Κείμενο για το lock out της κοσμητείας την Πέμπτη 25/4 και την Παρασκευή 26/4

Κλειστόν

λόγω Κοσμητείας

Για άλλη μια φορά, κατόπιν ανακοινώσεως – τηλεγραφήματος από την Κοσμητεία, βρισκόμαστε μπροστά στο φαινόμενο η σχολή μας να κλείνει χωρίς ούτε καν να ξέρουμε το γιατί. Μπροστά στη στάση αυτή της διοίκησης του πανεπιστημίου που έχει πάρει πλέον πάγια χαρακτηριστικά, μάλλον θα πρέπει να κοιτάξουμε πιο πέρα από την «κακή διοίκηση» ή την «ελλιπή γραμματειακή οργάνωση» και να σταθούμε στα πιο ουσιαστικά ζητήματα, στη μεγαλύτερη εικόνα. 

Πρώτα από όλα, είναι τυχαίο που η σχολή μας κλείνει κάθε φορά που λαμβάνει χώρα ένα κινηματικό γεγονός στον ευρύτερο χώρο του κέντρου; Εμείς νομίζουμε ότι καθόλου τυχαίο δεν είναι και έχει να κάνει με τη στάση που έχει επιλέξει να έχει η διοίκηση του πανεπιστημίου απέναντι στους φοιτητές, με την άμεση συνεννόηση και σύμπλευσή της με το Υπουργείο Παιδείας και Προστασίας του Πολίτη, με το ότι έχει επιλέξει να αποτελεί το μακρύ χέρι της κυβέρνησης μέσα στο πανεπιστήμιο. Αυτό φαίνεται και από τη στάση της διοίκησης πέρσι, όταν έκλεινε την πόρτα της Μασσαλίας «λόγω έργων», την ώρα που ο Πρόεδρος του Τμήματος, Θ. Φορτσάκης, δήλωνε απροκάλυπτα στα ΜΜΕ ότι η πόρτα έκλεισε κατόπιν εντολής της αστυνομίας για την υποβοήθηση στην πάταξη των μεταναστών μικροπωλητών. Φαίνεται από το lock out που πραγματοποίησε την ίδια περίοδο πάλι η Κοσμητεία όταν οργανώθηκε συναυλία-εκδήλωση υπέρ του ασύλου και των μεταναστών. Φαίνεται από το ότι τώρα κλείνει αφού έχει προηγηθεί η κινητοποίηση στην Πρυτανεία κατά του κλεισίματος της ιστοσελίδας του Indymedia και του ραδιοφωνικού σταθμού 98fm.

Εν τέλει, οι λόγοι για τους οποίους κλείνει η σχολή (που άλλοτε η Κοσμητεία τους αναφέρει, τώρα τελευταία είναι της μόδας να μη μας τους λέει καν) όπως και να χει, εμείς θεωρούμε ότι έχουν να κάνουν ξεκάθαρα με την απονέκρωση του χώρου του ασύλου, με την αφαίρεση από τους φοιτητές του δικαιώματος να αποφασίζουν για τη σχολή τους και με μια προσπάθεια ευρύτερης κατατρομοκράτησης του φοιτητικού κινήματος και δαιμονοποίησης οποιασδήποτε κινηματικής διεργασίας λαμβάνει χώρα στο χώρο του κέντρου καθώς θα θεωρείται πλέον υπεύθυνη για την αναστολή των μαθημάτων και το αυθαίρετο κλείσιμο της σχολής.

Τίθεται, όμως, και ένα άλλο ζήτημα. Πέρα από τους λόγους για τους οποίους κλείνει η σχολή, είναι σε κάθε περίπτωση ο Κοσμήτορας εκείνο το πρόσωπο που θα αποφασίζει από μόνος του (ή σε συνεννόηση με υπουργούς και κυβερνητικά στελέχη) για το αν και για πόσες μέρες θα είναι η Νομική κλειστή; Για εμάς, ακριβώς επειδή όλοι εμείς είμαστε φοιτητές αυτής της σχολής και όχι ο Κοσμήτορας ούτε ο Υπ. Παιδείας ούτε ο Δένδιας, το αν η σχολή θα είναι ανοιχτή ή κλειστή είναι κάτι που μόνο ο φοιτητικός σύλλογος μπορεί να το αποφασίζει και μόνο μέσα από τις Γενικές του Συνελεύσεις. Μόνο μια απόφαση Γενικής Συνέλευσης του Φ.Σ. Νομικής μπορεί να αποφανθεί πάνω σε αυτό το ζήτημα και να είναι δημοκρατική, επειδή ακριβώς θα είναι αιτιολογημένη, μαζική και θα προέρχεται από εμάς τους ίδιους. Όταν στη θέση αυτής μπαίνει η αναιτιολόγητη «παπική βούλα» του Κοσμήτορα, του Πρύτανη, του Υπουργού, της ΕΛ.ΑΣ. και όποιου άλλου, μιλάμε για μια απόφαση ξένη, αυθαίρετη και αυταρχική, η οποία πρέπει να βρίσκει όλο το φοιτητικό σύλλογο απέναντί της.

Σε μια τέτοια συγκυρία, όπου η κυβέρνηση του Σαμαρά υλοποιεί μια πολιτική εντεινόμενου κρατικού αυταρχισμού, όπου οι μηχανισμοί του κράτους είτε με το όπλο της βίας είτε με το όπλο της ιδεολογίας συντείνουν στην κατεύθυνση πλήρους αναίρεσης κάθε δικαιώματος και κεκτημένου (δωρεάν εκπαίδευση, άσυλο, δικαίωμα στην απεργία κ.ά.) είναι σημαντικό να ορθώνονται αντιστάσεις μέσα σε κάθε κοινωνικό χώρο, είναι σημαντικό να παλεύουμε για το δικαίωμά μας να εκφραζόμαστε ελεύθερα, για το δικαίωμα μας να αγωνιζόμαστε, για το δικαίωμά μας να αποφασίζουμε για όσα μας αφορούν και να μην αφήνουμε άλλους να αποφασίζουν για εμάς.

