλπ), η άρνηση άρθρωσης πραγματικών αντιστάσεων γύρω από οποιοδήποτε ζήτημα της φοιτητικής καθημερινότητας, η σύμπνοια με την απόφαση του τμήματος να χαθεί το εξάμηνο (βλ. πλαίσιο ΑΡΕΝ σε ΓΣ αρχές Γενάρη), το γενικόλογο "θέλουμε τα πάντα" το οποίο όμως απολήγει στο να μην κάνουμε και πολλά, εν τέλει δεν μπόρεσε να συσπειρώσει, ούτε να πείσει κόσμο του συλλόγου στην στήριξη της ΑΡΕΝ.

Σχόλιο:

"Γιατί κάποια πράγματα δεν αλλάζουν με τις εκλογές..."
Όπως πάντα τονίζαμε, οι εκλογές είναι άλλη μια πολιτική μάχη και όχι Η πολιτική μάχη. Για εμάς αυτό που έχει σημασία είναι η στήριξη των ΕΑΑΚ που τα κατέγραψε για άλλη μια φορά στην δεύτερη θέση στο ΦΣ Νομικής να μεταφραστεί σε συλλογικούς αγώνες, να μεταφραστεί σε ενδυνάμωση των Γενικών Συνελεύσεων να μεταφραστεί σε συζήτηση, συναπόφαση και συνυλοποίηση γύρω από τα προβλήματά μας.

Δεν μας φθάνει ούτε μας αντιστοιχεί απλώς μια "κραυγή αντίστασης" την ημέρα των εκλογών, μια φορά τον χρόνο.

Αυτό που αντιστοιχεί στους στόχους, στις επιδιώξεις και στις διεκδικήσεις μας είναι οι ανυποχώρητοι αγώνες μας. Αυτοί που ρίχνουν νόμους, αυτοί που ρίχνουν κυβερνήσεις, που στέλνουν μηνύματα άγχους στα κομματικά επιτελεία όσων υποθηκεύουν το παρόν και το μέλλον μας, αυτοί που νικάνε!

Ας μεταφραστεί έτσι η στήριξη των ΕΑΑΚ στη σχολή μας...

              με το μυαλό στο "εμείς" και όχι στο "εγώ"
                                         για τους αγώνες που έρχονται! 

  

"Υπάρχει λόγος να αγωνίζεσαι..."

Ναι... υπάρχει λόγος! Υπάρχεις λόγος να αγωνίζεσαι! Υπάρχει λόγος να εναντιώνεσαι σε ό,τι υποθηκεύει το παρόν και το μέλλον σου και να διεκδικείς συλλογικά κάτι καλύτερο από αυτό!

ΔΕΝ υπάρχει κανένας λόγος να δώσεις στήριξη σε αυτούς που π...ουλώντας σου "βοήθεια" και "ακαδημαϊκή ομαλότητα" προωθούν την απάθεια και τον ατομικισμό,

Στη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ...

σε αυτούς που ήδη πολύ πριν την ανακοίνωση της εξίσωσης των πτυχίων μας με αυτών των κολλεγίων μιλούσαν για ιδιωτικά πανεπιστήμια και μιλάνε ακόμα,

σε αυτούς που, στο ίδιο πλαίσιο, καλούν σε εκδήλωση για την αναθεώρηση μεταξύ άλλων και του άρθρου 16, που η κυβέρνησή τους δεν κατάφερε να πετύχει πριν 8 χρόνια δυνάμει ενός μαζικού πανελλαδικού φοιτητικού κινήματος.

Για αυτό, στις 7 Μάη, ας μην τους κάνουμε τη χάρη!

Κείμενο σχετικά με την προεκλογική καμπάνια της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ. Ποιοι είναι στα αλήθεια οι ΔΑΠίτες;

ΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑΝ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΛΟΓΟ

Μπορεί να τους έχεις δει στην Νομική να σου λένε ότι οι καταλήψεις φταίνε. Μπορεί να έχεις ακούσει ότι είναι τα πιο καλά παιδιά. Αυτοί λοιπόν οι χαμογελαστοί τύποι που μέχρι τώρα σε υποδέχονταν με σημειώσεις και προσκλήσεις για τον Παντελίδη, τώρα σου λένε ότι υπάρχει λόγος να ψηφίσεις ΔΑΠ-ΝΔΦΚ. Σε καλούν να ψηφίσεις και για την πολιτική τους θέση και πρακτική στα πανεπιστήμια, δηλαδή την πολιτική της κυβέρνησης Σαμαρά, αλλά και για την φιγούρα του νεολαίου που αυτοί προωθούν. Θεωρούμε αναγκαίο να υπογραμμίσουμε κάποια στοιχεία που συγκροτούν την φιγούρα του ΔΑΠίτη όπως πραγματικά είναι ως μέλος της ΔΑΠ συχνά και της ΟΝΝΕΔ.

«Σου δίνω-μου δίνεις»: Σε μια συγκυρία που η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση διακυβεύει κάθε κατοχυρωμένο φοιτητικό δικαίωμα και υπονομεύει την οποιαδήποτε αξιοπρεπή επαγγελματική προοπτική, ο ΔΑΠίτης της σχολής σου έχει την απάντηση. Σημειώσεις, συγγράμματα, κονέ με καθηγητές και ο κατάλογος συνεχίζεται μέχρι κάποια στιγμή να βρει τη λύση που σου ταιριάζει. Ως μέλος μιας «υπεύθυνης» δύναμης δεν μπορεί παρά να κάνει τα πάντα για να σε ευχαριστήσει, μένοντας κολλημένος σε ένα σύστημα πελατειακών σχέσεων (το οποίο όλως τυχαίως είναι το μόνο που δεν ενοχλεί τη ΔΑΠ στο μη-ακόμη-εξευρωπαϊσμένο ελληνικό πανεπιστήμιο), προσπαθώντας πολύ πιο απλά να εξαγοράσει την ψήφο σου, ως αντάλλαγμα για τις δικές του «παροχές». Για να το πούμε πιο απλά, αν η συγκυρία επιτάσσει να πατήσεις επί πτωμάτων προκειμένου να επιβιώσεις στην Ελλάδα της κρίσης, η ΔΑΠ σου εγγυάται ότι θα σε βοηθήσει. Αρκεί φυσικά να μην κάνεις το λάθος και πατήσεις σε καμία Γενική Συνέλευση.

Συνδιαλλαγή με καθηγητές και όργανα διοίκησης: Είναι αυτοί που μαθαίνουν πρώτοι για τα lock-out σε περίπτωση απεργιών, είναι αυτοί που μπορούν να καταθέτουν προτάσεις στον «για-όλους-τους-υπόλοιπους-άφαντο» πρόεδρο της Νομικής (όπως αυτή του χαμένου εξαμήνου) και που καλούν την ελίτ του καθηγητικού σώματος σε εκδηλώσεις και ημερίδες που διοργανώνουν. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις μελών της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, με πρόσφατο παράδειγμα στην Ιατρική, που παίρνουν πτυχία-φαντάσματα. Αποκορύφωμα όλων αυτών ήταν η τελευταία περίπτωση της υπεύθυνης της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ Ιατρικής, της οποίας τα στοιχεία για το πώς μπήκε στη σχολή αρχικά δεν δίνονταν και εν τέλει διαγράφηκε από το ΦΣ Ιατρικής μετά από κινητοποιήσεις των φοιτητών.

Σεξισμός-Ρατσισμός-Ομοφοβία: Αν κάποιος πραγματικά ήθελε να καταγράψει όλα αυτά τα ιδεολογικά γνωρίσματα, θα έπρεπε να αφιερώσει ένα αυτοτελές κείμενο μόνο και μόνο για να τα απαριθμήσει, αφού συχνά έχουμε δει αφίσες της ΔΑΠ για πάρτυ με σεξιστικό περιεχόμενο, σεξιστικές επιθέσεις σε μέλη αριστερών συλλογικοτήτων, ενώ πέρυσι στις εκλογές του Φ.Σ. Πολιτικού, η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ δεν επέτρεπε σε αλλοδαπούς φοιτητές να ψηφίζουν.

Μπραβιλίκια-Φασίστες: Σε όλους μας είναι γνωστός ο βουλευτής της Ν.Δ. Βορίδης, ο οποίος κυνηγούσε αριστερούς με τσεκούρια. Ασφαλώς, επειδή το μήλο κάτω απ’ την μηλιά θα πέσει, αντίστοιχη είναι η δράση και της ΔΑΠ – ΝΔΦΚ Νομικής Κομοτηνής, που είχε φέρει μπράβους στη ΓΣ του Συλλόγου, ενώ πέρισυ, πάλι στις εκλογές του Πολιτικού, μπράβοι χτύπησαν μέλος της ΡΑΣ-ΕΑΑΚ. Στις καταλήψεις του 2006-2007, γνωστή είναι η επίθεση μπράβων της νύχτας, πληρωμένων από τη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, οι οποίοι μάλιστα προκάλεσαν σοβαρό πρόβλημα ακοής σε μέλος της Ρ.Α.Πα.Ν.-Σ.Α.Φ.Ν. Τέλος, άμεση σχέση με τη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, από την οποία στελεχώνονταν, είχαν οι πρόγονοι των ταγμάτων εφόδου της ΧΑ, Κένταυροι και Rangers, από τους οποίους προερχόταν και ο δολοφόνους του Νίκου Τεμπονέρα, Καλαμπόκας.

Από όλα τα παραπάνω καταλαβαίνουμε ότι πολιτική πρακτική και ιδεολογικά χαρακτηριστικά του ΔΑΠίτη πάνε χέρι-χέρι. Αυτοί που θέλουν ένα πανεπιστήμιο αναδιαρθρωμένο, με διαγραφές και διασπασμένα πτυχία είναι αυτοί που εγχαράσσουν τα πιο συντηρητικά και αντιαριστερά χαρακτηριστικά στη νεολαία. Είναι τα πολιτικά παιδιά του Γεωργιάδη και του Κρανιδιώτη, που κανένα δισταγμό δεν έχουν να συμπράξουν ακόμη και με τους φασίστες. Για όλους αυτούς και για πολλούς ακόμα λόγους, μάλλον δεν υπάρχει κανένας λόγος να στηρίξεις τη νεολαία του Σαμαρά στα πανεπιστήμια ∙ αυτούς που τάζουν σημειώσεις και επαγγελματική αποκατάσταση, αυτούς που θέλουν το πια μαύρο παρόν και μέλλον για μια ολόκληρη γενιά.

