κείμενο επ' αφορμή του εξώφυλλου της εφημερίδας "Πρώτο Θέμα" μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα

Πρώτο Θέμα… γραμμένο με αίμα

Το κυριακάτικο φύλλο της εφημερίδας Πρώτο Θέμα αποτέλεσε ακόμα μία ημέρα ντροπής στην ιστορία της ελληνικής δημοσιογραφίας προκαλώντας πλήθος φωνών αγανάκτησης και οργής. Η εμφάνιση της εικόνας του νεκρού Παύλου Φύσσα στα χέρια της κοπέλας του δημιούργησε καταρχάς το απλό ερώτημα, πώς βρέθηκε δηλαδή η φωτογραφία αυτή στα χέρια της εν λόγω εφημερίδας. Αυτό το γεγονός έρχεται να επιβεβαιώσει τους ισχυρισμούς της μάνας του Φύσσα, ότι υπάρχει δηλαδή βίντεο της δολοφονίας το οποίο έχει κατατεθεί στην ασφάλεια, ενώ και οι σχέσεις του εκδότη της εφημερίδας Θέμου Αναστασιάδη με τους κρατικούς μηχανισμούς (βλέπε υπόθεση Ζαχόπουλου) μας οδηγούν στο ίδιο συμπέρασμα.

 Το «δεν ξεχνώ το φασισμό» που συνόδευε τη φωτογραφία του εξωφύλλου φαίνεται αρκετά ειρωνικό αν αναλογιστούμε ότι μέχρι πρότινος η ίδια εφημερίδα έκανε φασιστική προπαγάνδα. Αυτό το πετύχαινε προβάλλοντας την κοινωνική δράση της Χρυσής Αυγής (συσσίτια για Έλληνες, συνοδεία και προστασία ηλικιωμένων σε περιοχές όπως ο Άγιος Παντελεήμονας), φιλοξενώντας πρόσωπα όπως ο Κασιδιάρης και ο Γερμενής διεξάγοντας ιδεολογικό πόλεμο σε χώρους της αριστεράς κατονομάζοντας τους ως απειλή. Παράλληλα με αυτό, φρόντιζε να κλείνει τα μάτια σε τραμπουκισμούς σε σχολεία, σε ξυλοδαρμούς αγωνιστών (όπως η δολοφονική επίθεση των χρυσαυγιτών στα μέλη του ΚΚΕ στο Πέραμα), καθώς και σε δολοφονίες μεταναστών (όπως αυτή στα Πετράλωνα). Ούτε ο Θέμος ούτε το Πρώτο Θέμα αποτελούν βέβαια εξαίρεση στον κανόνα των ΜΜΕ, τα οποία στα πλαίσια του ρόλου τους προμόταραν ένα προηγούμενο διάστημα το λόγο και τη δράση της Χρυσής Αυγής προωθώντας τον ακροδεξιό, εθνικιστικό, ρατσιστικό πολιτικό λόγο και τα αντίστοιχα ιδεολογήματα στην ευρεία μάζα του λαού.

Μετά όμως από τη δολοφονία του Φύσσα την προηγούμενη Τρίτη, ο ίδιος βλέποντας ότι δεν μπορεί με την ίδια άνεση να κάνει την ύπουλη φασιστική προπαγάνδα του, αποφάσισε να το παίξει «αντιφασίστας». Προσπαθώντας, όμως, να βγάλει φράγκα πουλώντας φτηνό αντιφασισμό πάνω από το πτώμα του Παύλου Φύσσα, πυροδότησε την οργή και την αγανάκτηση του λαού, καθώς πέρα από την προφανή έλλειψη στοιχειώδους σεβασμού απέναντι στην οικογένεια του θύματος, το πλασάρισμά του ως «από πάντα αντιφασίστα» που μας παρακινεί «να μην ξεχάσουμε» το φασισμό αποτελεί μια ξεκάθαρη πρόκληση και κοροϊδία απέναντι στους εργαζομένους και τη νεολαία.

Ο αντιφασιστικός αγώνας, τελικά, πέρα από τους φασίστες βρίσκεται και ενάντια σε όλους όσους ένα προηγούμενο διάστημα έθρεψαν το φίδι του φασισμού. Όποιος λογαριάζει χωρίς τον ξενοδόχο, το μαζικό λαϊκό κίνημα, να ξέρει ότι στο μέλλον θα βρεθεί υπόλογος μπροστά του. Οι «αχρωμάτιστες» πολιτικές τοποθετήσεις έχουν τελειώσει.

Ο καθένας φέρει ευθύνη για τα λεγόμενά του και ακόμα περισσότερο για αυτά που δεν λέει.

Κείμενο για την προηγούμενη ΓΣ [17/9]

Λίγα λόγια

για ένα αστείο που πρέπει να κοπεί...

Την Τρίτη 17/9 στο κτήριο του Παιδαγωγικού διεξήχθη, όπως είχε αποφασιστεί από το Διοικητικό Συμβούλιο του φοιτητικού συλλόγου Νομικής, Γενική Συνέλευση του συλλόγου προκειμένου να συζητηθεί η κατάσταση όπως διαμορφώνεται στη σχολή μας, στο πανεπιστήμιο, ευρύτερα στο χώρο της εκπαίδευσης, με κυρίαρχη αφορμή την ένταξη των διοικητικών υπαλλήλων του πανεπιστημίου μας σε διαθεσιμότητα και τις επικείμενες απολύσεις στο διοικητικό προσωπικό, καθώς και την αντίστοιχη κατάσταση στο χώρο της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.

Η συζήτηση που έλαβε χώρα ήταν αρκετά χρήσιμη καθώς από όλες τις τοποθετήσεις των πολιτικών συλλογικοτήτων που εν τέλει συμμετείχαν (ραπαν-σαφν, αντινομια, αρεν, αγωνιστικές κινήσεις) διαφάνηκε αφενός η σύνδεση της επίθεσης στους διοικητικούς τόσο με την ευρύτερη κυβερνητική πολιτική όσο και με την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση και πιο συγκεκριμένα το Σχέδιο Αθηνά, με συνδετικό κρίκο την περιβόητη «αξιολόγηση», αφετέρου η αναγκαιότητα συγκρότησης του φοιτητικού κινήματος στα πλαίσια ενός πανεκπαιδευτικού μετώπου που σαν μια γροθιά θα καταφέρει εν τέλει να προκαλέσει ρήγματα στην κυβερνητική πολιτική.

