κοινό κείμενο ΡΑΠαΝ-ΣΑΦΝ / ΑΝΤΙΝΟΜΙΑ ΕΑΑΚ για τον αγώνα των εργαζομένων στην ΕΡΤ

Για να πιάσετε σήμα πάρτε αποχουντοποιητή…

Από το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης και μετά, ήταν πλέον πιο σαφές από ποτέ ότι είχαμε και έχουμε να κάνουμε με μια κυβερνητική πολιτική που επιτίθεται με τον πιο σκληρό τρόπο στους εργαζόμενους και τη νεολαία. Αυτή η πολιτική της λιτότητας και του αυταρχισμού αναιρεί δικαιώματα και κοινωνικούς συμβιβασμούς του παρελθόντος με πρωτοφανή τρόπο.

Έτσι, μετά από μια σειρά κοινοβουλευτικών πραξικοπημάτων (βλ. πολιτική μέσα από Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου), μετά τις επιστρατεύσεις των εργαζομένων του μετρό και των ναυτεργατών, μετά την προληπτική επιστράτευση των καθηγητών, το επόμενο χτύπημα απέναντι στους εργαζομένους συντελέστηκε με το αιφνίδιο κλείσιμο της ΕΡΤ με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου και την απόλυση μέσα σε μία μέρα 2650 εργαζομένων.

Συγκεκριμένα, μετά από ανακοίνωση του κυβερνητικού εκπροσώπου Ν. Κεδίκογλου, γνωστοποιήθηκε η βούληση της κυβέρνησης να καταργηθεί εν μια νυκτί η ΕΡΤ ως κέντρο αδιαφάνειας και στα πλαίσια της δημοσιονομικής πολιτικής όπως την επιτάσσουν Τρόικα και ΕΕ και στη θέση της να ιδρυθεί μια νέα δημόσια(?) τηλεόραση (ΝΕΡΙΤ) με λίγους (και καλούς - προφανώς) εργαζομένους. Αυτή η χουντικής εμπνεύσεως κίνηση από πλευράς κυβέρνησης μπορεί να αναλυθεί από πολλές πλευρές:

1)  Είναι πλήρως εναρμονισμένη με την πολιτική κυβέρνησης τρόικας και ΕΕ, δηλαδή με την πολιτική της συρρίκνωσης του δημοσίου τομέα, των ιδιωτικοποιήσεων, της κατάργησης των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, της τσάκισης των εργασιακών δικαιωμάτων και των μαζικών απολύσεων (15.000 απολύσεις αναμένονται να γίνουν μόνο στους καθηγητές μέχρι το τέλος του 2013).

2) Είναι χαρακτηριστικό ότι οι ίδιοι που επικαλούνται την αδιαφάνεια είναι αυτοί που την προωθούσαν και την συντηρούσαν στην ΕΡΤ (και γενικά στο δημόσιο τομέα), δηλαδή οι κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, διορίζοντας «φιλαράκια» τους με παχυλούς μισθούς ώστε τώρα να κατηγορούν χιλιάδες εργαζόμενους ως «αντιπαραγωγικούς» και περισσευούμενους.

3) Το μαύρο στην οθόνη της ΕΡΤ μέσα σε μια μέρα ουσιαστικά σημαίνει ακόμη δύο πράγματα. Αφ’ ενός, σηματοδοτεί το νέο, αυταρχικό τρόπο τύπου «αποφασίζουμε και διατάζουμε», με τον οποίο η κυβέρνηση Σαμαρά επιδιώκει να παίρνει από εδώ και πέρα τις αποφάσεις, χωρίς να αναγνωρίζει στο λαϊκό παράγοντα κανένα δικαίωμα  αμφισβήτησης της άσκησης της πολιτικής της. Αφ’ ετέρου, το γεγονός ότι η ΕΡΤ δεν είχε μια σαφή τοποθέτηση υπέρ του κυβερνητικού σχεδίου (ενδεικτική η απεργία των δημοσιογράφων και η μη προβολή της άφιξης Ωλάντ) πράγμα που την καθιστούσε μη προνομιακό συνομιλητή της συγκυβέρνησης και άρα την έβαζε στη λίστα των «εκκαθαρίσεων».

Η κίνηση αυτή από πλευράς κυβέρνησης πυροδότησε την αντίδραση των εργαζομένων της ΕΡΤ οι οποίοι προχώρησαν σε κατάληψη του ραδιομεγάρου στην Αγ. Παρασκευή απαιτώντας την επαναλειτουργία της ΕΡΤ και την επαναπρόσληψη του συνόλου των εργαζομένων. Αμέσως, η αντίδραση αυτή αγκαλιάστηκε από ένα πλατύ κύμα αλληλεγγύης στον αγώνα αυτό, βλέποντας την ΕΡΤ ως τη σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Έτσι, εδώ και δύο εβδομάδες το ραδιομέγαρο της ΕΡΤ έχει μετατραπεί σε χώρο συγκέντρωσης των εργαζομένων, των ανέργων και της νεολαίας με συζητήσεις, συνελεύσεις και εκδηλώσεις πολιτικού και πολιτιστικού τύπου με στόχο την προώθηση του αγώνα αλλά και την περιφρούρησή του από τις δυνάμεις καταστολής (ήδη έχει ανακοινωθεί από την κυβέρνηση η βούληση για εκκένωση του χώρου).

Όπως είπαμε και πριν, η ΕΡΤ είναι η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι ως συνέχεια μιας πολιτικής που εξαθλιώνει εργαζόμενους και νεολαία τα τελευταία χρόνια. Έτσι, το ζήτημα δεν περιορίζεται στην ΕΡΤ αλλά το πραγματικό διακύβευμα είναι να γίνει η ΕΡΤ ένα κέντρο αγώνα όλων των εργαζομένων, των ανέργων, των φοιτητών και ευρύτερα της νεολαίας με στόχο την ανατροπή αυτής της συγκυβέρνησης και κάθε κυβέρνησης που ασκεί την ίδια πολιτική. Πρέπει, δηλαδή, η ΕΡΤ να αποτελέσει την αφορμή, τον χρόνο και το χώρο για την δικαίωση όλων των αγώνων του τελευταίου διαστήματος βάζοντας ως πρώτο στόχο το τσάκισμα της κυβέρνησης Σαμαρά, χωρίς προφανώς να πηγαίνει πίσω από την επαναπρόσληψη όλων των εργαζομένων της ΕΡΤ, χωρίς ημίμετρα και συμβιβασμούς, μακριά από τις κατευθύνσεις που βάζουν οι ξεπουλημένες ηγεσίες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ.