Συνέντευξη του σχήματος με τον διοικητικό υπάλληλο Κων. Μπάσιο

Στα πλαίσια συγγραφής του περιοδικού μας, Contra Legem, το οποίο θα είναι διαθέσιμο δωρεάν τις πρώτες μέρες του Μάη, πήραμε συνέντευξη από τον Κων/νο Μπάσιο, διοικητικό υπάλληλο του ΕΚΠΑ και μέλος της (τότε) Απεργιακής Επιτροπής, ο οποίος απαντώντας σε μια σειρά από ερωτήσεις, φωτίζει πλευρές του αγώνα των διοικητικών που ενδεχομένως ποτέ να μην έχουμε αναλογιστεί.

Η πολύμηνη απεργία των διοικητικών σίγουρα σημάδεψε την ακαδημαϊκή χρονιά και πόλωσε τους φοιτητές και ολόκληρη την κοινωνία. Ας ακούσουμε, λοιπόν, και την πλευρά των ίδιων των εργαζομένων και σύντομα θα διαπιστώσουμε ότι όσα συνέβησαν τους πρώτους 4 μήνες της χρονιάς μας αφορούσαν πολύ πιο άμεσα από όσο νομίζαμε.

Διαδικασία σχήματος ΡΑΠαΝ-ΣΑΦΝ την Παρασκευή 25/4, 15.00 στο στέκι μας

Αποφάσεις ΔΣ του Φοιτητικού Συλλόγου Νομικής 3/4

Το δικαίωμα στον κοινωνικό κανιβαλισμό (κείμενο απάντησης στον Πάσχο Μανδραβέλη)

Στην Καθημερινή της Παρασκευής ο δημοσιογράφος Πάσχος Μανδραβέλης (Π.Μ.), γνωστός για τα άρθρα του γύρω από την τριτοβάθμια εκπαίδευση, την τοποθέτησή του κατά των αριστερών σχημάτων και υπέρ των τελευταίων νόμων για τα ΑΕΙ – ΤΕΙ (Διαμαντοπούλου – Αρβανιτόπουλου), αφιέρωσε ένα άρθρο του ασκώντας κριτική στην ΡΑΠαΝ-ΣΑΦΝ, επ’ αφορμή ενός χιουμοριστικού εντύπου σχετικά με την εξεταστική περίοδο, στο οποίο θέταμε το ζήτημα της συλλογικής διεκδίκησης ανθρώπινων όρων εξέτασης, της συλλογικής αντίστασης απέναντι σε φαινόμενα καθηγητικής αυθαιρεσίας και της ανάσχεσης μιας κουλτούρας ανταγωνισμού και ατομικισμού μεταξύ των φοιτητών. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή και θα αναλύσουμε παρακάτω το περιεχόμενο του δικού μας εντύπου.

1)Ποιος είναι ο κ. Πάσχος Μανδραβέλης;

Ο Π. Μανδραβέλης δεν είναι χθεσινός στο sport. Ποιο sport; Το να αναπαράγει μέσα από τα άρθρα του όλο τον κυβερνητικό, κρατικό λόγο και προπαγάνδα, το να επιτίθεται σε όποιον αγώνα έχει αρθρωθεί από το μνημόνιο και μετά στην Ελλάδα, να προβάλει παντού με όρους ακραίου ατομικισμού και φιλοκυβερνητισμού κάθε αγωνιζόμενο κομμάτι ως ιδιοτελές, διεφθαρμένο, υποκινούμενο και κυρίως κοινωνικά ανεπιθύμητο και επικίνδυνο. Ο Π. Μανδραβέλης ήταν αυτός που χρόνια πριν κλείσει εν τέλει η ΕΡΤ μέσα σε ένα βράδυ, το 2011, κατά τη διάρκεια απεργίας των συναδέρφων του δημοσιογράφων, είχε γράψει άρθρο με τίτλο «Μια αδιάφορη απώλεια» (http://www.kathimerini.gr/728102/opinion/epikairothta/arxeio-monimes-sthles/mia-adiaforh-apwleia ), στο οποίο με τον ίδιο κανιβαλικό τρόπο που επιτίθεται σε όλα τα κινήματα διεξήγαγε μια επίθεση κατά των ίδιων των συναδέρφων του την ώρα που αυτή απεργούσαν υπερασπιζόμενοι τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας τους, λέγοντας μεταξύ άλλων: «Αλήθεια! Πήρε κανείς είδηση ότι εδώ και μία εβδομάδα δεν έχουμε ΕΡΤ; Ελειψε σε κανέναν, όχι μόνο η ΕΤ1 (για την οποία κλαίνε πολλοί ότι σαν κλείσει θα χαθεί ο ελληνικός πολιτισμός), αλλά και η ΝΕΤ και η ΕΤ3; Βεβαίως όλοι συνεχίζουμε αγόγγυστα να πληρώνουμε 4,25 ευρώ μηνιαίως για υπηρεσίες που δεν ξέρουμε αν χρειαζόμαστε, αλλά σίγουρα δεν μας λείπουν». Για αυτό το άρθρο φυσικά η ΕΣΗΕΑ (Ένωσις Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών) του είχε επιβάλει ως πειθαρχική κύρωση την 3μηνη διαγραφή του από τα μητρώα των δημοσιογράφων το 2012 (http://www.theinsider.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=20751:i-apofasi-tis-esiea-gia-ton-pasxo-mandrabeli&catid=104:media-stories&Itemid=159 ). Ας δούμε λίγο τους μάρτυρες υπεράσπισης του Π. Μανδραβέλη σε αυτή την υπόθεση, καθώς παρουσιάζουν πολύ ενδιαφέρον:

-Σταύρος Τσακυράκης, αναπληρωτής καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου. Αυτό εξηγεί πολλά για τις διασυνδέσεις του Π. Μανδραβέλη με το καθηγητικό σώμα (και της Νομικής πιο συγκεκριμένα), καθώς και για τις πηγές πληροφόρησής του σε σχέση με την δράση και το υλικό της ΡΑΠαΝ-ΣΑΦΝ.

-Ριχάρδος Σωμερίτης, δημοσιογράφος, με “ενδιαφέρουσες” απόψεις για τα δημοκρατικά δικαιώματα, καθώς ήδη από το 2011 καλούσε το κράτος, αστυνομία και ΕΥΠ (Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών), να κάνουν καλύτερα τη δουλειά τους όσον αφορά τις τότε λαϊκές κινητοποιήσεις στις παρελάσεις βρίσκοντας κι συλλαμβάνοντας τους συμμετέχοντες, ακόμα και τους μαθητές που δεν γύρισαν το κεφάλι στην Υπουργό! (http://www.logiosermis.net/2011/10/blog-post_1047.html#.UzkuX42KDIU )

2) Σχετικά με το υλικό μας

Εμείς από την πρώτη στιγμή είχαμε κάνει σαφές ως ΡΑΠαΝ-ΣΑΦΝ, τόσο από το ίδιο το περιεχόμενο της εικόνας, η οποία αφενός ήταν χιουμοριστική, αφετέρου στο κείμενο δεν αναφερόταν τίποτα που να προτρέπει σε «μαζικές αντιγραφές», όσο και από τα συνοδευτικά στις αναρτήσεις κείμενά μας, ότι δεν θεωρούμε την αντιγραφή ως επίλυση των προβλημάτων. Αντιθέτως, τοποθετούσαμε την προσπάθεια επίλυσης των προβλημάτων μας στο επίπεδο του συλλογικού, μιλώντας για συλλογική διεκδίκηση πιο βατών θεμάτων, δικαιώματος επανεξέτασης, διευκρινήσεων και εν γένει καλύτερων όρων εξέτασης, προσπαθώντας να περιγράψουμε και να αντιπροβάλουμε μια φοιτητική φιγούρα και μια νεολαιίστικη κουλτούρα διαφορετική και αντίθετη προς τα κυρίαρχα πρότυπα ανταγωνισμού και κοινωνικού κανιβαλισμού. Σε αυτά τα πλαίσια όσο δεν πιστεύουμε ότι η αντιγραφή είναι η λύση άλλο τόσο δεν μπορεί κανείς να μας πείσει ότι είναι και το πρόβλημα για το παρόν που ζούμε και το μέλλον που θα ζήσουμε. Για την αναίρεση, δηλαδή, της δημόσιας δωρεάν εκπαίδευσης, την κολλεγιοποίηση του πανεπιστημίου και την εργασιακή προοπτική της χαμηλόμισθης, ελαστικής εργασίας και της ανεργίας του 60% στους νέους. Η διαφορά είναι ότι εμείς σε αντίθεση με την υποκρισία άλλων πολιτικών δυνάμεων (ΔΑΠ-ΝΔΦΚ) που την ίδια ώρα που μιλάνε για αξιοκρατία σε όλους τους τόνους οργανώνουν μαζικές αντιγραφές για τα «δικά τους παιδιά», ή που ενσωματώνοντας από τα αριστερά τον κυρίαρχο λόγο βλέπουν τον αξιοκρατικό ατομικό ανταγωνισμό ως απαραίτητη και πολιτικά αδιάφορη διαδικασία, επιλέγουμε να τοποθετούμαστε ριζοσπαστικά και ανοιχτά και σε αυτό το ζήτημα.