Ωστόσο, θεωρούμε σημαντικό να διευκρινίσουμε κάποια πράγματα τόσο επί της διαδικασίας όσο και σχετικά με πολιτικές συλλογικότητες που στο όνομα του συλλόγου μας έχουν ταράξει δια της απουσίας τους ή τέλος πάντων της «θεαματικής» αποχώρησής τους μετά καταγγελίας από τις διαδικασίες των Γενικών Συνελεύσεων. Και όχι δεν αναφερόμαστε στις προ πολλού ξεπουλημένες ΔΑΠ και ΠΑΣΠ, που για εμάς τίποτα δεν είχαν δεν έχουν και δεν θα έχουν ποτέ να πουν και να προσφέρουν στο φοιτητικό κίνημα. Αναφερόμαστε σε μια πολιτική συλλογικότητα με αγωνιστικό αριστερό πολιτικό λόγο, στο Μέτωπο Αγώνα Σπουδαστών (ΜΑΣ).

Και η αναφορά μας αυτή έγκειται στο γεγονός ότι, για άλλη μια φορά, πριν ξεκινήσουμε τη διαδικασία της Γενικής Συνέλευσης και ενώ πολλοί φοιτητές εισέρχονταν εκείνη τη στιγμή στο χώρο, το Μέτωπο Αγώνα Σπουδαστών αποφάσισε να αποχωρήσει. Είναι πραγματικά χυδαίο για μια αριστερή πολιτική δύναμη το πως μια κίνηση που υπονομεύει ξεκάθαρα την όποια δυνατότητα διεξαγωγής συνέλευσης, μπορεί να βαφτιστεί «πολιτική υπευθυνότητα», «πολιτική σοβαρότητα», «σεβασμός απέναντι στο σύλλογο», όταν είναι ο ίδιος ο σύλλογος που αποχαυνώνεται εν τέλει και συσσωρεύει ηττοπάθεια μέσα από μια διαδικασία άμαζων συνελεύσεων όπου χάνεται η απαρτία. Πόσο μάλλον στο βαθμό που (και αυτό είναι καθαρά μαθηματικά) αν είχε παραμείνει το ΜΑΣ, ο αριθμός των παρευρισκομένων θα ξεπερνούσε εν τέλει σε ικανοποιητικό βαθμό το προβλεπόμενο εθιμικά όριο της απαρτίας (εν δέκατο των ψηφισάντων στις φοιτητικές εκλογές… με βάση τις τελευταίες εκλογές: 140).

Αυτή η πολιτική στάση από πλευράς του ΜΑΣ δεν είναι η πρώτη φορά που διακυβεύει ολόκληρες Γενικές Συνελεύσεις, ούτε έχουν λείψει οι φορές που ο σύλλογος έχει στερηθεί παντελώς τη δυνατότητα συγκρότησης σε αποφασιστικό σώμα συνέλευσης και λήψης αγωνιστικής απόφασης σε μια σειρά από κρίσιμα ζητήματα.

Για εμάς, ως ΡΑΠαΝ-ΣΑΦΝ, τέτοιου τύπου κινήσεις δεν μπορούν να συμπυκνωθούν σε μια σειρά από «ατυχείς επιλογές» ούτε προφανώς συνιστούν κανενός τύπου «υπεύθυνη στάση». Αντιθέτως, είναι ξεκάθαρο ότι πλαισιώνουν μια συνολικότερη κατεύθυνση απαξίωσης, υποβάθμισης και εργαλειακής αντιμετώπισης των Γενικών Συνελεύσεων με την ταυτόχρονη προσπάθεια ενδυνάμωσης παράλληλων περίκλειστων κομματικών δομών όπως και αν αυτές βαφτίζονται: «Επιτροπές Αγώνα», «Συνελεύσεις Ετών»· αρκεί να μην είναι Γενικές Συνελεύσεις. Και με τον όρο εργαλειακή αντιμετώπιση εννοούμε ακριβώς την συμμετοχή και τη δραστηριοποίηση μέσα από τις Γενικές Συνελεύσεις ως εργαλείο για την επίτευξη κάποιων στόχων (π.χ. ηγεμόνευση πολιτικού πλαισίου) και μόνο στο μέτρο που επιτυγχάνονται αυτοί οι στόχοι.

Για να συνοψίζουμε:

1)     Η απαρτία μιας Γενικής Συνέλευσης κρίνεται την στιγμή που καλείται να περάσει στο στάδιο της ανάγνωσης των πλαισίων και της ψηφοφορίας. Στη βάση αυτού είναι σκόπιμο και γόνιμο κατά την γνώμη μας να ξεκινάει πάντα μια διαδικασία με τις αξιώσεις της Γενικής Συνέλευσης, έτσι ώστε να ανοίγεται και η κουβέντα στα μέλη του συλλόγου ανεξάρτητα από το αν συγκεντρώνεται εξαρχής η απαρτία ή όχι. Όποια πολιτική συλλογικότητα αποχωρεί a priori, χωρίς να δέχεται τα παραπάνω το μόνο που κάνει είναι να διαλυτοποιεί τη διαδικασία.

2)     Η κατάσταση αυτή τη στιγμή στο χώρο της εκπαίδευσης, και συγκεκριμένα του πανεπιστημίου, είναι εξαιρετικά κρίσιμη ξεδιπλώνοντας παράλληλα εξαιρετικές ευκαιρίες για τη συγκρότηση του φοιτητικού κινήματος πλάι σε άλλα αγωνιζόμενα κομμάτια στο χώρο της εκπαίδευσης με όρους ενός μετώπου που θα επιδιώξει κεντρική πολιτική αντιπαράθεση. Σε μια τόσο κρίσιμη συγκυρία με τα γεγονότα να τρέχουν και να εκτυλίσσονται με απρόβλεπτο τρόπο και μία προηγούμενη συνέλευση να μην πραγματοποιείται εν τέλει λόγω χαμηλής προσέλευσης, για εμάς, ως ΡΑΠαΝ-ΣΑΦΝ, είναι ξεκάθαρο ότι ο σύλλογος θα έπρεπε οπωσδήποτε την Τρίτη 17/9 και εν όψει της 48ωρης απεργίας (18-19) να έχει λάβει απόφαση έστω και με την πιο οριακή απαρτία, δεδομένης και της αντικειμενικής δυσκολίας ενημέρωσης και προπαγάνδισης στο βαθμό που η σχολή αυτές τις μέρες είναι κλειστή.