Θεωρούμε, ως ΡΑΠαΝ-ΣΑΦΝ,  ότι η κατάσταση με τα αυθαίρετα lock out στη Νομική έχει παρατραβήξει. Είναι καιρός ο φοιτητικός σύλλογος να βάλει κάθε κατεργάρη στον πάγκο του και να καταδικάσει απερίφραστα κάθε αυθαίρετο κλείσιμο της σχολής από πλευράς της διοίκησης. Είναι καιρός να αποδιώξουμε μια και καλή κάθε παρέμβαση της κυβέρνησης και του Υπ. Προστασίας του Πολίτη στο κατά πόσο η Νομική θα είναι κλειστή ή ανοιχτή

         …και να πάρουμε τη σχολή στα χέρια μας!

Κείμενο για τα γεγονότα στη Μανωλάδα

Φράουλες και αίμα

Η κυβέρνηση και τα παπαγαλάκια της, τα ΜΜΕ μιλούν συνέχεια για τις υποτιθέμενες αξίες της δημοκρατίας, του νόμου, του κράτους δικαίου. Το χωριό της Μανωλάδας όμως στην Ηλεία μάλλον αποτελεί μια μαύρη (ή κόκκινη;) κηλίδα στο πλαίσιο αυτό που περιγράφουν. Πριν λίγες μέρες η συλλογική διεκδίκηση των μεταναστών εργατών για καταβολή των δεδουλευμένων τους πνίγηκε στο αίμα με τους επιστάτες των χωραφιών φράουλας να ανοίγουν πυρ εναντίον τους και να τραυματίζουν σοβαρά 34 απ' αυτούς. Η άγρια επίθεση της εργοδοσίας σε βάρος των εργατών ξαφνικά “ευαισθητοποίησε”  τους τοπικούς φορείς, την κυβέρνηση και τα μίντια, οι οποίοι σκόπιμα τόσο καιρό αποσιωπούσαν το σκηνικό της εκμετάλλευσης και της εξαθλίωσης που εκτυλίσσεται εδώ και χρόνια στη Μανωλάδα.

 

Πιο συγκεκριμένα τα τελευταία 10 χρόνια μεγάλες εταιρείες εμπορίου φρούτων εκμεταλλευόμενες τα φθηνά εργατικά χέρια εξαθλιωμένων μεταναστών (κυρίως από το Μπαγκλαντές) αποκομίζουν εκατομμύρια ευρώ από την καλλιέργεια φράουλας στη Μανωλάδα. Από κάποιους η επιτυχία των εταιρειών στο εμπόριο φράουλας αποδίδεται στο επιχειρηματικό δαιμόνιο, στην πολιτική ανάπτυξης της γεωργίας κοκ, αλλά στην πραγματικότητα η επιτυχία αυτή στηρίζεται στην άγρια εκμετάλλευση των μεταναστών εργατών. Το ημερομίσθιο τους δεν ξεπερνά τα 20 ευρώ, διαμένουν σε παράγκες τις οποίες τους νοικιάζουν οι ίδιοι οι εργοδότες, δεν έχουν καμία πρόσβαση σε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, ενώ στερούνται ακόμα και τα αυτονόητα εργασιακά δικαιώματα. Και όλα αυτά κάτω από ένα πέπλο συγκάλυψης, καθώς μην έχοντας άδεια παραμονής στη χώρα δεν μπορούν να απευθυνθούν σε κανένα φορέα υπό το φόβο της απέλασης. Οι μετανάστες της Μανωλάδας ζώντας στο περιθώριο της κοινωνίας πέφτουν συχνά θύματα της εργοδοτικής βίας με τους επιστάτες των φραουλοχώραφων να τους βασανίζουν κατ' εντολή των εργοδοτών. Το πρόσφατο περιστατικό αποτελεί το αποκορύφωμα μιας σειράς επιθέσεων στους εργάτες με πιο χαρακτηριστική την διαμαρτυρία των μεταναστών  το 2008 για βελτίωση των συνθηκών δουλειάς και διαβίωσης που κατεστάλη βίαια από τους επιστάτες και την αστυνομία. Η κατάσταση αυτή εργοδοτικής τρομοκρατίας και εξαθλίωσης μάλλον θυμίζει τα τσιφλίκια του Νότου της Αμερικής με τους μαύρους σκλάβους να δουλεύουν υπό το φόβο του μαστιγίου του επιστάτη.

 

Το φαινόμενο της εργοδοτικής βίας και τρομοκρατίας δεν είναι μεμονωμένο, αλλά πάγια οι εργοδότες προκειμένου να υλοποιήσουν τα συμφέροντα τους σε βάρος των εργαζομένων με τη σιωπηρή συναίνεση αστυνομίας και δικαστών αξιοποιούσαν τέτοιες πρακτικές. Χαρακτηριστική περίπτωση είναι η επίθεση με βιτριόλι στην μετανάστρια καθαρίστρια Κωνσταντίνα Κούνεβα το 2008, η οποία έχει μείνει ατιμώρητη. Μάλιστα στο φόντο της μνημονιακής πολιτικής η κυβέρνηση διαλύοντας εργασιακά κεκτημένα επιχειρεί να διαμορφώσει ένα νέο πρότυπο εργαζομένου πλήρως “υπάκουου” στις επιταγές της εργοδοτικής αυθαιρεσίας. Η επίταξη των απεργών, η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας , η διευκόλυνση των διαδικασιών απόλυσης και οι προτάσεις για την ουσιαστική κατάργηση του δικαιώματος στην απεργία (βλ. επαναφορά του lock-out) διαμορφώνουν ένα νομικό καθεστώς έντασης της εργοδοτικής εκμετάλλευσης και αυθαιρεσίας.

 

Οι μετανάστες βέβαια αποτελούν τον πιο ευάλωτο στόχο της εργοδοτικής αυθαιρεσίας, καθώς η κατάσταση εξαθλίωσης στην οποία ζουν και η αδυναμία τους να απευθυνθούν στα δικαστήρια τους αναγκάζει να συμβιβάζονται με εξευτελιστικά μεροκάματα και άθλιες συνθήκες διαβίωσης. Από την άλλη, η ξενοφοβική πολιτική της κυβέρνησης (σκούπες σε μετανάστες, στρατόπεδα συγκέντρωσης, κατάργηση της ιθαγένειας) σε συνδυασμό με τη δράση της νεοναζιστικής γκρούπας της ΧΑ στοχοποιούν τους μετανάστες σαν τον εσωτερικό εχθρό που απειλεί τις “ελληνικές αξίες” και την οικονομία με κατάρρευση, με αποτέλεσμα μεγάλα κομμάτια της κοινωνίας να διαποτίζονται από ρατσιστικό μίσος. Αντικειμενικά η πολιτική αυτή του ρατσισμού νομιμοποιεί πρακτικές βίας εναντίoν των μεταναστών και οπλίζει την εργοδοτική βία σε βάρος τους.