3) Αλλά είναι εν τέλει αυτό το ζήτημα (δηλ. η αντιγραφή);

Όχι δεν είναι. Και δεν είναι το ζήτημα όχι μόνο για εμάς αλλά ούτε και για τον κάθε Μανδραβέλη και αντιδραστικό καθηγητή ή δημοσιογράφο που εμπλέκεται στην κουβέντα. Γιατί είναι σαφές ότι ο διάλογος επιχειρείται να στηθεί πάνω σε αυτό όταν επί της ουσίας πολεμάται κάτι άλλο. Στο άρθρο του ο Π.Μ. αναφέρεται πολύ λίγο στο ζήτημα της αντιγραφής στην οποία υποτίθεται πως εμείς καλούμε και περνά πολύ γρήγορα σε ευρύτερα ζητήματα γύρω από το τι πρέπει να αλλάξει στο πανεπιστήμιο.

Έτσι, είναι χαρακτηριστικό ότι αυτό που πραγματικά στοχοποιείται είναι η δυνατότητα των φοιτητών να συγκροτούνται συλλογικά και να πετυχαίνουν πράγματα όλοι μαζί και αυτοί που εκφράζουν αυτή την άποψη. Η συλλογική διεκδίκηση ευκολότερων θεμάτων, διευκρινήσεων, πιο ανθρώπινων ρυθμών σπουδών, δικαιώματος επανεξέτασης σε περίπτωση μαζικού κοψίματος δαιμονοποιούνται συλλήβδην από τον Π.Μ.

Στο άρθρο ουσιαστικά περιγράφεται η θέση των φοιτητών μέσα σε ένα πολύ διαφορετικό πανεπιστήμιο. Το πανεπιστήμιο του νόμου Διαμαντοπούλου – Αρβανιτόπουλου, τον οποίο υποστηρίζει ανοιχτά ο Π.Μ., μέσα στο οποίο οι φοιτητές θα περιορίζονται στο να «λένε τη γνώμη τους» για κάποια θέματα χωρίς να μπορούν να επηρεάσουν όμως στην ουσία κάτι. Ο φοιτητικός συνδικαλισμός δηλαδή (ο οποίος δεν ταυτίζεται με την ΔΑΠ και την ΠΑΣΠ!) ως η ανώτερη μορφή συγκρότησης των φοιτητών σε κοινωνική δύναμη δεν έχει κανένα χώρο στο πανεπιστήμιο αυτό. Πόσο μάλλον ταυτίζεται με την συνδιαλλαγή των δύο καθεστωτικών παρατάξεων (ΔΑΠ και ΠΑΣΠ) την περίοδο της συνδιοίκησης, συνδιαλλαγή η οποία καμία σχέση δεν έχει με τις πιο ριζοσπαστικές μορφές του φοιτητικού συνδικαλισμού, καμία σχέση δεν έχει με τα σχήματα των ΕΑΑΚ, που ποτέ δεν στήριξαν κανέναν πρύτανη, απείχαν από όλες τις εκλογές, καλούσαν σε αποχή και πολλές φορές την περιφρουρούσαν κιόλας. Αυτό φυσικά δεν είναι άγνωστο στον Π.Μ. απλώς είναι μια βολική παράλειψη προκειμένου να στήσει το υβρεολόγιό του απέναντι στα ανεξάρτητα, αριστερά, αντισυνδιαχειριστικά σχήματα εντός των πανεπιστημίων.

4) Καθηγητικό σώμα, ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, ΜΜΕ

Η κίνηση, όμως, δεν είναι τόσο μεμονωμένη αλλά εμφανίζει στοιχεία συντονισμού. Απορία προκαλεί άλλωστε το πως «έπεσε στα χέρια» του Π.Μ. ένα αφισάκι της ΡΑΠαΝ-ΣΑΦΝ. Είναι προφανής η σύνδεση του πιο αντιδραστικού κομματιού του πανεπιστημίου (κυρίως ΔΑΠ, αναδιαρθρωτικό κομμάτι καθηγητών) με το πιο αντιδραστικό κομμάτι των ΜΜΕ. Έτσι εξηγείται η συχνά συντονισμένη επίθεση ΔΑΠ, καθηγητών και ΜΜΕ απέναντι στο ριζοσπαστικό κομμάτι των φοιτητικών συλλόγων. Σημασία έχει εδώ να εντάξουμε την επανειλημμένη εμφάνιση του προέδρου μας, Θ.Φορτσάκη στις σελίδες της Καθημερινής, όπου έκανε λόγο για «εστίες ανομίας», και για «μειοψηφίες» που εμποδίζουν την εφαρμογή των μέτρων. Για άλλη μια φορά, η «μαφία» που συντονισμένα μεθόδευσε και προπαγάνδιζε στα ΜΜΕ το χάσιμο του εξαμήνου στη Νομική, ενεργοποιήθηκε προκειμένου να στήσει στον τοίχο ένα συγκεκριμένο σχήμα. Την ίδια στιγμή, ο Π.Μ. κανέναν ενδοιασμό δεν είχε να πάει στην εκδήλωση της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ Πάτρας, της παράταξης που είναι γνωστό τοις πάσι ότι πρωταγωνίστησε και πρωταγωνιστεί ακόμα στη συνδιαλλαγή με το καθηγητικό σώμα εντός των πανεπιστημίων, της ΔΑΠ των ομάδων κρούσης “Κενταύρων” και “Rangers”, το πιο εκφυλιστικό κομμάτι του φοιτητικού συνδικαλισμού για τον οποίο δείχνει τόσο πολύ να ενδιαφέρεται.

Το δικαίωμα στον κοινωνικό κανιβαλισμό

Κλείνοντας, πολλές φορές όσοι προσπαθούν να νομιμοποιήσουν την αναίρεση των δικαιωμάτων μας, την υποθήκευση του παρόντος και του μέλλοντός μας, εμφανίζονται ως οι μεγαλύτεροι υπερασπιστές μας, ως αυτοί που θέλουν περισσότερο από όλους το καλό μας, ως αυτοί που θέλουν να εξυγιάνουν, να βελτιώσουν, να μας απελευθερώσουν. Ως ένας τέτοιος καλοθελητής εμφανίζεται και ο Μανδραβέλης, μόνο που στο δια ταύτα δεν έχει να πει και πολλά.

Τι έχει να πει για το 60% ανεργίας στους νέους; Μήπως και για αυτό φταίει η αριστερά; Τι έχει να πει για τη διάσπαση των πτυχίων και για τις διαγραφές; Τι έχει να πει για τον φοιτητή εκείνο που πληρώνει αυτή τη στιγμή για τα συγγράμματά του; Και για αυτό φταίνε οι «παλαβοί αριστεριστές τραμπούκοι» της ΡΑΠαΝ-ΣΑΦΝ;

Μήπως εν τέλει υπερασπίζεται μόνο το δικαίωμα στον κοινωνικό κανιβαλισμό; Μήπως υπερασπίζεται μόνο το δικαίωμα στον ανελέητο ανταγωνισμό και ατομικισμό χωρίς τύψεις; Μήπως εν τέλει υπερασπίζεται την κυβέρνηση; Μήπως εν τέλει υπερασπίζεται την πολιτική της ΝΔ που τόσο εκθειάζει στο άρθρο του; Μήπως υπερασπίζεται την χυδαιότητα και την αντισυναδερφικότητα που ο ίδιος είχε επιδείξει άλλωστε στους συναδέρφους του δημοσιογράφους;

Εμείς, ως ΡΑΠαΝ-ΣΑΦΝ, δηλώνουμε ότι καθόλου δεν μας πτοεί αυτή η στοχευμένη επίθεση και κανείς δεν πρόκειται να μας εμποδίσει να λέμε τη γνώμη μας όσο και αν προσπαθεί να μας περιθωριοποιήσει.

Η μάχη για ένα παρόν και μέλλον με αξιοπρέπεια συνεχίζεται και σε αυτήν την μάχη «εχθρός» δεν είναι ο συμφοιτητής μας όπως κάποιοι θέλουν να μας πείσουν. Στο τώρα είναι πιο αναγκαίο από ποτέ να βάλουμε απέναντί μας την πολιτική της κυβέρνησης, της ΕΕ και του ΔΝΤ που καταστρέφουν μια ολόκληρη γενιά και μαζί κάθε παπαγαλάκι που το μόνο δικαίωμα για το οποίο δεν μπορεί και δεν θέλει να μιλήσει είναι το δικαίωμα σε μια ζωή με αξιοπρέπεια.

Υλικό του σχήματος σε σχέση με την εξεταστική, τους όρους εξέτασης και την συλλογική μας στάση απέναντι στην καθηγητική αυθαιρεσία

Killing in the name of [σχετικά με τη δολοφονία του Berkin Elvan από το τουρκικό κράτος]

11 Μαρτίου 2014: Ο Berkin Elvan αφήνει την τελευταία του πνοή σε νοσοκομείο στην Κωνσταντινούπολη, μετά από 9 μήνες σε κώμα. Πρόκειται για ένα παιδί που συμμετείχε ενεργά στις διαδηλώσεις που λάμβαναν χώρα το καλοκαίρι στην Κωνσταντινούπολη, αμφισβητώντας την αντιλαϊκή πολιτική της τουρκικής κυβέρνησης και, για το λόγο αυτό, είχε στοχοποιηθεί από τις τουρκικές αρχές, πράγμα το οποίο κατέληξε στο να δεχθεί θανατηφόρο χτύπημα στο κεφάλι από δακρυγόνο,  ενώ είχε βγει να αγοράσει ψωμί! Το γεγονός αυτό φέρνει μνήμες απ’ τα παλιά και, συγκεκριμένα, απ’ την εν ψυχρώ δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου στις 6 Δεκεμβρίου του 2008, από πυροβολισμό αστυνομικού. Αυτά τα περιστατικά, παρά την εξαετή απόσταση που τα χωρίζει, έχουν κάτι πολύ κοινό μεταξύ τους. Κι αυτό δεν είναι άλλο απ’ το ότι πρόκειται για περιπτώσεις στις οποίες η νεολαία βρίσκεται στο στόχαστρο και, όπως έχει δείξει η ιστορία, κάθε άλλο παρά αποτελούν τυχαία περιστατικά.