3)     Είναι ξεκάθαρο το πώς πολιτικά σχέδια για την δημιουργία και την ενίσχυση δομών εντός του φοιτητικού συλλόγου που θα αποκεντρώνουν την κουβέντα οδηγώντας εν τέλει σε πιο κλειστές παράλληλες δομές και διαδικασίες όπως η Επιτροπή Αγώνα και η Συνέλευση Έτους, αντίκεινται πλήρως και τείνουν να υποτιμούν με κάθε ευκαιρία την διαδικασία της Γενικής Συνέλευσης του συλλόγου. Η κατεύθυνση που ακολουθεί το ΜΑΣ δεν είναι τυχαία αλλά εδράζεται σε μια αντίληψη που θεωρεί ότι μια αντίρροπη πολιτική κίνηση εντός του συλλόγου μπορεί να προέρθει αυτή τη στιγμή μόνο και καταρχήν από μία ριζοσπαστική μειοψηφία, συνδέοντας την ριζοσπαστικότητα αυτή πολλές φορές με την εργατική της ταξική καταγωγή. Είναι μια αντίληψη που διαιρεί το σύλλογο, διασπά την έννοια των ενιαίων φοιτητικών συμφερόντων και άρα της ενιαίας  διεκδίκησής τους από πλευράς των φοιτητών.

Ως ΡΑΠαΝ-ΣΑΦΝ θεωρούμε ότι πρέπει ως σύλλογος να πάρουμε σαφείς αποστάσεις από τέτοιες λογικές και τέτοιες πρακτικές που δεν διστάζουν να αφαιρούν την δυνατότητα έκφρασης του συλλόγου μας προς την κοινωνία σε τόσο κρίσιμες στιγμές.

Απέναντι στην απαξίωση των συλλογικών διαδικασιών από πλευράς ΔΑΠ και ΠΑΣΠ, την συνειδητή υποβάθμισή τους, ακόμα και το «σαμποτάρισμα» πολλές φορές από πλευράς του ΜΑΣ, ο μόνος τρόπος να διατηρήσουμε ζωντανό το σύλλογο και τις διαδικασίες του είναι μέσα από την μαζικοποίησή τους, μέσα από τη διενέργεια ζωντανών, μαζικών διαδικασιών, που θα κάνουν τις απούσες πολιτικές συλλογικότητες να το σκέφτονται δύο φορές εάν δεν θέλουν να καταλήξουν στη χειρότερη ένα εμπόδιο, στην καλύτερη μια περιττή παρένθεση στην πολιτική ιστορία του φοιτητικού συλλόγου Νομικής.

Κείμενο κάλεσμα στη ΓΣ της Τρίτης 17/9

Κάλεσμα σε Γενική Συνέλευση του Φ.Σ. Νομικής την Τρίτη 17/9

 

Η δικομματική-πλέον- κυβέρνηση Ν.Δ.-Π.Α.Σ.Ο.Κ, ακολουθώντας πιστά την ευρωπαϊκή συνταγή των απολύσεων, της τρομοκρατίας, των περικοπών, των ιδιωτικοποιήσεων και των επιτάξεων, συνεχίζει ακάθεκτη την πολιτική της λιτότητας σε βάρος των εργαζομένων και της νεολαίας . Η φθινοπωρινή κολεξιόν, όμως, της σειράς «Success story 2», περιλαμβάνει μαζί με την επίθεση και το «ξεσκαρτάρισμα» στο Δημόσιο  -και πάντα στο πνεύμα της εξαθλίωσης των λαϊκών στρωμάτων- τη διάλυση της Υγείας και της Εκπαίδευσης.

 

 Όσον αφορά στον φάκελο «Εκπαίδευση», το Νέο Λύκειο είναι στα σκαριά και οι νέοι μαθητές θα πρέπει να αξιολογούνται με νέα πιο εντατικά εξεταστικά φίλτρα [μιλάμε για 4 εξεταστικές πρόσβασης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και ακόμη πιο αυστηρά κριτήρια πρόκρισης στην επόμενη τάξη], ώστε να προετοιμαστούν καταλλήλως για να γίνουν οι νέοι εντατικοποιημένοι, πειθήνιοι, ελαστικοί εργαζόμενοι της Ελλάδας των 400 ευρώ και της ανεργίας.

 

Ταυτόχρονα, χιλιάδες  εκπαιδευτικοί βρίσκονται σε διαθεσιμότητα ή μετατίθενται από πόλη σε πόλη, αφού σχολεία κλείνουν κ συγχωνεύονται και θέσεις εργασίας καταργούνται. Παρά την προηγούμενη επίταξή τους από την κυβέρνηση, όμως, οι εκπαιδευτικοί βγαίνουν ξανά στους δρόμους, κηρύττουν απεργίες διαρκείας και καλούν κάθε πληττόμενο από την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση, αλλά και την κυβερνητική πολιτική, κομμάτι της κοινωνίας να συμπορευθεί μαζί τους.

 

Την ίδια στιγμή, 1.700 διοικητικοί υπάλληλοι στα Ιδρύματα της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης χάνουν τις θέσεις εργασίας τους. Αυτοί, όμως, οι εργαζόμενοι, οι «κοπρίτες», όπως τους αποκαλεί ο Πάγκαλος, κινητοποιούνται δυναμικά τις τελευταίες εβδομάδες και μάχονται με απεργία και κλείσιμο των σχολών, όχι μόνο ενάντια στην απόλυσή τους, αλλά και ενάντια στην εκπαιδευτική αναδιάρθρωση εν γένει, στην ίδια εκπαιδευτική αναδιάρθρωση που πλήττει κ εμάς ως φοιτητές.