Μέσα σε όλα αυτά και εν μέσω εξεταστικής πολλοί μπορεί να αναρωτιούνται τι ρόλο καλούνται να παίξουν οι φοιτητές σε αυτήν την υπόθεση. Καταρχάς, ως φοιτητές έχουμε και εμείς δεχθεί τα τελευταία χρόνια μια πολύ μεγάλη επίθεση στο χώρο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης (περικοπές φοιτητικών παροχών, διαγραφές φοιτητών [βλ. ν.Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου], διάσπαση πτυχίων και συγχώνευση/κλείσιμο σχολών με το σχέδιο Αθηνά), η οποία προφανώς δεν είναι ξεκομμένη από την κυβερνητική πολιτική και τις επιταγές της ΕΕ. Το στοίχημα, λοιπόν, για το φοιτητικό κίνημα είναι να καταφέρει να συσπειρωθεί γύρω από τα αιτήματα που το ενοποιούν αποκρούοντας από τις δικές του «θέσεις μάχης» αυτήν την πολιτική με προοπτική να συνδεθεί με τους εργαζομένους και την υπόλοιπη αγωνιζόμενη κοινωνία για τη συνολικότερη ανατροπή της.

Κρίσιμο είναι, λοιπόν, αυτές τις μέρες, κόντρα στην εξατομίκευση και τον ανταγωνισμό που διαχέεται στο φοιτητικό σώμα στις εξεταστικές περιόδους, να δώσουμε δυναμικά το παρόν μέσα από τους φοιτητικούς μας συλλόγους και να σταθούμε στο πλευρό αυτού του αγώνα παλεύοντας ενάντια σε μια πολιτική που τσακίζει τους εργαζομένους και επιστρατεύει μια ολόκληρη γενιά,

 

για να μη χαθεί άλλη μια ευκαιρία

για να γίνει η ΕΡΤ η σπίθα που θα βάλει στον κάμπο φωτιά…

 

Ρ.Α.Πα.Ν. – Σ.Α.Φ.Ν / ΑΝΤΙΝΟΜΙΑ

EAAK

κείμενο για τα γεγονότα στην πλατεία Ταξίμ

Για τον αγώνα του τουρκικού λαού στην πλατεία Ταξίμ­

 

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΕΡΝΤΟΓΑΝ

 

Ο Ταγίπ Ερντογάν,­­ πρόεδρος του κυβερνόντος στην Τουρκία κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ), έχοντας κερδίσει δύο δημοψηφίσματα και τρεις βουλευτικές εκλογές, τις τελευταίες μάλιστα με ποσοστό 50% ,κατόρθωσε να θέσει υπό τον έλεγχό του τόσο τους Κεμαλιστές, όσο και τους στρατιωτικούς και τους δικαστικούς. Έχοντας εγκαθιδρύσει στην Τουρκία ένα καθεστώς «νεοφιλελεύθερου εξισλαμισμού» και απολυταρχισμού προχωρούσε με σιγουριά προς την προεδρία του 2014,προσδοκώντας μέσω μιας συνταγματικής αναθεώρησης να καθιερώσει ένα αυστηρά προεδρικό σύστημα.

 

Η ΣΠΙΘΑ ΠΟΥ ΕΒΑΛΕ ΦΩΤΙΑ ΣΤΟΝ ΚΑΜΠΟ

 

Τα σχέδια του Ερντογάν να λύνει και να δένει σαν σουλτάνος στο τουρκικό πριγκιπάτο, χάλασε μια περιβαλλοντική διαμαρτυρία λίγων εκατοντάδων ακτιβιστών εναντίον του σχεδίου «ανάπλασης» του πάρκου Γκεζί, η οποία μετά από τη βάναυση επέμβαση της αστυνομίας στις 30/5 μετατράπηκε σε μαζικό κίνημα αντίστασης εναντίον τόσο του εξισλαμισμού της τουρκικής κοινωνίας, όσο και κυρίαρχα του κρατικού αυταρχισμού και των κυβερνητικών επιλογών. Στην πλατεία Ταξίμ συγκεντρώνονται εδώ και βδομάδες φοιτητές και νεολαία, η μεσαία τάξη της Τουρκίας, η οποία νιώθει ότι όλο και περισσότερο περιθωριοποιείται λόγω του εξισλαμισμού, καθώς και οι μειονότητες των Αλεβιτών και των Κούρδων που μαζί αντιπροσωπεύουν το 30% του πληθυσμού παρά το γεγονός ότι οι μεν τάσσονται υπέρ του Οτσαλάν και οι δε υπέρ του Κεμάλ.

 

Ταυτόχρονα σ αυτό το ανομοιογενές πλήθος της πλατείας Ταξίμ πρωτοστατούν αντικαπιταλιστικές οργανώσεις της Αριστεράς, ενώ κάθε μέρα πραγματοποιούνται διαδηλώσεις εναντίον του Ερντογάν σε όλη την Τουρκία.

 

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ VS ΛΑΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ

 

Ήδη από την πρώτη εβδομάδα οι αστυνομικές δυνάμεις προσπαθούν με ρίψη χημικών και νερού να ανακαταλάβουν την πλατεία. Ο Ερντογάν, αφού αρχικά πρότεινε τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος για το επίμαχο πάρκο και ανακοίνωσε την αναστολή των εργασιών για την «ανάπλαση» του εν αναμονή δικαστικών αποφάσεων, όταν είδε ότι οι συγκεντρώσεις μαζικοποιούνται και ότι το κίνημα καθίσταται επικίνδυνο, άφησε τους άρτους και τα θεάματα και επέστρεψε στη σκληρή καταστολή. Ταυτόχρονα επιχειρεί να συσπειρώσει τη λαϊκή βάση του ΑΚΡ με αντισυγκεντρώσεις των οπαδών του σε Άγκυρα και Κωνσταντινούπολη, ενώ με δηλώσεις του στα Μ.Μ.Ε προσπαθεί να ενεργοποιήσει τον κοινωνικό αυτοματισμό λέγοντας ότι οι συγκεντρώσεις στην Ταξίμ δεν έχουν στο πλευρό τους τον λαό.