Προσπαθώντας να  ψηλαφήσουμε το γιατί σε περιόδους κοινωνικών αναταραχών επιλέγεται η βίαιη καταστολή της νεολαίας, πρέπει σίγουρα να δούμε ποια είναι τα χαρακτηριστικά της εκείνα που την καθιστούν επικίνδυνη για τα εκάστοτε κυβερνητικά σχέδια. Πάντοτε, η νεολαία αποτελούσε αναπόσπαστο κομμάτι των λαϊκών κινημάτων, το οποίο δικαίως πολλές φορές χαρακτηρίζεται και ως το πιο πρωτοπόρο κομμάτι αυτών, λόγω τόσο των συνειδητών (ή μη) ριζοσπαστικών χαρακτηριστικών της, όσο και της διάθεσης ρήξης με τις εκάστοτε κυβερνητικές επιλογές που θίγουν την ίδια και το μέλλον της. Οι αντιστάσεις που ορθώνει η νεολαία στις εκάστοτε μεταρρυθμίσεις είναι ακριβώς ο λόγος που τα κυβερνητικά κέντρα παίρνουν την πολιτική επιλογή να την καταστείλουν, είναι ακριβώς ο λόγος που χρειάστηκαν δύο ολόκληρα χρόνια για να καταδικαστεί ο Κορκονέας (δολοφόνος Γρηγορόπουλου), είναι ακριβώς ο λόγος που ο Berkin θεωρείται ακόμη και τώρα τρομοκράτης από την τουρκική κυβέρνηση (βλ. δηλώσεις Erdogan) και ο θάνατός του δεν καταδικάζεται δημόσια από αυτήν.

Η στοχοποίηση της νεολαίας, όμως, δεν περιορίζεται μόνο σε περιπτώσεις αντίστοιχες με τις παραπάνω. Είναι χαρακτηριστικό ότι φέτος έχει ξεκινήσει μια ολόκληρη εκστρατεία από πλευράς κράτους και Ελληνικής Αστυνομίας για την τρομοκράτηση των μαθητών που συμμετείχαν σε καταλήψεις στην αρχή της χρονιάς, με στόχο την ανατροπή του νομοσχεδίου για το Νέο Λύκειο, και τη  παραδειγματική «τιμωρία» τους. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις εισβολής της Αστυνομίας σε μαθητικές καταλήψεις (βλ. σχολεία Χολαργού), συλλήψεων μαθητών για τη συμμετοχή τους σε καταλήψεις και απειλής  τους ότι θα απαγορευθεί να δώσουν Πανελλήνιες (βλ. σχολεία Λαμίας και Ηγουμενίτσας), και κατατρομοκράτησης των μαθητών μέσω τηλεφωνημάτων από την Αστυνομία, με τα οποία ζητάνε να μάθουν τις πολιτικές πεποιθήσεις μαθητών, γονέων και καθηγητών (βλ. σχολεία Κερατσινίου). Η καταστολή της μαθητιώσας νεολαίας και υπαγωγή της σε συγκεκριμένο τρόπο σκέψης και συμπεριφοράς βάζει τα θεμέλια για μια μετέπειτα λοβοτομημένη φοιτητιώσα νεολαία, που δεν θα αντιδρά στην υπονόμευση του μέλλοντός της και που δεν θα αποτελεί πλέον απειλή για κανένα κυβερνητικό κέντρο.

Ξεκινώντας από ένα Νέο Λύκειο-εξεταστικό κάτεργο, συνεχίζοντας σε ένα πανεπιστήμιο των Πρότυπων Εσωτερικών Κανονισμών, που θα βρει τους φοιτητές πλήρως εντατικοποιημένους υπό τον φόβο της διαγραφής και εναρμονισμένους στο αέναο κυνήγι προσόντων και πιστωτικών μονάδων που θα ανταποκρίνονται στο διασπασμένο πλέον πτυχίο τους, και φτάνοντας σε ένα εργασιακό καθεστώς με 60% ανεργία στους νέους, η πραγματικότητα που διαμορφώνεται για τη νεολαία κάθε άλλο παρά ευχάριστη είναι και σίγουρα αποτελεί αιτία πολέμου. Ενός πολέμου που έχει ξεκινήσει ήδη από πλευράς κυβέρνησης με τους πιο σκληρούς όρους και πρέπει να βρει κάθε κομμάτι της νεολαίας (μαθητιώσας, φοιτητιώσας ή εργαζόμενης) συμπαγώς παρατεταγμένο στις πρώτες γραμμές μάχης.

Απ’ τη μία, λοιπόν, έχουμε την πραγματικότητα όπως πάει να διαμορφωθεί: μια πραγματικότητα επισφαλούς μέλλοντος, ανεργίας, πειθάρχησης και απολύτως καμίας αντίδρασης από πλευράς μας. Από την άλλη, έχουμε τη δυνατότητα μιας πραγματικότητας που θα μας εξασφαλίζει ανθρώπινους όρους διαβίωσης και ένα μέλλον με αξιοπρέπεια. Εμείς, λοιπόν, δηλώνουμε ξεκάθαρα πως προτιμούμε τη δεύτερη πραγματικότητα, πως θα παλέψουμε γι αυτήν και πως δεν θα ησυχάσουμε μέχρι να τα καταφέρουμε.

 

Εν τέλει αν κάτι μένει στον απόηχο άλλης μιας κρατικής δολοφονίας ενός νεολαίου είναι το πείσμα όλων εκείνων που δεν δέχονται να κυριευθούν από το φόβο, δεν τρομοκρατούνται από την καταστολή, δεν σκύβουν το κεφάλι, αλλά προχωρούν με σιγουριά και αποφασιστικότητα απέναντι σε όποιον και σε ό, τι καταδικάζει μια ολόκληρη γενιά στο σκοτάδι της ανεργίας, της φτώχιας και της καταστολής.

Το τίμημα του success story vol.2 - Ο ρόλος του εκπαιδευτικού μηχανισμού

Στο προηγούμενο κείμενο (vol.1) προσπαθήσαμε να σκιαγραφήσουμε την κατάσταση ευρύτερα στην ελληνική κοινωνία, στην αγορά εργασίας και στο πως διαρθρώνεται στη βάση αυτής το νέο μοντέλο εργαζομένου.

Σε αυτό το κείμενο στόχος είναι να επικεντρωθούμε στο ρόλο που έρχεται να παίξει ο εκπαιδευτικός μηχανισμός στην παραπάνω διαδικασία. Να δούμε δηλαδή πως εν τέλει μεταφράζεται το success story μέσα στο πανεπιστήμιο.

Ποιος είναι ο λόγος που κάνουμε ιδιαίτερη μνεία στον εκπαιδευτικό μηχανισμό; Ως φοιτητές ενταγμένοι στην εκπαιδευτική διαδικασία της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης έχουμε μια άμεση επαφή με το χώρο αυτό αλλά προφανώς το ζήτημα δεν περιορίζεται εκεί. Έχει να κάνει με το γεγονός ότι αντιλαμβανόμαστε πως οι κοινωνικές και εργασιακές συνθήκες που περιγράψαμε στο προηγούμενο κείμενο βρίσκονται σε άμεση σχέση με τη φύση και το χαρακτήρα της επιχειρούμενης αλλαγής εντός του πανεπιστημίου.

Και αυτό γιατί αντιλαμβανόμενοι την εκπαίδευση (και συνεπώς και την τριτοβάθμια εκπαίδευση) ως ένα μηχανισμό οργανωμένο από το κράτος με σκοπό την αναπαραγωγή αποφοίτων οι οποίοι θα είναι εξοπλισμένοι με τεχνικές δεξιότητες και ιδεολογικά χαρακτηριστικά προκειμένου να ανταπεξέλθουν σε συγκεκριμένες απαιτήσεις στην αγορά εργασίας, αντιλαμβανόμαστε, επίσης, ότι η ριζική αναδιάρθρωση των εργασιακών συνθηκών δεν μπορεί παρά να προοιωνίζει μια ριζική αναδιάρθρωση στο εσωτερικό των σχολών.

Ζήτημα είναι να εξειδικεύσουμε τις κατευθύνσεις της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης στην καθημερινή μας ζωή. Μια σειρά από νομοθετήματα επιδιώκουν την μεταστροφή του πανεπιστημίου προς την κατεύθυνση της αναδιάρθρωσης, όπως είναι ο νόμος Διαμαντοπούλου – Αρβανιτόπουλου και το Σχέδιο Αθηνά. Στο τώρα η διαδικασία αυτή συνεχίζεται και παίρνει σάρκα και οστά μέσα στα ιδρύματα με τους νέους Οργανισμούς και Εσωτερικούς Κανονισμούς (ΕΚ) λειτουργίας των ιδρυμάτων.

Σε τι συνίσταται η «εκπαιδευτική αναδιάρθρωση»;
Πως εν τέλει μεταφράζεται το success story μέσα στις σχολές μας;
Πως εκκολάπτεται το νέο μοντέλο εργαζομένου;

1)      Διάσπαση πτυχίων. Υπάρχει σαφής κατεύθυνση κατάργησης του ενιαίου πτυχίου, το οποίο κατοχύρωνε ίσα και ενιαία επαγγελματικά δικαιώματα σε όλους τους αποφοίτους και αντικατάστασής του από ένα εντελώς διασπασμένο πτυχίο, έναν κατ’ ουσίαν ατομικό φάκελο συσσώρευσης προσόντων.

Στόχος είναι η πλήρης ρευστοποίηση των επαγγελματικών δικαιωμάτων προκειμένου ο απόφοιτος να ανταποκρίνεται στις ελαστικές σχέσεις εργασίας αλλά και συνολικότερα να εντάσσεται σε ένα πλαίσιο ατομικής διαπραγμάτευσης (ελλείψει συλλογικής κατοχύρωσης), το οποίο θα τον κάνει πιο φθηνό και πιο πειθήνιο απέναντι σε κάθε εργοδότη. Η διάσπαση του πτυχίου με είτε με όρους κατευθύνσεων είτε με όρους πιστωτικών μονάδων σε κάθε περίπτωση εξατομικεύει τον τίτλο σπουδών (διαφορετικές κατευθύνσεις, διαφορετικές πιστωτικές μονάδες) και επιχειρεί να εντάξει τον απόφοιτο σε ένα κύκλο ειδίκευσης – αποειδίκευσης – επανειδίκευσης ανάλογα με τις διαρκώς μεταβαλλόμενες συνθήκες στην αγορά εργασίας.