 

Και για να εξηγούμαστε, ο αγώνας των διοικητικών –όπως και των εκπαιδευτικών- δεν είναι ένας αγώνας δίκαιος και μόνο, στον οποίο θα πρέπει να σταθούμε απλώς αλληλέγγυοι. Πιο συγκεκριμένα, η μείωση του διοικητικού προσωπικού θα οδηγήσει σε υπολειτουργία των ιδρυμάτων, ενώ θα ανοίξει το δρόμο για την ουσιαστική εφαρμογή του Σχεδίου Αθηνά και του θεσμού της Αξιολόγησης των Ιδρυμάτων. Η απόλυση χιλιάδων εργαζομένων στη Διοίκηση των Πανεπιστημίων, όλως τυχαίως κουμπώνει με τις συγχωνεύσεις, αυτονομήσεις και καταργήσεις τμημάτων[ βλ. διοικητική αυτονόμηση Νομικής και διάσπαση πτυχίου]. Εξ’ άλλου, ας μη ξεχνάμε ότι η επίθεση που γίνεται από μεριάς Υπουργείου και Κυβέρνησης στο χώρο της εκπαίδευσης είναι συνολική και καλύπτεται πάντα από ένα πέπλο «αξιοκρατίας» (μόνο οι άξιοι θα τα καταφέρουν). Αυτό σημαίνει ότι στο βωμό της «αξιοκρατίας» και της εξυγίανσης της εκπαίδευσης απολύονται νυχθημερόν εκπαιδευτικοί και διοικητικοί υπάλληλοι, ενώ εμείς διαγραφόμαστε, παίρνουμε πτυχία κουρελόχαρτα-εισιτήρια για την ανεργία, πληρώνουμε για τους κώδικες και τα συγγράμματά μας, για την σίτιση και τη στέγαση. Πίσω από το ίδιο Υπουργείο και την ίδια κυβέρνηση κρύβονται τόσο οι απολύσεις των εργαζομένων, όσο και τα πειθαρχικά συμβούλια απέναντι στους φοιτητές που έρχονται από Γενάρη με τους εσωτερικούς κανονισμούς των Ιδρυμάτων, η διάσπαση των πτυχίων μας και η εισαγωγή αλυσίδων μαθημάτων.

 

Επειδή, λοιπόν, ο αντίπαλος είναι κοινός, κοινός πρέπει να είναι και ο αγώνας μας εναντίον του. Για να πετύχουμε ένα γερό πλήγμα στην εκπαιδευτική πολιτική που πλήττει από γονείς και μαθητές μέχρι εκπαιδευτικούς, διοικητικούς και εμάς τους ίδιους, τους φοιτητές, θα πρέπει να φτιαχτεί ένα πανεκπαιδευτικό μέτωπο με ορίζοντα την ανατροπή των κυβερνητικών επιλογών. Είναι κρίσιμο, λοιπόν, στο δίλημμα εξεταστική και νηνεμία ή κινητοποιήσεις και αναβρασμός να διαλέξουμε το δεύτερο, παίρνοντας αγωνιστικές αποφάσεις στις συλλογικές μας διαδικασίες και αγωνιζόμενοι για δημόσια, δωρεάν εκπαίδευση και για ένα μέλλον με αξιοπρέπεια!

 

Όλοι στο Συλλαλητήριο των Εκπαιδευτικών τη Δευτέρα,16/9, 12.00 στα Προπύλαια!

 

ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ Φ.Σ. ΝΟΜΙΚΗΣ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ 17/9, 13.00

κοινό κείμενο ΡΑΠαΝ-ΣΑΦΝ / ΑΝΤΙΝΟΜΙΑ ΕΑΑΚ για τον αγώνα των εργαζομένων στην ΕΡΤ

Για να πιάσετε σήμα πάρτε αποχουντοποιητή…

Από το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης και μετά, ήταν πλέον πιο σαφές από ποτέ ότι είχαμε και έχουμε να κάνουμε με μια κυβερνητική πολιτική που επιτίθεται με τον πιο σκληρό τρόπο στους εργαζόμενους και τη νεολαία. Αυτή η πολιτική της λιτότητας και του αυταρχισμού αναιρεί δικαιώματα και κοινωνικούς συμβιβασμούς του παρελθόντος με πρωτοφανή τρόπο.

Έτσι, μετά από μια σειρά κοινοβουλευτικών πραξικοπημάτων (βλ. πολιτική μέσα από Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου), μετά τις επιστρατεύσεις των εργαζομένων του μετρό και των ναυτεργατών, μετά την προληπτική επιστράτευση των καθηγητών, το επόμενο χτύπημα απέναντι στους εργαζομένους συντελέστηκε με το αιφνίδιο κλείσιμο της ΕΡΤ με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου και την απόλυση μέσα σε μία μέρα 2650 εργαζομένων.

Συγκεκριμένα, μετά από ανακοίνωση του κυβερνητικού εκπροσώπου Ν. Κεδίκογλου, γνωστοποιήθηκε η βούληση της κυβέρνησης να καταργηθεί εν μια νυκτί η ΕΡΤ ως κέντρο αδιαφάνειας και στα πλαίσια της δημοσιονομικής πολιτικής όπως την επιτάσσουν Τρόικα και ΕΕ και στη θέση της να ιδρυθεί μια νέα δημόσια(?) τηλεόραση (ΝΕΡΙΤ) με λίγους (και καλούς - προφανώς) εργαζομένους. Αυτή η χουντικής εμπνεύσεως κίνηση από πλευράς κυβέρνησης μπορεί να αναλυθεί από πολλές πλευρές:

1)  Είναι πλήρως εναρμονισμένη με την πολιτική κυβέρνησης τρόικας και ΕΕ, δηλαδή με την πολιτική της συρρίκνωσης του δημοσίου τομέα, των ιδιωτικοποιήσεων, της κατάργησης των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, της τσάκισης των εργασιακών δικαιωμάτων και των μαζικών απολύσεων (15.000 απολύσεις αναμένονται να γίνουν μόνο στους καθηγητές μέχρι το τέλος του 2013).

2) Είναι χαρακτηριστικό ότι οι ίδιοι που επικαλούνται την αδιαφάνεια είναι αυτοί που την προωθούσαν και την συντηρούσαν στην ΕΡΤ (και γενικά στο δημόσιο τομέα), δηλαδή οι κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, διορίζοντας «φιλαράκια» τους με παχυλούς μισθούς ώστε τώρα να κατηγορούν χιλιάδες εργαζόμενους ως «αντιπαραγωγικούς» και περισσευούμενους.