 

Τα βαμμένα με αίμα τσιφλίκια της Μανωλάδας αποτελούν το αποκορύφωμα του φόβου, της απειλής και της ανέχειας που καθημερινά βιώνουν οι μετανάστες στην δουλειά τους από τους εργοδότες και τους κάθε λογής “επιστάτες”-τσιράκια της εργοδοσίας. Αποτελούν άλλη μια όψη της ρατσιστικής  τρομοκρατίας που βιώνουν στις γειτονιές τους, στα μέσα μεταφοράς, στο δρόμο. Συνολικά σκιαγραφούν μία κατάσταση καταπίεσης και εξαθλίωσης που Έλληνες και ξένοι εργαζόμενοι αντιμετωπίζουν καθημερινά στο χώρο δουλειάς τους. Το πρόσχημα της κρίσης, ο φόβος της ανεργίας και οι νομοθετικές ρυθμίσεις της κυβέρνησης οδηγούν τους εργαζομένους σε μία ανοχή απέναντι στην ολοένα και εντεινόμενη υποβάθμιση των συνθηκών εργασίας τους και στην περιστολή των εργασιακών δικαιωμάτων τους. Εν τέλει  κοινή συνισταμένη Ελλήνων και ξένων εργαζομένων είναι η εξαθλίωση και ο φόβος, και πάνω σ' αυτή τη συνισταμένη θα πρέπει οι εργαζόμενοι ξεπερνώντας ρατσιστικού διαχωρισμούς ενωμένοι να διεκδικήσουν ένα καλύτερο μέλλον, ένα αύριο με αξιοπρέπεια.

 

Οι  μετανάστες είναι της γης οι κολασμένοι ,

Έλληνες και ξένοι εργάτες ενωμένοι

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΕΚΛΟΓΩΝ Φ.Σ. ΝΟΜΙΚΗΣ [17 ΑΠΡΙΛΗ 2013]

 [κλικ στον πίνακα] 

 

Για εμάς, ως ΡΑΠαΝ-ΣΑΦΝ και ως ΕΑΑΚ, τα αποτελέσματα αυτά δεν δείχνουν μόνο με έναν στείρο και περιγραφικό τρόπο την άνοδο των αριστερών δυνάμεων μέσα στη σχολή, την μεγαλύτερη άνοδο πιο συγκεκριμένα των ΕΑΑΚ και την κάθοδο της ΔΑΠ - ΝΔΦΚ.

 

Τα αποτελέσματα αυτά, ακριβώς επειδή δεν καλέσαμε ποτέ κανέναν να μας "αναθέσει" και να μας "εμπιστευτεί" τα συμφέροντά του και το μέλλον του παρά καλούσαμε πάγια το φοιτητικό σύλλογο να αγωνιστεί συλλογικά για όσα του ανήκουν, δείχνουν ότι, όταν τα δικαιώματα και οι κατακτήσεις του φοιτητικού κινήματος παίρνονται πίσω εν μία νυκτί, όταν το πανεπιστήμιο μετατρέπεται σε κάτι που δεν χωράει κανέναν μας, όταν η προσδοκία μας για ένα πτυχίο με αξία και δουλειά με δικαιώματα γίνεται "πολυτέλεια", τότε ο ατομικός δρόμος και ο εφησυχασμός δεν μπορεί να είναι λύση, τότε παρατάξεις όπως η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ δεν έχουν να μας προσφέρουν τίποτα απολύτως και η απάντηση μπορεί μόνο να έρθει μέσα από τις συλλογικές μας αντιστάσεις, μέσα από την συλλογικότητα και την αλληλεγγύη, μέσα από το να βλέπουμε τον συνάδερφο ως μέρος της λύσης και όχι ως μέρος του προβλήματος.

Για εμάς, ως ΡΑΠαΝ-ΣΑΦΝ, οι εκλογές δεν είναι η "μητέρα των μαχών", καθώς ο αγώνας για την διεκδίκηση των δικαιωμάτων μας κρίνεται πρωτίστως στην καθημερινή παρέμβαση μέσα στη σχολή, στις μαζικές Γενικές Συνελεύσεις. Παρόλα αυτά, οι εκλογές είναι μια πολιτική διαδικασία αποτύπωσης των συσχετισμών εντός του συλλόγου και εξαγωγής ενός μηνύματος.

 

Και είναι σημαντικό η νεολαία του 2013 να μη στέλνει το μήνυμα ότι συμφωνεί με τα κυβερνητικά σχέδια, ότι "δεν τρέχει τίποτα στο πανεπιστήμιο", ότι θέλει "διαγραφές, περικοπές παροχών και διάσπαση πτυχίων"...

Είναι σημαντικό οι φοιτητικοί σύλλογοί να έχουν εκλογικά αποτελέσματα που θα στέλνουν μηνύματα άγχους στα κομματικά γραφεία της συγκυβέρνησης, που θα σπάνε το χαμόγελο στα χείλη αυτών που έχουν αποφασίσει για το μέλλον μας...

 

Είναι σημαντικό η νεολαία να στέλνει το μήνυμα ότι ακόμα και σήμερα, στο πιο σκοτεινό φόντο, μπορεί να είναι εκείνη η σπίθα που
                                                                 "θα βάλει στον κάμπο φωτιά"...

 

Ρ.Α.Πα.Ν. - Σ.Α.Φ.Ν.