Αυτό πρακτικά υλοποιείται μέσα από τους νόμους Διαμαντοπούλου – Αρβανιτόπουλου και κυρίως τους ΕΚ με τρεις διαφορετικούς τρόπους:

Α) Εισαγωγή πιστωτικών μονάδων: κάθε μάθημα αντιστοιχεί σε πιστωτικές μονάδες με βάση τις οποίες ορίζεται το έτος.

Β) Διάσπαση του προγράμματος σπουδών – κατευθύνσεις: κάθε τμήμα μπορεί να παρέχει πάνω από ένα προγράμματα σπουδών (κατευθύνσεις) με δυνατότητα επιλογής μαθημάτων από διάφορα (πλήρης εξατομίκευση του τίτλου σπουδών)

Γ) Αλλαγή του προγράμματος σπουδών: ή μείωση των μαθημάτων, ή αντικατάσταση υποχρεωτικών μαθημάτων με άλλα (όπως πχ το Ναυτικό πάει να αντικαταστήσει το Συλλογικό Εργατικό) στην κατεύθυνση αβανταρίσματος των εκάστοτε συγκυριακών πεδίων ειδίκευσης.

 

2)      Εντατικοποίηση των ρυθμών σπουδών. Το πώς και με τι ταχύτητα σπουδάζει ένας φοιτητής δεν είναι αμελητέο ζήτημα για το κράτος και τις εκάστοτε κυβερνήσεις, οι οποίες πάγια τα τελευταία χρόνια επιχειρούν να επιταχύνουν τις σπουδές των φοιτητών, να μειώσουν κατά πολύ το μέσο όρο παραμονής τους στα πανεπιστήμια, να εκκαθαρίσουν το «λιμνάζον» δυναμικό των σχολών και να κάνουν τους φοιτητές απόλυτα απερίσπαστους και προσηλωμένους στην εκπαιδευτική διαδικασία, μακριά από οτιδήποτε άλλο «ύποπτο και φασαριόζικο».

Στόχος ακριβώς αυτής της διαδικασίας είναι η απόλυτη προσκόλληση των φοιτητών στη διδακτέα ύλη και τις παραδόσεις, η πλήρης αποστείρωση του πανεπιστημίου αλλά και της ίδιας της φιγούρας του φοιτητή από κάθε αναπαράσταση κοινωνικής και πολιτικής διεργασίας, συλλογικής αντίστασης και υλικής νίκης καθώς και η βαθύτερη εγχάραξη μιας σειράς ιδεολογικών χαρακτηριστικών, όπως αυτά του ανταγωνισμού, του ατομικισμού, του καριερισμού, του επιστημονισμού (αποθέωση του γνωστικού αντικειμένου) και –ειδικά στη νομική– του  λεγκαλισμού (της αποθέωσης του νόμου).

Η κατεύθυνση της εντατικοποίησης υλοποιείται με τους εξής τρόπους:

Α) ΔΙΑΓΡΑΦΕΣ ΦΟΙΤΗΤΩΝ: είναι κάτι που εδώ και χρόνια μπαίνει στην ατζέντα των εκάστοτε Υπουργών Παιδείας ήδη από το 1975. Στο τώρα η κατεύθυνση αυτή εξακολουθεί να υλοποιείται με την ενεργοποίηση του νόμου Διαμαντοπούλου – Αρβανιτόπουλου που κάνουν λόγο για διαγραφή των φοιτητών που εισήχθησαν από το 2011 και μετά στα ν+2 χρόνια (δηλ. 6 για τη Νομική), διαγραφή των υπόλοιπων στα 2ν χρόνια (δηλ. 8) και την άμεση διαγραφή από φέτος τον Ιούνη όλων όσων εισήχθησαν πριν το 2006. Αυτό απολήγει στο να διαγραφούν φέτος 180.000 φοιτητές από ΑΕΙ και ΤΕΙ.

Ως προς τις διαγραφές πιο συγκεκριμένα, στόχος δεν είναι ούτε το οργανωτικό νοικοκύρεμα των πανεπιστημίων ούτε η οικονομική ελάφρυνση του κράτους, καθώς μετά τη συμπλήρωση ν+2 ετών παύει ουσιαστικά κάθε φοιτητική παροχή (πάσο, σίτιση). Στόχος είναι, αντιθέτως, να λειτουργήσουν εκφοβιστικά ως η δαμόκλειος σπάθη πάνω από το κεφάλι κάθε φοιτητή, ώστε να τον οδηγήσουν σε μια κατεύθυνση πλήρους εντατικοποίησης του ρυθμού σπουδών. Αυτό φαίνεται και από το γεγονός ότι οι Πρότυποι Εσωτερικοί Κανονισμοί προβλέπουν διαγραφή φοιτητών μετά από 6 αποτυχημένες προσπάθειες επιτυχίας σε ένα μάθημα!

Σε πρακτικό επίπεδο, η πραγματική εμπέδωση των διαγραφών περνάει μέσα από την διαμόρφωση και εν τέλει την ψήφιση από το καθηγητικό σώμα των νέων Οργανισμών και ΕΚ των ιδρυμάτων, οι οποίοι εν τέλει σύμφωνα με το νόμο έχουν τον τελευταίο λόγο για τις διαγραφές φοιτητών.

Β) εισαγωγή υποχρεωτικών παρακολουθήσεων (βλ. απουσιολόγια)/ αλυσίδων μαθημάτων: ήδη κάποιοι καθηγητές (κ. Παπαδημητρίου) έχουν κάνει νύξη για απουσιολόγια κόντρα στο δικαίωμά μας να απέχουμε από τις παραδόσεις. Οι αλυσίδες μαθημάτων είναι μια αναδιαρθρωτική παρέμβαση σε επίπεδο προγράμματος σπουδών έτσι ώστε για την εξέταση σε ένα μάθημα να είναι υποχρεωτική η επιτυχία σε ένα προηγούμενο (πχ για να δώσεις Ειδικό Ποινικό να χρειάζεται να έχεις περάσει Γενικό Ποινικό). Αυτό παραβιάζει το δικαίωμα να διαμορφώνει ο φοιτητής τους δικούς του ρυθμούς και προτεραιότητες ως προς τα μαθήματα και παραγνωρίζει εντελώς τη πραγματικότητα με βάση την οποία πάρα πολλοί φοιτητές περνάνε πρώτα τα «δεύτερα στην αλυσίδα» μαθήματα.

Γ) εισαγωγή υποχρεωτικών εργασιών/ προαιρετικών εργασιών που προσθέτουν στον τελικό βαθμό/ προόδων και τεστ: η εισαγωγή των παραπάνω ουσιαστικά επεκτείνουν μια διαδικασία «εξέτασης» του φοιτητή μέσα στη χρονιά μέσα από περισσότερα «φίλτρα» διατηρώντας τον σε μόνιμη ασφυξία και προσκόλληση στο μάθημα.

 

3)      Πειθάρχηση της νεολαίας. Το καναλιζάρισμα της φοιτητιώσας νεολαίας σε ένα συγκεκριμένο προφίλ, σε συγκεκριμένες πρακτικές γύρω από την εκπαιδευτική διαδικασία (διάβασμα, παρακολούθηση, εξέταση, εκπόνηση εργασιών, συμμετοχή σε διαγωνισμούς), προϋποθέτει τόσο την εμπέδωση μιας σειράς ιδεολογημάτων και τον εθισμό στις παραπάνω πρακτικές όσο και την καταστολή οποιασδήποτε αποκλίνουσας κοινωνικής συμπεριφοράς και πολιτικής δραστηριότητας, καθώς και τη φίμωση της συλλογικής φωνής των φοιτητών, την υπονόμευση του φοιτητικού συνδικαλισμού κυρίαρχα δε των πιο ριζοσπαστικών μορφών του (ανεξάρτητα αριστερά σχήματα). Αυτό επιδιώκεται με τους εξής τρόπους:

Α) Καθηγητική αυθαιρεσία: Οι καθηγητές πέρα από το να μεταλαμπαδεύουν κάποιες τεχνικές δεξιότητες στους φοιτητές έχουν έναν πολύ έντονο ιδεολογικό ρόλο. Έτσι, μέσα από την ίδια την μορφή και τον τρόπο διδασκαλίας παρουσιάζονται ως απόλυτες αυθεντίες, αναπαράγοντας στην ουσία την σχέση καθηγητή – φοιτητή ως σχέση εξουσιαστή – εξουσιαζόμενου. Στο φόντο της τάσης μετατροπής του πανεπιστημίου σε ένα αυταρχικό κολλέγιο, η στάση των καθηγητών απέναντι στους φοιτητές σκληραίνει, είτε ως προς το κομμάτι της διδασκαλίας, είτε ως προς το κομμάτι της διοίκησης.

i) Ως προς την διδασκαλία: στόχος είναι η βαθύτερη εγχάραξη συγκεκριμένων ιδεολογικών χαρακτηριστικών στους φοιτητές, όπως η πειθαρχία, ο ακαδημαϊσμός, ο επιστημονισμός και ο ατομικισμός μέσα από την πειθάρχηση και την απόλυτη πρόσδεση στην καθηγητική φιγούρα.

Αυτό επιτυγχάνεται με όλο και πιο συχνά μαζικά κοψίματα, με την ένταση της εκδικητικής στάσης των καθηγητών (βλ. απώλεια εξαμήνου ως αντίβαρο στις κινητοποιήσεις του συλλόγου), πολιτικά κηρύγματα από την έδρα που βάλλουν κατά απεργών, καταλήψεων και αριστερών σχημάτων.

ii) Ως προς τη διοίκηση: στόχος είναι η περιθωριοποίηση των φοιτητικών συλλόγων (προνομιακός συνομιλητής η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ), και η φίμωση των φοιτητών στα πλαίσια μιας αυταρχικής πατερναλιστικής στάσης των θεσμικών οργάνων.