3) Το μαύρο στην οθόνη της ΕΡΤ μέσα σε μια μέρα ουσιαστικά σημαίνει ακόμη δύο πράγματα. Αφ’ ενός, σηματοδοτεί το νέο, αυταρχικό τρόπο τύπου «αποφασίζουμε και διατάζουμε», με τον οποίο η κυβέρνηση Σαμαρά επιδιώκει να παίρνει από εδώ και πέρα τις αποφάσεις, χωρίς να αναγνωρίζει στο λαϊκό παράγοντα κανένα δικαίωμα  αμφισβήτησης της άσκησης της πολιτικής της. Αφ’ ετέρου, το γεγονός ότι η ΕΡΤ δεν είχε μια σαφή τοποθέτηση υπέρ του κυβερνητικού σχεδίου (ενδεικτική η απεργία των δημοσιογράφων και η μη προβολή της άφιξης Ωλάντ) πράγμα που την καθιστούσε μη προνομιακό συνομιλητή της συγκυβέρνησης και άρα την έβαζε στη λίστα των «εκκαθαρίσεων».

Η κίνηση αυτή από πλευράς κυβέρνησης πυροδότησε την αντίδραση των εργαζομένων της ΕΡΤ οι οποίοι προχώρησαν σε κατάληψη του ραδιομεγάρου στην Αγ. Παρασκευή απαιτώντας την επαναλειτουργία της ΕΡΤ και την επαναπρόσληψη του συνόλου των εργαζομένων. Αμέσως, η αντίδραση αυτή αγκαλιάστηκε από ένα πλατύ κύμα αλληλεγγύης στον αγώνα αυτό, βλέποντας την ΕΡΤ ως τη σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Έτσι, εδώ και δύο εβδομάδες το ραδιομέγαρο της ΕΡΤ έχει μετατραπεί σε χώρο συγκέντρωσης των εργαζομένων, των ανέργων και της νεολαίας με συζητήσεις, συνελεύσεις και εκδηλώσεις πολιτικού και πολιτιστικού τύπου με στόχο την προώθηση του αγώνα αλλά και την περιφρούρησή του από τις δυνάμεις καταστολής (ήδη έχει ανακοινωθεί από την κυβέρνηση η βούληση για εκκένωση του χώρου).

Όπως είπαμε και πριν, η ΕΡΤ είναι η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι ως συνέχεια μιας πολιτικής που εξαθλιώνει εργαζόμενους και νεολαία τα τελευταία χρόνια. Έτσι, το ζήτημα δεν περιορίζεται στην ΕΡΤ αλλά το πραγματικό διακύβευμα είναι να γίνει η ΕΡΤ ένα κέντρο αγώνα όλων των εργαζομένων, των ανέργων, των φοιτητών και ευρύτερα της νεολαίας με στόχο την ανατροπή αυτής της συγκυβέρνησης και κάθε κυβέρνησης που ασκεί την ίδια πολιτική. Πρέπει, δηλαδή, η ΕΡΤ να αποτελέσει την αφορμή, τον χρόνο και το χώρο για την δικαίωση όλων των αγώνων του τελευταίου διαστήματος βάζοντας ως πρώτο στόχο το τσάκισμα της κυβέρνησης Σαμαρά, χωρίς προφανώς να πηγαίνει πίσω από την επαναπρόσληψη όλων των εργαζομένων της ΕΡΤ, χωρίς ημίμετρα και συμβιβασμούς, μακριά από τις κατευθύνσεις που βάζουν οι ξεπουλημένες ηγεσίες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ.

Μέσα σε όλα αυτά και εν μέσω εξεταστικής πολλοί μπορεί να αναρωτιούνται τι ρόλο καλούνται να παίξουν οι φοιτητές σε αυτήν την υπόθεση. Καταρχάς, ως φοιτητές έχουμε και εμείς δεχθεί τα τελευταία χρόνια μια πολύ μεγάλη επίθεση στο χώρο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης (περικοπές φοιτητικών παροχών, διαγραφές φοιτητών [βλ. ν.Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου], διάσπαση πτυχίων και συγχώνευση/κλείσιμο σχολών με το σχέδιο Αθηνά), η οποία προφανώς δεν είναι ξεκομμένη από την κυβερνητική πολιτική και τις επιταγές της ΕΕ. Το στοίχημα, λοιπόν, για το φοιτητικό κίνημα είναι να καταφέρει να συσπειρωθεί γύρω από τα αιτήματα που το ενοποιούν αποκρούοντας από τις δικές του «θέσεις μάχης» αυτήν την πολιτική με προοπτική να συνδεθεί με τους εργαζομένους και την υπόλοιπη αγωνιζόμενη κοινωνία για τη συνολικότερη ανατροπή της.

Κρίσιμο είναι, λοιπόν, αυτές τις μέρες, κόντρα στην εξατομίκευση και τον ανταγωνισμό που διαχέεται στο φοιτητικό σώμα στις εξεταστικές περιόδους, να δώσουμε δυναμικά το παρόν μέσα από τους φοιτητικούς μας συλλόγους και να σταθούμε στο πλευρό αυτού του αγώνα παλεύοντας ενάντια σε μια πολιτική που τσακίζει τους εργαζομένους και επιστρατεύει μια ολόκληρη γενιά,

 

για να μη χαθεί άλλη μια ευκαιρία

για να γίνει η ΕΡΤ η σπίθα που θα βάλει στον κάμπο φωτιά…

 

Ρ.Α.Πα.Ν. – Σ.Α.Φ.Ν / ΑΝΤΙΝΟΜΙΑ

EAAK

κείμενο για τα γεγονότα στην πλατεία Ταξίμ

Για τον αγώνα του τουρκικού λαού στην πλατεία Ταξίμ­

 

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΕΡΝΤΟΓΑΝ

 

Ο Ταγίπ Ερντογάν,­­ πρόεδρος του κυβερνόντος στην Τουρκία κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ), έχοντας κερδίσει δύο δημοψηφίσματα και τρεις βουλευτικές εκλογές, τις τελευταίες μάλιστα με ποσοστό 50% ,κατόρθωσε να θέσει υπό τον έλεγχό του τόσο τους Κεμαλιστές, όσο και τους στρατιωτικούς και τους δικαστικούς. Έχοντας εγκαθιδρύσει στην Τουρκία ένα καθεστώς «νεοφιλελεύθερου εξισλαμισμού» και απολυταρχισμού προχωρούσε με σιγουριά προς την προεδρία του 2014,προσδοκώντας μέσω μιας συνταγματικής αναθεώρησης να καθιερώσει ένα αυστηρά προεδρικό σύστημα.