Ριζοσπαστική Αριστερή Παρέμβαση Νομικού - Συσπείρωση Αριστερών Φοιτητών Νομικής

 

1979



 

 

ΚΟΙΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΣΧΗΜΑΤΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΤΙΝΟΜΙΑ ΕΑΑΚ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΗΣ 17ΗΣ ΑΠΡΙΛΗ

Με αφορμή και όχι αιτία την πολιτική μάχη των φοιτητικών εκλογών

και με τα μάτια στραμμένα στις επόμενες μάχες που θα δώσουμε, για μια ενωτική κατεύθυνση στη νομική

 

Αν κάτι χαρακτήριζε την προηγούμενη περίοδο, ήταν ένα ερώτημα που απασχολούσε ένα σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας, δηλαδή τη φοιτητιώσα νεολαία. Το ερώτημα αυτό αφορούσε στην επίθεση της κυβέρνησης μέσω του Υπουργείου Παιδείας στο χώρο της εκπαίδευσης. Συγκεκριμένα, η νέα «σοφή» σύλληψη του Υπουργείου ονομάζεται αυτή τη φορά «σχέδιο Αθηνά» κι έρχεται να διαλύσει κάθε έννοια δημόσιου, δωρεάν χαρακτήρα της εκπαίδευσης, αλλά και να συνθλίψει την όποια εργασιακή προοπτική των αποφοίτων. Εκατοντάδες τμήματα καταργούνται ή συγχωνεύονται, ενώ παράλληλα αναδιαρθρώνονται τα προγράμματα σπουδών, ρευστοποιώντας τα κατοχυρωμένα μέχρι πρότινος επαγγελματικά δικαιώματα του πτυχίου (σε συνάρτηση με την κατάργηση του ΣΣΕ), διαλύοντας οποιαδήποτε εργασιακή προοπτική.

Απέναντι σ’ αυτήν την πρωτοφανή επίθεση στα δικαιώματα και τις κατακτήσεις των φοιτητών, το φοιτητικό κίνημα βγήκε πανελλαδικά στο προσκήνιο, μέσα από μια σειρά Γενικών Συνελεύσεων και αγωνιστικών αποφάσεων, διατρανώνοντας την εναντίωση του στο «σχέδιο» συντριβής του παρόντος και του μέλλοντός του, απέναντι στην ιστορική διαγραφή μιας ολόκληρης γενιάς. Η μάχη που δώσαμε ήταν πάρα πολύ δύσκολη, καθώς το Υπουργείο είχε στις γραμμές του μια πλειάδα συμμάχων, που εξυπηρετεί τις πολιτικές της κυβέρνησης και της ΕΕ.

Υλοποιητές της ίδιας πολιτικής εντός των σχολών είναι τα Συμβούλια Ιδρύματος, το καθηγητικό σώμα, αλλά και εν τέλει οι καθεστωτικές πολιτικές δυνάμεις ΔΑΠ-ΠΑΣΠ. Όσον αφορά στη Νομική, το «σχέδιο Αθηνά» έρχεται ν’ αναιρέσει κεκτημένα δεκαετιών, που με αγώνες έχει κατακτήσει ο Σύλλογος Φοιτητών Νομικής. Πιο συγκεκριμένα, επιχειρείται να διασπαστεί το ενιαίο πτυχίο που τόσα χρόνια παίρναμε, μέσω της αλλαγής του προγράμματος σπουδών με την εισαγωγή κατευθύνσεων και τη διαμόρφωση δύο κύκλων σπουδών (bachelor και master). Με άλλα λόγια, πλέον από τη Νομική θα βγαίνουμε αστικολόγοι, εμπορικολόγοι, ποινικολόγοι κ.λπ., γεγονός που μας εγκλωβίζει στο φαύλο κύκλο της ειδίκευσης και της επανακατάρτισης, με βάση τις συνεχώς μεταβαλλόμενες ανάγκες της αγοράς εργασίας. Σε συνδυασμό με τις ρυθμίσεις που προβλέπει ο νέος κώδικας δικηγόρων διαμορφώνεται ένας εργασιακός μεσαίωνας για τους νέους δικηγόρους, χωρίς καμία συλλογική κατοχύρωση και αδυναμία συλλογικής διαπραγμάτευσης και διεκδίκησης. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ο νέος δικηγόρος καταδικάζεται να δουλεύει στην καλύτερη για 400 ευρώ, όπως προβλέπει το ΕΣΔΑΝ και ο τρόπος με τον οποίο εξειδικεύεται στο δικηγορικό επάγγελμα. Ο νέος δικηγόρος εξωθείται σε μισθούς πείνας, καθίσταται έρμαιο της εργοδοτικής αυθαιρεσίας ή αλλιώς πετιέται έξω από το επάγγελμα και προστίθεται στον εφεδρικό στρατό ανέργων, ο οποίος στους νέους έχει ξεπεράσει το 60%. Το σχέδιο Αθηνά συνάμα με τις ρυθμίσεις του νόμου Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου διαμορφώνει ένα ασφυκτικό πλαίσιο για την καθημερινότητα των φοιτητών. Πιο συγκεκριμένα, η εισαγωγή του ν+2 με τη δαμόκλειο σπάθη των διαγραφών να κρέμεται πάνω από τα κεφάλια μας σκιαγραφεί εξοντωτικούς ρυθμούς σπουδών, μετατρέποντας το πανεπιστήμιο σε ένα αυταρχικό εκπαιδευτήριο. Ιδίως η ρύθμιση των διαγραφών φέρνει πολύ πιο κοντά την αποβολή από το πανεπιστήμιο των εργαζόμενων φοιτητών. Επιπλέον, η επικείμενη εισαγωγή διδάκτρων σε συνδυασμό με την περικοπή των φοιτητικών παροχών σε συγγράμματα, σίτιση, στέγαση (χαρακτηριστικό παράδειγμα η κατάργηση διανομής νομικών κωδίκων, αλλά και πληθώρας τόμων σε πολύτομα συγγράμματα) μετακυλύει σε καιρούς λιτότητας το κόστος φοίτησης στους φοιτητές και στις οικογένειές τους.

Ο σύλλογος φοιτητών νομικής πιστός στις ιστορικές παρακαταθήκες αγωνιστικών κινητοποιήσεων των προηγούμενων χρόνων στάθηκε αντάξιος των απαιτήσεων της συγκυρίας και για 3 συνεχόμενες εβδομάδες βγήκε δυναμικά στο προσκήνιο μαζί με τους υπόλοιπους συλλόγους πανελλαδικά, διεκδικώντας την ανατροπή του σχεδίου Αθηνά και εν γένει της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης που επιβάλλεται από τις πολιτικές της κυβέρνησης και της ΕΕ. Την ίδια, όμως, απάντηση έδωσε με τον πιο σθεναρό τρόπο όταν η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, η κυβερνητική νεολαία του Σαμαρά που μέσα στα πανεπιστήμια υπερασπίζεται και υλοποιεί την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση, εκβίασε τον φοιτητικό σύλλογο να «ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΙ» την υποταγή και την παθητική συναίνεση στις «μεταρρυθμίσεις», του σχεδίου Αθηνά. Οι κινητοποιήσεις του προηγούμενου διαστήματος απέδειξαν πως όχι μόνο η νεολαία δεν εφησυχάζει και δεν υποκύπτει αλλά πως όταν αγωνίζεται καταφέρνει να θέτει αναχώματα στην κυβερνητική πολιτική. Όσον αφορά στο σχέδιο Αθηνά, καθώς κυβέρνηση και υπουργείο εξωθήθηκαν σε αναδίπλωση που αποκρυσταλλώνεται σε αλλαγές στη Φιλοσοφική, σε ΤΕΙ της περιφέρειας και στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας. Παρόλα αυτά, ο σύλλογος οφείλει να βρίσκεται σε συνεχή εκδήλωση, καθώς η τροπολογία που ψηφίστηκε στις 28/3/13, δίνει τη δυνατότητα αλλαγής του προγράμματος σπουδών από τον υπουργό Παιδείας ανά πάσα στιγμή.