 

Στις 16/6 κορυφώθηκε η σύγκρουση των διαδηλωτών με την αστυνομία αφού όταν αυτή με εντολή του Ερντογάν εκκένωσε την πλατεία, οι διαδηλωτές έστηναν οδοφράγματα για να την επανακαταλάβουν.

Μέχρι στιγμής αστυνομία και κυβέρνηση έχουν σκοτώσει τουλάχιστον 5 διαδηλωτές, έχουν τραυματίσει δεκάδες ακόμη, έχουν απαγάγει και βασανίσει με τη βοήθεια της ελληνικής αστυνομίας έναν αγωνιστή που κατέφυγε στην Ελλάδα για πολιτικό άσυλο, ενώ οι εθελοντές γιατροί που βοηθούν τους τραυματίες διαδηλωτές τίθενται υπό κράτηση.

Στο πολιτικό επίπεδο, ο απολυταρχισμός της κυβέρνησης έχει προκαλέσει αντιδράσεις όχι μόνο-που είναι και το κρίσιμο- από την κοινωνική πλειοψηφία, αλλά και από την τουρκική ελίτ, ακόμη και στο εσωτερικό του ΑΚΡ. Εν τούτοις, το κίνημα δεν έχει καταφέρει μέχρι τώρα να διεμβολίσει τα εργατικά λαϊκά στρώματα, όπου η υπεροπλία του ΑΚΡ διατηρείται, αν και ευάλωτη, γεγονός το οποίο οφείλεται εν μέρει και στο ότι η πολιτική και συνδικαλιστική Αριστερά έχασε θέσεις μάχης και κοινωνικής απεύθυνσης μετά και τη χούντα του Εβρέν τη δεκαετία του ’80.

 

Από την άλλη πρέπει να ληφθούν υπόψη τόσο η οικονομική καταστροφή του 2001-αποτέλεσμα του ΔΝΤ, που μετατόπισε την εργατική βάση από τους κεμαλικούς στους νεοϊσλαμιστές, όσο και κυρίαρχα ότι η τουρκική οικονομία μετά κυβερνήσεως του Ερντογάν λαχανιάζει και προετοιμάζεται το ξέσπασμα μιας κρίσης ίσης με αυτή του 2001, κάτι που κάνει την προεδρική καρέκλα του Ερντογάν να τρίζει υπό την πίεση του λαϊκού παράγοντα.

 

Συν τοις άλλοις, όσον αφορά τη νεολαία, η πολιτική λιτότητας μετά και την επέλαση του ΔΝΤ και την ραγδαία αύξηση της ανεργίας στους νέους την τελευταία δεκαετία, μαζί με την αυταρχική θωράκιση του τουρκικού κράτους και την καταστρατήγηση στοιχειωδών ελευθεριών (π.χ. απαγορεύονται τα φιλιά στους δρόμους της Τουρκίας) γεννούν τόσο στους φοιτητές, όσο και ευρύτερα στη νεολαία της Τουρκίας ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά. Η νεολαία ενσωματώνει κοινωνικά αιτήματα ανατροπής του πολιτικού καθεστώτος.

 

Όταν η εξέγερση των φοιτητών και των κοσμικών μεσαίων και κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων συναντηθεί με τον βραδυφλεγή, αλλά και πιο επικίνδυνο ξεσηκωμό των πιο εξαθλιωμένων λαϊκών στρωμάτων και με μια πολιτική ξεριζώματος του πολιτικού καθεστώτος, τότε η ηγεμονία του νέο-οθωμανισμού, πολύ περισσότερο η κυρίαρχη νεοφιλελεύθερη αφήγηση θα αποτελεί παρελθόν και το μέλλον θα γράψουν ριζικές κοινωνικοπολιτικές αλλαγές!

 

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

ΣΤΟΝ ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΛΑΟ!

 

Κύρια πηγή πληροφοριών αποτελεί το απεργιακό φύλλο των εργαζομένων της ΕΡΤ «Αδέσμευτη  Γνώμη»

Για το ζήτημα των σχολιασμένων κωδίκων που μας έχει διανείμει η σχολή και την απαγόρευση χρήσης τους στην εξεταστική + Το κείμενο που κατεβάσαμε στο Δ.Σ. για το ίδιο ζήτημα

Σε ένα γενικότερο πλαίσιο, παρατηρούμε το τελευταίο διάστημα στη σχολή μας, κυρίαρχα εν όψει εξεταστικής, να λαμβάνουν χώρα όλο και πιο πολλά και πιο "χτυπητά" φαινόμενα καθηγητικής αυθαιρεσίας.

Δεν είναι τυχαίο ότι η στάση του κύριου Μυλωνόπουλου ("οι καταλήψεις είναι φασιστικές"), η στάση της κυρίας Παπαρσενίου (που δεν επέτρεπε την χρήση σχολιασμένων κωδίκων στο Κληρονομικό), η στάση της κυρίας Δακορώνια ("οι φοιτητές είναι προνομιούχος τάξη"), οι υστερικές κορώνες περί μαζικών κοψιμάτων και οι προσβολές από πλευράς του κυρίου Ευστρατίου, οι απειλές της κυρίας Μουζουράκη για "ξύλο" αν ο φοιτητικός σύλλογος ξαναποφασίσει να διεξάγει Γενική Συνέλευση στην αίθουσα 1 και, τελευταία, η προφανής άρνηση των καθηγητών να δώσουν παράταση στην εξεταστική προκειμένου να καλυφθούν πιο ανθρώπινα οι αναπληρώσεις με γελοίες και ανεδαφικές προφάσεις, έχει οδηγήσει πολλούς φοιτητές να προβληματίζονται για το ποιον ρόλο έρχονται τελικά να παίξουν οι καθηγητές εδώ μέσα.

Για εμάς, ο ρόλος αυτός είναι ξεκάθαρος: πλάι στο να μας διδάσκει την ύλη του κάθε μαθήματος, το καθηγητικό σώμα προσπαθεί να εγγράψει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά στη φοιτητική νεολαία, χαρακτηριστικά πειθαρχίας, τυφλής υποταγής στην αυθεντία της "έδρας", ανταγωνισμού, μηδενικής διεκδίκησης και προσκόλλησης στην διδακτέα ύλη.