 

Η ΣΠΙΘΑ ΠΟΥ ΕΒΑΛΕ ΦΩΤΙΑ ΣΤΟΝ ΚΑΜΠΟ

 

Τα σχέδια του Ερντογάν να λύνει και να δένει σαν σουλτάνος στο τουρκικό πριγκιπάτο, χάλασε μια περιβαλλοντική διαμαρτυρία λίγων εκατοντάδων ακτιβιστών εναντίον του σχεδίου «ανάπλασης» του πάρκου Γκεζί, η οποία μετά από τη βάναυση επέμβαση της αστυνομίας στις 30/5 μετατράπηκε σε μαζικό κίνημα αντίστασης εναντίον τόσο του εξισλαμισμού της τουρκικής κοινωνίας, όσο και κυρίαρχα του κρατικού αυταρχισμού και των κυβερνητικών επιλογών. Στην πλατεία Ταξίμ συγκεντρώνονται εδώ και βδομάδες φοιτητές και νεολαία, η μεσαία τάξη της Τουρκίας, η οποία νιώθει ότι όλο και περισσότερο περιθωριοποιείται λόγω του εξισλαμισμού, καθώς και οι μειονότητες των Αλεβιτών και των Κούρδων που μαζί αντιπροσωπεύουν το 30% του πληθυσμού παρά το γεγονός ότι οι μεν τάσσονται υπέρ του Οτσαλάν και οι δε υπέρ του Κεμάλ.

 

Ταυτόχρονα σ αυτό το ανομοιογενές πλήθος της πλατείας Ταξίμ πρωτοστατούν αντικαπιταλιστικές οργανώσεις της Αριστεράς, ενώ κάθε μέρα πραγματοποιούνται διαδηλώσεις εναντίον του Ερντογάν σε όλη την Τουρκία.

 

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ VS ΛΑΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ

 

Ήδη από την πρώτη εβδομάδα οι αστυνομικές δυνάμεις προσπαθούν με ρίψη χημικών και νερού να ανακαταλάβουν την πλατεία. Ο Ερντογάν, αφού αρχικά πρότεινε τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος για το επίμαχο πάρκο και ανακοίνωσε την αναστολή των εργασιών για την «ανάπλαση» του εν αναμονή δικαστικών αποφάσεων, όταν είδε ότι οι συγκεντρώσεις μαζικοποιούνται και ότι το κίνημα καθίσταται επικίνδυνο, άφησε τους άρτους και τα θεάματα και επέστρεψε στη σκληρή καταστολή. Ταυτόχρονα επιχειρεί να συσπειρώσει τη λαϊκή βάση του ΑΚΡ με αντισυγκεντρώσεις των οπαδών του σε Άγκυρα και Κωνσταντινούπολη, ενώ με δηλώσεις του στα Μ.Μ.Ε προσπαθεί να ενεργοποιήσει τον κοινωνικό αυτοματισμό λέγοντας ότι οι συγκεντρώσεις στην Ταξίμ δεν έχουν στο πλευρό τους τον λαό.

 

Στις 16/6 κορυφώθηκε η σύγκρουση των διαδηλωτών με την αστυνομία αφού όταν αυτή με εντολή του Ερντογάν εκκένωσε την πλατεία, οι διαδηλωτές έστηναν οδοφράγματα για να την επανακαταλάβουν.

Μέχρι στιγμής αστυνομία και κυβέρνηση έχουν σκοτώσει τουλάχιστον 5 διαδηλωτές, έχουν τραυματίσει δεκάδες ακόμη, έχουν απαγάγει και βασανίσει με τη βοήθεια της ελληνικής αστυνομίας έναν αγωνιστή που κατέφυγε στην Ελλάδα για πολιτικό άσυλο, ενώ οι εθελοντές γιατροί που βοηθούν τους τραυματίες διαδηλωτές τίθενται υπό κράτηση.

Στο πολιτικό επίπεδο, ο απολυταρχισμός της κυβέρνησης έχει προκαλέσει αντιδράσεις όχι μόνο-που είναι και το κρίσιμο- από την κοινωνική πλειοψηφία, αλλά και από την τουρκική ελίτ, ακόμη και στο εσωτερικό του ΑΚΡ. Εν τούτοις, το κίνημα δεν έχει καταφέρει μέχρι τώρα να διεμβολίσει τα εργατικά λαϊκά στρώματα, όπου η υπεροπλία του ΑΚΡ διατηρείται, αν και ευάλωτη, γεγονός το οποίο οφείλεται εν μέρει και στο ότι η πολιτική και συνδικαλιστική Αριστερά έχασε θέσεις μάχης και κοινωνικής απεύθυνσης μετά και τη χούντα του Εβρέν τη δεκαετία του ’80.

 

Από την άλλη πρέπει να ληφθούν υπόψη τόσο η οικονομική καταστροφή του 2001-αποτέλεσμα του ΔΝΤ, που μετατόπισε την εργατική βάση από τους κεμαλικούς στους νεοϊσλαμιστές, όσο και κυρίαρχα ότι η τουρκική οικονομία μετά κυβερνήσεως του Ερντογάν λαχανιάζει και προετοιμάζεται το ξέσπασμα μιας κρίσης ίσης με αυτή του 2001, κάτι που κάνει την προεδρική καρέκλα του Ερντογάν να τρίζει υπό την πίεση του λαϊκού παράγοντα.

 

Συν τοις άλλοις, όσον αφορά τη νεολαία, η πολιτική λιτότητας μετά και την επέλαση του ΔΝΤ και την ραγδαία αύξηση της ανεργίας στους νέους την τελευταία δεκαετία, μαζί με την αυταρχική θωράκιση του τουρκικού κράτους και την καταστρατήγηση στοιχειωδών ελευθεριών (π.χ. απαγορεύονται τα φιλιά στους δρόμους της Τουρκίας) γεννούν τόσο στους φοιτητές, όσο και ευρύτερα στη νεολαία της Τουρκίας ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά. Η νεολαία ενσωματώνει κοινωνικά αιτήματα ανατροπής του πολιτικού καθεστώτος.

 

Όταν η εξέγερση των φοιτητών και των κοσμικών μεσαίων και κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων συναντηθεί με τον βραδυφλεγή, αλλά και πιο επικίνδυνο ξεσηκωμό των πιο εξαθλιωμένων λαϊκών στρωμάτων και με μια πολιτική ξεριζώματος του πολιτικού καθεστώτος, τότε η ηγεμονία του νέο-οθωμανισμού, πολύ περισσότερο η κυρίαρχη νεοφιλελεύθερη αφήγηση θα αποτελεί παρελθόν και το μέλλον θα γράψουν ριζικές κοινωνικοπολιτικές αλλαγές!