Στοίχημα είναι όλο αυτό το ρεύμα εναντίωσης και ανυπακοής στο σχέδιο Αθηνά και την κυβερνητική πολιτική να εκφραστεί και στην πολιτική μάχη των φοιτητικών εκλογών στις 17 Απρίλη. Σε αυτές τις εκλογές το δίλημμα που τίθεται είναι το εξής: ή με τα διασπασμένα πτυχία- διαβατήρια στην ανεργία, τα κατακερματισμένα επαγγελματικά δικαιώματα, τις διαγραφές φοιτητών, τις περικοπές φοιτητικών παροχών και την επιβολή διδάκτρων ή με τη διεκδίκηση και την προάσπιση των συλλογικών μας κεκτημένων για ενιαία πτυχία με κατοχυρωμένα επαγγελματικά δικαιώματα, ανθρώπινους ρυθμούς σπουδών, δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση για όλους.

Εν τέλει, μέσα στο πανεπιστήμιο διαμορφώνονται δύο στρατόπεδα: αυτό της συναίνεσης και της υλοποίησης της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης που προωθεί η ΔΑΠ μέσα στο φοιτητικό σύλλογο και αυτό της εναντίωσης, της αντίστασης και της υπεράσπισης των δικαιωμάτων και των κατακτήσεών μας. Απέναντι στη λογική του ατομικού δρόμου, του ανταγωνισμού, του επιβιωτισμού,, που περνάει και μέσα από την απαξίωση και αποσυγκρότηση των συλλογικών διαδικασιών του συλλόγου, εμείς προτάσσουμε το συλλογικό δρόμο και αγώνα, καθώς είναι ο μοναδικός τρόπος να εξασφαλίσουμε το παρόν και το μέλλον μας. Θεωρούμε πως οι λογικές περιχαράκωσης, απομονωτισμού από τη μία και ενσωμάτωσης και διαχείρισης των αγώνων από την άλλη, δεν μπορούν στη συγκυρία να αποβούν νικηφόρες για τους φοιτητές και τους αγώνες τους. Για αυτό το λόγο, επειδή πιστεύουμε πως μόνο μέσα από τη συσπείρωση των δυνάμεών μας γύρω από τα πολιτικά επίδικα που μας ενοποιούν και με την κοινή δράση και πρακτική, χαράσσουμε μια διαφορετική κατεύθυνση για το σύλλογο και το φοιτητικό κίνημα. Υπό αυτό το πρίσμα, αποφασίσαμε και την κοινή κάθοδο των δύο σχημάτων στις εκλογές και θα επιδιώκουμε στο αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα την περαιτέρω συνεργασία και πολιτική συμπόρευση μέσα στο σύλλογο, μέσω ενωτικών πρωτοβουλιών με απώτερο στόχο την επανένωση των δύο σχημάτων.

Σας καλούμε στις 17 Απρίλη να στηρίξετε την κοινή κάθοδο των σχημάτων ΕΑΑΚ (ΡΑΠαΝ-ΣΑΦΝ / ΑΝΤΙΝΟΜΙΑ) όχι αναθέτοντάς μας την εκπροσώπηση των συμφερόντων των φοιτητών, αλλά για να συμμετάσχουμε μαζί στην ενδυνάμωση του συλλογικού αγώνα που παλεύει ενάντια στις εκπαιδευτικές αναδιαρθρώσεις, που δημιουργεί τριγμούς στο πολιτικό σύστημα. Για να στείλουμε το ηχηρό μήνυμα πως η νεολαία αντιστέκεται στο μέλλον που οραματίζονται για αυτήν και βρίσκεται στο πλευρό ολόκληρης της κοινωνίας που πλήττεται, διεκδικώντας μια ζωή με αξιοπρέπεια!

Απέναντι σε όσους «αποφασίζουν για εμάς χωρίς εμάς», εμείς «ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΜΕ» πως δεν θα είμαστε η γενιά της σιωπής και της υποταγής, αλλά της ανατροπής!

 

Στις 17 Απρίλη παίρνουμε θέσεις μάχης!

 

ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ – ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ

Ρ.Α.Πα.Ν. - Σ.Α.Φ.Ν.  – ΑΝΤΙΝΟΜΙΑ

EAAK

ΓΙΑ ΤΙΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ ΤΣΙΠΡΑ ΣΤΟΝ ΣΚΑΙ

Όταν το δίκιο του αγώνα, βαφτίζεται «βία»…

 

Η προχθεσινή συνέντευξη του Αλέξη Τσίπρα στο ΣΚΑΙ, μάλλον ήταν φορτισμένη από το τηλεοπτικό περιβάλλον του σταθμού, ο οποίος λειτουργεί ως εκπρόσωπος της κυβέρνησης, καθώς πολλά σημεία του λόγου του ταυτίστηκαν με την κυβερνητική προπαγάνδα περί βίας μέσα στα Πανεπιστήμια. Συγκεκριμένα, ο Τσίπρας, σε ερώτηση του Παπαχελά σχετικά με τη βία εντός των Πανεπιστημίων, απάντησε πως η βία ασκείται από ομάδες αριστεριστών, οι οποίες πρέπει να απομονωθούν, καθώς λειτουργούν προβοκατόρικα. Μίλησε ακόμα για «άσυλο ιδεών», στο οποίο δε χωρούν οι προαναφερθείσες «παθογένειες».