Αν το φοιτητικό σώμα θέλει να συγκροτηθεί σε ένα συλλογικό υποκείμενο διεκδίκησης καλύτερων όρων φοίτησης και καλύτερης εργασιακής προοπτικής είναι λοιπόν επόμενο ότι πρέπει να έρθει σε σύγκρουση με κάθε μορφή καθηγητικής αυθαιρεσίας.

Έτσι, κάνοντας την αρχή για αυτήν την εξεταστική, καταθέσαμε ως ΕΑΑΚ το παρακάτω κείμενο στο Δ.Σ. του φοιτητικού συλλόγου ζητώντας να επιτραπεί η χρήση των ήδη διανεμηθέντων σχολιασμένων κωδίκων σε οποιοδήποτε μάθημα καθώς είναι απαράδεκτο να απαγορεύονται από τη στιγμή που η ίδια η σχολή μας τους έχει διανείμει. Απαγορεύοντάς τους ουσιαστικά μας καλεί να τους ξαναγοράσουμε. Την παρακάτω απόφαση μπορεί να την επικαλεστεί (και να την φωτοτυπήσει) οποιοσδήποτε φοιτητής κατα τη διάρκεια της εξεταστικής.

Κείμενο για το ζήτημα των αναπληρώσεων

(ΑΝΑ)ΠΛΗΡΩΝΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΤΟΥ ΜΑΡΤΗ

[ή αλλιώς ένα κείμενο για το ζήτημα των αναπληρώσεων]

 

Το τελευταίο εξάμηνο υπήρξε ιδιαίτερα ταραχώδες για τους φοιτητές Νομικής: φαινόμενα καθηγητικής αυθαιρεσίας στη σχολή, περικοπές συγγραμμάτων, κατάθεση του σχεδίου «Αθηνά» στη Βουλή και ψήφιση του Νέου Κώδικα Δικηγόρων δημιούργησαν ένα κλίμα ανασφάλειας στους φοιτητές, οι οποίοι ήρθαν αντιμέτωποι με την κατάργηση στην πράξη των κεκτημένων τους φοιτητικών δικαιωμάτων. Και λίγο πριν την εξεταστική και, επιτέλους, τις καλοκαιρινές διακοπές, άλλο ένα περιστατικό έρχεται να ταράξει τα νερά της φοιτητικής καθημερινότητας: το πρόγραμμα αναπλήρωσης των «χαμένων» μαθημάτων, που για τις επόμενες δύο εβδομάδες αναγκάζει τους φοιτητές να μεταναστεύσουν στο κτίριο της Νομικής, προκειμένου να παρακολουθούν τη μία παράδοση μετά την άλλη, τρέχοντας από αμφιθέατρο σε αμφιθέατρο ή πολλές φορές αναγκασμένοι να επιλέξουν αν θα παρακολουθήσουν καινούρια παράδοση ή αναπλήρωση, εφόσον γίνονται τις ίδιες ώρες.

Το συγκεκριμένο γεγονός φέρνει στην επιφάνεια το εξής ερώτημα: γιατί αναπληρώσεις; Και δεν εννοούμε την προφανή αφορμή, δηλαδή τις ώρες μαθημάτων που χάθηκαν από τις καταλήψεις του Μαρτίου, αλλά το λόγο για τον οποίο οι αναπληρώσεις μπαίνουν στο πρόγραμμα σπουδών τη συγκεκριμένη στιγμή και με το συγκεκριμένο τρόπο. Φαίνεται, αρχικά, όπως έχει γίνει και σε προηγούμενα εξάμηνα, πως το Τμήμα Νομικής (δηλ. οι υπεύθυνοι των τομέων) χρησιμοποιεί τις αναπληρώσεις ως «τιμωρία» για τις φοιτητικές κινητοποιήσεις. Με άλλα λόγια, γίνεται προσπάθεια να αποδοθούν οι αναπληρώσεις στις μέρες συνελεύσεων και καταλήψεων, προκειμένου να αποθαρρυνθούν οι φοιτητές από κάθε προσπάθεια διεκδίκησης ή υπεράσπισης των δικαιωμάτων τους (βλ. κινητοποιήσεις ενάντια στο σχέδιο Αθηνά και την υποβάθμιση του πτυχίου που αυτό επέφερε). Από εκεί, λοιπόν, που οι αναπληρώσεις μαθημάτων αποτελούσαν μια εξαίρεση στο πρόγραμμα σπουδών, γίνεται προσπάθεια να επιβληθούν εθιμικά ως συνέπεια των φοιτητικών κινητοποιήσεων, προκειμένου να φιμώσουν τις φωνές των φοιτητών, να τους εκφοβίσουν και να εξασφαλίσουν την παθητική αποδοχή κάθε εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης στο μέλλον.

 

Αυτό, βέβαια, γίνεται αντιληπτό και από την προβολή, ακριβώς, των καταλήψεων ως αιτία των πολύωρων αναπληρώσεων. Το εξάμηνο που πέρασε, η Νομική παρέμεινε έξι μέρες κλειστή με απόφαση του ίδιου του Φοιτητικού Συλλόγου, ως αντίδραση στο σχέδιο Αθηνά. Οι ίδιοι οι φοιτητές επέλεξαν συνειδητά να χάσουν ορισμένες μέρες παραδόσεων, προκειμένου να μην εφαρμοστεί το συγκεκριμένο σχέδιο, πράγμα που εν τέλει κατάφεραν, αφού αποσύρθηκε το σχέδιο Αθηνά για ολόκληρο το ΕΚΠΑ. Ωστόσο, πολύ περισσότερες μέρες η Νομική έμεινε κλειστή με απόφαση της Κοσμητείας (τα γνωστά lock out), η οποία ανακοίνωνε την αναστολή των μαθημάτων χωρίς κανένα προφανή λόγο και, φυσικά, χωρίς τη συγκατάθεση των ίδιων των φοιτητών. Επομένως, η στοχοποίηση των κινητοποιήσεων ως αιτία των αναπληρώσεων, δεν έχει κανένα απολύτως έρεισμα στην πραγματικότητα και αποτελεί στην ουσία μια πρόφαση για να φορτωθεί στις πλάτες των φοιτητών το βάρος των αποφάσεων της Κοσμητείας.