 

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

ΣΤΟΝ ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΛΑΟ!

 

Κύρια πηγή πληροφοριών αποτελεί το απεργιακό φύλλο των εργαζομένων της ΕΡΤ «Αδέσμευτη  Γνώμη»

Για το ζήτημα των σχολιασμένων κωδίκων που μας έχει διανείμει η σχολή και την απαγόρευση χρήσης τους στην εξεταστική + Το κείμενο που κατεβάσαμε στο Δ.Σ. για το ίδιο ζήτημα

Σε ένα γενικότερο πλαίσιο, παρατηρούμε το τελευταίο διάστημα στη σχολή μας, κυρίαρχα εν όψει εξεταστικής, να λαμβάνουν χώρα όλο και πιο πολλά και πιο "χτυπητά" φαινόμενα καθηγητικής αυθαιρεσίας.

Δεν είναι τυχαίο ότι η στάση του κύριου Μυλωνόπουλου ("οι καταλήψεις είναι φασιστικές"), η στάση της κυρίας Παπαρσενίου (που δεν επέτρεπε την χρήση σχολιασμένων κωδίκων στο Κληρονομικό), η στάση της κυρίας Δακορώνια ("οι φοιτητές είναι προνομιούχος τάξη"), οι υστερικές κορώνες περί μαζικών κοψιμάτων και οι προσβολές από πλευράς του κυρίου Ευστρατίου, οι απειλές της κυρίας Μουζουράκη για "ξύλο" αν ο φοιτητικός σύλλογος ξαναποφασίσει να διεξάγει Γενική Συνέλευση στην αίθουσα 1 και, τελευταία, η προφανής άρνηση των καθηγητών να δώσουν παράταση στην εξεταστική προκειμένου να καλυφθούν πιο ανθρώπινα οι αναπληρώσεις με γελοίες και ανεδαφικές προφάσεις, έχει οδηγήσει πολλούς φοιτητές να προβληματίζονται για το ποιον ρόλο έρχονται τελικά να παίξουν οι καθηγητές εδώ μέσα.

Για εμάς, ο ρόλος αυτός είναι ξεκάθαρος: πλάι στο να μας διδάσκει την ύλη του κάθε μαθήματος, το καθηγητικό σώμα προσπαθεί να εγγράψει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά στη φοιτητική νεολαία, χαρακτηριστικά πειθαρχίας, τυφλής υποταγής στην αυθεντία της "έδρας", ανταγωνισμού, μηδενικής διεκδίκησης και προσκόλλησης στην διδακτέα ύλη.

Αν το φοιτητικό σώμα θέλει να συγκροτηθεί σε ένα συλλογικό υποκείμενο διεκδίκησης καλύτερων όρων φοίτησης και καλύτερης εργασιακής προοπτικής είναι λοιπόν επόμενο ότι πρέπει να έρθει σε σύγκρουση με κάθε μορφή καθηγητικής αυθαιρεσίας.

Έτσι, κάνοντας την αρχή για αυτήν την εξεταστική, καταθέσαμε ως ΕΑΑΚ το παρακάτω κείμενο στο Δ.Σ. του φοιτητικού συλλόγου ζητώντας να επιτραπεί η χρήση των ήδη διανεμηθέντων σχολιασμένων κωδίκων σε οποιοδήποτε μάθημα καθώς είναι απαράδεκτο να απαγορεύονται από τη στιγμή που η ίδια η σχολή μας τους έχει διανείμει. Απαγορεύοντάς τους ουσιαστικά μας καλεί να τους ξαναγοράσουμε. Την παρακάτω απόφαση μπορεί να την επικαλεστεί (και να την φωτοτυπήσει) οποιοσδήποτε φοιτητής κατα τη διάρκεια της εξεταστικής.

Κείμενο για το ζήτημα των αναπληρώσεων

(ΑΝΑ)ΠΛΗΡΩΝΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΤΟΥ ΜΑΡΤΗ

[ή αλλιώς ένα κείμενο για το ζήτημα των αναπληρώσεων]

 

Το τελευταίο εξάμηνο υπήρξε ιδιαίτερα ταραχώδες για τους φοιτητές Νομικής: φαινόμενα καθηγητικής αυθαιρεσίας στη σχολή, περικοπές συγγραμμάτων, κατάθεση του σχεδίου «Αθηνά» στη Βουλή και ψήφιση του Νέου Κώδικα Δικηγόρων δημιούργησαν ένα κλίμα ανασφάλειας στους φοιτητές, οι οποίοι ήρθαν αντιμέτωποι με την κατάργηση στην πράξη των κεκτημένων τους φοιτητικών δικαιωμάτων. Και λίγο πριν την εξεταστική και, επιτέλους, τις καλοκαιρινές διακοπές, άλλο ένα περιστατικό έρχεται να ταράξει τα νερά της φοιτητικής καθημερινότητας: το πρόγραμμα αναπλήρωσης των «χαμένων» μαθημάτων, που για τις επόμενες δύο εβδομάδες αναγκάζει τους φοιτητές να μεταναστεύσουν στο κτίριο της Νομικής, προκειμένου να παρακολουθούν τη μία παράδοση μετά την άλλη, τρέχοντας από αμφιθέατρο σε αμφιθέατρο ή πολλές φορές αναγκασμένοι να επιλέξουν αν θα παρακολουθήσουν καινούρια παράδοση ή αναπλήρωση, εφόσον γίνονται τις ίδιες ώρες.