 

Ποια είναι, όμως, η βία που καταδικάζει ο Α. Τσίπρας;

Η ερώτηση αυτή του Παπαχελά εμπνεύστηκε από τα πρόσφατα γεγονότα στο ΑΠΘ, όπου φοιτητές του Χημικού, αντιδρώντας στην αυταρχική πρακτική ενός  καθηγητή να παίρνει απουσίες, διαμαρτυρήθηκαν και, υλοποιώντας αποφάσεις του φοιτητικού τους Συλλόγου, εμπόδισαν τη χρήση απουσιολογίου. Ο κύριος Τσίπρας, απ’ ό, τι φαίνεται, καταδικάζει το δικαίωμα των φοιτητών να διεκδικούν ανθρώπινους ρυθμούς σπουδών, να καταγγέλλουν όψεις της καθηγητικής αυθαιρεσίας και να αγωνίζονται για ένα Πανεπιστήμιο δημοκρατικό, στο οποίο οι καθηγητές δε θα συμπεριφέρονται στους φοιτητές σα να είναι μαθητούδια σε τάξη Λυκείου. Το δικαίωμα αυτό των φοιτητών, που κατακτήθηκε μέσα από τα μεγαλειώδη φοιτητικά κινήματα των τελευταίων 40 χρόνων, ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ το βαφτίζει βία.

 

Ας σκεφτούμε, όμως, πώς θα ήταν η Νομική Σχολή, χωρίς αυτό που Τσίπρας, ΝΔ και ΣΚΑΙ ονομάζουν βία.

Θα ήταν μια Σχολή στην οποία θα είχε εφαρμοστεί ο Ν. Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου και το Σχέδιο Αθηνά, μια Σχολή που θα διέγραφε τους φοιτητές στα ν+2 χρόνια, που θα έδινε πτυχία διασπασμένα σε bachelor και master, μια σχολή με μηδενικές φοιτητικές παροχές, όπου στο άσυλο ιδεών που υποστηρίζει ο Τσίπρας, η ΔΑΠ και ο Άδωνις Γεωργιάδης θα έκοβαν βόλτες τα ΜΑΤ. Όσον αφορά το άσυλο, ευτυχώς για μας, δεν είναι άσυλο ιδεών, αλλά άσυλο λαϊκών αγώνων. Είναι το προπύργιο των φοιτητικών κινημάτων, που από το ’74 έως και σήμερα κατόρθωσαν να συντρίψουν τα διαδοχικά νομοθετήματα εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης. Είναι το άσυλο που, για να περάσουμε στα καθ’ ημάς, έδωσε καταφύγιο σε φοιτητές και μετανάστες που πέρυσι, στα πλαίσια της επιχείρησης σκούπα, διώκονταν από τα ΜΑΤ.

Εν τέλει, κύριε Τσίπρα, αυτό που εσείς ονομάζετε βία, εμείς το ονομάζουμε συλλογικούς αγώνες και αντίσταση απέναντι σε μια πολιτική που ισοπεδώνει το μέλλον της γενιάς μας. Είναι το όπλο των φοιτητών απέναντι στα σχέδια του Υπουργείου για πρότυπο εσωτερικό κανονισμό, που στη σχολή μας θα εφαρμοστεί από Σεπτέμβρη και θα προβλέπει πειθαρχικά συμβούλια, διαγραφές φοιτητών, αλυσίδες μαθημάτων και υποχρεωτικές παρακολουθήσεις. Αντιστρέφοντας το ερώτημα, για σας, αυτός ο Πρότυπος Εσωτερικός Κανονισμός, δεν αποτελεί βία απέναντι σε μια γενιά καταδικασμένη στην ανεργία του 60%, στην εργασιακή ανασφάλεια, στην επιστημονική μετανάστευση, στο φόβο και την τρομοκρατία;

Οι δηλώσεις αυτές του Τσίπρα δεν εκπλήσσουν, αλλά μάλλον συμπληρώνουν τη συνολική εικόνα ενσωμάτωσης του ΣΥΡΙΖΑ στον κυρίαρχο πολιτικό λόγο της κυβέρνησης. Χαρακτηριστικό της κατεύθυνσης αυτής είναι η εκλογή του Θεοτοκά, μέλους του ΣΥΝ, στα καταδικασμένα από το φοιτητικό κίνημα Συμβούλια Ιδρύματος της Παντείου. Είναι οι προνομιακές συνομιλίες του Τσίπρα με τον Ομπάμα και η αγωνιώδης προσπάθειά του να βρει συμμάχους στο πρόσωπο των αξιωματούχων του ΔΝΤ. Είναι η καταδίκη, υπό την πίεση της κυβερνητικής προπαγάνδας, της «ανομίας των καταλήψεων», οι οποίες λειτουργούν σαν εστίες αντίστασης και σα δίκτυα κοινωνικής αλληλεγγύης.

 

Απέναντι στην ενσωμάτωση του κυρίαρχου πολιτικού λόγου, απέναντι σε λογικές συνδιαχείρισης, απέναντι στις κομματικές νεολαίες που βρίσκονται πίσω από το κίνημα, προσδοκώντας την αριστερή κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, εμείς, οι φοιτητές, θα συνεχίσουμε να μαχόμαστε για τα κεκτημένα μας. Απέναντι στην πραγματική βία των μνημονίων, των εκπαιδευτικών αναδιαρθρώσεων και του κρατικού αυταρχισμού, εμείς, πιάνοντας το νήμα των αγώνων, δεν υποκύπτουμε σε καμία απειλή, σε καμιά κυβερνητική προπαγάνδα, και προτάσσουμε το συλλογικό δρόμο των ανυποχώρητων αγώνων.

 

Ούτε σιωπής ούτε υποταγής, είμαστε η γενιά της ανατροπής!