 

Επιπλέον, οι ίδιες οι αναπληρώσεις, είτε με τη μορφή πρόσθετων μαθημάτων στο ήδη υπάρχον πρόγραμμα είτε με τη μορφή παράτασης του εξαμήνου και καθυστέρησης της εξεταστικής (που επίσης είχε ακουστεί ως πιθανό ενδεχόμενο) αντιβαίνουν σε προηγούμενες αποφάσεις του Φοιτητικού Συλλόγου για έναν πολύ απλό λόγο: γιατί αποτελούν εφαρμογή του νόμου Διαμαντοπούλου, ενάντια στον οποίο είχε κινητοποιηθεί η ισχυρή πλειοψηφία των φοιτητών την περασμένη χρονιά. Συγκεκριμένα, ο νόμος αυτός επέβαλλε ως προϋπόθεση για τη διεξαγωγή των εξετάσεων 13 εβδομάδες παραδόσεων, προκειμένου φυσικά να εκφοβίσει τους φοιτητές, οι οποίοι θα ήξεραν ότι οποιαδήποτε κινητοποίησή τους ενδεχομένως θα ανέβαλλε την εξεταστική και θα έχαναν ένα εξάμηνο σπουδών. Εφόσον, λοιπόν, οι φετινές κινητοποιήσεις εμπόδισαν τη συμπλήρωση των 13 αυτών εβδομάδων, και παρά τη σθεναρή αντίσταση των φοιτητών στο νόμο Διαμαντοπούλου, το Τμήμα τον εφαρμόζει «από την πίσω πόρτα», επιβάλλοντας τις αναπληρώσεις και αδιαφορώντας, για ακόμη μία φορά, για την απόφαση τόσο του Φ.Σ. Νομικής όσο και των υπόλοιπων Φ.Σ. της Ελλάδας.

 

Επομένως, οι αναπληρώσεις αποτελούν άλλη μια έκφανση της εντατικοποίησης των ρυθμών σπουδών, αφού οι φοιτητές αναγκάζονται, είτε εξαιτίας της πύκνωσης των παραδόσεων τις επόμενες δύο εβδομάδες είτε διαβάζοντας μέχρι τέλη Ιουλίου για την εξεταστική, να αφοσιωθούν ολοκληρωτικά στα μαθήματα, χωρίς να έχουν χρόνο για οποιαδήποτε άλλη ενασχόληση. Παρά, λοιπόν, την αντίδραση του Συλλόγου στο τρίπτυχο «σκάσε-διάβαζε-πλήρωνε», το Τμήμα χρησιμοποιεί τις αναπληρώσεις ως μοχλό πίεσης και πειθάρχησης των φοιτητών, προκειμένου αφενός να εφαρμόσει τις εκπαιδευτικές αναδιαρθρώσεις των τελευταίων ετών στο σύνολό τους, αφετέρου να τρομοκρατήσει τους φοιτητές και να εξασφαλίσει με κάθε τρόπο την πειθήνια υποταγή τους σε κάθε μελλοντική αναδιάρθρωση και να τους απομακρύνει από τις συλλογικές διαδικασίες και διεκδικήσεις, αποστειρώνοντας το πανεπιστήμιο από κάθε είδους πολιτικοποίηση και καθιστώντας το ένα χώρο στείρας ακαδημαϊκής εκπαίδευσης.

 

Εμείς θεωρούμε από την πλευρά μας ότι δεν πρέπει να σταματήσουμε να διεκδικούμε αυτό για το οποίο αγωνιζόμαστε τόσα χρόνια, δηλαδή ανθρώπινους ρυθμούς σπουδών, τη δυνατότητα ενασχόλησης, πέρα από τα μαθήματα, με τα ζητήματα της σχολής και, σίγουρα, τη δυνατότητα διεκδίκησης ενός πτυχίου με αξία, μιας θέσης στην αγορά εργασίας και ενός μέλλοντος με αξιοπρέπεια!

Για το ζήτημα του καθηγητή κ. Ευστρατίου + Το κείμενο που καταθέσαμε ως ΕΑΑΚ στο Διοικητικό Συμβούλιο του Φοιτητικού Συλλόγου. Στο τέλος ακολουθούν οι τοποθετήσεις της ΔΑΠ και της ΠΚΣ (ΜΑΣ) οι οποίοι δεν υπέγραψαν το κείμενο

"εγώ εδώ ασκώ δημόσια εξουσία,θα τη νιώσετε την εξουσία μου τον Ιούνιο"

Με φράσεις τέτοιου τύπου και μια σειρά άλλων προσβολών και εκφοβισμών συνοδεύει το μάθημά του ο καθηγητής κ. Ευστρατίου στις Εφαρμογές Δημοσίου Δικαίου.

Ως ΡΑΠαΝ - ΣΑΦΝ, μπροστά σε τέτοια φαινόμενα η στάση μας ήταν και είναι πάντα μία: καμία ανοχή του φοιτητικού συλλόγου σε οποιοδήποτε τέτοιο φαινόμενο, αλληλεγγύη μεταξύ των φοιτητών, υπεράσπιση του δικαιώματος σε σπουδές με ανθρώπινους ρυθμούς και αξιοπρέπεια.

Θεωρούμε ότι περιστατικά καθηγητικής αυθαιρεσίας δεν χωράνε στο φοιτητικό μας σύλλογο, δεν αξίζουν σε κανέναν φοιτητή, πόσο μάλλον στην παρούσα συγκυρία που, αφενός, είμαστε (δυστυχώς) αναγκασμένοι να υπερβαίνουμε ένα σωρό άλλα εμπόδια στις σπουδές μας (διαγραφές, περικοπές σε σίτιση, στέγαση, συγγράμματα), αφετέρου η εργασιακή μας προοπτική συρρικνώνεται όλο και περισσότερο.

Προφανώς και το συγκεκριμένο περιστατικό δεν είναι μεμονωμένο, απλώς αποτελεί τη σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Μέσα στη χρονιά υπήρχαν καθηγητές που μας χαρακτήριζαν "προνομιούχα τάξη" (κ. Δακορώνια), καθηγητές που μας έλεγαν "φασίστες" επειδή αποφασίζαμε καταλήψεις μέσα απο Γενικές Συνελεύσεις (κ. Μυλωνόπουλος), καθηγητές που δεν άφηναν φοιτητές να δώσουν με σχολιασμένους κώδικες που είχαν μοιραστεί από την ίδια τη σχολή (κ. Παπαρσενίου).