Αυτό γίνεται με την μη αναγνώριση των φοιτητικών συλλόγων και των αποφάσεών τους, την άρνηση της παρουσίας φοιτητών κατά τη διάρκεια διαδικασιών όπως ΓΣ Τμήματος, Σύγκλητος, Συμβούλιο Ιδρύματος (το τελευταίο φώναξε και την αστυνομία στην πρυτανεία), την εν κρυπτώ σύγκλιση των παραπάνω διαδικασιών (πχ ΓΣ Τμήματος για το εξάμηνο στη Νομική που δεν ήξερε κανείς που πότε και ΑΝ έγιναν), την δημιουργία αυταρχικότερων διοικήσεων (κοσμήτορες με υπερεξουσίες, Συμβούλια Ιδρύματος με τεχνοκράτες και μόλις έναν φοιτητή!) καθώς και την πολιτική λογοκρισία συλλογικοτήτων ( πχ άρνηση διαλόγου με τον ΦΣ λόγω της έκδοσης αφίσας που στοχοποιούσε τον πρόεδρο της σχολής).

Β) Πειθαρχικά Συμβούλια: εντείνονται οι απειλές για πειθαρχικές διώξεις φοιτητών συχνά παράλληλα με μηνύσεις από τα θεσμικά όργανα των σχολών. Ποινικοποιείται, έτσι, η συνδικαλιστική και πολιτική δράση ενώ περιθωριοποιούνται οι αποκλίνουσες από το ακαδημαϊκό προφίλ του «φοιτητή ρομπότ» συμπεριφορές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο Συνήγορος του Φοιτητή (ΣτΦ) που προβλέπεται ως διαμεσολαβητής μεταξύ φοιτητών και καθηγητικού σώματος από τους Πρότυπους Εσωτερικούς Κανονισμούς. Ο ΣτΦ θα είναι καθηγητής και θα έχει αρμοδιότητα να διεξάγει έρευνα για οποιοδήποτε περιστατικό «διαταράσσει την ακαδημαϊκή ομαλότητα», να συλλέγει αποδεικτικό υλικό, να ζητά μαρτυρίες και να ενημερώνει τα αρμόδια όργανα ενεργοποιώντας έτσι είτε την πειθαρχική (καθηγητές) είτε την ποινική οδό (αστυνομία).

 

4)      Ένταση ιδιωτικοοικονομικής  λειτουργίας 

Η ευρύτερη πολιτική λιτότητας, φτώχιας και ανεργίας από πλευράς κυβέρνησης, Ε.Ε και Δ.Ν.Τ. είναι αυτή που προωθεί την απόσυρση του κράτους από τομείς όπως η υγεία, η παιδεία, το ρεύμα και το νερό (λεγόμενες κοινωνικές παροχές, κοινωνικό κράτος κλπ.). Αυτοί οι τομείς είναι τομείς καθοριστικοί τόσο για την κατάρτιση (παιδεία)  ,όσο και για την βιολογική αναπαραγωγή (υγεία, ρεύμα, νερό)  του εργατικού δυναμικού. Στο φόντο της κρίσης επιχειρείται μια βίαιη αναίρεση των συμβιβασμών και παραχωρήσεων προς τους εργαζομένους και την νεολαία με σαφή επιδίωξη οι εργαζόμενοι και η νεολαία να γίνουν διπλά φθηνότεροι για το κοινωνικό και οικονομικό κατεστημένο. Φθηνότεροι άρα τόσο λόγω της μείωσης μισθών και συντάξεων, όσο και λόγω της μείωσης των κοινωνικών παροχών.

Υπό αυτό το πρίσμα εντείνεται και η οικονομική λειτουργία εντός του πανεπιστημίου με δύο συνδεδεμένους μεταξύ τους τρόπους.

Α) Περικοπές φοιτητικών παροχών. Στο πλαίσιο αυτής της πολιτικής κινούνται και οι περικοπές των παροχών του κράτους προς τους φοιτητές, όπως είναι τα συγγράμματα η σίτιση  και η στέγαση. Έτσι , για παράδειγμα, όταν πριν κάποια χρόνια η χορήγηση όλων των απαραίτητων συγγραμμάτων ήταν κατοχυρωμένη, στο τώρα η συγκεκριμένη παροχή έχει περιοριστεί στην χορήγηση ενός συγγράμματος χωρίς την χορήγηση του απαραίτητου βοηθητικού υλικού (κώδικες ). Το κόστος της αγοράς όλων αυτών καλούνται να καλύψουν οι ίδιοι οι φοιτητές. Όσων αφορά στην σίτιση, το δικαίωμα σίτισης που παλιότερα κάλυπτε όλους τους φοιτητές, τώρα έχει μειωθεί σε ένα συγκεκριμένο «κλειστό» αριθμό, ο οποίος δεν συμπεριλαμβάνει όλους τους αιτούντες( αυτούς δηλαδή που πληρούν τα οικονομικά κριτήρια που μπαίνουν ) και ο οποίος είναι εκτός τόπου και χρόνου καθώς δεν σημαίνει πως οι φοιτητές που δεν ικανοποιούν τα συγκεκριμένα οικονομικά κριτήρια μπορούν και να επωμιστούν οι ίδιοι το κόστος της σίτισης τους. Στο κομμάτι της στέγασης παρά τον όλο και μεγαλύτερο αριθμό φοιτητών που πληρούν τα κριτήρια το κράτος δεν ανανεώνει τις εγκαταστάσεις, συνεχίζοντας να νοικίαζει χώρους δεξιά και αριστερά, ανοίγοντας ακόμα και το ενδεχόμενο επιβολής ενοικίου. Επιπλέον δεν εκμεταλλεύεται στο έπακρο και τους ήδη υπάρχοντες χώρους, κάτι που καταδεικνύει και ο αγώνας τον δικαιούχων φοιτητών στην Φ.Ε.Π.Α με την κατάληψη των 30 δωματίων στον 6^ο όροφο του κτηρίου, τα οποία το πανεπιστήμιο χορηγούσε για φοιτητές με προγράμματα ERASMUS, φιλοξενίες και μέλη ΔΕΠ.

Β) Ανταποδοτικότητα. Πλέον μια σειρά από φοιτητικές παροχές θα εξαρτώνται από ανταποδοτικά κριτήρια. Σε αυτό άμεσο ρόλο έρχεται να παίξει ο θεσμός της αξιολόγησης (αναφερόμαστε παρακάτω) ο οποίος θα εξαρτά ποσά χρηματοδότησης των ιδρυμάτων πέραν της κρατικής από την επίτευξη στόχων. Πιο χαρακτηριστικό όμως παράδειγμα είναι τα λεγόμενα φοιτητοδάνεια (βλ. ΕΚ) τα οποία θα λαμβάνουν οι φοιτητές με όρους αποπλήρωσης μετά την ένταξή τους στην αγορά εργασίας (60% ανεργία στους νέους!) και τα οποία θα ισχύουν υπό προϋποθέσεις (καλής, συνεπούς και ταχύρυθμης φοίτησης κλπ) όπως γίνεται με τις μέχρι τώρα υποτροφίες.

 

Γ) Είσοδος ιδιωτικού τομέα στην κάλυψη λειτουργιών του πανεπιστημίου/ εργολαβίες. Το φαινόμενο αυτό δεν είναι καινούριο στα ελληνικά πανεπιστήμια αφού πολλές φορές κομμάτια της λειτουργίας του πανεπιστημίου όπως κυλικεία σίτιση, καθαρισμός, έχουν παραχωρηθεί από καιρό σε ιδιώτες με την μορφή των εργολαβιών. Παρόλα αυτά στην παρούσα συγκυρία και στο φόντο των μαζικών ιδιωτικοποιήσεων, το φαινόμενο αυτό εμφανίζεται με πιο οξυμμένα χαρακτηριστικά. Ζήτημα, λοιπόν, ως προς αυτό δεν μπαίνει μόνο υπό το πρίσμα της μετακύλισης του κόστους σπουδών στους φοιτητές, αλλά σημασία έχει να δούμε το πώς η εντονότερη παρουσία του ιδιωτικού τομέα μέσα στα πανεπιστήμια μπορεί να αποτελέσει παράγοντα αυταρχικοποίησης εντός του πανεπιστημιακού χώρου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η όλη κουβέντα που έχει ανοίξει για την είσοδο ιδιωτικής εταιρίας σεκιούριτι στο ΕΚΠΑ, αλλά και το πώς η ύπαρξη 3 ιδιωτικών κυλικείων στην Φιλοσοφική λειτούργησε καθοριστικά στην καταστολή του εγχειρήματος του αυτοδιαχειριζόμενου κυλικείου εκεί. Στα καθ’ ημάς η εργολαβία στο κομμάτι της σίτισης δυσχεραίνει σε πολύ μεγάλο βαθμό την διεκδίκηση δωρεάν σίτισης για όλους τους φοιτητές καθώς στο βαθμό που διαμεσολαβεί το ιδιωτικό κέρδος ο εργολάβος δεν διστάζει ακόμα και να φωνάξει την αστυνομία, όπως και έγινε στην λέσχη σίτισης στην Λυκαβηττού.

 

Δύο ζητήματα για επεξεργασία.
1) Που κολλάνε σε όλα αυτά οι διαθεσιμότητες των διοικητικών υπαλλήλων; Στα πλαίσια του προγράμματος διαθεσιμότητας στον δημόσιο τομέα εκατοντάδες διοικητικοί υπάλληλοι του πανεπιστημίου εντάχθηκαν σε διαθεσιμότητα και απομακρύνθηκαν είτε μέσω της κινητικότητας σε άλλα πόστα (εκτός πανεπιστημίου) είτε με άμεση απόλυση. Η διοικητική απομείωση του ιδρύματος που έγινε στα πλαίσια της αξιολόγησης των δομών και του προσωπικού του ανοίγει την πόρτα μέσω της προφανούς υπολειτουργίας σε καταργήσεις και διοικητικές συγχωνεύσεις σχολών και τμημάτων (ένα σχέδιο Αθηνά 2) με αποτέλεσμα την συγχώνευση διαφορετικών προγραμμάτων σπουδών και την πλήρη ρευστοποίηση των επαγγελματικών δικαιωμάτων  των αντίστοιχων τίτλων σπουδών.