 

 

Ρ.Α.Πα.Ν. – Σ.Α.Φ.Ν. [εαακ]

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΑΝΤΗΣΗΣ ΣΤΟΝ ΚΑΘΗΓΗΤΗ Χ. ΜΥΛΩΝΟΠΟΥΛΟ

ΕΓΚΛΗΜΑ: ΔΙΑΣΠΑΣΜΕΝΑ ΠΤΥΧΙΑ,ΔΙΑΓΡΑΦΕΣ ΦΟΙΤΗΤΩΝ,KOMMENA ΣΥΓΓΡΑΜΜΑΤΑ

ΑΜΕΣΟΣ ΑΥΤΟΥΡΓΟΣ :ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ

ΑΜΕΣΟΣ ΣΥΝΕΡΓΟΣ :ΧΡΙΣΤΟΣ ΜΥΛΩΝΟΠΟΥΛΟΣ

 

Σε μια περίοδο που ο φοιτητικός σύλλογος Νομικής βρισκόταν στους δρόμους μαζί με πληθώρα συλλόγων από όλη την Ελλάδα που αντιστέκονταν στο Σχέδιο Αθηνά, οι καθηγητές της σχολής μας έδιναν τη δική τους μάχη από το μετερίζι των αμφιθεάτρων για να το νομιμοποιήσουν στα μάτια του φοιτητικού συλλόγου προβάλλοντας το γεγονός ότι κάνει ανεξάρτητη τη σχολή μας ως αναβάθμιση. Το γεγονός ότι η σχολή μας γίνεται ανεξάρτητη, μπορεί αρχικά ν’ ακούγεται ωραίο, αλλά η πραγματικότητα είναι ότι το Σχέδιο Αθηνά πλήττει και τη σχολή μας, αφού ανοίγει το δρόμο για την εισαγωγή κατευθύνσεων στο πτυχίο και τη δημιουργία δύο κύκλων σπουδών (bachelor-3 χρόνια και master-1 χρόνο) διασπώντας την ενιαιότητα των πτυχίων μας, δηλαδή τα ενιαία επαγγελματικά δικαιώματα που κατοχυρώνονταν ως τώρα στο πτυχίο (κατάκτηση που με αγώνες το φοιτητικό κίνημα έχει υπερασπιστεί). Με αυτό τον τρόπο τα πτυχία μας υποβαθμίζονται σε πτυχία κουρελόχαρτα-διαβατήρια για την ανεργία καταδικάζοντας μας στο φαύλο κύκλο της ειδίκευσης και της επανακατάρτισης, καθώς πλέον από τη Νομική θα βγαίνουμε αστικολόγοι, ποινικολόγοι κ.λπ., που σε συνδυασμό με τις νέες ρυθμίσεις που προβλέπει ο Νέος Κώδικας των Δικηγόρων, διαμορφώνουν την πιο εξοντωτική εργασιακή πραγματικότητα για τους νέους δικηγόρους, την πραγματικότητα δηλαδή της ανεργίας, της εργασιακής ανασφάλειας και ελαστικότητας και της δουλειάς των 300 ευρώ.

 

  Σε αυτό το πλαίσιο ο σύλλογός μας κινητοποιήθηκε μαζί με τους συλλόγους της Αθήνας και της υπόλοιπης Ελλάδας απέναντι σ’ αυτή την κατεύθυνση του Υπουργείου και με 3 αγωνιστικές αποφάσεις  κατάφερε να περιθωριοποιήσει και τη κυβερνητική νεολαία ΔΑΠ-ΝΔΦΚ ως εγκάθετους του Υπουργείου και της κυβέρνησης, αλλά και να δηλώσει ότι για τα πτυχία μας και το εργασιακό μας μέλλον δε θα αποφασίζει κανένας υπουργός και καμία κυβέρνηση.

 

Είναι πολλές οι φιγούρες καθηγητών που εκμεταλλευόμενοι την ιδιαίτερη εξουσία που τους παρέχει η ακαδημαϊκή τους θέση προβαίνουν σε μια άνευ προηγουμένου επίθεση στις γενικές συνελεύσεις, στις διαδικασίες του συλλόγου, στις αποφάσεις και τα κεκτημένα των φοιτητών. Η Παπαρσενίου αρνείται την εξέταση φοιτητών με κώδικες διανεμημένους από τον Εύδοξο σε μια περίοδο περικοπής των φοιτητικών παροχών, η Σιούτη πρωτοστατεί στα Συμβούλια ιδρύματος, ο Ρούσσος αν και έχει εκδιωχθεί από τον φοιτητικό σύλλογο Νομικής λόγω φασιστικού παραληρήματος απέναντι σε Αλβανούς φοιτητές, επιστρέφει στα αμφιθέατρα, υπό τις ευλογίες και την παραίνεση της Παπαρσενίου. Και τελευταία ο Μυλωνόπουλος ποινικοποιεί τις καταλήψεις και τις αγωνιστικές αποφάσεις των φοιτητών.

 

Πιο συγκεκριμένα, την προηγούμενη εβδομάδα ο καθηγητής Χρ. Μυλωνόπουλος, ξέφυγε για άλλη μια φορά από το σύνηθες πλαίσιο των παραδόσεων του Γενικού Ποινικού Δικαίου, και επί της ουσίας εκφράζοντας πολιτική τοποθέτηση εκμεταλλευόμενος τον θεσμικό του ρόλο λέγοντας στους φοιτητές  πόσο οι καταλήψεις και οι κινητοποιήσεις των φοιτητών δεν εκσυγχρονίζουν το ελληνικό Πανεπιστήμιο στα πρότυπα του εξωτερικού και πως υποβαθμίζουν το επίπεδο σπουδών και το πτυχίο μας (sic)

 

Μυλωνόπουλος: ‘’Οι καταλήψεις είναι σκοταδισμός, σκοτώνουν την γνώση και θυμίζουν την πυρά των βιβλίων στην εποχή του Χίτλερ’’

 

ΡΑΠαΝ-ΣΑΦΝ: Να θυμίσουμε στον Χρ. Μυλωνόπουλο ότι οι καταλήψεις σε περιόδους όπου επικρατούσε βαθύ σκοτάδι στην ελληνική κοινωνία οδήγησαν σε ριζοσπαστική ανατροπή, πόσο μάλλον όταν έριξαν και μια χούντα (κατάληψη Πολυτεχνείου ’73)! Επίσης, αφού ο κύριος καθηγητής μιλάει για σκοταδισμό ας μας πει με ποια κριτήρια τον ορίζει, γιατί σκοταδισμός είναι να παλεύεις να τελειώσεις μια σχολή χωρίς συγγράμματα, με τον πέλεκυ των διαγραφών να κρέμεται πάνω από τα κεφάλια μας, το να σπουδάζουμε σ’ ένα αυταρχικό εκπαιδευτήριο για να πάρουμε ένα διασπασμένο πτυχίο που μας καταδικάζει σε ένα μέλλον ανεργίας. Μάλιστα, αφού η κριτική του γίνεται ως προς τις ‘’φασιστικές πρακτικές’’ που ακολουθούν οι φοιτητές, ας κάνει και την αυτοκριτική του, όταν προκαταβάλλει ολόκληρα αμφιθέατρα κατά των συλλογικών πρακτικών και ακυρώνει παραδόσεις μαθημάτων για να εξασφαλίσει ότι οι φοιτητές θα πάνε στη συνέλευση του συλλόγου για να κρατήσουν τη σχολή ανοιχτή, δηλαδή ανοιχτή στις διαγραφές και στα πτυχία ανεργίας.