Στα πλαίσια μίας τάσης αποστείρωσης του πανεπιστημίου από κάθε στοιχείο κοινωνικοπολιτικών διεργασιών και συλλογικών διαδικασιών, το καθηγητικό σώμα πολώνεται προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση, μια κατεύθυνση που στην καλύτερη περίπτωση αδιαφορεί παντελώς για τα δικαιώματα των φοιτητών (βλ. συμμετοχή στη συγκρότηση των Συμβουλίων Ιδρύματος).

Για όλα τα παραπάνω, καταθέσαμε κείμενο στο ΔΣ του συλλόγου προκειμένου

1) ο συγκεκριμένος καθηγητής ΝΑ ΜΗΝ ΕΞΕΤΑΣΕΙ προφορικά σε αυτήν την εξεταστική

2) σε κάθε περίπτωση να δεσμευτεί το τμήμα σε δικαίωμα επανεξέτασης στο μάθημα των Εφαρμογών Δημοσίου Δικαίου εάν το κόψιμο ξεπεράσει το 50%

Με τα συγκεκριμένα αιτήματα καλούμαστε όλοι να συμμετέχουμε σε παράσταση διαμαρτυρίας στον Πρόεδρο του Τμήματος την Τρίτη 21/5 ώρα 12.00

 

Όσον αφορά στην τοποθέτηση της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ: Θεωρούμε ότι η τοποθέτησή της αποτελεί από την αρχή μέχρι το τέλος μια υπεκφυγή. Η ΔΑΠ ουσιαστικά αποφεύγει να έρθει σε οποιαδήποτε σύγκρουση με τους καθηγητές (ξέροντας την αντίδραση του τομέα Δημοσίου) προτάσσοντας το "μπέρδεμα" από την αλλαγή των εξεταστών την τελευταία στιγμή ή λέγοντας πως δεν είναι δυνατόν να αντικατασταθεί ο συγκεκριμένος καθηγητής. Σε καμία περίπτωση δεν θα δεχτούμε ότι σε ολόκληρο το τμήμα Νομικής δεν υπάρχει έστω και ένας καθηγητής ο οποίος να μπορεί να αντικαταστήσει τον Ευστρατίου ή ότι δεν μπορεί απλώς να αντικατασταθεί από κάποιον άλλο καθηγητή του ίδιου μαθήματος. Πρόκειται απλώς για μία υπεκφυγή και μία σιωπηρή συναίνεση σε αυτήν την κατάσταση, χωρίς να προτείνει κάποια απάντηση από πλευράς φοιτητικού  συλλόγου.

 

Όσον αφορά στην τοποθέτηση της ΠΚΣ: μιλάμε για την συνηθισμένη πλέον στάση του ΜΑΣ (ΠΚΣ), αυτή δηλαδή του απομονωτισμού, της επιβολής ενός και μόνο πολιτικού περιεχομένου (ΚΝΕ, ΚΚΕ) χωρίς κανένα περιθώριο σύνθεσης και συνδιαμόρφωσης και της άρνησης της συμμετοχής σε οποιαδήποτε πρωτοβουλία και κινητοποίηση του φοιτητικού συλλόγου εάν αυτή δεν έχει το παραπάνω πολιτικό περιεχόμενο (δηλ. της ΚΝΕ). Είναι φαιδρό και εντελώς αναντίστοιχο της πολιτικής συγκυρίας το να δίνεται "στήριξη στα λόγια" όταν αυτή η στήριξη δεν αποτύπωνεται στην πράξη (ούτε καν μέσω μιας υπογραφής!) στο όνομα της πολιτικής καθαρότητας. Πόσο μάλλον όταν δεν επιχειρήθηκε καν η επιβολή ενός συγκεκριμένου πολιτικού πλαισίου από πλευράς μας, αλλά επισημάνθηκαν στοιχεία που αν δεν συνείχαν τους πάντες, τότε σίγουρα τέλος πάντων συνείχαν σε σημαντικό βαθμό την πολιτική τοποθέτηση του ΜΑΣ για την κατάσταση εντός των πανεπιστημίων.

κείμενο για την επιστράτευση των καθηγητών

Back to school:

ή αλλιώς, η προληπτική επιστράτευση των καθηγητών και η προσπάθεια της κυβέρνησης

 να επιστρέψει άλλος ένας κλάδος εργαζομένων στην «Τάξη»…

Η τρικομματική κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ μαζί με μια σειρά σκληρών μέτρων λιτότητας επιβάλλει και σκληρά μέτρα καταστολής και τρομοκρατίας. Τα  ΜΑΤ πιο εξοπλισμένα από ποτέ, η αστυνομική βία εντείνεται [βασανιστήρια στη ΓΑΔΑ και διαπόμπευση των συλληφθέντων], τα δακρυγόνα καλά κρατούν [ρίψη χημικών στις Σκουριές], ενώ η ιδεολογική τρομοκρατία υπό το πρόσχημα της  ησυχίας, της τάξης και της ασφάλειας πάει χέρι-χέρι με την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων και την καταπάτηση κάθε συλλογικής διεκδίκησης. Στο πλαίσιο αυτής της «δημοκρατικής και αναπτυξιακής»-αυταρχικής θα λέγαμε εμείς-πολιτικής της κυβέρνησης εντάσσονται και οι επιτάξεις κάθε κλάδου απεργών. Πρώτα ήταν οι χαλυβουργοί, μετά οι ναυτεργάτες, ύστερα οι εργαζόμενοι στα Μ.Μ.Μ. και τώρα οι εκπαιδευτικοί.