 

2) Που κολλάει σε όλα αυτά η αξιολόγηση; Η εσωτερική και εξωτερική αξιολόγηση των ιδρυμάτων εισήχθη με τον νόμο Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου. Θέτοντας ως κριτήρια την εφαρμογή των διατάξεων των νόμων του υπουργείου  κατατάσσει τα πανεπιστήμια σε ένα διεθνές ranking με βάση στην ουσία το πόσο αναδιαρθρωμένα είναι. Έτσι, ουσιαστικά λειτουργεί ως μοχλός εμπέδωσης όλων των παραπάνω πτυχών της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης επηρεάζοντας την περεταίρω χρηματοδότηση των ιδρυμάτων πέρα της κρατικής και λειτουργεί έτσι ως το κίνητρο για πολλές επιλογές για τα ίδια τα ιδρύματα είτε αυτές λέγονται χαμένο εξάμηνο (βλ. «διαφύλαξη κύρους σχολής»), είτε διαγραφές (το λιμνάζον δυναμικό αξιολογείται αρνητικά) , είτε σύναψη σύμβασης με ιδιωτική επιχείρηση.

 

Εν τέλει πως διαγράφεται η φιγούρα εκείνη του φοιτητή που θα αποτελέσει το νέο μοντέλο εργαζομένου στο οποίο κυβέρνηση, ΕΕ και ΔΝΤ προσβλέπουν για το όραμα της ανάπτυξης;

1)      Φοιτητής με πτυχίο χωρίς κατοχυρωμένα, ενιαία επαγγελματικά δικαιώματα, που θα συλλέγει πιστωτικές μονάδες για να διαμορφώσει έναν ατομικό φάκελο προσόντων

 

2)      Φοιτητής εντελώς εντατικοποιημένος, χωμένος μέσα στα βιβλία και τις παρακολουθήσεις, χωρίς καθόλου χρόνο για οποιαδήποτε άλλη κοινωνική, πολιτική ή πολιτιστική διεργασία, προσδεδεμένος γύρω από τη φιγούρα του καθηγητή, σε διαρκή ανταγωνισμό με τους συμφοιτητές του

 

3)      Φθηνός φοιτητής, φοιτητής χωρίς φοιτητικές παροχές που θα κοστίζει ελάχιστα στο κράτος, ή με φοιτητικές παροχές άμεσα εξαρτώμενες από την συμπεριφορά και τις επιδόσεις του με όρους ανταποδοτικότητας

 

Εν κατακλείδι, αν κάτι αποτελεί την καρδιά της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης τότε αυτό είναι ακριβώς ο μετασχηματισμός της φιγούρας του φοιτητή αλλά και της προσδοκίας του τόσο από τον εκπαιδευτικό μηχανισμό (προσδοκία για δημόσια δωρεάν εκπαίδευση με εργασιακή προοπτική) όσο και από την αγορά εργασίας (προσδοκία για σταθερή δουλειά με ενιαία επαγγελματικά δικαιώματα). Είναι αυτός ο μετασχηματισμός που μας προετοιμάζει να γίνουμε ο νέος εργαζόμενος του success story, αυτός που πιο ελαστικός, πιο ανασφάλιστος, πιο φτηνός και συνεχώς επανακαταρτιζόμενος θα βάλει εν τέλει πλάτες για την περιβόητη ανάπτυξη, τον «επαναπλουτισμό» δηλαδή του κοινωνικού και οικονομικού κατεστημένου που ευθύνεται για την κρίση και τη μαζική φτωχοποίηση των λαϊκών στρωμάτων τα τελευταία χρόνια. 

 

Το κράτος έχει, λοιπόν, αποδείξει πόσο μεθοδευμένα και συστηματικά απεργάζεται την καθολική καταστροφή και ισοπέδωση κάθε προσπάθειας αντίστασης, επιθυμώντας πειθήνια εργαλεία που θα εργάζονται για ψίχουλα και φυσικά δεν θα σηκώνουν κεφάλι. Απέναντι σε αυτό, εμείς οφείλουμε να θέσουμε τα αντιπροτάγματά μας, τον αγώνα μας για όσα μας στερούν, τον αγώνα μας για όσα έχουμε ήδη κατακτήσει και κυρίως την δίκαιη μάχη μας για δουλειά με δικαιώματα και συνολικά μια ζωή με αξιοπρέπεια. Άλλωστε το «δίκαιο» δεν μπορεί να οριστεί από όλους αυτούς που παίρνουν μέρος στην υποθήκευση του παρόντος και του μέλλοντος μας, είτε είναι Υπουργοί, είτε καθηγητές είτε τα ΜΜΕ, αλλά από εκείνους που διεκδικούν και αγωνίζονται.  

Όσο και αν οι κυβερνήσεις επιμένουν είτε με Εσωτερικούς Κανονισμούς, είτε με οποιεσδήποτε άλλες αλχημείες προστάζει η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση, εμείς πρέπει να είμαστε εκεί έτοιμοι για να τους εμποδίσουμε και να τους αντιμετωπίσουμε. Ως φοιτητές, ως ανεξάρτητα αριστερά σχήματα αλλά κυρίως ως δυνατοί και μαχητικοί Φοιτητικοί Σύλλογοι με αγωνιστικές αποφάσεις των Γενικών τους Συνελεύσεων.

Το τίμημα του success story vol.1

 

Η ανάληψη της προεδρίας της ΕΕ από την Ελλάδα φέτος προβάλλεται σαν το επισφράγισμα της προσπάθειας του success story. Αν θέλουμε όμως να δούμε μια μικρογραφία της Ελλάδας του success story ή αλλιώς μια εικόνα από το μέλλον αυτή είναι ένα μικρό χωριό στη Χαλκιδική, οι Σκουριές, όπου η ανάπτυξη που υπόσχεται ο Σαμαράς αχνοφαίνεται πίσω από τα δακρυγόνα και τις δεκάδες διμοιρίες ΜΑΤ που επιβάλλουν με τη βία τα συμφέροντα μίας καναδικής πολυεθνικής σε βάρος του δικαιώματος των κατοίκων σε μία αξιοπρεπή ζωή. Το όραμα της ανάπτυξης είναι η μικρογραφία αυτή να γίνει η κυρίαρχη συνθήκη σε ολόκληρη την Ελλάδα. Δηλαδή, επενδύσεις πολυεθνικών και ντόπιων εταιρειών στηριγμένες στη συμπίεση των μισθών και την διάλυση των εργασιακών δικαιωμάτων.

Το όραμα αυτό στήνεται πάνω στην εξαθλίωση του ελληνικού λαού, η οποία μάλιστα πραγματοποιείται μέσα σε ένα κλίμα τρομοκρατίας φυσικής (ξύλο στις πορείες, δακρυγόνα), νομοθετικής (επιτάξεις απεργιών, τρομονόμοι) και ιδεολογικής (“ευρώ ή χάος”, “μαζί τα φάγαμε”). Εν τέλει επιχειρείται να δημιουργηθεί ένα σύνδρομο αυτοενοχοποίησης (εμείς φταίμε, εμείς πρέπει να υποστούμε και τις συνέπειες). Ποιος, όμως, φταίει πραγματικά;

Μέσα σε λιγότερο από μία δεκαετία το τρένο της ανάπτυξης που υποσχόταν ο Σημίτης εκτροχιάστηκε και το ευρώ από όνειρο μετατράπηκε σε εφιάλτη. Το ευρώ σηματοδότησε τη στροφή του παραγωγικού μοντέλου της χώρας, καθώς η βιομηχανία της Ελλάδας συνετρίβη στο διεθνή ανταγωνισμό από τις χώρες του Βορρά (Γαλλία, Γερμανία) και το ελληνικό κεφάλαιο στράφηκε στις τραπεζικές επενδύσεις. Επί της ουσίας όλη ανάπτυξη της δεκαετίας του 2000 στηρίχθηκε στο δημόσιο και ιδιωτικό δανεισμό, ο οποίος οδήγησε στη συσσώρευση ενός χρέους 360 δις, δηλαδή στο 120% του ΑΕΠ. Το ιλιγγιώδες αυτό χρέος δημιουργήθηκε, λοιπόν από την πολιτική επιλογή της ένταξης στο ευρώ αλλά και την “φιλευσπλαχνία” του ελληνικού κράτους απέναντι στις τράπεζες. Την ώρα που κόβονται μισθοί και συντάξεις οι τράπεζες διαρκώς ανακεφαλαιοποιούνται (έχουν λάβει 50 δις σε ζεστό χρήμα από το 2008 και 145 δις με τη μορφή εγγυήσεων). Όλα αυτά βέβαια σκόπιμα αποσιωπώνται από τα μίντια και τις μνημονιακές κυβερνήσεις που μας βομβαρδίζουν καθημερινά με την προπαγάνδα του τεμπέλη - φοροδιαφυγά - βολεμένου στο δημόσιο Έλληνα. Η μεγαλύτερη όμως φοροδιαφυγή που μάλιστα γίνεται με νομοθετική βούλα είναι η αυτή των τραπεζιτών, οι οποίοι για τα επόμενα χρόνια απολαμβάνουν πλήρους φοροαπαλλαγής και των εφοπλιστών που απολαμβάνουν φοροαπαλλαγές ύψους 9 δις το χρόνο. Οι επαγγελματίες της προπαγάνδας βέβαια (δημοσιογράφοι του mega), ενώ σφίγγουν τα χείλη για τα χαράτσια και τους πλειστηριασμούς λέγοντας μας, ότι δεν μπορεί να γίνει αλλιώς, δεν λένε λέξη στο κανάλι τους που τα τελευταία 5 χρόνια έχει πάρει δάνειο-δωράκι 98 εκατομμυρίων ευρώ, από το οποίο δεν έχει αποπληρώσει τίποτα! Τα παραπάνω αναδεικνύουν ότι το χρέος αυτό το δημιούργησαν οι λίγοι, για να φορτωθεί τελικά στις πλάτες των πολλών και συγκεκριμένα ενός ολόκληρου λαού.