Το συγκεκριμένο γεγονός φέρνει στην επιφάνεια το εξής ερώτημα: γιατί αναπληρώσεις; Και δεν εννοούμε την προφανή αφορμή, δηλαδή τις ώρες μαθημάτων που χάθηκαν από τις καταλήψεις του Μαρτίου, αλλά το λόγο για τον οποίο οι αναπληρώσεις μπαίνουν στο πρόγραμμα σπουδών τη συγκεκριμένη στιγμή και με το συγκεκριμένο τρόπο. Φαίνεται, αρχικά, όπως έχει γίνει και σε προηγούμενα εξάμηνα, πως το Τμήμα Νομικής (δηλ. οι υπεύθυνοι των τομέων) χρησιμοποιεί τις αναπληρώσεις ως «τιμωρία» για τις φοιτητικές κινητοποιήσεις. Με άλλα λόγια, γίνεται προσπάθεια να αποδοθούν οι αναπληρώσεις στις μέρες συνελεύσεων και καταλήψεων, προκειμένου να αποθαρρυνθούν οι φοιτητές από κάθε προσπάθεια διεκδίκησης ή υπεράσπισης των δικαιωμάτων τους (βλ. κινητοποιήσεις ενάντια στο σχέδιο Αθηνά και την υποβάθμιση του πτυχίου που αυτό επέφερε). Από εκεί, λοιπόν, που οι αναπληρώσεις μαθημάτων αποτελούσαν μια εξαίρεση στο πρόγραμμα σπουδών, γίνεται προσπάθεια να επιβληθούν εθιμικά ως συνέπεια των φοιτητικών κινητοποιήσεων, προκειμένου να φιμώσουν τις φωνές των φοιτητών, να τους εκφοβίσουν και να εξασφαλίσουν την παθητική αποδοχή κάθε εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης στο μέλλον.

 

Αυτό, βέβαια, γίνεται αντιληπτό και από την προβολή, ακριβώς, των καταλήψεων ως αιτία των πολύωρων αναπληρώσεων. Το εξάμηνο που πέρασε, η Νομική παρέμεινε έξι μέρες κλειστή με απόφαση του ίδιου του Φοιτητικού Συλλόγου, ως αντίδραση στο σχέδιο Αθηνά. Οι ίδιοι οι φοιτητές επέλεξαν συνειδητά να χάσουν ορισμένες μέρες παραδόσεων, προκειμένου να μην εφαρμοστεί το συγκεκριμένο σχέδιο, πράγμα που εν τέλει κατάφεραν, αφού αποσύρθηκε το σχέδιο Αθηνά για ολόκληρο το ΕΚΠΑ. Ωστόσο, πολύ περισσότερες μέρες η Νομική έμεινε κλειστή με απόφαση της Κοσμητείας (τα γνωστά lock out), η οποία ανακοίνωνε την αναστολή των μαθημάτων χωρίς κανένα προφανή λόγο και, φυσικά, χωρίς τη συγκατάθεση των ίδιων των φοιτητών. Επομένως, η στοχοποίηση των κινητοποιήσεων ως αιτία των αναπληρώσεων, δεν έχει κανένα απολύτως έρεισμα στην πραγματικότητα και αποτελεί στην ουσία μια πρόφαση για να φορτωθεί στις πλάτες των φοιτητών το βάρος των αποφάσεων της Κοσμητείας.

 

Επιπλέον, οι ίδιες οι αναπληρώσεις, είτε με τη μορφή πρόσθετων μαθημάτων στο ήδη υπάρχον πρόγραμμα είτε με τη μορφή παράτασης του εξαμήνου και καθυστέρησης της εξεταστικής (που επίσης είχε ακουστεί ως πιθανό ενδεχόμενο) αντιβαίνουν σε προηγούμενες αποφάσεις του Φοιτητικού Συλλόγου για έναν πολύ απλό λόγο: γιατί αποτελούν εφαρμογή του νόμου Διαμαντοπούλου, ενάντια στον οποίο είχε κινητοποιηθεί η ισχυρή πλειοψηφία των φοιτητών την περασμένη χρονιά. Συγκεκριμένα, ο νόμος αυτός επέβαλλε ως προϋπόθεση για τη διεξαγωγή των εξετάσεων 13 εβδομάδες παραδόσεων, προκειμένου φυσικά να εκφοβίσει τους φοιτητές, οι οποίοι θα ήξεραν ότι οποιαδήποτε κινητοποίησή τους ενδεχομένως θα ανέβαλλε την εξεταστική και θα έχαναν ένα εξάμηνο σπουδών. Εφόσον, λοιπόν, οι φετινές κινητοποιήσεις εμπόδισαν τη συμπλήρωση των 13 αυτών εβδομάδων, και παρά τη σθεναρή αντίσταση των φοιτητών στο νόμο Διαμαντοπούλου, το Τμήμα τον εφαρμόζει «από την πίσω πόρτα», επιβάλλοντας τις αναπληρώσεις και αδιαφορώντας, για ακόμη μία φορά, για την απόφαση τόσο του Φ.Σ. Νομικής όσο και των υπόλοιπων Φ.Σ. της Ελλάδας.

 

Επομένως, οι αναπληρώσεις αποτελούν άλλη μια έκφανση της εντατικοποίησης των ρυθμών σπουδών, αφού οι φοιτητές αναγκάζονται, είτε εξαιτίας της πύκνωσης των παραδόσεων τις επόμενες δύο εβδομάδες είτε διαβάζοντας μέχρι τέλη Ιουλίου για την εξεταστική, να αφοσιωθούν ολοκληρωτικά στα μαθήματα, χωρίς να έχουν χρόνο για οποιαδήποτε άλλη ενασχόληση. Παρά, λοιπόν, την αντίδραση του Συλλόγου στο τρίπτυχο «σκάσε-διάβαζε-πλήρωνε», το Τμήμα χρησιμοποιεί τις αναπληρώσεις ως μοχλό πίεσης και πειθάρχησης των φοιτητών, προκειμένου αφενός να εφαρμόσει τις εκπαιδευτικές αναδιαρθρώσεις των τελευταίων ετών στο σύνολό τους, αφετέρου να τρομοκρατήσει τους φοιτητές και να εξασφαλίσει με κάθε τρόπο την πειθήνια υποταγή τους σε κάθε μελλοντική αναδιάρθρωση και να τους απομακρύνει από τις συλλογικές διαδικασίες και διεκδικήσεις, αποστειρώνοντας το πανεπιστήμιο από κάθε είδους πολιτικοποίηση και καθιστώντας το ένα χώρο στείρας ακαδημαϊκής εκπαίδευσης.

 

Εμείς θεωρούμε από την πλευρά μας ότι δεν πρέπει να σταματήσουμε να διεκδικούμε αυτό για το οποίο αγωνιζόμαστε τόσα χρόνια, δηλαδή ανθρώπινους ρυθμούς σπουδών, τη δυνατότητα ενασχόλησης, πέρα από τα μαθήματα, με τα ζητήματα της σχολής και, σίγουρα, τη δυνατότητα διεκδίκησης ενός πτυχίου με αξία, μιας θέσης στην αγορά εργασίας και ενός μέλλοντος με αξιοπρέπεια!