Λίγες μέρες πριν τις Πανελλαδικές εξετάσεις οι καθηγητές μέσης εκπαίδευσης ανακοίνωσαν την πρόθεσή τους να απεργήσουν, διαμαρτυρόμενοι για τις περικοπές, τις απολύσεις, τις υποχρεωτικές μεταθέσεις, την ανεργία και την ελαστική εργασία στον κλάδο τους, καθώς και την τραγική κατάσταση που επικρατεί στην δευτεροβάθμια δημόσια εκπαίδευση και στα ελληνικά σχολεία, διεκδικώντας ένα καλύτερο μέλλον για αυτούς και τους μαθητές τους. Πριν καν οριστικοποιηθούν οι απεργιακές τους κινητοποιήσεις η κυβέρνηση, με πιστούς συμμάχους της  τα καθεστωτικά Μ.Μ.Ε. , έσπευσε να διασφαλίσει ότι οι Πανελλαδικές εξετάσεις  θα διεξαχθούν κανονικά και ότι δε θα επιτραπεί σε κανέναν ‘’να παίζει με το μέλλον των παιδιών’’ που αγωνιούν να εισέλθουν στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, κατηγορώντας τους εκπαιδευτικούς για συντεχνιακούς και μόνο λόγους κήρυξης της απεργίας και προχωρώντας εν τέλει στην επίταξή τους.

«να παίζει με το μέλλον των παιδιών»

Θεωρούμε απαραίτητο να σταθούμε σ’ αυτήν ακριβώς τη φράση που συμπυκνώνει τις κυβερνητικές επιλογές και να ρωτήσουμε «Ποιο μέλλον;»… Το μέλλον που οραματίζεται ο Σαμαράς για τους μαθητές που δίνουν τώρα εξετάσεις είναι ένα Πανεπιστήμιο με μηδαμινές φοιτητικές παροχές, με διαγραφές φοιτητών, με καταπάτηση ασύλου, με σχολές που συγχωνεύονται και καταργούνται, με πρόγραμμα σπουδών έρμαιο στις βουλές του Αρβανιτόπουλου και κάθε Αρβανιτόπουλου [τελευταία ρύθμιση που ψηφίστηκε για το Σχέδιο Αθηνά], με αυταρχικές διοικήσεις και καθηγητές-τσιράκια του Υπουργείου, με πειθαρχικά για τους φοιτητές που συμμετέχουν σε συλλογικές διαδικασίες. Ένα Πανεπιστήμιο-αυταρχικό εκπαιδευτήριο, που θα δίνει πτυχία-κουρελόχαρτα, χωρίς κανένα επαγγελματικό αντίκρισμα, που θα δημιουργεί τους ελαστικούς, πειθήνιους εργαζόμενους του αύριο.

Κι όσον αφορά το παρόν των μαθητών, για το οποίο η κυβέρνηση «δεν βγάζει κιχ», είναι σχολεία χωρίς υποδομές, με παιδιά να στοιβάζονται στις αίθουσες και να λιποθυμούν από την ασιτία, με χαμένες ώρες διδασκαλίας εξαιτίας της έλλειψης εκπαιδευτικών, με βιβλία δανεικά για ένα χρόνο, με αίθουσες χωρίς καλοριφέρ και διδακτικό εξοπλισμό. Κι αυτό το παρόν των μαθητών και των καθηγητών τους είναι μέρος μιας κοινωνικής πραγματικότητας, διαμορφωμένης από την ίδια την κυβέρνηση υπό τις επιταγές της Ε.Ε. Μιας  πραγματικότητας που περιλαμβάνει την εκτίναξη της ανεργίας  στο 64 % για τους νέους, την ανασφάλιστη ή επισφαλή εργασία για 400 ευρώ, τη λιγότερο δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση και υγεία, την καταπάτηση των συλλογικών διεκδικήσεων, την φυσική και ιδεολογική καταστολή.

Και επειδή ακριβώς οι εκπαιδευτικοί αγωνίζονται ενάντια στο παρόν και το μέλλον που θέλει η κυβέρνηση για τους εργαζόμενους και τη νεολαία, ο αγώνας τους είναι δίκαιος όπως και κάθε συλλογικός αγώνας των εργαζομένων, των φοιτητών και των μαθητών. Επειδή παρά την επίταξή τους από την κυβέρνηση θα απεργήσουν για μια αξιοπρεπή δουλειά και ζωή, για να σταματήσει αυτή η αντιλαϊκή πολιτική, για να ανατραπεί αυτό το καθεστώς που είτε δέρνει, είτε τρομοκρατεί, είτε επιστρατεύει όποιον τολμάει να σηκώσει κεφάλι, πρέπει ο αγώνας τους να συνολικοποιηθεί και να αγκαλιαστεί από όλη την κοινωνία. Όπως έδειξαν και οι πρόσφατες απεργιακές κινητοποιήσεις των χαλυβουργών, των ναυτεργατών και των εργαζομένων στα Μ.Μ.Μ, οι επιμέρους αγώνες δεν μπορούν να πετύχουν  αν δεν συνολικοποιηθούν και δεν έχουν στο πλάι τους κάθε πληττόμενο κομμάτι του λαού από την  πολιτική της κυβέρνησης και της ΕΕ.

Προπάντων αυτός ο αγώνας των εκπαιδευτικών πρέπει να έχει συμμάχους και συνοδοιπόρους, μαζί με το σύνολο των εργαζομένων και των φοιτητών, τους ίδιους τους μαθητές που είναι ανάγκη να καταλάβουν (όσο δύσκολο και αν φαίνεται) ότι δεν είναι ο αποστειρωμένος θεσμός των πανελληνίων αυτός που μπορεί να απαντήσει στο άγχος τους για μια θέση στην αγορά εργασίας αλλά ότι μόνο ο μαζικός και ανυποχώρητος αγώνας στο πλευρό των καθηγητών τους (αλλά και των φοιτητών και των υπόλοιπων εργαζομένων) είναι αυτός που μπορεί να δώσει προοπτική στις προσδοκίες για δουλειά και ζωή με αξιοπρέπεια.

 

Όλοι στην κινητοποίηση στα γραφεία της ΟΛΜΕ (Ερμού & Κορνάρου)

σήμερα στις 7.00 μμ

Κείμενο για το lock out της κοσμητείας την Πέμπτη 25/4 και την Παρασκευή 26/4

Κλειστόν

λόγω Κοσμητείας

Για άλλη μια φορά, κατόπιν ανακοινώσεως – τηλεγραφήματος από την Κοσμητεία, βρισκόμαστε μπροστά στο φαινόμενο η σχολή μας να κλείνει χωρίς ούτε καν να ξέρουμε το γιατί. Μπροστά στη στάση αυτή της διοίκησης του πανεπιστημίου που έχει πάρει πλέον πάγια χαρακτηριστικά, μάλλον θα πρέπει να κοιτάξουμε πιο πέρα από την «κακή διοίκηση» ή την «ελλιπή γραμματειακή οργάνωση» και να σταθούμε στα πιο ουσιαστικά ζητήματα, στη μεγαλύτερη εικόνα. 

Πρώτα από όλα, είναι τυχαίο που η σχολή μας κλείνει κάθε φορά που λαμβάνει χώρα ένα κινηματικό γεγονός στον ευρύτερο χώρο του κέντρου; Εμείς νομίζουμε ότι καθόλου τυχαίο δεν είναι και έχει να κάνει με τη στάση που έχει επιλέξει να έχει η διοίκηση του πανεπιστημίου απέναντι στους φοιτητές, με την άμεση συνεννόηση και σύμπλευσή της με το Υπουργείο Παιδείας και Προστασίας του Πολίτη, με το ότι έχει επιλέξει να αποτελεί το μακρύ χέρι της κυβέρνησης μέσα στο πανεπιστήμιο. Αυτό φαίνεται και από τη στάση της διοίκησης πέρσι, όταν έκλεινε την πόρτα της Μασσαλίας «λόγω έργων», την ώρα που ο Πρόεδρος του Τμήματος, Θ. Φορτσάκης, δήλωνε απροκάλυπτα στα ΜΜΕ ότι η πόρτα έκλεισε κατόπιν εντολής της αστυνομίας για την υποβοήθηση στην πάταξη των μεταναστών μικροπωλητών. Φαίνεται από το lock out που πραγματοποίησε την ίδια περίοδο πάλι η Κοσμητεία όταν οργανώθηκε συναυλία-εκδήλωση υπέρ του ασύλου και των μεταναστών. Φαίνεται από το ότι τώρα κλείνει αφού έχει προηγηθεί η κινητοποίηση στην Πρυτανεία κατά του κλεισίματος της ιστοσελίδας του Indymedia και του ραδιοφωνικού σταθμού 98fm.

Εν τέλει, οι λόγοι για τους οποίους κλείνει η σχολή (που άλλοτε η Κοσμητεία τους αναφέρει, τώρα τελευταία είναι της μόδας να μη μας τους λέει καν) όπως και να χει, εμείς θεωρούμε ότι έχουν να κάνουν ξεκάθαρα με την απονέκρωση του χώρου του ασύλου, με την αφαίρεση από τους φοιτητές του δικαιώματος να αποφασίζουν για τη σχολή τους και με μια προσπάθεια ευρύτερης κατατρομοκράτησης του φοιτητικού κινήματος και δαιμονοποίησης οποιασδήποτε κινηματικής διεργασίας λαμβάνει χώρα στο χώρο του κέντρου καθώς θα θεωρείται πλέον υπεύθυνη για την αναστολή των μαθημάτων και το αυθαίρετο κλείσιμο της σχολής.

Τίθεται, όμως, και ένα άλλο ζήτημα. Πέρα από τους λόγους για τους οποίους κλείνει η σχολή, είναι σε κάθε περίπτωση ο Κοσμήτορας εκείνο το πρόσωπο που θα αποφασίζει από μόνος του (ή σε συνεννόηση με υπουργούς και κυβερνητικά στελέχη) για το αν και για πόσες μέρες θα είναι η Νομική κλειστή; Για εμάς, ακριβώς επειδή όλοι εμείς είμαστε φοιτητές αυτής της σχολής και όχι ο Κοσμήτορας ούτε ο Υπ. Παιδείας ούτε ο Δένδιας, το αν η σχολή θα είναι ανοιχτή ή κλειστή είναι κάτι που μόνο ο φοιτητικός σύλλογος μπορεί να το αποφασίζει και μόνο μέσα από τις Γενικές του Συνελεύσεις. Μόνο μια απόφαση Γενικής Συνέλευσης του Φ.Σ. Νομικής μπορεί να αποφανθεί πάνω σε αυτό το ζήτημα και να είναι δημοκρατική, επειδή ακριβώς θα είναι αιτιολογημένη, μαζική και θα προέρχεται από εμάς τους ίδιους. Όταν στη θέση αυτής μπαίνει η αναιτιολόγητη «παπική βούλα» του Κοσμήτορα, του Πρύτανη, του Υπουργού, της ΕΛ.ΑΣ. και όποιου άλλου, μιλάμε για μια απόφαση ξένη, αυθαίρετη και αυταρχική, η οποία πρέπει να βρίσκει όλο το φοιτητικό σύλλογο απέναντί της.

Σε μια τέτοια συγκυρία, όπου η κυβέρνηση του Σαμαρά υλοποιεί μια πολιτική εντεινόμενου κρατικού αυταρχισμού, όπου οι μηχανισμοί του κράτους είτε με το όπλο της βίας είτε με το όπλο της ιδεολογίας συντείνουν στην κατεύθυνση πλήρους αναίρεσης κάθε δικαιώματος και κεκτημένου (δωρεάν εκπαίδευση, άσυλο, δικαίωμα στην απεργία κ.ά.) είναι σημαντικό να ορθώνονται αντιστάσεις μέσα σε κάθε κοινωνικό χώρο, είναι σημαντικό να παλεύουμε για το δικαίωμά μας να εκφραζόμαστε ελεύθερα, για το δικαίωμα μας να αγωνιζόμαστε, για το δικαίωμά μας να αποφασίζουμε για όσα μας αφορούν και να μην αφήνουμε άλλους να αποφασίζουν για εμάς.

Θεωρούμε, ως ΡΑΠαΝ-ΣΑΦΝ,  ότι η κατάσταση με τα αυθαίρετα lock out στη Νομική έχει παρατραβήξει. Είναι καιρός ο φοιτητικός σύλλογος να βάλει κάθε κατεργάρη στον πάγκο του και να καταδικάσει απερίφραστα κάθε αυθαίρετο κλείσιμο της σχολής από πλευράς της διοίκησης. Είναι καιρός να αποδιώξουμε μια και καλή κάθε παρέμβαση της κυβέρνησης και του Υπ. Προστασίας του Πολίτη στο κατά πόσο η Νομική θα είναι κλειστή ή ανοιχτή

         …και να πάρουμε τη σχολή στα χέρια μας!