Αυτό ακριβώς το χρέος των λίγων (τραπεζιτών/βιομηχάνων/εφοπλιστών) επικαλέστηκε ως αιτία το πολιτικό σύστημα για να φορτωθούμε στις πλάτες μας το μνημόνιο, το οποίο υποτίθεται θα μας έσωζε. Πώς, όμως, θα μας σώσει η μνημονιακή πολιτική όταν το χρέος τη στιγμή της ένταξής μας στο μνημόνιο βρισκόταν στο 120% του ΑΕΠ, τώρα βρίσκεται σχεδόν στο 170 % του ΑΕΠ, και σύμφωνα με τις πιο αισιόδιξες εκτιμήσεις το 2020 θα βρίσκεται στο 120% του ΑΕΠ; Για να είμαστε συγκεκριμένοι, το μνημόνιο διαιωνίζει το χρέος και δεν είναι τίποτα άλλο από το μοχλό εφαρμογής ενός πειράματος στη χώρα μας το οποίο και συνοψίζεται στο εξής τρίπτυχο: φτώχεια-ανεργία-κερδοφορία των μεγάλων επιχειρήσεων.

Τι εστί μνημόνιο;

Τέσσερα χρόνια μνημονίου έχουν επιφέρει τη ραγδαία φτωχοποίηση του ελληνικού λαού, την εκτίναξη της ανεργίας στο 30% (για τους νέους 60%), την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας και την ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων (εκ περιτροπής εργασία, ευκολότερες απολύσεις, παγίωση του 4ωρου σαν κανονική εργασία), δημιουργώντας μία δεξαμενή εξαθλιωμένου εργατικού δυναμικού, το οποίο θα στελεχώσει το όραμα της ανάπτυξης.

Το νέο κεφάλαιο του μνημονίου γράφεται με χρυσά γράμματα: αθρόες ιδιωτικοποήσεις ή για για να είμαστε ακριβείς ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, διάλυση κοινωνικών παροχών όπως η υγεία και η παιδεία με πρόσφατα παραδείγματα το κλείσιμο του ΕΟΠΠΥ και την απομείωση του διοικητικού ιστού των πανεπιστημίων με τις μαζικές απολύσεις των διοικητικών υπαλλήλων. Το ελληνικό πείραμα είναι μονόδρομος για την παραμονή στην ευρωζώνη, καθώς η συντριπτική συρρίκνωση των μισθών αυξάνει την ανταγωνιστικότητα της Ελλάδας και την προσαρμόζει στα δεδομένα του διεθνούς ανταγωνισμού εντός ΕΕ.

Στο φόντο του μνημονίου σκιαγραφείται ένα νέο μοντέλο εργαζομένου. Ο νέος εργαζόμενος είναι χαμηλά αμοιβόμενος, ανασφάλιστος και ευέλικτος. Η έννοια της ευελιξίας είναι αποτέλεσμα της συρρίκνωσης των επαγγελματικών δικαιωμάτων και της αναπόφευκτης επανειδίκευσης του εργαζομένου προκειμένου να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα της αγοράς εργασίας. Όλα αυτά διαμορφώνουν μία εργασιακή ζούγκλα στην επιβιώνουν μόνο οι “άξιοι”. Το ιδεολόγημα της αξιοκρατίας επιβάλλει τον σκληρό ανταγωνισμό, την επανακατάρτιση, την εξειδίκευση και το ατέρμονο κυνήγι προσόντων προκειμένου να επιτευχθεί η ατομική διέξοδος από την κρίση. Από την άλλη η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων σηματοδοτεί το τέλος της συλλογικής διεκδίκησης και την εξατομίκευση των όρων εργασίας. Ο καθένας ατομικά διαπραγματεύεται με τον εκάστοτε εργοδότη, άρα και με πολύ χειρότερους όρους πρόσληψης ή διεκδίκησης οποιουδήποτε δικαιώματος. Η συλλογική διεκδίκηση υπονομεύεται, οι συλλογικές αντιστάσεις κάμπτονται και ο καθένας καλείται να τα βγάλει πέρα μόνος του στο περιβάλλον του μνημονίου. Τέλος, τα ίδια τα ποσοστά ανεργίας οδηγούν στο να αντιμετωπίζεται ο διπλανός μας συνάδελφος ή υποψήφιος προς πρόσληψη ως ανταγωνιστής κι “εχθρός” κάνοντας τους σημερινούς εργαζόμενους ή δυνάμει εργαζόμενους, προκειμένου να μην έρθουν αντιμέτωποι με τον εφιάλτη της ανεργίας, να υιοθετήσουν λογικές “ο θάνατός σου η ζωή μου” και να συναινέσουν σε μια χαμηλόμισθη, άνευ ασφάλισης και δικαιωμάτων έστω και πρόσκαιρη εργασία για να βγάλουν τα προς το ζην. Συνοψίζοντας, η νέα νοοτροπία που φέρνει η μνημονιακή εργασιακή συνθήκη είναι ο κοινωνικός κανιβαλισμός, δηλαδή η διαίρεση των εργαζομένων μεταξύ του ίδιου ή διαφορετικών κλάδων και άρα η εμπέδωση των συμφερόντων των εργοδοτών με βάση το δόγμα “διαίρει και βασίλευε”.

Στα καθ’ ημάς

Αυτό ακριβώς το μοτίβο έρχεται να επιβληθεί και στο δικό μας κλάδο μέσω του Νέου Κώδικα Δικηγόρων. Η έννοια του ελεύθερου επαγγέλματος στη δικηγορία καταργείται καθώς η δικηγορική ύλη συγκεντρώνεται στις μεγάλες δικηγορικές εταιρείες, οδηγώντας τα μικρά γραφεία σε οικονομική ασφυξία και τους νέους δικηγόρους να μισθωτοποιούνται, δουλεύοντας ως έμμισθοι συνεργάτες σε δικηγορικές εταιρείες. Η έννοια του έμμισθου συνεργάτη είναι μια έννοια παγίδα καθώς ενώ επί της ουσίας είναι μισθωτοί εργαζόμενοι, οι δικηγόροι νομικά θεωρούνται ελεύθεροι επαγγελματίες με αποτέλεσμα να καλύπτουν οι ίδιοι της ασφαλιστικές και φορολογικές τους εισφορές. Το άνοιγμα του επαγγέλματος θα επιτείνει αυτήν την κατάσταση, καθώς επιτρέπει σε δικηγορικές εταιρείες που έχουν γίνει καθεστώς κυρίως σε μεγάλες πόλεις να ανοίξουν παραρτήματα και σε επαρχιακές πόλεις, γεγονός που θα οδηγήσει τα μικρότερα γραφεία των επαρχιακών πόλεων σε οικονομική εξόντωση και στην ένταση της εκμετάλλευσης των νέων δικηγόρων. Την ίδια στιγμή προβλέπεται η μείωση του κατώτατου μισθού, ο οποίος ούτως ή άλλως είναι μόνο τυπικός καθώς πια φτάνει να αγγίζει στους νέους δικηγόρους τα 300 ακόμη και τα 200 ευρώ, ενώ στους ασκούμενους δεν υπάρχει πλέον κατοχυρωμένς κατώτατος μισθός. Τα ποσοστά ανεργίας οδηγούν και τους απόφοιτους νομικής στη μεγαλύτερη δυνατή συλλογή προσόντων για μια θέση στον ήλιο, κυνηγώντας βαθμούς και μεταπτυχιακά, ενώ για να περάσουν από το στάδιο της άσκησης στη δικηγορία πρέπει πια να εξεταστούν μέσα από πανελλήνιες, οι οποίες ντύνονται την ιδεολογία του “ας νικήσει ο καλύτερος” για να μπορέσουν να νομιμοποιηθούν. Τέλος, για να μην υπάρχει καμιά έστω κι υποτυπώδης συλλογική διεκδίκηση δυσχεραίνονται κι οι όροι διεξαγωγής γενικής συνέλευσης στο ΔΣΑ ενώ παράλληλα δίνονται υπερεξουσίες στο ΔΣ και ειδικά στον Πρόεδρο.

Παρακολουθώντας αυτό το ασφυκτικό πλέγμα που κυβέρνηση και ΕΕ έρχονται μέσω των μηχανισμών στήριξης και του μνημονίου να συγκροτήσουν και να παγιώσουν για όλους μας εμείς δε πρέπει να μείνουμε απλοί θεατές. Είναι πραγματικό στοίχημα για μας να μη δεχτούμε και να μην δηλώσουμε υποταγή στις πολιτικές και τα μέτρα που ΕΕ και συγκυβέρνηση θέλουν με τόσο πείσμα να μας επιβάλλουν για να μας κρατήσουν δέσμιους σε μια πολιτική που ασκείται ενάντια στα συμφέροντά μας. Δε θα γίνουμε εμείς η γενιά που θα πληρώσει το χρέος τους, ούτε η γενιά του ατομικού δρόμου και του κοινωνικού κανιβαλισμού. Θα παλέψουμε ενάντια στις πολιτικές που κλέβουν το μέλλον μας για αποδέσμευση απο τους μηχανισμούς στήριξης, για έξοδο από το ευρώ και για αποδέσμευση από την ΕΕ.

Γιατί αν γι’αυτούς μονόδρομος είναι η πάση θυσία παραμονή στη ΕΕ για τα συμφέροντα λίγων, για μας μονόδρομος είναι να ζήσουμε μια ζωή με αξιοπρέπεια.