 

Μυλωνόπουλος: ‘’Με τις καταλήψεις, όποιος και να είναι ο σκοπός τους, επωφελούνται τα ιδιωτικά κολλέγια’’

 

ΡΑΠαΝ-ΣΑΦΝ: Οι καταλήψεις του 2006-2007 που έβαλαν ανάχωμα στην αναθεώρηση του Άρθρου 16, οι καταλήψεις τον περσινό Σεπτέμβρη που απονομιμοποίησαν στην πράξη τον νόμο Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου πώς ακριβώς ωφέλησαν τα ιδιωτικά κολλέγια -στα οποία συχνά ο κ.καθηγητής δίνει διαλέξεις- αφού οι ίδιοι αυτοί νόμοι, ενάντια στους οποίους αγωνιζόμαστε, έφερναν μαζί με άλλα την εξίσωση των πτυχίων μας με αυτά των ιδιωτικών φέρνοντας ελάχιστα επαγγελματικά δικαιώματα και χαμηλότερους μισθούς για όλους; Ακόμη, αν ο κύριος Μυλωνόπουλος αναζητεί κάποιον στο Δημόσιο Πανεπιστήμιο που να επωφελεί  τα ιδιωτικά κολλέγια, μπορεί κάλλιστα να απευθυνθεί στον επίσης καθηγητή της σχολής, κύριο Φλογαϊτη, ο οποίος έχει ιδρύσει ιδιωτική Νομική Σχολή στο Σούνιο και καμία τοποθέτηση επί αυτού δεν έχει κάνει,

 

Μυλωνόπουλος: ‘’Δε θα τους περάσει. Θα κάνω ό,τι μπορώ για να είναι ανοιχτή η σχολή. Να είστε έτοιμοι για on-line μαθήματα.’’

 

ΡΑΠαΝ-ΣΑΦΝ: Ο κ. Μυλωνόπουλος να μην εκτοξεύει απειλές κατά του φοιτητικού συλλόγου, γιατί οι συνελεύσεις και οι συλλογικές μας διαδικασίες κρίνονται μόνο από εμάς τους ίδιους τους φοιτητές που συμμετέχουμε σ’ αυτές και όχι από οποιοδήποτε καθηγητή που εκμεταλλεύεται το βήμα της έδρας του για να ξεστομίσει την αντιδραστική ρητορεία του. Επίσης, το ‘’θα κάνω ό, τι μπορώ’’ για να μην ξαναγίνουν καταλήψεις ισοδυναμεί επί της ουσίας με το ότι ακυρώνει μαθήματα για να πάνε οι φοιτητές στη συνέλευση και να ψηφίσουν τη ΔΑΠ για ανοιχτή σχολή ,και ενώ λέει ότι οι καταλήψεις υποβαθμίζουν το επίπεδο σπουδών ,δεν λέει τίποτα για την τροπολογία στο Σχέδιο Αθηνά που ψηφίστηκε την προηγούμενη Πέμπτη και επιτρέπει στον εκάστοτε υπουργό να αλλάζει το πρόγραμμα σπουδών, χωρίς να ρωτήσει όχι μόνο τους φοιτητές, αλλά ούτε και τον ίδιο τον Μυλωνόπουλο και τους καθηγητές για το πώς εν μία νυχτί, στη ζούλα τα προγράμματα σπουδών θα τροποποιούνται και θα μπαίνουν κατευθύνσεις στα πτυχία διαλύοντάς τα ή  θα  καταργούνται και θα συγχωνεύονται σχολές ανάλογα  με τις ορέξεις  του υπουργείου.

 

 Απέναντι στους καθηγητές που μαζί με την κυβερνητική νεολαία του Σαμαρά στέκονται δίπλα στο Υπουργείο και την κυβέρνηση και βάζουν πλάτες στη διάλυση των πτυχίων μας και των κεκτημένων μας, απαντάμε με τις αγωνιστικές μας αποφάσεις. Οι καταλήψεις του 2006-2007 έβαλαν φρένο στο άρθρο 16, οι καταλήψεις το Σεπτέμβρη του ’11 απονομιμοποίησαν στους ίδιους τους φοιτητές τον  νόμο έκτρωμα Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου ,ενώ οι καταλήψεις και οι χιλιάδες φοιτητών στους δρόμους τις προηγούμενες  εβδομάδες-πόσο μάλλον οι 4 γύροι συνελεύσεων του συλλόγου μας- οδήγησαν το Υπουργείο σε αναδίπλωση και απέδειξαν  ότι όταν μας διαλύουν τα πτυχία , θα είμαστε εκεί να τα υπερασπιστούμε κόντρα σε κάθε εγκάθετο της κυβέρνησης. Και όταν το Σχέδιο Αθηνά ψηφιστεί, ιδίως όταν από το Σεπτέμβρη κατατεθούν οι εσωτερικοί κανονισμοί των ιδρυμάτων (που προβλέπουν πειθαρχικά συμβούλια για όποιον αντιστέκεται στις ντιρεκτίβες του υπουργείου και του εκάστοτε ‘’κύριο’’ Μυλωνόπουλο και διαγραφές φοιτητών) θα είμαστε εκεί μαζί με τους υπόλοιπους φοιτητικούς συλλόγους να εξασφαλίσουμε ότι κανείς φοιτητής δε θα διαγραφεί, ότι δεν  είμαστε η γενιά της ανεργίας, η γενιά των πτυχίων-κουρελόχαρτων και ότι με τους συλλογικούς μας αγώνες το φοιτητικό κίνημα θα κατοχυρώσει ένα παρόν με αξιοπρέπεια και το μέλλον που μας αξίζει !

 

ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΓΗΤΙΚΗ ΑΥΘΑΙΡΕΣΙΑ,ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΕ ΟΣΑ ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΝ ΓΙΑ ΜΑΣ ΧΩΡΙΣ ΕΜΑΣ,ΑΠΑΝΤΑΜΕ ΜΕ ΤΟΥΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΥΣ ΜΑΣ ΑΓΩΝΕΣ,ΜΕ ΤΙΣ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΜΑΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ!